Bahagi 3 — Isang Resibo, Isang Kamera, at ang Pangalan ng Taong Matagal Kong Pinagkakatiwalaan
Bahagi 3 — Isang Resibo, Isang Kamera, at ang Pangalan ng Taong Matagal Kong Pinagkakatiwalaan
Hindi agad nagsalita si Gabriel.
Paulit-ulit niyang binasa ang pangalan niya sa photocopy ng Special Power of Attorney.
GABRIEL M. VILLAREAL.
Sa ilalim nito ay may pirma.
Sa unang tingin, kanya iyon.
Parehong mahabang hagod sa letrang G.
Parehong mabilis na kurba sa dulo.
Ngunit alam niyang hindi siya pumirma sa dokumentong iyon.
Kahit kailan.
“At saan mo nakuha ito?” tanong niya.
“Sa bahay,” sagot ni Yaya Tess. “Tatlong taon na ang nakaraan.”
“Nasa kanila na ito noon pa?”
“Draft pa lamang.”
“Bakit ngayon lang nila gagalawin ang lupa?”
Umiling ang matanda.
“Hindi ko alam.”
Si Mariel naman ay tahimik na lumapit.
“Sir… baka may dahilan kung bakit ngayon nila kailangan.”
Tumingin si Gabriel sa kanya.
“Anong ibig mong sabihin?”
Nag-atubili siya.
Pagkatapos ay inilabas ang cellphone niya.
“May mga litrato po akong kinuha.”
Nanigas ang mukha ni Gabriel.
“Ng alin?”
“Mga resibo.”
“Bakit ka kumukuha ng litrato ng mga dokumento sa bahay ko?”
Huminga nang malalim si Mariel.
“Dahil may hindi po tugma.”
Binuksan niya ang gallery.
Una niyang ipinakita ang isang invoice mula sa isang grocery supplier.
₱186,420.
Household supplies.
Nakasaad doon ang dalawampung sako ng bigas, labindalawang kahon ng cooking oil, dalawampu’t apat na tray ng itlog at ilang kahon ng canned goods.
“Sir, ako po ang tumanggap ng delivery noong araw na ito.”
“So?”
“Limang sako lang po ng bigas ang dumating. Apat na kahon ng cooking oil. Anim na tray ng itlog.”
Napakunot ang noo ni Gabriel.
“Sigurado ka?”
“Opo. Ako po ang nagbilang dahil si Ate Lorna na head housekeeper ang nag-utos.”
“Baka partial delivery.”
“Iyon din po ang inisip ko.”
Inilipat ni Mariel ang larawan.
May litrato ng receiving copy.
COMPLETE DELIVERY.
May pirma.
LORNA DE VERA.
“Kinabukasan, wala nang dumating.”
Isa pang resibo.
₱94,700 para raw sa imported cleaning chemicals.
Pero ayon kay Mariel, lokal na brand lamang ang ginagamit nila.
Isa pa.
₱73,500 para sa pest control.
Dalawang beses sa parehong buwan.
“Nakita mo lahat ng ito dahil?”
“Pinapafile po sa akin ni Ate Lorna ang duplicate receipts.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
Napatingin si Mariel kay Yaya Tess.
“Una, hindi ko alam kung sino ang mapagkakatiwalaan.”
Masakit iyong marinig ni Gabriel.
Dahil siya mismo ang may-ari ng bahay.
At sa sarili niyang bahay, isang bagong kasambahay ang hindi alam kung ligtas bang magsabi sa kanya ng katotohanan.
“Umuwi tayo,” malamig niyang sabi.
Namutla si Mariel.
“Sir—”
“Hindi ka aalis.”
“Pero iyong pagkain—”
“Maiiwan kay Yaya Tess.”
Bumaling siya sa matanda.
“Sumama po kayo.”
Umiling si Yaya Tess.
“Huwag. Kapag nakita ako ni Celina—”
“Mas mabuti.”
Nagbago ang tono ni Gabriel.
Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, hindi na galit ang nangingibabaw sa mukha niya.
Kundi desisyon.
“Gusto kong makita kung ano ang gagawin niya kapag nalaman niyang hindi na kayo tahimik.”
Bandang alas-onse ng gabi nang makabalik sila sa Ayala Alabang.
Hindi nila dinaan si Yaya Tess sa pangunahing pinto.
Sa guest room sa likod siya pansamantalang inilagay.
Pagkatapos ay dumiretso si Gabriel sa kanyang home office.
Tumawag siya sa abogado niyang si Atty. Ramon Alcantara.
“Ramon, kailangan kitang gisingin.”
“Gabriel? Anong nangyari?”
“May posibleng forged SPA gamit ang pangalan ko. May lupa sa Cavite na baka ibebenta bukas.”
Tumahimik ang kabilang linya.
“May kopya ka?”
“Meron.”
“I-send mo ngayon.”
Ilang minuto lang, tumawag ulit ang abogado.
“Gabriel, huwag kang pipirma ng kahit ano bukas. At huwag kang haharap sa kanila nang walang dokumentasyon.”
“Hindi ko nga alam kung sino ang ‘kanila.’”
“Alamin natin.”
Bago magbukang-liwayway, may ginagawa na ang legal team.
Humingi sila ng certified copies ng mga kasalukuyang dokumentong may kaugnayan sa titulo.
Kinontak din nila ang opisina ng notary public na nakapangalan sa photocopied SPA.
Pagsapit ng alas-diyes ng umaga, dumating ang unang malaking sagot.
Tinawagan si Gabriel ng abogado.
“May problema tayo.”
“Ano?”
“Kinumpirma ng opisina ng notary. Walang ganitong entry sa notarial register nila.”
Napatayo si Gabriel.
“So peke?”
“Hindi ko muna tatawaging peke hangga’t hindi kompleto ang verification. Pero sinasabi ng notary na hindi nila notarized ang dokumentong ipinadala mo.”
Napapikit si Gabriel.
May isa pang detalye.
Ang brokerage company na nakalagay sa draft sale document ay konektado sa isang maliit na development firm.
At isa sa directors ng firm ay si Paolo Ramirez.
Anak ni Celina.
Pinsan ni Gabriel.
Ang lalaking dalawang buwan na ang nakaraan ay humiram sa kanya ng ₱3 milyon dahil nalulugi raw ang isang restaurant investment.
Doon nagsimulang magbuo ang larawan.
Hindi pa sapat para patunayan ang lahat.
Pero sapat para hindi na niya matawag na pagkakataon lamang.
Tinawag niya si Mariel.
“May alam ka pa?”
“Opo.”
“Ano?”
“May memory card po iyong lumang CCTV sa service hallway.”
“Patay iyon.”
“Hindi po talaga.”
Tumingin siya rito.
“Paano mo alam?”
“Noong nililinis ko po iyong cabinet ng network equipment, napansin kong umiilaw pa iyong recorder. Offline lang po ang monitor.”
“Na-check mo?”
“Hindi ko binuksan ang recordings. Natakot po akong pagbintangan.”
Makalipas ang sampung minuto, nandoon na sila sa maliit na utility room.
Tinawagan nila ang technician ng security company.
Sa video call, ginabayan sila nito kung paano tingnan ang local archive.
May recording.
Mahigit tatlong linggo.
Pinabilis nila ang playback.
May deliveries.
Mga tauhan.
Si Lorna.
Si Celina.
Si Paolo.
Hanggang sa isang video mula tatlong gabi bago dumating si Mariel.
Alas-dos y medya ng madaling-araw.
Bumukas ang service door.
Pumasok si Paolo.
May dalang maliit na envelope.
Sumunod si Celina.
Nagpunta sila sa office corridor.
Hindi sakop ng camera ang mismong office.
Pero pagkaraan ng labing-isang minuto, lumabas sila.
May hawak nang brown folder si Paolo.
“Lumang folder iyan ng mga property documents ko,” sabi ni Gabriel.
Kinabukasan naman, malinaw sa recording na may dala si Celina na stack ng papeles.
Ibinigay kay Lorna.
Pagkatapos ay may inilagay itong sobre sa ilalim ng isang drawer.
Hindi pa rin sapat.
Ngunit lalo nang lumalim ang hinala.
Bandang tanghali, may dumating na mensahe mula kay Celina.
“Gabriel, family lunch today. 1 PM. Important. Paolo and I need to discuss the Cavite property with you.”
Napatitig siya sa screen.
Hindi alam ng tiyahin niya na alam na niya.
“Pupunta kayo?” tanong ni Mariel.
“Oo.”
“Sir, baka—”
“Hindi kita iiwan dito.”
Napatingin siya.
“Bakit po?”
“Dahil kung tama ang iniisip ko, baka ulitin nila sa iyo ang ginawa nila kay Yaya Tess.”
Nanahimik si Mariel.
Eksaktong ala-una, dumating si Celina.
Maayos ang bihis.
Cream-colored blouse.
Pearl earrings.
May mamahaling handbag.
Kasama si Paolo.
Ngumiti agad ito kay Gabriel.
“Finally. Ang hirap mong mahagilap.”
“Busy.”
“Good news ang dala namin,” sabi ni Celina.
Umupo sila sa dining room.
May inihain na pagkain si Lorna.
Hindi lumabas si Yaya Tess.
Nasa guest room ito kasama ang abogado ni Gabriel na lihim na dumating sa side entrance.
Naglabas si Paolo ng folder.
“Ate—”
“Hindi mo ako ate,” malamig na sabi ni Gabriel.
Tumawa ito nang pilit.
“Sorry. Bro. May developer na interested sa Cavite property. Sobrang taas ng offer.”
“Magkano?”
“Almost ₱55 million.”
“Akala ko ₱52 million.”
Biglang natahimik ang lahat.
Saglit na nawalan ng kulay ang mukha ni Paolo.
Si Celina ang unang nakabawi.
“May preliminary figure kaming napag-usapan.”
“Hindi ninyo sinabi sa akin.”
“Surprise sana.”
“Talaga?”
Ngumiti si Gabriel.
Pero walang init.
Inilabas ni Paolo ang ilang papeles.
“Anyway, kailangan lang ng signature mo rito para ma-finalize—”
“Akala ko may SPA na ako.”
Bumagsak ang ngiti ni Celina.
“Ano’ng sinasabi mo?”
“Wala.”
Sumandal si Gabriel.
“Continue.”
Halatang kinakabahan na si Paolo.
Doon biglang sumigaw si Lorna mula sa service hallway.
“Ma’am!”
Tumayo si Celina.
“Ano iyon?”
“May problema.”
Makalipas ang ilang segundo, bumalik si Lorna.
May hawak na maliit na velvet box.
“Nawawala po iyong diamond bracelet ninyo.”
Nanigas ang mukha ni Gabriel.
Napatingin si Mariel.
“Anong bracelet?” tanong ni Celina.
“Iyong suot ninyo noong Sunday.”
Binuksan ni Lorna ang box.
Walang laman.
“Nasaan?”
“Hindi ko po alam.”
Bumaling siya kay Mariel.
“Pero kanina nakita ko siyang pumasok sa guest bedroom.”
“Hindi po ako—”
“Sino pa?” sigaw ni Lorna.
Tumayo si Celina.
“Search her things.”
“Hindi ninyo puwedeng—” sabi ni Mariel.
“Kung wala kang tinatago, bakit ka natatakot?”
Bago makasagot si Gabriel, nauna nang naglakad si Lorna patungo sa staff quarters.
Sumunod sila.
Hinila nito palabas ang bag ni Mariel.
Binuksan.
Tinanggal ang damit.
Toiletries.
Isang notebook.
Pagkatapos ay biglang nahulog sa sahig ang kumikislap na bracelet.
Napatakip ng bibig si Mariel.
“Hindi akin iyan!”
Ngumiti si Celina.
Malamig.
Pamilyar ang ngiting iyon kay Yaya Tess.
Eksaktong parehong paraan.
“Gabriel,” sabi nito, “sinabi ko naman sa iyo. Hindi ka dapat nagtitiwala sa mga taong hindi mo kilala.”
Namumula ang mata ni Mariel.
“Sir, hindi ko po kinuha iyan.”
Hindi sumagot si Gabriel.
Lumapit siya sa bracelet.
Pinulot.
Tiningnan.
Pagkatapos ay bumaling sa tiyahin.
“Gusto mong ipatawag ang pulis?”
“Oo.”
“Good.”
Napalunok si Mariel.
Kahit si Celina ay tila hindi inaasahan ang sagot.
Inilabas ni Gabriel ang cellphone niya.
“Tumawag kayo.”
Nagningning ang mukha ni Celina.
Ngunit idinagdag ni Gabriel ang isang pangungusap na biglang nagpatahimik sa buong silid.
“At sabihin ninyong dalhin nila pati technician para kunin ang buong CCTV archive—lalo na iyong recording kung sino ang pumasok sa kuwartong ito bago natin binuksan ang bag ni Mariel.”
Nawala ang kulay sa mukha ni Lorna.
Si Paolo ay dahan-dahang umurong.
At sa unang pagkakataon, hindi na nakangiti si Celina.
