Bahagi 3 — Sa Harap ng Buong Kumpanya, Ako ang Babaeng Hindi Nila Kilala
Bahagi 3 — Sa Harap ng Buong Kumpanya, Ako ang Babaeng Hindi Nila Kilala
Hindi ako natulog nang maayos nang gabing iyon.
Paulit-ulit kong iniisip ang sinabi ng taga-Internal Audit.
May iba pang dokumentong gumagamit ng pangalan ko.
Ilang taon akong naniwalang ang pinakamasamang maaaring gawin sa akin ni Paolo ay lokohin ako.
Mali pala ako.
Mas nakakatakot ang isang taong alam ang lahat ng detalye ng buhay mo—birthday mo, pirma mo, ID number mo, pangalan ng nanay mo—at ginagamit ang mga iyon dahil sigurado siyang hindi ka lalaban.
Kinabukasan, nakipag-video conference ako sa Internal Audit kasama si Attorney Camille.
Tatlong dokumento ang ipinakita nila.
Una, ang Spousal Travel Declaration.
Pangalawa, isang acknowledgment receipt kung saan nakasaad na nakatanggap daw ako ng ₱35,000 “family representation allowance” noong nakaraang quarter.
Pangatlo, photocopy ng aking ID na kalakip sa vendor accreditation file ng isang maliit na events supplier.
“Bakit naroon ang ID ko?” tanong ko.
Sumagot ang audit manager na si Ms. Theresa Lim.
“Ang supplier ay nakapangalan sa isang Patricia Salazar.”
Hindi pamilyar sa akin ang pangalan.
Pero nang ipakita niya ang company profile, napasinghap ako.
Ang registered address ay kapareho ng address ng condominium ni Sabrina sa Mandaluyong.
“May relasyon ba si Ms. Salazar kay Ms. Sabrina Flores?” tanong ni Attorney Camille.
Hindi agad sumagot si Ms. Lim.
“Based on information we are validating, magpinsan sila.”
Dahan-dahan akong napasandal.
Biglang nagkaroon ng hugis ang buong problema.
Sa nakaraang isang taon, ilang beses nag-organisa si Paolo ng regional events, dealer meetings, at hotel bookings.
Palagi niyang sinasabing sobrang busy niya.
Madalas siyang umuwi nang alas-onse.
Minsan, ako pa ang tumutulong gumawa ng cost comparison sa Excel dahil dati akong nagtrabaho bilang accounting supervisor bago ako tumigil para alagaan ang nanay kong naoperahan at tulungan si Kyla sa bahay.
Hindi ko alam na maaaring ginagamit ang mga event na iyon para ipasok ang supplier na konektado kay Sabrina.
“May ebidensiya na bang may kickback?” tanong ko.
Umiling si Ms. Lim.
“Hindi pa kami gagawa ng konklusyon. Ang malinaw lang sa ngayon ay may conflict-of-interest disclosure na hindi ginawa, may questionable reimbursements, at may documents bearing your information.”
Ayokong gumawa ng maling akusasyon.
Kaya hinayaan kong kumpanya ang mag-imbestiga.
Ang mahalaga sa akin ay malinaw kong maitala kung alin ang hindi ko pinirmahan.
Pagkatapos ng meeting, tinawagan ako ni Paolo.
Hindi ko sinagot.
Tumawag ulit.
At ulit.
Sa ikapitong tawag, pinindot ko ang answer.
“Anong ginawa mo?” bungad niya.
Hindi man lang kumusta.
Hindi man lang tinanong kung okay ako.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Tinawagan ako ng audit.”
Tahimik ako.
“Mariel, bakit mo sinabi sa kanila na hindi ka pumirma?”
Napatawa ako.
Mahina.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil hindi ako makapaniwala sa tanong niya.
“Dahil hindi ako pumirma.”
“Formality lang ’yon!”
“Ang paggamit ng pirma ng ibang tao ay formality?”
“Hindi mo naiintindihan kung paano gumagana ang corporate reimbursements.”
“Siguro nga.”
Tumingin ako sa pekeng SPA na nasa harap ko.
“Gaya rin ba ng hindi ko naiintindihan kung paano gamitin ang bahay ko bilang collateral?”
Biglang natahimik ang kabilang linya.
Wala akong narinig kundi mahinang ugong ng air conditioner.
“Anong sinasabi mo?”
“Iniwan mo ang envelope.”
Mahabang katahimikan.
Pagkatapos ay nagbago ang tono niya.
“Mariel, makinig ka muna sa akin.”
“Limang taon kitang pinakinggan.”
“Hindi ganoon ang iniisip mo.”
“Talaga?”
“Plano lang iyon. Hindi pa final.”
“May pekeng pirma ko.”
“Hindi ko ginawa ’yon.”
“Kanino galing?”
Hindi siya sumagot.
Narinig ko sa likod ang boses ni Sabrina.
“Paolo, bumaba ka na. Naghihintay sila sa lobby.”
Tinanong ko siya nang diretso.
“Nasa kwarto mo ba si Sabrina?”
“Mariel—”
“Isang tanong.”
“Kasama ko siya dahil kay Kyla.”
Napapikit ako.
“Kahanga-hanga.”
“Pupunta ako diyan pagbalik natin. Ayusin natin ’to.”
“Hindi na tayo ang mag-aayos.”
“Ano?”
“Abogado ko na.”
Ibinaba ko ang tawag.
Makalipas ang isang oras, nag-message si Kyla.
“Ate Mariel, galit ka ba?”
Matagal kong tinitigan ang screen.
Bata siya.
Nasaktan niya ako, oo.
Pero bata pa rin siya.
Hindi ko gustong gamitin siya sa gulo ng matatanda.
Sumagot ako.
“Hindi ako galit sa’yo. Pero may mga sinabi kang masakit. Pag-uwi mo, sana mapag-usapan natin nang maayos.”
Seen.
Walang sagot.
Kinagabihan, tumawag si Mang Ernesto.
Tinanggap ng buyer ang kondisyon ko.
Mag-asawang nurse sa Dubai ang bibili para sa mga magulang nilang uuwi mula Iloilo.
May pera silang handa at abogado rin ang hahawak sa transaction.
Dahil minana ko ang property mula kay Lola at may kumpletong dokumento tungkol sa pinagmulan nito, ipinasuri ko ang lahat kay Attorney Camille bago ako pumirma.
Ayokong maging katulad ni Paolo.
Ayokong manalo dahil sa shortcut.
Gusto kong walang butas ang gagawin ko.
Tatlong araw pagkatapos umalis nila papuntang Baguio, nagkapirmahan kami ng kasunduan at deed subject sa kumpletong legal processing at turnover.
May sapat na panahon para maalis ko ang personal kong gamit.
Ang mga gamit ni Paolo?
Maingat kong inilagay sa mga kahon.
Walang sinira.
Walang itinapon.
Bawat kahon ay may litrato at inventory.
Ayokong balang araw sabihin niyang ninakaw ko ang pag-aari niya.
Ang gamit ni Kyla ay inilagay ko sa magkahiwalay na kahon.
Maingat.
Mga libro.
Uniform.
Laruan.
Mga medalya.
At ang maliit na stuffed rabbit na hawak niya noong unang gabi niyang natulog sa bahay namin.
Doon ako muling umiyak.
Hindi dahil kay Paolo.
Dahil sa batang minahal ko.
Pero naunawaan kong hindi ko kailangang manatili sa isang mapanirang kasal para lamang patunayan na mahal ko siya.
Makalipas ang isa pang araw, tumawag ulit ang HR.
“Mrs. Vergara, nasa Baguio pa po ba kayo?”
“Hindi po ako pumunta.”
“Would you be willing to attend a meeting tomorrow at our summit venue? We can arrange transportation.”
Napakunot-noo ako.
“Bakit kailangang doon?”
“Several senior officers are present, including members of the ethics committee. We would like to close factual gaps while everyone involved is available.”
Tinignan ko si Attorney Camille.
Tumango siya.
“Pupunta ako,” sagot ko.
Pero hindi ako pumunta para mang-agaw ng eksena.
Hindi ako bumili ng mamahaling gown para ipakita kay Sabrina na mas maganda ako.
Hindi ko kailangan.
Nagsuot ako ng simpleng navy-blue dress, pearl earrings na regalo ng nanay ko, at beige blazer na ilang taon ko nang ginagamit sa trabaho noon.
Iyong coat na sinabi ni Kyla na luma?
Iniwan ko sa bahay.
Alas-diyes ng umaga nang makarating kami sa hotel sa Baguio.
Malamig ang hangin.
Punô ng sasakyan ang driveway.
Sa lobby, may malaking tarpaulin:
SOUTHRIDGE MEDICAL SOLUTIONS
ANNUAL LEADERSHIP SUMMIT
Naramdaman kong kumabog ang dibdib ko.
Hindi dahil natatakot ako kay Paolo.
Kundi dahil limang taon akong nasanay na umiwas sa gulo.
Ngayon, kailangan kong magsalita.
Sinalubong kami ni Ms. Lim.
Kasama niya ang HR director at dalawang lalaking mula sa legal department.
“Mrs. Vergara, salamat sa pagpunta.”
“Mariel na lang po.”
Dinala nila kami sa maliit na conference room.
Doon ko muling kinumpirma sa written statement ang lahat.
Hindi ko pinirmahan ang travel declaration.
Hindi ako tumanggap ng ₱35,000 allowance.
Hindi ko pinahintulutang gamitin ang ID ko sa supplier documentation.
At wala akong kaalaman sa anumang transaction sa pagitan ni Paolo at ng supplier na konektado sa pamilya ni Sabrina.
Pagkatapos ng halos dalawang oras, akala ko tapos na.
Pero habang palabas kami ng conference room, bumukas ang pinto ng ballroom.
Break time pala.
Daan-daang empleyado ang lumalabas.
At sa gitna nila, nakita ko si Paolo.
Naka-dark suit.
May conference ID sa leeg.
Katabi niya si Sabrina na naka-red dress.
At sa kaliwa nila, si Kyla.
Unang nakakita sa akin si Kyla.
Huminto siya.
“Ate Mariel?”
Lumingon si Paolo.
Parang nawala ang kulay ng mukha niya.
Si Sabrina naman ay bahagyang ngumiti.
Lumapit siya.
“Wow.”
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.
“Talagang sumunod ka?”
Hindi ako sumagot.
Si Paolo ang lumapit.
“Bakit nandito ka?”
Bago ako makapagsalita, lumapit si Ms. Lim.
“Mr. Vergara, we requested Mrs. Vergara’s presence.”
Napalingon si Sabrina.
“For what?”
Hindi siya sinagot ni Ms. Lim.
Pero sapat na iyon para magsimulang magbulungan ang ilang empleyado sa paligid.
Hinawakan ni Paolo ang siko ko.
“Usap tayo.”
Tinanggal ko ang kamay niya.
“Dito na lang.”
“Mariel.”
“May abogado ako.”
Doon siya napatingin kay Attorney Camille.
Kitang-kita ko ang pagkataranta sa mukha niya.
Lumapit ang HR director.
“Mr. Vergara, may scheduled ethics meeting tayo at two o’clock. We advise you not to discuss the investigation informally.”
Namula si Paolo.
Si Sabrina naman ay tumawa nang bahagya.
“Investigation? Dahil sa simpleng hotel booking?”
Tumingin sa kanya si Ms. Lim.
“Ms. Flores, kasama rin po ang vendor relationship sa review.”
Nawala ang ngiti ni Sabrina.
“Anong vendor?”
Walang sumagot.
Pero kita kong nagkatinginan silang dalawa ni Paolo.
Doon ko alam na may itinatago pa sila.
Bago kami tuluyang magkahiwalay, lumapit sa akin si Kyla.
Mahina ang boses niya.
“Ate Mariel… bakit may abogado ka?”
Gusto kong yakapin siya.
Pero hindi ko ginawa.
“May problema kaming matatanda. Hindi mo kailangang mamili ng kakampihan.”
“Pero sabi ni Mama, gusto mo lang sirain si Papa.”
Napapikit ako.
Doon ko nakita kung gaano kalalim ang kuwentong nauna nang itinanim sa bata.
“Hindi ko kailangang sirain ang papa mo, Kyla.”
Tumingin ako kay Paolo.
“Ang hinihingi ko lang ay sagutin niya ang mga dokumentong siya mismo ang nagsumite.”
Mabilis na hinila ni Sabrina si Kyla palayo.
“Enough.”
Bago sila umalis, lumingon siya sa akin.
“Hindi mo maaagaw sa amin si Paolo dahil lang may bahay kang minana.”
Halos matawa ako.
Hanggang ngayon, bahay pa rin ang iniisip niya.
Hindi niya alam kung ano na ang nangyari roon.
Bandang alas-dos, nagsimula ang ethics meeting.
Hindi ako pinapasok sa buong proseso dahil employee matter iyon.
Tinawag lamang ako para kumpirmahin ang dokumento.
Sa labas ako naghintay kasama si Attorney Camille.
Lumipas ang halos dalawang oras.
Paglabas ni Paolo, galit na galit siya.
Hindi na niya pinansin ang HR.
Diretso siyang lumapit sa akin.
“Ano bang gusto mong mangyari?”
“Wala.”
“Wala?”
“Sinabi ko lang ang totoo.”
“Sinisira mo ang career ko!”
Tumaas ang boses niya.
May ilang empleyadong napalingon.
Lumapit ang security officer, pero itinaas ko ang kamay.
“Hayaan mo.”
Tumingin ako sa asawa ko.
“Career mo ang sinira ko?”
“Oo!”
“Sinong pumirma gamit ang pangalan ko?”
Hindi siya sumagot.
“Sinong nagsumite ng reimbursement na nagsasabing kasama mo ako kahit si Sabrina ang dinala mo?”
“Mariel, hindi mo alam ang buong kuwento!”
“Sinong kumuha ng kopya ng ID ko para sa loan application?”
Nanikip ang panga niya.
“Plano ko namang sabihin sa’yo.”
“Pagkatapos maaprubahan?”
“Para rin naman sa pamilya!”
Doon ako napatawa.
“Aling pamilya?”
Tumahimik siya.
“Sabrina at Kyla?”
“Anak ko si Kyla!”
“At limang taon ko siyang inalagaan.”
“Hindi kita pinilit!”
Parang may pumitik sa loob ko.
Hindi kita pinilit.
Limang taon ng pag-aalaga.
Limang taon ng pagtulong.
Limang taon ng pag-intindi.
At iyon lang pala ang halaga.
“Salamat,” sabi ko.
“Ano?”
“Salamat dahil sa wakas, malinaw na.”
Tumalikod ako.
Pero hinabol niya ako.
“Hindi pa tayo tapos. Pag-uwi natin, mag-uusap tayo sa bahay.”
Huminto ako.
Dahan-dahan akong lumingon.
“Sa bahay?”
“Oo. Sa bahay natin.”
Sa unang pagkakataon mula nang dumating ako sa Baguio, ngumiti ako nang totoong-totoo.
Hindi malakas.
Hindi mapanghamon.
Tahimik lang.
“Paolo…”
Bahagya kong ikiniling ang ulo ko.
“Wala ka nang bahay na babalikan.”
Nawala ang galit sa mukha niya.
Napaltan iyon ng takot.
“Ano?”
“Naibenta ko na.”
Parang hindi siya huminga.
“Hindi mo puwedeng gawin ’yon.”
“Akin ang titulo. Minana ko iyon. Sinuri ng abogado ko ang lahat bago ko ginawa.”
“Mariel!”
“May turnover schedule na.”
Lumapit siya nang isang hakbang.
“Nasaan ang mga gamit ko?”
“Maayos na naka-box.”
“Hindi mo ako puwedeng paalisin nang gano’n!”
“Pero puwede mo akong isangla nang hindi ko alam?”
Namula siya.
Sa gilid, nakita kong nakatayo si Sabrina.
Narinig niya lahat.
At sa unang pagkakataon, hindi siya mukhang kumpiyansa.
Tumingin ako kay Paolo nang diretso.
“Mag-enjoy kayo sa natitirang araw ng summit.”
Pagkatapos ay kinuha ko ang bag ko.
Pero bago kami makalakad ni Attorney Camille, tumunog ang cellphone ni Paolo.
Tiningnan niya ang screen.
Pagkasagot niya, ilang segundo lang ay lalong namutla ang mukha niya.
“Ano?”
Tahimik kaming lahat.
“Suspended?”
Napatingin siya sa HR director.
“Effective immediately?”
Doon ko napagtanto na ang pagbenta ng bahay ay hindi pa pala ang pinakamalaking bagay na mawawala sa kanya.
