Bahagi 3 — Nang Bawiin Ko ang Susi, Biglang Lumabas ang Tunay Nilang Plano
Bahagi 3 — Nang Bawiin Ko ang Susi, Biglang Lumabas ang Tunay Nilang Plano
Hindi ako natulog nang maayos nang gabing iyon.
Pero alas-sais pa lang ng umaga, gising na ako.
Habang tahimik pa ang buong bahay, inayos ko ang isang maliit na maleta.
Hindi damit ang una kong inilagay.
Mga dokumento.
Mga alahas.
External drive.
Passport.
IDs.
Company laptop.
At ang maliit na kahong kulay navy blue na iniabot ng nanay ko sa akin noong gabi bago ang kasal.
Nasa loob ang lumang kuwintas ng lola ko.
Hindi iyon ang pinakamahal kong alahas sa presyo.
Pero iyon ang bagay na hinding-hindi ko hahayaang mapunta sa kamay ng taong tumingin sa akin bilang walking bank account.
Alas-otso, nasa opisina na ako ng abogado kong si Atty. Ramon de la Cruz sa Ortigas.
Mahigit isang oras niyang binasa ang lahat.
Marriage settlement.
Property documents.
Screenshots.
Draft authorization.
Nang matapos siya, inilapag niya ang ballpen.
“Una,” sabi niya, “huwag kang pipirma ng kahit ano mula sa kanila.”
Tumango ako.
“Pangalawa, kailangan nating malaman kung draft lang itong authorization o may ginamit nang bersiyon sa labas.”
“Paano natin malalaman?”
“Simulan natin sa broker.”
Tinawagan namin ang pangalan at numerong nakalagay sa estate folder.
Nagpakilala ako bilang may-ari ng townhouse.
Biglang naging maingat ang boses ng broker.
“Opo, Ma’am Mara. May… preliminary inquiry po tungkol sa property.”
“Kanino galing?”
“Sa mother-in-law ninyo po.”
“May authorization ba siyang ipinakita?”
Tahimik.
“Sir?”
“May photocopy po ng authorization.”
Napatingin ako kay Atty. Ramon.
“May pirma ko?”
“Opo.”
“Nakita ninyo akong pumirma?”
“Hindi po.”
“Nakausap ninyo ako kahit isang beses?”
“Hindi po.”
Napabuntong-hininga siya.
“Ma’am, wala pa naman pong formal listing. Sinabihan ko rin silang kailangan ko kayong makausap personally bago may mangyari.”
Iyon ang unang magandang balitang narinig ko.
Pinakiusapan siya ng abogado ko na huwag iproseso ang anumang transaksyon nang wala akong personal at written confirmation.
Pagkatapos, nagpadala kami ng formal notice.
Hindi ako umuwi agad.
Dumaan ako sa bangko.
Tinanggal ko ang isang supplementary card na ginagamit ni Adrian na nakatali sa account ko.
Hindi iyon pangunahing gastos niya.
Pero ilang buwan na niyang ginagamit para sa groceries, gasolina at kung anu-anong “family expenses.”
Pagkatapos ay inayos ko ang automatic payments.
Internet ng bahay ni Mama Celia.
Cable subscription.
Dalawang utility bill.
Monthly payment ng isang home appliance na si Bianca naman ang gumagamit.
Lahat iyon, ako ang nagbabayad.
Hindi ko pinutol ang kuryente o tubig.
Inalis ko lang ang sarili kong account bilang source ng pambayad.
Kung pamilya nila iyon, panahon nang sila naman ang magbayad para sa sarili nilang bahay.
Pagkatapos ay pumunta ako sa Pasig townhouse.
Matagal ko iyong hindi tinitirhan.
May caretaker na dumadalaw dalawang beses isang linggo.
Pagbukas ko ng pinto, naamoy ko ang kahoy at kaunting alikabok.
Tahimik.
Malinis.
At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, pakiramdam ko may lugar akong hindi kailangang humingi ng pahintulot para huminga.
Tinawagan ko ang locksmith.
Pinalitan ko ang main locks.
Hindi dahil may legal na susi ang pamilya ni Adrian.
Kundi dahil ilang buwan na ang nakalipas, ipinahiram ko kay Adrian ang spare key para mag-check ng tubo pagkatapos ng bagyo.
Hindi niya iyon ibinalik.
Noon, hindi ko pinansin.
Ngayon, wala na akong gustong ipagpalagay.
Bandang alas-singko ng hapon, umuwi ako sa Marikina.
Nasa sala na si Adrian.
Mukhang pagod.
Pero hindi ang pagod ng lalaking nababahala para sa asawa.
Mukhang pagod ng lalaking naabala ang masayang weekend.
“Mara.”
Dumaan ako sa kanya.
“Mag-usap tayo.”
“Inayos ko lang gamit ko.”
Sumunod siya sa kuwarto.
Nakita niya ang bukas kong maleta.
“Aalis ka?”
“Sa ngayon.”
“Ano ba naman!”
Pumikit siya at pinisil ang noo.
“Hindi ba puwedeng pag-usapan nang normal?”
Huminto ako.
“Ikaw ang nagsabi kagabi na huwag akong gumawa ng desisyon habang galit.”
“O, tama.”
“Hindi na ako galit.”
Napatingin siya sa akin.
“Sigurado na ako.”
Hindi niya nagustuhan iyon.
“Mara, walang nagbebenta ng bahay mo.”
“May broker nang kinausap.”
Nagbago ang mukha niya.
“Sino nagsabi?”
“Ang broker.”
Hindi siya nakasagot.
“Kaya pala,” sabi ko.
“Ano?”
“Alam mong may broker.”
“Hindi.”
“Hindi kita tinanong kung alam mo.”
Napahinto siya.
Doon ko nakita ang pagkakamaling hindi niya namalayan.
Lumabas si Mama Celia mula sa kusina.
Kasunod si Bianca.
“Anong ginagawa mo?” tanong ng biyenan ko nang makita ang maleta.
“Aalis muna ako.”
“Dahil lang doon?”
Tumingin ako sa kanya.
“Ma, may broker kayong kinausap tungkol sa bahay ko.”
Agad siyang nagtaas ng boses.
“Hindi naman namin ibebenta nang hindi ka kinakausap!”
“Pero gumawa kayo ng authorization na may pekeng pirma ko.”
“Draft lang iyon!”
“Bakit may pirma?”
“Para makita kung saan pipirma!”
Halos matawa ako.
“Pirma ko talaga ang kailangan ninyong ilagay para makita kung saan pipirma?”
Sumingit si Bianca.
“Ate, huwag mo namang gawing sobrang sama ni Mama.”
Tumingin ako sa kanya.
“Ikaw ang bibili ng condo gamit ang perang inaasahan ninyo mula sa townhouse ko, tama?”
Namutla siya.
“Anong condo?”
Inilabas ko ang cellphone ko.
Ipinakita ko ang screenshot.
Walang nagsalita.
Tatlong mukha.
Tatlong magkaibang ekspresyon.
Si Bianca—takot mahuli.
Si Mama Celia—galit dahil nahuli.
Si Adrian—galit sa akin dahil may ebidensiya ako.
“Hindi mo dapat sine-screenshot ang private messages,” sabi niya.
Doon ako natawa.
Totoong tawa.
“Talaga?”
“Hindi iyon ang punto.”
“Ang plano ninyong gamitin ang bahay ko para sa reservation ng condo ng kapatid mo ay hindi ang punto?”
“Hindi pa final iyon!”
“Pero pinag-uusapan ninyo.”
Nagsalita si Mama Celia.
“Bakit ba ipinagdadamot mo? Hindi mo naman ginagamit ang townhouse!”
“Dahil akin.”
“Pamilya tayo!”
“Kapag pamilya, may karapatang magnakaw ng pirma?”
Tumayo siya.
“Huwag mo akong tawaging magnanakaw!”
“Hindi ko kayo tinawag.”
Itinaas ko ang draft.
“Dokumento ninyo ang nagsasalita.”
Nagkagulo.
Si Bianca umiiyak.
Si Mama Celia sumisigaw.
Si Adrian paulit-ulit na nagsasabing kailangan naming kumalma.
Pero napansin ko ang isang bagay.
Walang humihingi ng tawad.
Walang nagsasabing mali ang ginawa nila.
Ang reklamo nilang lahat ay iisa:
Bakit ko raw kailangang palakihin?
Kaya kinuha ko ang susi ng SUV sa mesa.
Sinundan ako ni Bianca ng tingin.
“Ate, gagamitin ko sana bukas.”
“Hindi na.”
“Ano?”
“Kotse ko iyon.”
“But Kuya said—”
Napatingin ako kay Adrian.
“Ano ang sinabi ni Kuya?”
Tahimik siya.
Si Bianca ang sumagot.
“Na kapag bumili ka raw ng bagong sasakyan next year, sa akin na iyon.”
Dahan-dahan akong tumingin sa asawa ko.
“Sinabi mo iyon?”
“Mara, possibility lang—”
“Sinabi mo?”
Bumaba ang tingin niya.
Hindi ko na kailangang marinig ang sagot.
Kinuha ko ang second key mula sa drawer.
“Akin din ito.”
“Mara!” sigaw ni Mama Celia. “Sobra ka na!”
Huminto ako sa pinto.
“Ako ang sobra?”
“Oo! Tatlong taon kang tinuring na anak dito!”
Napalingon ako.
“Anak?”
Tumuro ako sa dining table.
“Tatlong taon akong nagbayad ng halos kalahati ng gastos sa bahay.”
Sa air conditioner.
Sa groceries.
Sa maintenance.
Sa internet.
Sa gamot ninyo kapag kulang ang budget.
Sa tuition installment ng short course ni Bianca.
Sa pang-down niya sa lumang kotse.
“Ginawa ko lahat iyon dahil pamilya ang tingin ko sa inyo.”
Tahimik sila.
“Pero ang pamilya, Ma, hindi gumagawa ng listahan ng pag-aari ng isang anak habang hinihintay kung kailan nila makukuha.”
Lumabas ako.
Iyon sana ang katapusan ng gabing iyon.
Pero alas-diyes, tumawag ang security guard ng townhouse ko.
“Ma’am Mara?”
“Opo?”
“May dalawang tao po rito. Sabi nila pamilya ninyo.”
Tumayo ako mula sa sofa.
“Sino?”
“Isang babae po at isang lalaki. May kasama ring van.”
“Pangalan?”
“Bianca Santos po. At iyong asawa ninyo.”
Nanigas ako.
“Bakit may van?”
“Sabi po kukuha raw sila ng furniture bago kayo tuluyang lumipat.”
Furniture?
Wala akong pinahintulutang kunin.
“Kuya, huwag ninyo silang papasukin.”
“Opo, Ma’am.”
“Videohan ninyo ang gate.”
Pagdating ko makalipas ang halos dalawampung minuto, naroon ang SUV ni Adrian at isang maliit na delivery van.
Nakatayo si Bianca sa labas ng gate.
Galit na galit.
“Ate, nakakahiya! Hindi kami pinapapasok!”
“Dahil wala kayong pahintulot.”
“Mga lumang furniture lang kukunin namin!”
“Kanino?”
“Sa ’yo naman pero hindi mo ginagamit!”
Napapikit ako.
Kahit matapos ang lahat, hindi pa rin niya naiintindihan.
Hindi nila nakikita ang pagkakaiba ng:
Hindi ko ginagamit.
At sa inyo na.
Bumaba si Adrian mula sa kotse.
“Mara, si Mama ang nagsabi. May dining set daw dito na hindi mo kailangan.”
“Uuwi kayo.”
“Mara—”
“Ngayon.”
“Masyado ka nang—”
Itinaas ko ang kamay.
“May CCTV.”
Tumahimik siya.
“At documented na lahat.”
Dahan-dahang nagbago ang mukha niya.
Iyon ang unang pagkakataong nakita kong natakot siya.
Hindi sa pagkawala ko.
Kundi sa posibilidad na may record ang ginagawa nila.
Umalis sila.
Akala ko iyon na ang pinakamasama.
Nagkamali ako.
Kinabukasan, habang nasa opisina ako, tumawag si Atty. Ramon.
Iba ang tono ng boses niya.
“Mara, kailangan mong pumunta rito.”
“Bakit?”
“Nakuha ko ang kopya ng authorization na ipinakita sa broker.”
“Pareho ba sa draft?”
“Hindi.”
Napatayo ako.
“Ano ang ibig ninyong sabihin?”
“May notarized version.”
Parang nawala ang tunog sa paligid.
“At Mara…”
Huminto siya.
“May nakalagay na petsa kung kailan ka raw personal na humarap sa notary.”
“Teka.”
Binuksan ko ang calendar ko.
Nakita ko ang petsa.
Hindi ako mapakali.
Dahil malinaw kong naaalala ang araw na iyon.
Nasa Cebu ako para sa project inspection.
May flight records ako.
Hotel receipt.
Company attendance.
Photographs.
At CCTV ng site.
Imposibleng personal akong humarap sa notary sa Metro Manila sa araw na iyon.
“Attorney…”
“Oo.”
“May problema sila.”
“Malaki.”
Pero may sinabi pa siya.
“May isa pang attachment.”
“Ano?”
“Draft Deed of Sale ng townhouse mo.”
Napahawak ako sa mesa.
“Kanino ibebenta?”
Tahimik siyang sandali.
Pagkatapos ay sinabi niya ang pangalan.
At noong marinig ko iyon, saka ko naunawaan kung bakit gustong-gusto nilang bilisan ang lahat.
Hindi si Bianca ang buyer.
Hindi rin estranghero.
Ang nakapangalan bilang prospective buyer ay isang kumpanya.
At isa sa mga director ng kumpanyang iyon…
ay ang sarili kong asawa.
Si Adrian Santos.
