Habang Ginagamit Nila ang Larawan ng May Sakit Para Sirain Ako Online, Natagpuan Ko ang Chat na Nagpapatunay na Ang Plano Nila ay Hindi Pag-aalaga Kundi Pag-agaw
Bahagi 3: Habang Ginagamit Nila ang Larawan ng May Sakit Para Sirain Ako Online, Natagpuan Ko ang Chat na Nagpapatunay na Ang Plano Nila ay Hindi Pag-aalaga Kundi Pag-agaw
Hindi ako natulog nang gabing iyon.
Nasa kabilang kwarto si Mika, ang siyam na taong gulang naming anak, tahimik na natutulog habang yakap ang stuffed rabbit niya. Sa sala, naririnig ko ang mahina at paulit-ulit na ubo ni Mang Renato. Sa guest room, naririnig ko ang boses ni Aling Mercy habang may kausap sa phone.
Mababa ang boses niya, pero manipis ang pader ng condo.
—Oo, ipitin lang natin. Kapag napahiya sa office, bibigay din iyan. Saan siya pupunta? May anak sila. Babae iyan. Takot iyan sa eskandalo.
Hindi ako gumalaw.
Tinanggal ko ang charger sa phone ko, binuksan ang voice recorder, at inilapit sa dingding.
Hindi dahil gusto kong maghiganti agad.
Kundi dahil sa pamilyang sanay magsinungaling, ang unang depensa mo ay ebidensya.
Kinabukasan, pumasok ako sa trabaho nang parang normal ang lahat. Pero bago ako umalis, kinausap ko si Tess, ang caregiver na nakausap ko dati. Hindi ko siya kinansela kahit hindi sumagot si Arman. Binayaran ko mula sa personal savings ko ang dalawang araw na trial duty niya.
Dumating siya ng alas-diyes ng umaga.
May dala siyang notebook, BP apparatus, at maliit na bag ng gamot organizer. Maayos siyang magsalita. Hindi matabil. Hindi rin madaling matakot.
Nang makita siya ni Aling Mercy, agad sumimangot.
—Sino ito?
—Si Tess. Caregiver. Trial duty muna.
—Hindi namin kailangan ng ibang tao dito.
—Si Mang Renato ang may kailangan.
Tumingin si Tess kay Mang Renato, ngumiti, at nagsalita nang malumanay.
—Magandang umaga po, Tay. Ako po si Tess. Titingnan lang natin BP ninyo, ha?
Hindi sumagot si Mang Renato, pero hindi siya umiwas.
Sa unang pagkakataon mula nang dumating sila, may taong humawak sa pulso niya nang hindi galit, hindi nagmamadali, at hindi siya ginagawang dahilan ng away.
Umalis ako papuntang office na bahagyang gumaan ang dibdib ko.
Pagdating ng lunch break, tinawagan ako ni Tess.
Hindi niya sigaw.
Mas nakakatakot iyon.
—Ma’am Lira, pasensiya na po. Pinapaalis po ako ni Ma’am Mercy. Sabi niya, wala raw kayong karapatan kumuha ng caregiver sa bahay ng pamilya nila.
Tumayo ako mula sa pantry.
—Nasaan si Arman?
—Nandito po. Tahimik lang.
Narinig ko sa background ang boses ni Aling Mercy.
—Sabihin mo sa amo mo, huwag magpasok ng espiya dito!
Tinawagan ko si Arman.
Sinagot niya matapos ang ikalimang ring.
—Bakit ninyo pinapaalis si Tess?
—Lira, ang awkward kasi. Naiilang si Mama.
—Hindi comfort ni Mama mo ang priority. Safety ni Papa mo.
—Huwag mo akong lecture-an.
—Bakit takot kayo sa caregiver?
Tahimik siya.
—Arman, bakit takot kayo sa taong marunong gumawa ng care log?
Pinatay niya ang tawag.
Doon ko naintindihan.
Hindi sila takot dahil mahal ang caregiver.
Takot sila dahil may makakakita ng totoo.
Kinagabihan, pag-uwi ko, wala na si Tess.
Nasa mesa ang notebook niya, pero may punit ang huling pahina.
Si Mang Renato ay nakaupo sa sofa, suot pa rin ang damit niya mula umaga. May mantsa ng kanin sa polo niya. Sa tabi niya, nakabukas ang TV, malakas ang volume, pero walang nakikinig.
Si Aling Mercy ay nasa kitchen, may ka-video call, umiiyak.
—Hindi ko na kaya, sister. Kami pa raw ang masama. Nagdala pa ng ibang babae sa bahay para bantayan kami. Para kaming preso.
Nakita niya ako at agad pinatay ang tawag.
—Saan si Tess?
—Umalis.
—Sino ang nagpaalis?
—Siya ang umalis. Baka hindi niya kaya ang ugali mo.
Lumapit ako sa mesa at kinuha ang notebook.
May mga entry si Tess.
10:15 AM – BP 150/90.
10:30 AM – Patient confused, looking for old jeepney route.
11:00 AM – Wife of patient refused medication, said “later na.”
11:20 AM – Patient attempted to stand alone. Suggested door alarm.
Huling linya bago napunit ang pahina:
12:05 PM – Son and wife argued about—
Putol.
Tumingin ako kay Aling Mercy.
—Bakit punit?
—Malay ko.
—May CCTV sa sala.
Natigilan siya.
Hindi niya alam na gumagana pa ang camera.
Akala nila dekorasyon lang iyon.
Dumeretso ako sa kwarto, binuksan ang laptop, at tiningnan ang footage.
Doon ko nakita.
Si Tess, nakatayo sa tabi ng mesa, kalmado pero halatang pinipigilan ang sarili.
Si Aling Mercy, hawak ang notebook.
Si Arman, nasa pinto, nakasandal, nakakunot ang noo.
Narinig ang boses ni Tess dahil may audio ang CCTV.
—Sir, kailangan po talaga ng schedule. Hindi po puwedeng hindi regular ang gamot. At dapat po hindi ninyo siya pinapagalitan kapag nalilito. Lalong lumalala ang agitation.
Sumagot si Aling Mercy.
—Huwag mo kaming turuan. Asawa ko iyan.
Sabi ni Tess:
—Opo. Kaya po dapat hindi siya ginagamit sa away.
Doon umabante si Arman.
—Tama na. Umalis ka na.
—Sir, paid po ang duty ko hanggang gabi.
—Bayaran ka namin. Umalis ka.
Pagkatapos, kinuha ni Aling Mercy ang notebook at pinunit ang pahina.
Huminto ang kamay ko sa mouse.
Hindi lang sila nagtatago ng kapabayaan.
May iba pa.
Binuksan ko ang shared tablet na ginagamit ni Mika sa online class. Doon minsan nagla-log in si Arman sa Messenger kapag low battery ang phone niya. Hindi ako sanay mangialam ng chat. Pero noong nakita ko ang notification mula sa kapatid niyang si Joana, hindi ko na kinayang umiwas.
“Kuya, napirmahan na ba niya? Kailangan na namin ang collateral bago Friday.”
Collateral.
Binuksan ko.
Hindi ako proud doon.
Pero may mga gabing ang privacy ng taong nanloloko ay mas mababa ang halaga kaysa kaligtasan mo.
Nabasa ko ang buong thread.
Si Joana, kapatid ni Arman, may milk tea stall sa Pasig na halos magsara na. May utang sila sa supplier, may loan sa lending app, at may balak silang mag-apply ng mas malaking business loan.
Kailangan nila ng property collateral.
At ang target nila: condo ko.
Nabasa ko ang message ni Aling Mercy.
“Kung makapag-resign si Lira, mawawalan siya ng sariling pera. Mas madaling kumbinsihin na ilipat sa joint name ang unit. Sabihin ninyo para sa anak nila.”
Nabasa ko ang reply ni Arman.
“Hindi siya madaling kausap. Pero kapag nasira siya sa relatives at office, baka bumigay. Ayaw niya ng gulo.”
Nabasa ko ang isa pang message ni Joana.
“Gamitin ninyo si Papa. Mas kakampi ang tao sa matanda.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Hindi pala caregiving ang laban.
Hindi pala pagod lang si Arman.
Hindi pala emosyonal lang si Aling Mercy.
Plano ito.
Plano akong pahiyain, ubusin, tanggalan ng trabaho, at itulak hanggang pumayag akong isugal ang condo na binayaran ko mula sa dugo, pawis, at huling alaala ng nanay ko.
Doon ako umiyak.
Hindi malakas.
Hindi iyong iyak na may hagulgol.
Iyon ang tahimik na iyak ng taong biglang naintindihan na hindi siya aksidenteng nasaktan.
Sinadya siya.
Kinabukasan, hindi ako dumiretso sa office.
Nagpunta ako sa building admin.
Humingi ako ng certified copy ng CCTV sa hallway noong araw na lumipat sina Aling Mercy. Humingi ako ng access log kung sino ang nagdala ng gamit. Humingi ako ng record ng visitor pass ng kapatid ni Arman na si Joana.
Pagkatapos, nagpunta ako sa bank.
Humingi ako ng statement ng condo payments. Pitong taon. Buwan-buwan. Pangalan ko.
Pagkatapos, kinausap ko ang HR namin.
Hindi para mag-resign.
Kundi para ireport na may taong posibleng magpadala ng fake resignation letter sa pangalan ko.
Buti na lang, ang manager ko, si Ms. Andrea, hindi iyong tipong madaling maniwala sa drama.
Tiningnan niya ako nang seryoso.
—Lira, may threats ba?
—Hindi direct. Pero may pressure.
—Then send us a written note. No resignation will be accepted unless you submit it through your company email and confirm through video call.
Doon ko unang naramdaman na hindi ako nag-iisa.
Pagbalik ko sa condo, may bago na namang eksena.
Nasa lobby ang dalawang pinsan ni Arman. May dala silang grocery, pero ang tingin nila sa akin parang ako ang kontrabida sa teleserye.
—Ikaw si Lira? tanong ng isa.
—Oo.
—Grabe ka pala. Pinaiyak mo si Tita Mercy.
Hindi ako sumagot.
Umakyat ako.
Pagbukas ko ng pinto, sinalubong ako ng matalim na amoy ng efficascent oil at kanin na nasunog. Nasa sala si Aling Mercy, nakahiga sa sofa, may bimpo sa noo. Si Arman, naglalakad-lakad habang kausap ang phone.
Si Mang Renato wala sa sofa.
Wala sa dining area.
Wala sa guest room.
—Nasaan si Papa mo? tanong ko.
Natigilan si Arman.
Si Aling Mercy ay biglang bumangon.
—Akala ko nasa CR.
Tumakbo ako sa pinto.
Bukas ang deadbolt.
Hindi lang nakabukas.
May nakasuksok na maliit na piraso ng karton para hindi magsara nang buo.
Bumilis ang tibok ng puso ko.
Tumakbo ako palabas, pababa sa hallway, papunta sa elevator.
Nakita ko si Mang Renato sa lobby, nakayapak, hawak ang lumang jeepney keychain niya, papalabas sa glass door.
Sa labas, malakas ang ulan.
Humabol ako.
—Tay Renato!
Lumingon siya. Nalilito ang mata.
—Kukunin ko ang boundary. Mahuhuli ako sa pasada.
Hinawakan ko ang braso niya, dahan-dahan.
—Wala na po kayong pasada. Umuulan po. Pasok muna tayo.
Basa na ang buhok niya. Nanginginig siya.
Doon lumabas si Arman, hingal.
At imbes na kunin ang tatay niya, kinuha niya ang phone niya.
Nagre-record siya.
Narinig ko ang boses ni Aling Mercy mula sa likod.
—Ayan. Kunin mo. Ipakita mo kung paano niya pinabayaan ang Papa mo.
Napalingon ako.
Sa ulan, sa harap ng lobby, habang hawak ko ang nanginginig na matandang lalaki, nakita ko ang asawa ko na nakatutok ang camera sa akin.
Hindi para tumulong.
Kundi para gumawa ng ebidensya laban sa akin.
At sa mismong sandaling iyon, bumukas ang pinto ng lobby.
Lumabas si Kapitana Salve kasama ang dalawang tanod.
Sa kamay niya, hawak ang isang papel.
—Mrs. De Leon, may formal complaint laban sa iyo. Elder neglect daw. Kailangan mong sumama sa barangay ngayon.
Tumingin ako kay Arman.
Nakita ko sa mukha niya ang kaba.
Pero mas malakas ang determinasyon niya.
Gusto niya akong pabagsakin bago ako makalaban.
Hinawakan ko nang mas mahigpit si Mang Renato para hindi siya madulas sa ulan.
At doon, sa harap ng lahat, sinabi ni Mang Renato ang pangalawang pangungusap na hindi nila inaasahan.
—Si Arman ang nagbukas ng pinto.
