TUNAY NA TAGAPAGMANA

BAHAGI 4: ANG TUNAY NA TAGAPAGMANA

Pagkatapos maputol ang tawag, tila tumigil ang oras sa loob ng opisina.

Walang nagsalita.

Walang gumalaw.

Ang tanging maririnig ay ang malakas na tibok ng aming mga puso.

Mahigpit na hawak ni Papa Roberto ang cellphone.

Namumutla ang kanyang mukha.

Si Mama Elena naman ay halos hindi makahinga sa kakaiyak.

At si Miguel ay nakatitig lamang sa larawan ng batang lalaki.

Parang hindi niya matanggap ang lahat ng nangyayari.

Samantalang ako…

Pakiramdam ko ay unti-unting gumuho ang buong mundong kinalakihan ko.

Kung totoo ang lahat ng ito…

Kung may isa pang bata…

Kung siya ang tunay na tagapagmana…

Ano kami ni Lina?

Mga piyesa lamang ba kami sa isang napakalaking laro?

— Pupunta tayo.

Biglang sabi ni Papa Roberto.

Napatingin kaming lahat sa kanya.

— Dad.

Tumayo si Miguel.

— Baka bitag iyon.

— Alam ko.

Sagot ni Papa Roberto.

— Pero kung may kahit isang porsiyentong posibilidad na buhay ang batang iyon…

— Kailangan nating puntahan.

Tumayo rin si Lina.

— Sasama ako.

Agad tumutol si Mama Elena.

— Hindi!

— Napakadelikado.

Ngunit umiling si Lina.

— Buong buhay kong hinanap ang katotohanan.

— Hindi ako uurong ngayon.

Tahimik akong nakikinig.

Hanggang sa napatingin sa akin si Papa Roberto.

— Isabella…

Natahimik ako.

Matagal na panahon mula nang marinig ko ang pangalan ko mula sa kanya sa ganitong paraan.

Hindi bilang responsibilidad.

Hindi bilang isang problema.

Kundi bilang anak.

— Gusto mo bang sumama?

Hindi ko alam kung bakit.

Pero tumango ako.

— Oo.

Alas-tres ng madaling araw.

Tatlong sasakyan ang tahimik na huminto malapit sa lumang daungan.

Makulimlim ang kalangitan.

Malakas ang hangin mula sa dagat.

Ang buong lugar ay tila abandonado na.

Kalawangin ang mga bodega.

Sira ang mga poste.

At halos walang ilaw.

Kasama namin ang ilang tauhan ng seguridad.

Ngunit iniwan namin sila sa labas.

Ayon sa bilin ng tumawag.

Walang pulis.

Walang armadong grupo.

Nang makarating kami sa harap ng lumang warehouse, biglang bumukas ang malaking bakal na pinto.

At lumabas ang isang pamilyar na tao.

Napatigil kaming lahat.

Si Tita Sofia.

Nakasuot siya ng itim na damit.

At sa unang pagkakataon sa buong buhay ko…

Wala ang palaging maamong ngiti sa kanyang mukha.

Parang ibang tao ang nasa harapan namin.

— Dumating din kayo.

Malamig niyang sabi.

— Nasaan ang bata?

Galit na tanong ni Papa Roberto.

Napangiti si Sofia.

— Palagi kang ganyan.

— Diretso agad sa punto.

Tumigil siya sandali.

Pagkatapos ay tumingin kay Lina.

At pagkatapos ay sa akin.

— Nakakatuwa.

— Dalawampung taon akong naghanda para sa gabing ito.

— Bakit mo ginawa iyon?

Umiiyak na tanong ni Mama Elena.

— Bakit mo ipinagpalit ang mga bata?

Biglang natawa si Sofia.

Ngunit walang saya sa kanyang pagtawa.

Puro pait.

Puro galit.

— Bakit?

— Talaga bang hindi mo alam?

Napayuko si Mama Elena.

— Hindi.

Dahan-dahang lumapit si Sofia.

— Dahil buong buhay ko…

— Ikaw ang paborito.

— Ikaw ang minahal.

— Ikaw ang pinili.

— At ako ang palaging naiwan.

Nanlaki ang mga mata ni Mama Elena.

— Sofia…

— Tumigil ka!

Sigaw nito.

— Hindi mo alam kung gaano kasakit!

Galit na sagot ni Sofia.

— Nang tayo’y bata pa, ikaw ang ipinagmamalaki.

— Nang tumanda tayo, ikaw ang nagmana ng kompanya.

— Ikaw ang nagkaroon ng masayang pamilya.

— At ako?

Napaluha siya.

— Wala akong natira.

Tahimik kaming lahat.

Ngayon ko lamang nakita ang tunay niyang nararamdaman.

Dalawampung taon ng inggit.

Dalawampung taon ng galit.

Dalawampung taon ng paghihiganti.

— Kaya ipinagpalit mo ang mga sanggol?

Tanong ni Miguel.

Tumango si Sofia.

— Oo.

— Pero hindi lamang iyon.

Nagkatinginan kami.

— Ano ang ibig mong sabihin?

Ngumiti siya.

— Ang plano ay hindi para lamang paghiwalayin ang pamilya.

— Ang plano ay para makontrol ang lahat.

Pagkatapos ay pumalakpak siya nang dalawang beses.

Unti-unting bumukas ang isa pang pinto sa loob ng warehouse.

At lumabas ang dalawang lalaki.

Kasunod nila…

Isang batang lalaki.

Mga pitong taong gulang.

Parehong-pareho ng nasa litrato.

Agad na napahagulhol si Mama Elena.

— Diyos ko…

— Siya nga…

Nakatayo lamang ang bata.

Takot.

Payat.

At halatang nalilito.

Hindi niya alam kung ano ang nangyayari.

Ngunit bago pa makalapit si Papa Roberto…

May isa pang taong lumabas mula sa anino.

At nang makita siya ni Lina…

Bigla siyang namutla.

— Ikaw?!

Bulong niya.

Napatingin kaming lahat sa lalaki.

Matangkad.

Naka-itim na suit.

At may malamig na ngiti.

Parang alam niyang hawak niya ang lahat.

— Matagal na tayong hindi nagkita, Lina.

Nanlamig ang buong katawan ko.

— Sino siya?

Mahinang tanong ko.

Hindi agad sumagot si Lina.

Parang nahihirapan siyang magsalita.

Pagkatapos ay sinabi niya ang pangalang nagpayanig sa lahat.

— Siya ang may-ari ng kumpanya kung saan ako dating nagtatrabaho.

— Siya rin ang taong nagpapasunod sa mga lalaking humahabol sa akin.

— At siya rin ang taong gustong patayin ako.

Napakunot-noo si Papa Roberto.

— Ano ang kinalaman niya rito?

Napangiti ang lalaki.

— Marami.

Saka siya tumingin kay Sofia.

— Dahil hindi siya nag-iisa sa plano.

Parang may kumalabog sa dibdib ko.

— Hindi…

Bulong ni Miguel.

— Ibig mong sabihin…

Tumango ang lalaki.

— Dalawampung taon na kaming magkasosyo.

Biglang napahawak si Mama Elena sa mesa.

Halos mawalan siya ng balanse.

Samantalang si Sofia ay nakayuko lamang.

Parang wala nang lakas para itanggi ang anuman.

— Ang kompanya ninyo ang target namin.

Diretsong sabi ng lalaki.

— Hindi ang pamilya.

— Hindi ang mga bata.

— Ang pera.

— Ang kapangyarihan.

Unti-unti akong napaatras.

Parang isang napakalaking palaisipan ang nabubuo sa harapan namin.

— Kaya ninyo pinalitan ang mga bata…

Sabi ni Miguel.

— Para sa mana?

Tumango ang lalaki.

— At para mas madaling kontrolin ang susunod na henerasyon.

Ngunit sa mismong sandaling iyon…

May narinig kaming mahinang boses.

Mula sa likuran.

— Mommy…

Lahat kami ay napalingon.

Ang batang lalaki.

Nakatingin siya kay Mama Elena.

May luha sa kanyang mga mata.

— Mommy…

Mahinang ulit niya.

At parang may sumabog sa puso ni Mama Elena.

Agad siyang tumakbo.

Wala na siyang pakialam sa panganib.

Wala na siyang pakialam sa lahat.

— Anak!

Umiiyak niyang sigaw.

Ngunit bago siya makarating…

Biglang inilabas ng isa sa mga tauhan ng lalaki ang isang baril.

— Huwag kang gagalaw!

Sigaw nito.

Sabay-sabay kaming natigilan.

At sa loob lamang ng ilang segundo…

Nagbago ang lahat.

Dahil biglang tumunog ang alarma ng warehouse.

Nagkagulo ang mga tauhan.

May sumigaw mula sa labas.

— FBI!

— Walang gagalaw!

Nanlaki ang mga mata ng lahat.

Pati si Sofia.

Pati ang lalaking nasa suit.

Pati si Papa Roberto.

At ang pinakanakagulat…

Ay si Lina.

Dahil sa unang pagkakataon…

Ngumiti siya.

Isang kumpiyansang ngiti.

At saka niya sinabi:

— Pasensya na.

— Hindi ko kailanman sinabi na susundin ko ang utos ninyong huwag magsama ng pulis.

ITUTULOY SA BAHAGI 5…