Bahagi 3: Sa Likod ng Pekeng Kasunduan, May Resibong Nagdurugtong sa Lahat ng Kasinungalingan
Bahagi 3: Sa Likod ng Pekeng Kasunduan, May Resibong Nagdurugtong sa Lahat ng Kasinungalingan
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.
Paulit-ulit kong tinawagan si Sari. Walang sumasagot. Ang huling mensahe niya ay nanatiling hindi nababasa, at ang larawang ipinadala niya ay nakabukas sa cellphone ko hanggang madaling-araw.
Pinagmasdan ko ang bawat detalye ng invoice.
May petsa, customer information, transaction number at pangalan ng empleyadong nagproseso.
Sa ilalim ng dokumento, malinaw na nakasulat ang parehong booking reference na lumabas sa pekeng kontratang ipinadala sa akin.
Hindi iyon simpleng pagkakapareho.
Ang tanong ay kung bakit may kumpanyang nagbayad na para sa mga kuwartong ipinipilit ni Gideon na utang ko.
Bandang alas sais ng umaga, bumaba si Noel dala ang dalawang tasa ng kape.
“Nakausap ko si Attorney Cecille Manalo,” sabi niya. “Kaya niya tayong makita mamayang alas nuwebe.”
“Baka madamay ka sa gulong ito,” sagot ko.
Umupo siya sa tabi ko.
“Bea, hindi ka naghahanap ng gulo. May gumamit ng pangalan mo para gumawa ng utang na hindi mo naman pinasok.”
Tiningnan ko siya.
“Sinabi ni Gideon sa harap ng lahat na kaya kong magbayad dahil sa trabaho mo.”
“Hindi ibig sabihin na may trabaho ako, puwede nang kunin ng kahit sino ang pera natin.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Ang ipaglalaban natin ay hindi ang kaya nating bayaran. Ang ipaglalaban natin ay ang katotohanan.”
Unang beses mula noong Family Day na nakahinga ako nang maluwag.
Sa opisina ni Attorney Cecille, inilapag namin ang lahat ng hawak na dokumento.
Ang orihinal na quotation ni Alma.
Ang mga mensahe sa group chat.
Ang patunay na direktang magbabayad ang bawat pamilya.
Ang demand letter.
At ang pekeng kasunduan.
Matagal na pinag-aralan ng abogado ang dalawang dokumento.
“May malaking pagkakaiba,” sabi niya.
Itinuro niya ang nakasulat sa orihinal na quotation.
Labinlimang kuwarto lamang ang nakalaan sa aming grupo.
Sa pekeng kontrata, naging dalawampu iyon at may kasama pang malaking function hall na hindi naman namin kailangan.
“Bakit ka magrereserba ng function hall para sa simpleng family vacation?” tanong niya.
“Hindi ko po gagawin iyon. Beach outing lang ang plano namin.”
“May email ba kung saan tahasan mong tinanggap ang kontratang ito?”
“Wala.”
“May patunay ba silang ikaw mismo ang nagpadala ng reservation?”
“Wala akong natanggap na ganoon.”
Tumango siya.
“Hindi sapat na kamukha ng pirma mo ang nasa papel. Kailangang masuri kung paano nabuo ang dokumento at kung talagang pumayag ka.”
Pinayuhan niya kaming huwag munang magbayad, huwag makipag-away sa social media at panatilihin ang lahat ng orihinal na mensahe.
Magpapadala siya ng pormal na pagtutol sa demand letter at hihiling ng kopya ng buong transaction history.
Kasama ring ipaparepaso ang paggamit ng personal kong impormasyon nang walang pahintulot.
Pagkatapos ng pag-uusap, dumiretso kami kay Alma.
Pagpasok pa lang namin sa resort, agad kong napansin ang katahimikan.
Dati, may mga batang tumatakbo sa hardin. May tumatawang bisita sa may almusal. May mga empleyadong nagdadala ng maleta.
Ngayon, apat na kuwarto lamang ang okupado.
Sa reception, nakapatong ang isang kahon ng mga bagong sabon at tuwalya na hindi pa nagagamit.
Lumabas si Alma mula sa maliit na opisina.
Namumugto ang kanyang mga mata.
“Bea, may aalis na namang dalawang empleyado sa katapusan ng buwan. Hindi ko na maipangako ang regular na trabaho nila.”
“May bago tayong nalaman,” sabi ko.
Ipinakita ko ang invoice.
Matagal niya iyong tinitigan.
Pagkatapos ay napaupo siya.
“Lakan Travel,” bulong niya.
“Kilala mo?”
“Oo.”
Tumayo siya at kinuha ang isang folder sa cabinet.
May mga lumang email doon mula sa kumpanyang nag-alok na magdala ng mga corporate guest sa Tahanan ng Alon noong nakaraang taon.
Sa una, maganda ang alok.
Magbibigay sila ng malalaking reservation kapalit ng komisyon.
Pero kalaunan, nagsimula silang humingi ng eksklusibong karapatang magbenta ng mga kuwarto. Gusto rin nilang baguhin ang presyo nang hindi na kumukonsulta kay Alma.
Tumanggi siya.
Pagkatapos noon, halos sabay-sabay na nawala ang ilang regular na booking.
“Hindi ko naisip na konektado sila kay Gideon,” sabi ni Alma.
“May alok din ba silang bumili ng property?”
Tumango siya.
“Tatlong beses.”
Ang pinakahuling alok ay ₱7.5 milyon.
Ayon sa isang independent property appraisal na ipinagawa ni Alma noong nakaraang taon, mas mataas sa ₱14 milyon ang tinatayang halaga ng lupa at mga gusali.
“Pero paano nila nalamang gipit ka na sa pera?” tanong ko.
Hindi siya agad sumagot.
“May ipinadala akong financial summary sa isang potensyal na investor. Akala ko tutulong siya. Ngayon, hindi ko na alam kung kanino napunta ang impormasyon.”
Doon ko naunawaan na hindi lang simpleng kompetisyon sa negosyo ang nangyayari.
May taong gustong mapilitan si Alma na bitawan ang property.
At ginamit nila ang pangalan ko upang guluhin ang pinakahuling malaking reservation na maaaring makatulong sa kanya.
Kinahapunan, nagkaroon ng emergency meeting ang mga magulang sa paaralan.
Hindi ko gustong pumunta.
Ayaw kong muling humarap sa mga taong nakakita sa akin na pinahiya.
Pero sinabi ni Noel na may karapatan silang malaman ang totoo.
Sa harap ng principal na si Ginang Dimagiba at dalawampung magulang na dumalo, ipinaliwanag ko ang buong sitwasyon.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ko rin sinabing lahat ay dapat agad maniwala sa akin.
Inilabas ko ang orihinal na quotation at ang mga confirmation na direktang ipinadala ng resort sa bawat pamilya.
“Wala akong kinolektang pera,” sabi ko. “Wala ring kontrata ang paaralan sa Azul Norte. Kung may nagdududa, maaari ninyong tingnan ang mga dokumento.”
Isang ina ang nagtaas ng kamay.
“Bea, bakit may pirma mo sa kontrata nila?”
“Dahil may gumamit ng kopya ng pirma ko mula sa ibang dokumento.”
“May patunay ka?”
“May mga dokumento kaming ipinapasuri ngayon. Hindi ko gustong magbigay ng konklusyon bago matapos ang pagsusuri.”
Naging tahimik ang silid.
Tumayo si Ginang Dimagiba.
“Para malinaw sa lahat, walang pahintulot ang paaralan sa anumang commercial agreement na ginawa gamit ang pangalan ng aming parent group. At ang nangyaring pampublikong pamamahiya noong Family Day ay hindi namin sinang-ayunan.”
Hindi iyon sapat para maibalik agad ang tiwala ng lahat.
Pero may isang ina na lumapit sa akin pagkatapos.
Si Tess, na tahimik lang noong pinahiya ako ni Gideon.
“Bea, pasensiya na. Hindi kita ipinagtanggol noong gabing iyon. Natakot akong madamay.”
“Salamat sa pagsasabi.”
“Kung kailangan mo ng kopya ng mga mensahe ni Gideon, mayroon ako.”
Ipinakita niya ang group chat kung saan nag-alok ang isang account na konektado sa sales office ng Azul Norte ng diskuwento sa mga pamilyang kakansela sa Tahanan ng Alon.
May kasama pang babala na magiging responsable raw kami sa maling reservation kapag itinuloy namin ang orihinal na plano.
Naipasa namin ang screenshots sa abogado para masuri.
Kinagabihan, tumawag ang isang hindi pamilyar na numero.
Si Sari.
“Bea, natanggal ako sa trabaho.”
Hindi ako nagsalita.
“Nakita ni Gideon na may ipinadala akong invoice. Kinuha ang access ko sa computer. Sinabi niyang kakasuhan niya ako kapag nagsalita pa ako.”
“Nasaan ka?”
“Nasa bahay ng kapatid ko.”
“Bakit ka nila binigyan ng komisyon?”
Tahimik siya.
“Sari, kailangan kong malaman ang totoo.”
Humagulgol siya.
“Labinlimang libong piso.”
Napapikit ako.
“Tinanggap mo ang ₱15,000 kapalit ng impormasyon namin?”
“Oo.”
“Alam mong pribado ang mga iyon.”
“Alam ko. Sinabi sa akin na referral payment iyon. Pero hindi dapat ako nagbigay ng listahan at form nang walang permiso.”
Hindi ko kayang agad magpatawad.
Hindi sapat ang pangangailangan ng pera upang gawing tama ang ginawa niya.
Ngunit may sinabi siyang dahilan kung bakit siya nagsimulang mangolekta ng ebidensiya.
Isang linggo matapos niyang ibigay ang attendance form, ipinakita raw sa kanya ng supervisor ang kontratang may pirma ko.
Nang makita niya ang pangalan niya bilang witness, nagtanong siya kung bakit iyon naroon.
Sinagot siya ni Gideon.
“Wala kang kailangang isipin. Trabaho ito. Kapag nagsalita ka, puwede naming sabihing ikaw ang gumawa ng dokumento.”
Doon siya natakot.
Humingi siya ng kopya ng transaction records sa loob ng opisina, kunwari para maayos ang group booking.
Sa accounting file niya nakita ang invoice na ipinadala niya sa akin.
May natuklasan din siyang refund request na hindi pa pinoproseso at isang internal email tungkol sa pagbili ng resort ni Alma.
“Bea, hindi ko kayang itanggi na kasalanan kong napunta sa kanila ang pirma mo,” sabi niya. “Pero hindi ako pumirma bilang witness sa kontrata. Kinopya rin nila ang pirma ko mula sa referral acknowledgment.”
“Handa ka bang sabihin iyon sa imbestigasyon?”
“Oo.”
“Kasama ang pagtanggap mo ng pera?”
“Oo. Hindi ko na kayang magsinungaling.”
Kinabukasan, sinamahan siya ng sariling abogado upang magbigay ng salaysay at isumite ang mga dokumentong hawak niya sa tamang proseso.
Hindi namin basta inilathala ang confidential records.
Kailangan munang mapatunayan ang kanilang pinagmulan at maiwasang masira ang imbestigasyon.
Doon nagsimulang lumitaw ang tunay na pagkakaayos ng transaksiyon.
Ang Lakan Travel Solutions ay may kaugnayan sa pamilya ng asawa ng kapatid ni Gideon.
Nagpareserba ito ng dalawampung kuwarto at isang function hall sa Azul Norte at nagbayad ng ₱248,000 bago ang petsa ng pekeng kasunduan.
Pagkatapos, sa internal correspondence na naipasa para sa pagsusuri, may tagubilin na gamitin ang parehong booking reference sa paglipat ng aming grupo.
Hindi iyon awtomatikong nagpapatunay ng lahat ng paratang.
Pero malaking dahilan iyon upang kuwestiyunin kung paano naging pananagutan ko ang isang reservation na binayaran na ng ibang kumpanya.
At may mas kakaiba pa.
Ang demand letter na ipinadala sa akin ay may bank account na hindi nakapangalan sa Azul Norte Hotel.
Nakapangalan iyon sa isang pribadong consulting business na konektado kay Gideon.
Nang ipakita namin ito kay Attorney Cecille, tumigas ang kanyang mukha.
“Hindi tayo magpapadala ng kahit anong pera rito. Kailangan itong maipaliwanag ng mismong management ng hotel.”
Sumulat siya sa corporate headquarters ng kumpanyang nagpapatakbo sa Azul Norte.
Humiling siya ng internal audit.
Kasama ang kopya ng invoice, ang demand letter, ang dalawang magkaibang reservation document at ang salaysay ni Sari.
Sa pagkakataong iyon, hindi na lamang kami umaasa sa salita laban sa salita.
May malinaw na record na kailangang sagutin.
Pagkalipas ng tatlong araw, sumagot ang corporate compliance department.
Pansamantala nilang itinigil ang lahat ng collection demand habang sinusuri ang transaksiyon.
Dapat sana ay gumaan ang pakiramdam ko.
Pero noong gabing iyon, tumawag si Alma.
“Bea, kailangan mong pumunta rito bukas.”
“Bakit? May bagong nangyari?”
Narinig kong umiiyak siya.
“May hindi ako nasabi sa iyo.”
Naramdaman kong bumigat ang dibdib ko.
“Ano iyon, Alma?”
“Bago pa ang Family Day, pumirma ako sa isang papel tungkol sa pagbebenta ng Tahanan ng Alon.”
Hindi ako nakakibo.
“Akala ko pagkakataon iyon para mailigtas ang mga empleyado. Hindi ko alam na konektado sa kanila ang taong kumausap sa akin.”
“Anong papel ang pinirmahan mo?”
“Isang offer agreement. May nakatakdang pagpupulong sa Biyernes para tapusin ang bentahan.”
“Alma, hindi puwedeng basta na lang—”
“Bea, may ipinadala silang mensahe ngayong gabi. Kapag hindi ko itinuloy, hahabulin daw nila ako sa perang inilabas nila para sa due diligence.”
Tiningnan ko ang orasan.
Alas onse y medya.
Biyernes na pagkaraan ng dalawang araw.
At bago ko maibaba ang telepono, may dumating na larawan mula kay Alma.
Nasa larawan ang isang dokumentong may logo ng kumpanyang gustong bumili ng resort.
Sa ilalim ng pangalan ng buyer, may maliit na linyang halos hindi ko napansin.
Authorized Representative: Gideon M. Abad.
Doon ko naintindihan kung bakit kahit na may lumalabas nang ebidensiya laban sa kanya, hindi pa rin siya tumitigil.
Hindi lang pala ₱248,000 ang gusto niyang makuha.
Gusto niyang makuha ang mismong resort.
At dalawang araw na lamang ang natitira bago ang nakatakdang pagpirma sa bentahan.
