Pinirmahan Ko ang Pagbebenta Habang Nakatayo ang Pamilya Niya sa Harap Ko, Pero Ang Pinakamasakit na Resibo ay Hindi Pa Pala Lumalabas
Bahagi 3: Pinirmahan Ko ang Pagbebenta Habang Nakatayo ang Pamilya Niya sa Harap Ko, Pero Ang Pinakamasakit na Resibo ay Hindi Pa Pala Lumalabas
Nang dumikit ang dulo ng pen sa papel, narinig ko ang mabilis na paghinga ni Marco.
Parang hindi siya makapaniwala na kaya kong gawin iyon.
Siguro sa utak niya, ako pa rin ang Altheang madaling kausapin.
Ang Altheang kapag sinabihan ng “mahal kita,” nakakalimot sa galit.
Ang Altheang kapag umiyak ang biyenan, nag-aabot ng pera kahit walang matira sa sarili.
Pero ang babaeng nakaupo sa glass office ng dealership nang araw na iyon ay hindi na iyon.
Pagod na siya.
Hindi lang sa trabaho.
Pagod na siyang maging ATM na may wedding ring.
Matapos kong pumirma, tumayo ang manager.
—We will process the bank transfer within the day, ma’am. Since complete documents ninyo, mabilis po ito.
Tumango ako.
Hindi ako tumingin kay Marco.
Pero narinig ko ang boses niya, mababa at nanginginig.
—Thea, paglabas natin dito, wala nang balikan.
Doon ako humarap.
—Marco, ikaw ang umalis noong kinuha mo ang perang hindi sa iyo.
Katrina scoffed.
—Ang drama mo talaga, Ate. Kaya pala hirap si kuya sa iyo. Lahat na lang kailangang may permission.
Napatitig ako sa kanya.
—Katrina, ilang buwan mong pagbabayaran ang ₱450,000?
Nagtaas siya ng baba.
—Kapag kumita ang business.
—Kung hindi kumita?
Hindi siya sumagot.
—Kung malugi?
Nanliit ang mata niya.
—Bakit mo naman minamasama agad? Hindi ka talaga supportive.
Tita Linda sumingit, mas matalas ang boses.
—Ang pera ay babalik. Pero kapag nasira ang pangalan ng pamilya namin dahil sa kahihiyan na ginagawa mo, hindi na iyon maaayos.
Napahawak ako sa strap ng bag ko.
—Tita, ang pangalan ninyo ba ang hindi natulog ng apatnapu’t siyam na gabi?
Natahimik siya.
—Ang pangalan ninyo ba ang humarap sa client, sa boss, sa revisions, sa deadlines? Ang pangalan ninyo ba ang may migraine tuwing alas-tres ng madaling-araw? Hindi. Ako.
Lumapit si Marco.
—Hon, tama na.
—Huwag mo akong tawaging hon.
Napahinto siya.
Siguro noon lang niya narinig sa boses ko na seryoso ako.
Lumabas ako ng dealership na hindi sila hinintay.
Sa labas, tirik ang araw.
Maingay ang kalsada.
May tricycle driver na sumisigaw ng ruta, may nagtitinda ng banana cue, may batang tumatawid habang hawak ang plastic cup ng gulaman.
Normal ang mundo.
Nakakainsulto kung gaano ka-normal ang mundo kapag gumuho ang buhay mo.
Sumakay ako ng Grab pauwi.
Sa loob ng sasakyan, dumating ang transfer notification.
₱920,000 credited.
Tinitigan ko iyon nang matagal.
Hindi saya ang naramdaman ko.
Kundi isang malinis na uri ng lungkot.
Dahil ang perang iyon ay hindi panalo.
Rescue rope lang iyon mula sa hukay na hinukay ng sariling asawa ko.
Pagdating ko sa condo, hindi pa sila nakakabalik.
Nag-empake ako.
Hindi dramatiko.
Hindi ako naghagis ng damit.
Hindi ako sumigaw.
Kinuha ko ang laptop ko, documents, ilang damit, passport, marriage certificate, bank records, at lahat ng resibo ng condo at sasakyan.
May maliit akong maleta na kulay gray.
Iyon lang ang dinala ko.
Bago ako umalis, tumingin ako sa kusina.
Yung kisameng may tagas, nandoon pa rin.
Yung cabinet na sira ang bisagra, nandoon pa rin.
Yung plato naming dalawa, nakapatong sa drying rack.
Anim na taon ng pagsisikap, naiwan sa lababo.
Nag-book ako ng maliit na serviced apartment malapit sa office.
Pagdating ko roon, saka lang ako umiyak.
Hindi malakas.
Hindi pang-teleserye.
Tahimik lang.
Yung iyak ng taong matagal nang nagtitipid pati sa sariling sakit.
Kinabukasan, pumasok ako sa opisina.
Nakatingin sa akin ang officemate kong si Bea.
—Thea, okay ka lang?
Ngumiti ako.
—Hindi. Pero papasok pa rin ako.
Tumango siya, naupo sa tabi ko, at naglagay ng kape sa mesa.
—Then work tayo. Pero after work, inom tayo ng sabaw. Hindi alak. Mukha kang kailangan ng sabaw.
Napatawa ako kahit masakit.
Akala ko, doon matatapos ang araw.
Pero alas-onse ng umaga, tumawag ang admin ng building namin.
—Ma’am Althea, may mga bisita po kayo sa lobby. Sabi nila family daw.
Naramdaman kong bumigat ang dibdib ko.
—Pakisabi wala ako.
—Ma’am, medyo nag-iingay po. May dala silang tarp.
Tarp?
Bumaba ako kasama si Bea.
Sa lobby, nakita ko sila.
Si Marco.
Si Katrina.
Si Tita Linda.
At dalawang pinsan ni Marco.
May hawak silang maliit na karton na may nakasulat sa marker:
“IBALIK ANG KOTSE. HUWAG SIRAIN ANG PAMILYA.”
Gusto kong matawa sa kahihiyan.
Hindi dahil sa akin.
Dahil sa kanila.
Ang daming tao sa lobby, may security guard, may employees mula sa ibang kumpanya, may delivery riders na nakatingin.
Pagkakita sa akin, agad nagsalita si Tita Linda.
—Althea, kung may respeto ka pa sa asawa mo, dito mo sabihin na ibabalik mo ang pera.
Tinignan ko siya.
—Anong pera?
—Yung pinagbentahan ng Fortuner. Ari-arian iyon ng anak ko.
Huminga ako nang malalim.
—Nasa pangalan ko iyon.
—Pero siya ang gumagamit!
—Kung ginamit niya ang toothbrush ko, kanya na rin ba?
May ilang tao na napapigil ng tawa.
Namula si Marco.
—Thea, please. Umakyat tayo. Pag-usapan natin sa private.
—Private? Pero kayo ang nagdala ng karton sa lobby.
Katrina stepped forward.
—Ate, kailangan ko lang ng ₱200,000 para hindi matuloy ang penalty sa supplier. Dahil binenta mo yung kotse, hindi namin ma-pick up yung equipment. Ikaw ang dahilan kung bakit masisira opening ko.
Tinitigan ko siya nang matagal.
—Ikaw ang kumuha ng ₱450,000 ko.
—Hindi ko kinuha. Binigay ni kuya.
—Pera ko iyon.
—Mag-asawa kayo!
—Hindi ikaw ang asawa ko.
Napatigil siya.
Pero si Tita Linda, hindi.
—Ang yabang mo dahil may trabaho ka. Tandaan mo, babae ka lang. Kung hindi ka marunong sumuporta sa pamilya ng lalaki, walang tatagal sa iyo.
Doon tumahimik ang lobby.
Ramdam ko ang tingin ng mga tao.
Dati, sa ganitong eksena, liliit ako.
Magsosorry ako kahit ako ang nasaktan.
Pero nang araw na iyon, ibang klase ang lamig sa loob ko.
Kinuha ko ang phone ko.
Binuksan ko ang screen recording.
—Sige, Tita. Ulitin ninyo po. Sabihin ninyo ulit na babae lang ako.
Nagbago ang mukha niya.
—Huwag mo akong takutin.
—Hindi ko kayo tinatakot. Dinodokumento ko lang.
Lumapit si Marco at hinawakan ang phone ko.
—Thea, tama na!
Hinila ko pabalik ang kamay ko.
Tumayo sa pagitan namin si Bea.
—Sir, huwag ninyong hawakan.
Dumating ang security guard.
—Sir, ma’am, kung may personal dispute po, kailangan ninyong lumabas ng premises.
Pero hindi pa tapos si Marco.
Sa harap ng lahat, bigla siyang lumuhod.
Oo.
Lumuhod siya sa lobby ng building ko.
—Thea, patawarin mo na ako. Nagkamali ako. Pero mahal kita. Huwag mo akong iwan.
May ilang babae sa lobby na napabuntong-hininga.
Dahil sa unang tingin, mukhang eksena ng lalaking nagsisisi.
Pero ako, kilala ko na ang timpla ng boses niya.
Hindi iyon pagsisisi.
Takot iyon.
Takot mawalan ng pera.
Takot mabuko.
Takot managot.
—Marco, tumayo ka.
—Hindi ako tatayo hangga’t hindi mo ako pinapatawad.
Tumingin ako sa kanya.
—Kung gusto mo ng kapatawaran, ibalik mo ang ₱480,000.
Nanigas siya.
—Wala na.
—Ibenta ninyo ang milk tea shop.
Sumigaw si Katrina.
—Hindi puwede!
Tumingin ako sa kanya.
—Bakit?
Doon siya napahinto.
Masyadong mabilis ang sagot niya.
Masyadong matindi ang takot niya.
May mali.
At napansin iyon ni Bea.
Mahina niyang bulong sa akin:
—Thea, bakit parang hindi lang shop ang problema nila?
Hindi ako sumagot.
Dahil sa sandaling iyon, may dumating na babae sa lobby.
Naka-office blouse, may hawak na brown envelope, hingal na hingal.
—Althea Ramos?
Napatingin kaming lahat.
—Ako.
Lumapit siya.
—Ako si Maribel Santos, collections officer ng PrimeBridge Lending. Pasensya na kung dito ako pumunta. Hindi na namin ma-contact ang asawa ninyo. Kailangan na naming i-serve itong final demand letter.
Inabot niya ang envelope.
Naramdaman kong tumigas ang mukha ni Marco.
Kinuha ko ang sulat.
Binuksan ko.
At doon ko nakita ang linyang tuluyang nagpaingay sa dugo ko.
“Outstanding obligation under joint household support declaration: ₱1,870,000.”
Joint household support declaration.
May pirma sa ilalim.
Pirma ni Marco.
At isang pirma na ginaya mula sa pangalan ko.
