Bahagi 3 — Sinundan Ko ang Mga Oras na Akala Niya Walang Nakatingin sa Kanya
Bahagi 3 — Sinundan Ko ang Mga Oras na Akala Niya Walang Nakatingin sa Kanya
“Unit ng kumpanya?”
Inulit ko iyon nang mahinahon.
Tumango si Adrian.
“Oo. Temporary accommodation. Kaya may charge sa card.”
Nakatayo siya sa harap ng dining table habang ako’y nakaupo.
May pagitan kaming halos dalawang metro.
Pero pakiramdam ko, hindi ko kilala ang lalaking nasa harap ko.
“Akala ko wala kayong accommodation dito sa Manila.”
“Meron para sa meetings.”
“Pero sabi mo isang daang araw kang nasa Cebu.”
“Jen…”
Napahawak siya sa noo.
“Mas komplikado kasi ang project kaysa iniisip mo.”
“Subukan mong ipaliwanag.”
Umupo siya sa tapat ko.
Biglang lumambot ang boses.
“Ilang beses akong pabalik-balik.”
“Sa Cebu?”
“Oo.”
“At sa Cainta?”
“Oo.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Confidential.”
Napangiti ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil sa puntong iyon, napakalinaw na sa akin kung gaano niya ako kababa tingnan.
Akala niya maaari niyang sabihin ang isang salita—“confidential”—at biglang mawawala ang lahat ng tanong.
“Bakit personal credit card natin ang ginagamit sa ₱38,000 na renta?”
“Reimbursable.”
“Nasaan ang reimbursement?”
Tumahimik siya.
“Hindi pa pumapasok.”
“Tatlong buwan?”
“Delayed ang finance.”
“May resibo?”
“Jen, anong gusto mong palabasin?”
Doon niya binaligtad ang usapan.
Classic Adrian.
Kapag wala na siyang sagot, gagawin niyang problema ang paraan ng pagtatanong ko.
Tumayo siya.
“Umuwi ako pagkatapos ng napakahabang assignment. Imbes na maging masaya ka, parang iniimbestigahan mo ako.”
“Dapat ba akong maging masaya?”
“Oo!”
Napataas ang boses niya.
“Dahil pamilya tayo!”
Tinitigan ko siya.
“Exactly.”
Napahinto siya.
“Pamilya tayo.”
Pinababa ko ang boses ko.
“Kaya hindi ko maintindihan kung bakit kailangan mong magsinungaling kung saan ka natutulog.”
Hindi siya sumagot.
Mula sa kuwarto, narinig naming umubo si Paolo.
Sabay kaming napalingon.
Agad bumaba ang boses ni Adrian.
“Wala akong ginagawang masama.”
“Sige.”
Tumayo ako.
“Matulog tayo.”
Nagulat siya.
“’Yun lang?”
“Pagod ka raw sa biyahe.”
“Jen—”
“Matulog ka.”
Hindi niya alam na iyon mismo ang gusto ko.
Ang isipin niyang kalahati lang ang alam ko.
Dahil kung komportable siyang magsinungaling habang kaunti pa ang ebidensiyang hawak ko, mas marami siyang pagkakamaling gagawin.
Kinabukasan, kumilos ako na parang normal.
Nagluto ako ng almusal.
Pinaghanda ko si Paolo.
Tinanong ko si Adrian kung gusto niyang itlog.
“Sunny side.”
Sagot niya.
Parang walang nangyari.
Habang kumakain kami, sinabi niyang kailangan niyang pumasok sa office.
“Akala ko leave ka?”
“May kailangan lang pirmahan.”
“Okay.”
Alas-nuwebe umalis siya.
Hindi ko siya sinundan.
May mas mahalagang kailangan akong gawin.
Tinawagan ko ang bangko.
Hindi ko isinara ang joint account.
Ayokong makahalata siya.
Pero inilipat ko sa personal account ko ang perang galing sa sarili kong freelance income at minana kong maliit na halaga mula sa lola ko—mga pondong malinaw na akin at hindi galing sa suweldo niya.
Kinopya ko rin ang lahat ng statements.
Credit cards.
Savings.
Investment account.
Education fund ni Paolo.
Insurance.
Loan documents.
Condo rental charges.
Lahat.
Pagkatapos, nagpa-schedule ako ng consultation sa isang family lawyer na nirekomenda ng dati kong college friend.
Hindi ako pumasok doon para magdrama.
Pumasok ako dala ang folder.
Sabi sa akin ni Attorney Liza Manalo, “Huwag kang mag-delete ng messages. Huwag mong sirain ang property. Huwag kang gagawa ng confrontation na wala kang plano.”
Ipinakita ko ang video ni Adrian at Camille.
Ang credit card statements.
Ang message ng HR.
Ang recurring rent.
Mahaba ang tingin niya sa akin.
“May anak kayo?”
“Oo. Apat.”
“Financially dependent ka ba?”
“Partly. May freelance bookkeeping ako.”
“Mabuti.”
Tinuruan niya ako kung anong dokumento ang dapat kopyahin.
Anong mga transaksiyon ang dapat bantayan.
Anong ebidensiya ang dapat itago nang maayos.
At higit sa lahat, sinabi niyang huwag kong hayaang maglaho ang pera sa accounts bago ko maintindihan kung ano ang nangyayari.
Pag-uwi ko, may message si Adrian.
Late ako. Dinner meeting.
Tinitigan ko ang screen.
Dati, ang sagot ko sana:
Ingat. Kumain ka nang maayos.
Ngayon:
Okay.
Alas-sais y medya, iniwan ko si Paolo sa kapatid ko.
Pagkatapos, nagpunta ako sa parking lot malapit sa office ni Adrian.
Hindi ako kailangang maghintay nang matagal.
6:48 p.m.
Lumabas siya.
Hindi kasama ang mga katrabaho.
Naglakad siya papunta sa isang silver SUV na hindi ko kilala.
Nasa driver’s seat si Camille.
Pumasok siya.
Umalis sila.
Hindi ako sumunod nang sobrang lapit.
May experience ako noon sa field audit kaya sanay akong magbasa ng routes at plate numbers.
Dumiretso sila sa Greenview Residences.
7:24 p.m.
Pumasok ang SUV sa basement.
Nag-park ako sa kabilang kalsada.
Hindi ako pumasok.
Hindi ko kailangan.
May sapat na akong nakita.
Pero nang gabing iyon, may nangyari na hindi ko inaasahan.
Habang nasa sasakyan ako, tumawag si Adrian.
Video call.
Napatingin ako sa Greenview.
Pagkatapos sa screen.
Tinanggap ko.
Nasa beige na dingding na naman siya.
Puting kurtina.
Maliit na mesa.
Ang eksaktong background ng “Cebu.”
“Hi,” sabi niya.
“Nasaan ka?”
Tanong ko.
“Dinner meeting. Nasa private room kami.”
“Talaga?”
“Oo. Maingay sa labas kaya lumipat ako.”
“Anong restaurant?”
“Sa Ortigas.”
Habang nagsasalita siya, kitang-kita ko mula sa kinaroroonan ko ang ilaw sa ikalabing pitong palapag ng Tower C.
May isang unit na may puting kurtina.
At sa balcony nito, may maliit na hanging plant.
Biglang gumalaw ang kurtina sa likod ni Adrian.
May anino ng isang babae.
Isang segundo.
Dalawa.
Nawala.
“May kasama ka?”
Tanong ko.
“Mga katrabaho.”
“Babae?”
“Jen.”
Napairap siya.
“Huwag na naman.”
Ngumiti ako.
“Wala naman akong sinasabing masama.”
Narinig ko ang tahol ng maliit na aso.
Mula sa phone.
At halos kasabay nito—
mula sa balcony sa Tower C.
Napahawak ako sa manibela.
Parehong tahol.
Nasa unit na iyon siya.
Sigurado na.
“Anong aso ’yan?”
“Aso?”
Mabilis siyang tumingin sa gilid.
“Sa labas siguro.”
“Akala ko private room?”
“Jen, ano ba talaga problema mo?”
“Wala.”
Pinatay ko ang tawag.
Dalawang minuto lang ang lumipas, nag-message siya.
Stop interrogating me. Hindi healthy ’to.
Hindi ako sumagot.
Kinabukasan, may tumawag sa akin.
Hindi kilalang number.
“Ma’am Jennifer?”
“Opo.”
“Guard po ako dati sa Greenview.”
Napakunot ang noo ko.
“Bakit?”
“May nagbigay po sa akin ng number ninyo.”
Hindi ko alam kung sino.
Hanggang sa sinabi niya ang pangalan.
“Si Sir Ramon po. Kaibigan ng kuya ninyo. Nagtanong daw kayo tungkol sa access records.”
Si Ramon ay dating building administrator na kakilala ng kapatid ko.
Hindi niya puwedeng ibigay sa akin ang official logs dahil privacy issue.
Pero sinabi niya ang mahalagang bagay:
“Ma’am, hindi ko po puwedeng ibigay ang system record. Pero personal kong tanda si Sir Adrian. Halos gabi-gabi po siya sa Tower C noong August at September. Minsan po weekend, nandito buong araw.”
“Anong unit?”
Sandaling katahimikan.
“Hindi ko po puwedeng sabihin.”
“Naiintindihan ko.”
“Pero…”
Huminga siya.
“Kung may unit kayong iniisip na nasa 17th floor, hindi po kayo mali ng floor.”
Iyon lang.
Sapat na.
Pero mas malaki pa ang natuklasan ko nang araw na iyon.
Tinawagan ako ni Melissa mula HR.
“Ma’am Jennifer, may sinabi po kayo kahapon tungkol sa Cebu assignment.”
“Opo.”
“May concern po ba?”
Nagdalawang-isip ako.
Pagkatapos ay nagsabi ako ng bahagi ng katotohanan.
“May financial issue lang po na kailangan kong i-verify.”
Tahimik siya.
Pagkatapos:
“Ma’am, baka makatulong ito. Si Sir Adrian po nag-file ng unpaid personal leave for twelve working days noong August. Hindi po business travel.”
“Personal leave?”
“Opo.”
“Anong reason?”
“Family matter po ang nilagay.”
Parang may nanuntok sa dibdib ko.
Family matter.
Habang ako ang tunay niyang pamilya ay naiwan sa bahay.
Humingi ako ng confirmation email na legal na puwede niyang ibigay.
Hindi niya ibinigay ang confidential HR record, pero kinumpirma niya sa sulat na walang kumpanya-sponsored Cebu assignment si Adrian sa panahong sinasabi niya.
That afternoon, may nakita akong lumang tablet sa drawer.
Tablet ni Paolo iyon, pero dati itong naka-sync sa Google account ni Adrian.
Binuksan ko para mag-download sana ng cartoons.
At doon ako binigyan ng pagkakataong hindi ko hinanap.
May notification.
Your photo memories from two months ago.
Pinindot ko.
Hindi ko hiningi ang password.
Naka-login na.
Lumabas ang mga larawang auto-backed up.
May screenshot ng restaurant.
May larawan ng aso.
May larawan ng balcony.
At may isang selfie.
Si Adrian.
Si Camille.
Parehong naka-pajama.
Nasa likod nila ang beige na dingding.
Puting kurtina.
Parehong mesa.
Ang “Cebu hotel.”
May date.
August 18.
Ang araw na nilagnat si Paolo nang 39.4°C.
Naalala ko ang gabing iyon.
Tumawag ako kay Adrian nang 1:20 a.m. dahil gusto ko sanang samahan niya ako habang naghihintay sa emergency room.
Hindi siya sumagot.
Kinabukasan sinabi niyang:
Sorry, Jen. Wala signal sa site.
Tinitigan ko ang selfie.
August 18.
11:46 p.m.
Nakangiti sila.
May hawak na wine glass si Camille.
At sa gilid ng larawan, may kahon ng cake.
Nag-zoom ako.
May nakasulat:
Happy 3 Months.
Tatlong buwan.
Ibig sabihin, hindi nagsimula ang relasyon nila noong “Cebu assignment.”
Nauna pa.
Mas malalim.
Mas matagal.
At habang tinititigan ko ang larawan, napansin ko ang isang bagay sa kamay ni Camille.
Isang singsing.
Hindi engagement ring.
Mas pamilyar.
Manipis na gold band na may maliit na ukit.
Biglang nanlamig ang batok ko.
Tumakbo ako papunta sa kuwarto.
Binuksan ko ang maliit na jewelry box.
Hinalungkat ko.
Wala.
Ang singsing ng nanay ko.
Ang huling regalong iniwan niya sa akin bago siya namatay.
Ilang buwan ko nang hindi isinusuot dahil maluwag na sa daliri ko.
Akala ko nasa kahon lang.
Pero suot iyon ni Camille sa selfie.
Hindi lang asawa ko ang kinuha niya mula sa bahay namin.
May mga bagay mula sa mismong buhay ko na dinala roon ni Adrian.
At nang gabing iyon, pag-uwi niya, may dala siyang bulaklak.
“Peace offering,” sabi niya.
Tiningnan ko ang mga rosas.
“Para saan?”
“Dahil naging iritable ako.”
Inabot niya sa akin.
Hindi ko kinuha.
“Adrian.”
“O?”
“Nasaan ang singsing ni Mama?”
Huminto siya.
Iyon lang.
Isang segundo.
Pero sapat.
“Anong singsing?”
“Gold band. Nasa jewelry box.”
“Malay ko.”
“Hindi mo alam?”
“Jen, hindi naman ako gumagamit ng alahas mo.”
“Sigurado?”
“Of course.”
Tumango ako.
At ngumiti.
“Good.”
Kinabukasan, wala ako sa bahay nang magising siya.
Nasa bank safe deposit box na ang mahahalagang papeles.
Nasa lawyer ko na ang duplicate files.
Nasa kapatid ko na ang ilang sentimental items.
At may nakatakdang family dinner sa Linggo.
Hindi alam ni Adrian na ako mismo ang nag-imbita sa mga magulang niya.
Hindi rin niya alam na inimbitahan ko ang kapatid niyang si Mara, ang ninang ni Paolo, at dalawang taong pinakakatiwalaan niyang officemates.
Ang sabi ko lang:
Welcome home dinner para kay Adrian.
Masayang-masaya ang sagot ng biyenan ko.
Buti naman! Kawawang anak ko, halos 100 days nagpakapagod sa Cebu.
Tinitigan ko ang message niya.
Pagkatapos ay ipinadala ko ang isa pang imbitasyon.
Sa isang number na natagpuan ko sa lumang company directory.
Kay Camille.
Hi Camille. Si Jennifer ito, asawa ni Adrian. May maliit kaming dinner sa Linggo para sa pag-uwi niya mula “Cebu.” Sana makapunta ka. May bagay akong gustong ibalik sa iyo.
Tatlong minuto ang lumipas.
Nabasa.
Walang sagot.
Pero makalipas ang sampung minuto, tumawag si Adrian.
Hindi ko sinagot.
Tumawag ulit.
At ulit.
Sa ikaapat na tawag, nag-message siya.
Ano’ng ginawa mo?
Ngumiti ako sa screen.
Sa wakas, sa unang pagkakataon sa loob ng isang daang araw—
siya naman ang hindi sigurado kung ano ang alam ko.
