BAHAGI 3 — Isang Supplier, Tatlong Pekeng Presyo, at Lihim na Matagal Nang Itinatago ng Aming Pamilya
BAHAGI 3 — Isang Supplier, Tatlong Pekeng Presyo, at Lihim na Matagal Nang Itinatago ng Aming Pamilya
Hindi na ako umalis nang gabing iyon.
Hindi dahil gusto kong manatili sa bahay.
Kundi dahil alam kong kapag lumabas ako nang wala pang malinaw na record ng nangyari, may mawawalang mensahe, mapapalitang kuwento, o biglang magkakaroon ng “misunderstanding.”
Iyon ang natutunan ko sa trabaho.
Kapag may breach, unang kalaban mo ay hindi ang nawawalang file.
Kundi ang taong unang magsasabing wala namang nangyari.
Kinuha ko ang cellphone ko at tumawag sa director namin sa Northbridge.
“Sir Adrian, kailangan kong mag-report ng physical compromise sa isang encrypted offline device.”
Tahimik siya sandali.
“Client-related?”
“Yes.”
“Harborline?”
“Yes.”
“Na-access?”
“Hindi pa confirmed. Pero may cloning attempt.”
“Nasaan ang device?”
“Na-format.”
Napamura siya nang mahina.
“Isabel, huwag mong galawin ang unit. Huwag mong kausapin ang technician nang mag-isa. Ipadala mo sa akin ang incident timeline.”
“Gagawin ko.”
“Nasa pamilya mo ba ang gumawa?”
Napatingin ako kay Papa.
“Oo.”
Mahabang katahimikan.
“Then document everything.”
Pagkababa ko ng tawag, para akong ibang tao sa paningin ng pamilya ko.
Hindi na anak.
Hindi na ate.
Hindi na babaeng puwedeng sigawan hanggang manahimik.
Isa na akong risk officer na nakaupo sa gitna ng isang incident scene.
“At ano ngayon?” tanong ni Papa.
“Magse-secure tayo ng chain of custody.”
“Tagalog.”
“Walang gagalaw sa drive, laptop, resibo, messages, o anumang ginamit ng technician.”
Umismid si Cynthia.
“Napakaarte.”
“Tita Cynthia, kapag may na-delete na message mula ngayon, ilalagay ko sa incident report na posibleng evidence destruction.”
Bigla siyang tumahimik.
Si Paolo naman ay naglakad papunta sa kusina.
“San ka pupunta?” tanong ko.
“Kukuha ng tubig!”
“Cellphone mo.”
Lumingon siya.
“Ano?”
“Huwag mong ide-delete ang conversation ninyo ng technician.”
“Hindi mo ako puwedeng utusan.”
“Hindi nga.”
Tumango ako.
“Pero puwede kong ipaalam sa consortium na tumanggi kang mag-preserve ng evidence matapos ma-notify tungkol sa breach.”
Doon siya huminto.
Si Papa ang sumigaw.
“Ibigay mo ang cellphone!”
“Pa!”
“Ibigay mo!”
Bumalik si Paolo sa sala at ibinagsak ang telepono sa mesa.
Hindi ko hinawakan.
Kinuhanan ko lamang ng larawan ang screen mula sa sarili kong cellphone habang nakabukas ang thread nila ni Marc.
At doon ko nabasa ang mensaheng nagpabago sa lahat.
Hanapin mo kung may files tungkol sa VLM. Kahit screenshot lang ng filename o amount.
Mensahe iyon mula kay Paolo.
Tatlong araw bago binuksan ang kahon ko.
Hindi aksidente.
Hindi impulsive decision.
Plano.
“Nagkataon lang?” tanong ko.
Hindi siya sumagot.
“Tatlong araw mo nang pinaplano?”
“Ate—”
“Bakit VLM?”
“Supplier natin sila.”
“Alam ko.”
“Kung alam mo, bakit mo tinatanong?”
“Dahil hindi naman sila official supplier sa Harborline.”
Natahimik si Papa.
Tumingin siya kay Paolo.
“Ano’ng ibig sabihin ni Bella?”
“Pa…”
“Official shortlist ng Harborline ang pinag-uusapan natin. Bakit may VLM?”
Umupo ako.
“Dahil tatlong beses lumitaw ang VLM sa costing packages na isinumite ng inyong procurement team.”
“Ano?”
“Hindi sila nakalista bilang primary vendor. Pero may tatlong subcontractors na pare-pareho ang bank destination reference, pare-pareho ang contact address sa Quezon City, at halos magkapareho ang quotation format.”
Sumimangot si Papa.
“Hindi posible.”
“Posible.”
Kinuha ko ang tablet ko.
Hindi ko binuksan ang confidential files.
Ipinakita ko lamang ang isang public corporate registration screenshot na parte ng preliminary supplier verification.
“Ang registered incorporator ng VLM Trading ay si Victor L. Mercado.”
Nanigas ang panga ni Cynthia.
Dahan-dahang lumingon si Papa sa kanya.
“Sino si Victor?”
Walang sagot.
“Cynthia?”
Napalunok siya.
“Kapatid ko.”
Bumagsak ang katahimikan sa pagitan naming apat.
Parang may salamin na nabasag kahit wala naman.
“Anong kinalaman ng kapatid mo sa procurement?” tanong ni Papa.
“Nagpapasok lang siya ng materials minsan.”
“Minsan?”
Nag-swipe ako sa tablet.
“Sa nakaraang labingwalong buwan, may mahigit ₱74 milyon na purchase orders mula sa Villareal Consolidated Builders papunta sa tatlong supplier entities na may link sa parehong pamilya.”
“Ano?!” sigaw ni Papa.
Tumayo si Cynthia.
“Hindi totoo!”
“Hindi ko sinabing illegal agad.”
Tumingin ako sa kanya.
“Ang sinabi ko, red flag.”
“Sinisiraan mo ang pamilya ko!”
“Tita, automated supplier mapping ang unang nakakita nito. Hindi ko alam na kapatid mo si Victor noong lumabas ang pangalan.”
Tumingin si Papa kay Paolo.
“Alam mo ba ito?”
Tahimik.
“Paolo!”
“Alam kong supplier si Tito Vic.”
“At alam mong tatlong kumpanya?”
“Pa, normal lang naman sa construction na—”
“Tatlong kumpanya?!”
Napaatras si Paolo.
“Sabi ni Mama okay lang!”
Napapikit si Cynthia.
Huli na.
Dahan-dahang tumingin si Papa sa asawa niya.
“Ano ang okay lang?”
“Ramon, hindi mo naiintindihan—”
“Ano ang okay lang?”
Lumapit ako sa sirang kahon at kinuha ang isang maliit na plastic envelope sa pinakailalim.
Hindi nila napansin dahil naghahanap lamang sila ng electronics.
Nasa loob noon ang lumang sulat-kamay ng mama ko.
Pero hindi iyon ang inilabas ko.
Isang photocopy ng stock certificate ang kinuha ko.
Certificate No. 014.
Pangalan: Teresa Alonzo Villareal.
Hindi ko iyon sinadyang itago para sa gabing ito.
Tatlong buwan ko pa lamang itong natuklasan sa mga dokumento ng yumaong tiyahin ng mama ko.
“Ito ang isa pang dahilan kung bakit may due diligence ang Harborline,” sabi ko.
Napatingin si Papa sa papel.
“Ano ’yan?”
“Lumang stock certificate ni Mama.”
“So?”
“Thirty-two percent.”
Natawa siya nang pilit.
“Wala na ’yan. Na-transfer sa akin pagkatapos niyang mamatay.”
“Alam ko.”
Huminga ako.
“Ang problema, may inconsistency ang deed of assignment.”
Biglang tumahimik si Papa.
Noon ko unang nakita ang tunay na takot sa mukha niya.
Hindi galit.
Hindi pagmamataas.
Takot.
“Anong inconsistency?” tanong ni Paolo.
“Ang notarization date.”
Tinitigan ako ni Papa.
“Bella.”
“December 19, 2008.”
“Tumigil ka.”
“Pero noong December 19, nasa ICU si Mama sa St. Luke’s.”
Tumayo si Papa.
“Sabi ko tumigil ka.”
“May admission record.”
“Isabel!”
“At higit pa roon…”
Tumingin ako sa stock certificate.
“…ang notary public na nasa deed ay namatay noong August ng taon ding iyon.”
Walang huminga.
Si Paolo ang unang bumulong.
“Pa…”
“Hindi mo alam ang buong kuwento!” sigaw ni Papa.
Iyon ang unang pagkakataong hindi niya itinanggi.
At iyon ang mas masakit.
Dahil minsan, isang pangungusap lang ang kailangan para malaman mong matagal nang totoo ang pinakamasama mong hinala.
“Anong ginawa mo sa shares ni Mama?”
“Pinoprotektahan ko ang kumpanya!”
“Sa pamamagitan ng pekeng dokumento?”
“Hindi ko pineke!”
“Sino?”
Hindi siya sumagot.
Si Cynthia ang biglang nagsalita.
“Hindi ito konektado sa Harborline!”
Napalingon ako sa kanya.
“Hindi sana.”
“Anong ibig mong sabihin?”
“Ang project partner ang nag-request ng historical ownership review dahil may related-party transactions sa supplier network.”
Nawala ang kulay sa mukha niya.
Si Paolo ay napaupo.
“Ano ngayon ang mangyayari?”
“Titingnan nila kung sino ang tunay na beneficial owners, kung may undisclosed related parties, at kung tama ang corporate representations na pinirmahan ninyo.”
“Pero final signing na sa Wednesday!”
“Oo.”
“At ikaw ang magre-recommend kung itutuloy?”
“Parte ako ng committee.”
Lumapit si Papa.
“Bella.”
Ibang tono na ngayon.
Mahina.
Halos pakiusap.
“Anak.”
Napatingin ako sa kanya.
Nakakatuwa.
Kanina, sinampal niya ako.
Ngayon, anak na ulit ako.
“Sabihin mo kung ano ang kailangan.”
“Huwag ninyo akong suhulan.”
“Hindi kita sinusuhulan.”
“Then what?”
“Gusto kong ayusin ito.”
“Dapat inayos mo noong binuksan nila ang kahon ko.”
“Hindi ko alam!”
“Pero alam mong sinampal mo ako.”
Natahimik siya.
“Alam mong pinahiya mo si Mama sa harap ko.”
“Galit lang ako.”
“At ngayon takot ka.”
Hindi siya nakasagot.
Tumunog muli ang telepono ko.
Email mula sa Northbridge.
Harborline Investment Committee Emergency Review — 8:00 AM Tomorrow.
Kasama sa recipients ang CEO ng Villareal Consolidated Builders.
Ang ama ko.
At ang executive vice president.
Si Paolo.
Pero mayroon pang attachment.
Isang preliminary forensic note.
Binuksan ko.
May narekober na metadata mula sa cloning attempt.
Tatlong folder ang sinubukang i-index ng technician.
HARBORLINE_FINAL
VLM_RELATED_PARTIES
at…
VILLAREAL_SHAREHOLDER_HISTORY
Dahan-dahan kong itinaas ang tingin ko kay Paolo.
“Hindi lang supplier files ang hinahanap mo.”
Napaatras siya.
“Ate…”
“Bakit mo ipinahanap ang shareholder history?”
Tahimik siya.
Si Cynthia ang sumigaw.
“Paolo, huwag kang magsalita!”
Napalingon si Papa sa kanya.
At doon ko nalaman.
Hindi si Paolo ang utak.
Hindi rin simpleng curiosity ang dahilan kung bakit nila binuksan ang kahon.
Lumapit ako sa mesa at inilapag ang forensic note.
“Alam ninyo kung ano ang nasa loob bago pa ninyo binuksan ang kahon.”
Walang sumagot.
“Paano?”
Nanginginig ang labi ni Cynthia.
At sa pagkakataong iyon, tumunog ang doorbell.
Pagbukas ni Ate Mercy—
isang lalaking nakasuot ng gray na polo ang nakatayo sa gate.
Si Marc.
Ang technician.
May hawak siyang laptop bag.
At sa unang pangungusap niya, tuluyang nagiba ang kuwento.
“Ma’am,” sabi niya sa akin, “hindi po ako pumunta para sa bayad.”
Tumingin siya kay Paolo.
“Tinatakot na po nila akong burahin ang kopya.”
