Habang Ako ay Tahimik na Naglalakad sa Tabing-Dagat, Gumuho sa Maynila ang Pamilyang Sanay Gumastos Mula sa Perang Hindi Nila Inaamin na Akin
Bahagi 3 — Habang Ako ay Tahimik na Naglalakad sa Tabing-Dagat, Gumuho sa Maynila ang Pamilyang Sanay Gumastos Mula sa Perang Hindi Nila Inaamin na Akin
Noong unang araw na wala ako, hindi nag-alala si Rafael.
Nag-message siya sa lumang number ko.
Walang reply.
Tumawag siya.
Patay ang phone.
Nagpadala siya ng sticker na umiiyak.
Wala pa rin.
Sa isip niya, nagtatampo lang ako.
Ganito niya ako kababa kilala.
Akala niya ang galit ko ay parang ulan sa Maynila.
Malakas sa simula, pero mawawala rin kapag napagod.
Nag-post pa siya sa Facebook.
“First night without misis. Ang tahimik ng bahay. Miss you, love.”
May mga kaibigan niyang tumawa.
May nag-comment, “Lagot ka, bro.”
Sumagot siya, “Sus, lambing lang katapat niyan.”
Hindi niya alam na wala na siyang lambing na maiaalok sa babaeng gumising na.
Sa ikatlong araw, nagsimula siyang mainis.
Walang malinis na polo.
Walang ulam sa ref.
Walang nagbayad ng internet.
Walang nag-remind sa kanya ng due date ng car loan.
Tumawag siya kay Carmela.
—Nasanay kasi ’yang asawa mo na sinusuyo. Hayaan mo muna, Kuya. Babalik din ’yan kapag wala nang pang-gas o pang-hotel.
Natawa si Rafael.
Siguro noon, naniwala pa siya.
Kaya lang hindi ako umalis para magpalambing.
Umalis ako para alisin ang sarili ko sa sistema nilang binubuhay ko.
Noong unang Lunes ng buwan, pumunta si Leonora sa ATM.
Suot niya ang bagong pearl earrings na binili niya pagkatapos ng party.
Kasama niya ang dalawang amiga.
Balak niyang mag-withdraw ng ₱38,000 at manlibre ng lunch sa mall.
Ipinasok niya ang card.
Pinindot ang PIN.
Lumabas ang mensahe.
“Transaction declined. Account under review.”
Inulit niya.
Declined pa rin.
Sa ikatlong ulit, lumingon ang mga amiga niya.
—Leonora, may problema ba?
Namula ang mukha niya.
—Machine lang ito. Palpak talaga ang mga ATM ngayon.
Pumasok siya sa bank branch.
Pagkalipas ng dalawampung minuto, lumabas siya na parang nabawasan ng dugo ang mukha.
Sinabi ng teller na naka-freeze ang disbursement.
May compliance review.
Kailangan daw kausapin ang sponsor.
Sponsor.
Hindi investor.
Hindi principal owner.
Hindi si Leonora.
Sponsor.
Sa labas ng banko, nanginginig niyang tinawagan si Rafael.
—Rafa, nasaan si Lira?
—Bakit?
—Hanapin mo siya ngayon din. Hindi pumasok ang pera ko.
Doon unang pumasok ang tunay na takot sa boses ni Rafael.
Hindi dahil nawawala ako.
Kundi dahil hindi pumasok ang pera.
Tinawagan niya ako nang tinawagan.
Wala.
Nag-message sa Messenger.
Wala.
Nag-email.
Wala.
Pumunta siya sa office ko sa Makati.
Ang sabi ng receptionist, naka-leave ako.
Hindi niya alam kung saan ako pumunta.
Hindi rin siya puwedeng bigyan ng anumang impormasyon tungkol sa account ko.
—Asawa ako.
Magalang ang sagot ng receptionist.
—Sir, kahit asawa po kayo, hindi pa rin namin puwedeng ibigay ang private itinerary ni Ma’am Lira.
Doon siya unang napahiya.
Pero mas malaking kahihiyan ang paparating pa lang.
Kinagabihan, nagkagulo sa Dizon family chat.
Si Carmela ang unang nag-panic.
—Ma, may nag-message sa akin. Si Tita Beth daw, kailan daw unang payout ng Legacy Circle? Nagbigay siya ng ₱120,000 after ng party.
Sumunod ang pinsan nilang si Jun.
—Si Kuya Nestor din nagtatanong. Sabi niya, may resibo raw siya, pero hindi official receipt. Acknowledgement lang na may pirma ni Ate Lira.
Hindi na nakasagot si Leonora.
Dahil sa katotohanan, walang opisyal na investment.
Walang registered Legacy Circle.
Walang approved product.
Mayroon lang kayabangan, pekeng papeles, at pamilya ni Rafael na sanay maniwalang kung sapat ang kapal ng mukha, magiging legal ang kasinungalingan.
Nang gabi ring iyon, may nag-post sa Facebook.
Isang dating co-teacher ni Leonora.
“Ma’am Leonora, pakilinaw po kung kailan ang first dividend ng Dizon Legacy Circle. Nagbigay po ako ng ₱80,000 dahil sinabi ninyong backed by licensed financial adviser ang program.”
Hindi pa iyon viral.
Pero sapat na para makita ng buong barangay.
Sapat na para huminto ang mga ngumiti sa party at magsimulang magbilang ng perang ibinigay nila.
Kinabukasan, dumating ang caterer sa bahay ni Leonora.
May balanse pa palang ₱96,000 sa party.
Hindi pa bayad ang sound system.
Hindi pa bayad ang decorator.
Ang akala ng mga supplier, babayaran sila mula sa unang labas ng “dividend.”
Ang akala ni Leonora, lagi na lang may pera kapag kailangan.
Ang hindi niya inisip, may hangganan ang babaeng ginagawa nilang tahimik na bangko.
Sa ikapitong araw, pumunta si Rafael sa condo.
Doon niya unang napansing wala na ang maleta ko.
Wala na ang camera.
Wala na ang ilang mahahalagang dokumento.
Ang wedding photo namin, nakatihaya sa mesa, nakaharap sa kahoy.
Tumayo siya roon nang matagal.
Siguro noon niya unang naisip na hindi ito simpleng tampo.
Siguro noon niya unang naramdaman na may pinto palang kapag isinara, hindi na nabubuksan ng lambing.
Pero imbes na magsisi, nagalit siya.
Tinawagan niya ang kapatid niya.
—Bakit kasi ninyo ginamit ang pangalan ni Lira nang hindi sinasabi sa akin lahat?
Sumigaw si Carmela.
—Huwag kang magmalinis, Kuya! Ikaw ang nagsabing hindi siya papalag. Ikaw ang gumawa ng template ng acknowledgment!
Tahimik siya.
Sa kabilang linya, umiiyak si Leonora.
—Anak, ayusin mo ito. Paano ako haharap sa mga tao? Principal ako. Kilala ako sa barangay.
Doon ko halos maririnig sa isip ko ang sagot ni Rafael.
Hindi, “Paano si Lira?”
Hindi, “Ano ang ginawa natin sa asawa ko?”
Kundi, “Paano tayo makakalusot?”
Sa ika-labing limang araw, bumalik ako ng Maynila.
Hindi ako nagmadali.
Hindi rin ako nagtago.
Pagbaba ko sa arrival area ng airport, binuksan ko ang bagong SIM ko at nag-book ng sasakyan pauwi.
Pagdating ko sa gate ng condo, nandoon si Rafael.
Mukha siyang hindi natulog nang ilang gabi.
Gusot ang polo.
Maputla ang labi.
Hawak niya ang isang notice mula sa cooperative.
Nang makita niya ako, halos tumakbo siya palapit.
—Lira, please. Kailangan mo kaming tulungan. Na-freeze ang account ni Mama.
Hindi ako gumalaw.
Tinitigan ko lang siya.
—Account ni Mama?
Napayuko siya.
—Yung allowance. Yung fund. Kahit ngayon mo lang ayusin. Nagkakagulo na ang mga kamag-anak. May nagsasabi nang scam si Mama.
—Hindi ba sabi ninyo, hindi ako Dizon sa dugo?
Namula siya.
—Galit ka, naiintindihan ko. Pero pamilya pa rin tayo.
Bago ako makasagot, huminto ang isang tricycle sa labas ng gate.
Sumunod ang isang kotse.
Pagkatapos, isa pa.
Bumaba si Tita Beth, ang pinsan ni Leonora, hawak ang brown envelope.
Kasunod niya ang dalawang dating co-teacher.
May dalang photocopy.
May resibo.
May listahan.
At sa ibabaw ng unang pahina, malinaw ang pekeng pirma ko.
“Certified by Lira Santos-Dizon, CPA.”
Doon ko nilingon si Rafael.
Ngumiti ako.
—Mabuti. Kumpleto na ang audience.
