TINAWAG AKO NG ASAWA KO NA ISANG BABAENG MARUNONG LANG MAGLUTO AT MAG-ALAGA NG BAHAY

Hindi niya alam na ako ang taong may limang bilyong dolyar na bounty sa ulo.

Hanggang sa dumagundong sa buong larangan ng digmaan ang codename na kinatatakutan ng lahat…

PAGKATAPOS NG AMING DIBORSYO, TINALIKURAN KO ANG TAHIMIK NA BUHAY AT BUMALIK SA ELITE SPECIAL RESPONSE UNIT

Maingat kong itinupi ang divorce papers na may pirma na naming dalawa.

Limang taon.

Limang taon kong isinantabi ang lahat upang maging asawang laging nasa likod ng isang tanyag na opisyal ng militar.

Akala ko noon sapat na ang magmahal nang buong puso para mahalin din pabalik.

Ngunit sa huli, napagtanto kong ang taong hindi ka mahal ay hindi kailanman matitinag gaano man kalaki ang iyong sakripisyo.

Hinila ko ang lumang maleta mula sa ilalim ng kama.

Sa loob nito ay naroon pa rin ang unipormeng matagal kong itinago.

Nanginginig nang bahagya ang aking mga kamay habang tinitingnan ang lumang insignia.

Biglang tumunog ang aking telepono.

“Commander, sigurado na po ba kayong babalik?”

Halos hindi maitago ng tumatawag ang pananabik sa kanyang boses.

Ngumiti ako nang bahagya.

“Oo.”

“Naaprubahan na ng headquarters.”

“Hinihintay ka ng buong unit.”

“Mula nang umalis ka, walang sinumang pumalit sa posisyon mo.”

Ilang segundo akong natahimik.

Iniwan ko noon ang aking karera dahil sa isang lalaki.

At ngayon, babalik ako dahil din sa kanya.

Ngunit para tuluyan nang wakasan ang lahat.

Pagkababa ko ng tawag ay ipinagpatuloy ko ang pag-iimpake.

Maya-maya ay narinig ko ang pagbukas ng pinto sa ibaba.

Pagbaba ko, nakita ko ang lalaking naging asawa ko sa loob ng limang taon.

Kasama niya ang isang batang babaeng opisyal.

Maikli ang buhok nito.

Matapang ang tingin.

At taglay ang kumpiyansang lagi niyang hinahangaan.

“Ito si Alyssa.”

Kaswal na pagpapakilala niya.

“Kakabalik lang niya mula sa assignment.”

“Dito muna siya titira ng ilang araw.”

Wala man lang pagtatanong.

Wala man lang paliwanag.

Parang simpleng anunsyo lamang.

Tiningnan ko ang babae.

Nakatingin din siya sa akin.

At sa gilid ng kanyang labi ay sumilay ang isang ngiting tila nanalo na siya.

Kinagabihan, magkasama silang nagkuwentuhan hanggang madaling-araw.

Ako naman ay tahimik na nakaupo sa aking silid.

Naririnig ko ang kanilang tawanan.

Ang kanilang mga alaala.

Ang mga karanasang pinagsaluhan nila sa mga misyon.

Doon ko tuluyang naunawaan.

May mga mundong hindi ako kailanman pinayagang pasukin.

…

Makalipas ang dalawang araw.

Isang malaking anti-terrorism training exercise ang isinagawa sa isang abandonadong training facility sa labas ng lungsod.

Si Alyssa mismo ang nag-imbita sa akin.

“Siguro naman nagsasawa ka na sa bahay.”

“Lumabas ka naman at makakita ng totoong operasyon.”

Tumango rin ang asawa ko.

“Sumama ka.”

Sandali ko silang tiningnan bago pumayag.

Ngunit sa mismong pagdating namin sa lugar, may kakaiba na akong naramdaman.

Masyadong tahimik.

Nakakabinging katahimikan.

Walang ibon.

Walang hangin.

Parang matagal nang patay ang lugar.

Agad akong nagmasid sa paligid.

At nanlamig ang aking katawan.

Sa isang basag na bintana sa itaas ay may kumislap na liwanag.

Isang sniper scope.

May nagmamasid.

Agad kong pinigilan si Alyssa.

“Huwag kang pumasok.”

“May mali rito.”

Ngunit natawa lamang siya.

“At sino ka para magsabi niyan?”

“Eksperto ka ba?”

“Ito ay military exercise.”

“Hindi cooking show.”

Nagtawanan din ang ilang nasa paligid.

Hindi ko sila pinansin.

Patuloy akong nakatingin sa gusali.

Lahat ng instincts ko ay nagsasabing may panganib.

Biglang nag-vibrate ang encrypted phone ko.

Tumawag ang dati kong unit.

Kaagad kong sinagot.

“Commander!”

“Kakakuha lang namin ng intelligence report!”

“May grupo ng international mercenaries na nakapasok sa lungsod!”

“Nakapagkunwari silang bahagi ng exercise!”

“At ayon sa lahat ng impormasyon, ang target nila ay…”

Hindi na natapos ng kausap ko ang sasabihin.

BOOM!

Isang napakalakas na pagsabog ang yumanig sa buong lugar.

Nabasag ang mga salamin.

Umalingawngaw ang mga sigawan.

“Ambush!”

“May kalaban!”

“Retreat!”

“Retreat ngayon na!”

Sunod-sunod ang putok ng baril mula sa iba’t ibang direksyon.

Nagkagulo ang lahat.

Namutla si Alyssa.

Hindi pa siya kailanman nakaranas ng tunay na labanan.

At sa mismong sandaling iyon.

May sniper na lumitaw sa itaas.

Nakatutok ang baril nito sa kanya.

Wala akong inisip.

Mabilis ko siyang itinulak palayo.

BANG!

Dumaan ang bala sa tabi ko.

Tinamaan ang aking balikat.

Agad na kumalat ang dugo sa aking uniporme.

Nagtilian ang mga tao.

Tumakbo papunta sa amin si Gabriel Reyes.

Ngunit ang una niyang tiningnan ay hindi ako.

Kundi si Alyssa.

“Alyssa!”

“Ayos ka lang ba?”

Mahigpit niya itong hinawakan.

Sinuri kung may sugat.

Punong-puno ng pag-aalala ang kanyang mga mata.

Samantalang ako ay nakatayo lamang ilang metro ang layo.

Patuloy ang pagtulo ng dugo mula sa aking balikat.

Ngunit hindi na ako nasasaktan.

Dahil matagal nang mas malalim ang sugat sa aking puso.

Sa gitna ng kaguluhan ay muling nagsalita ang headset ko.

“Commander!”

“Nakumpirma na namin ang target!”

“Limang bilyong dolyar ang kabayaran sa sinumang makakapatay sa kanya!”

“Hindi ang heneral!”

“Hindi rin ang regional commander!”

“Kayo ang target!”

Nanlaki ang aking mga mata.

Kasabay noon, isang lalaking nakaitim ang lumitaw sa bubong ng katapat na gusali.

May hawak siyang remote detonator.

At nakangiti siya habang nakatitig sa akin.

Parang matagal na niya akong hinahanap.

Kasunod nito ay sabay-sabay na lumitaw ang dose-dosenang pulang laser dots sa aking katawan.

Sa noo.

Sa dibdib.

Sa puso.

Sa leeg.

Lahat ng sniper ay nakatutok sa akin.

Pagkatapos ay umalingawngaw ang malamig niyang boses sa loudspeaker.

“Sa wakas…”

“Natagpuan ka rin namin.”

“PHOENIX.”

Tumigil ang buong mundo.

Lahat ay natulala.

Maging si Gabriel Reyes ay napalingon sa akin nang may matinding pagkabigla.

Ngayon lang niya nakita ang mukha kong hindi niya kailanman nakilala sa loob ng limang taon.

“Phoenix?”

“Ikaw si… Phoenix?”

Dahan-dahan kong itinaas ang aking ulo.

Tiningnan ang lahat ng baril na nakatutok sa akin.

Pagkatapos ay hinubad ko ang singsing sa aking daliri.

At pinakawalan ito.

Ting!

Malinaw na umalingawngaw ang tunog sa gitna ng katahimikan.

At sa mismong sandaling iyon.

Nagsimulang umalingawngaw sa buong training ground ang countdown ng bomba.

10…

9…

8…

…

Umalingawngaw ang countdown sa buong training ground.

Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo.

Lahat ay natigilan.

Lahat ay nakatitig sa akin.

Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, nakita ko ang takot sa mga mata ni Gabriel Reyes.

Hindi dahil sa bomba.

Hindi dahil sa mga sniper.

Kundi dahil sa pangalang narinig niya.

Phoenix.

Ang codename na minsang yumanig sa buong mundo ng special operations.

Ang pangalan ng pinakabatang commander na nakapamuno sa dose-dosenang high-risk rescue missions.

At ang pangalang matagal ko nang inilibing nang piliin kong maging asawa niya.

7…

6…

5…

Tumunog muli ang headset ko.

“Commander!”

“Naka-posisyon na ang Alpha Team!”

“Bravo Team ready!”

“Charlie Team awaiting orders!”

Ngumiti ako nang bahagya.

Sa wakas.

Dumating na sila.

Mabilis kong pinindot ang communication device sa aking tainga.

“Phoenix to all units.”

Agad na tumahimik ang buong linya.

Kahit ang mga kasamahan kong beterano ay tila napahinga nang malalim matapos marinig muli ang boses ko.

“Execute Protocol Raven.”

“Target: eliminate threat.”

“Protect civilians.”

“Leave no one behind.”

Sabay-sabay na sumagot ang dose-dosenang boses.

“Roger, Commander!”

Biglang nagbago ang ekspresyon ng lalaking nasa rooftop.

Parang hindi niya inaasahang may backup akong nakahanda.

Ngunit huli na ang lahat.

BOOM!

Isang smoke grenade ang sumabog sa kaliwang bahagi ng gusali.

Kasunod nito ay isa pa.

At isa pa.

Sa loob lamang ng ilang segundo, nabalot ng makapal na usok ang buong lugar.

Nagsimulang magputukan ang magkabilang panig.

Sunod-sunod na bumagsak ang mga sniper sa rooftop.

Mula sa malayo ay lumitaw ang mga armored vehicles.

Kasabay nito ang pagdating ng helicopter support.

Nayanig ang buong paligid.

“Commander!”

Tumakbo si Alyssa papunta sa akin.

Nanlalaki ang kanyang mga mata.

“Hindi ko alam…”

“Hindi ko alam na ikaw si Phoenix…”

Hindi ako sumagot.

Wala na akong dahilan para magpaliwanag.

Sa likod niya ay nakatayo si Gabriel.

Namumutla.

Tahimik.

Parang hindi niya pa rin matanggap ang lahat.

Samantalang sa loob ng limang taon naming pagsasama, hindi man lang niya tinanong kung sino talaga ako bago kami magkakilala.

4…

3…

2…

Biglang tumunog ang alarma sa aking tactical scanner.

Namilog ang mga mata ko.

Hindi bomba ang pangunahing problema.

May mas malala pa.

Nakakonekta ang detonator sa ilalim ng lumang warehouse.

Kapag sumabog iyon, babagsak ang buong gusali.

At may mahigit limampung trainees pa sa loob.

“Damn.”

Mabilis akong tumakbo.

“Phoenix!”

Sigaw ng mga kasama ko.

Ngunit hindi ako huminto.

Masyado nang kaunti ang oras.

Sa gilid ng warehouse ay may nakatagong access tunnel.

Isang lumang ruta na ginagamit noon ng military engineers.

Ako lamang ang nakapansin nito.

Tumalon ako pababa.

At mabilis na gumapang sa makitid na lagusan.

Sa likod ko ay narinig ko ang yabag ng isa pang tao.

Paglingon ko.

Si Gabriel.

“Umalis ka rito.”

Malamig kong sabi.

Ngunit umiling siya.

“Hindi.”

“Kasama ako.”

Hindi ko na siya pinansin.

Patuloy akong sumulong.

Makalipas ang ilang minuto ay narating namin ang pangunahing control chamber.

At doon namin nakita ang bomba.

Mas malaki kaysa inaasahan.

At may tatlong magkakahiwalay na trigger.

Nanlamig si Gabriel.

Ngunit para sa akin, pamilyar na ang ganitong sitwasyon.

Mabilis kong sinuri ang wiring.

Pagkatapos ay ngumiti.

“Simple lang.”

“Ako na bahala.”

Ngunit bago ko pa mahawakan ang device, biglang bumukas ang ilaw sa silid.

At lumabas ang lalaking nakaitim.

Ang lider ng mga mercenaryo.

Nakangisi siya.

“Phoenix.”

“Limang taon kitang hinanap.”

“At ngayon sa wakas nagkita rin tayo.”

Nakatutok ang baril niya sa akin.

Ngunit hindi ako natakot.

Sa halip ay nakilala ko siya.

“Ikaw.”

Ngumiti siya.

“Tama ka.”

“Isa ako sa iilang nakaligtas noong operasyon sa Black Island.”

Biglang naalala ko.

Pitong taon na ang nakalipas.

Isang international trafficking syndicate ang winasak ng unit ko.

Akala ko lahat ng lider ay nahuli o napatay.

Ngunit may isang nakatakas.

At siya iyon.

“Limang bilyong dolyar.”

Natatawa niyang sabi.

“Napakalaking halaga para sa ulo mo.”

“Ngunit mas gusto kong personal kang patayin.”

Dahan-dahang itinaas niya ang baril.

At kasabay noon.

Tumayo si Gabriel sa harapan ko.

Parang instinct.

Parang hindi niya pinag-isipan.

Tinakpan niya ako gamit ang sarili niyang katawan.

“Gabriel!”

Sigaw ko.

Ngunit huli na.

BANG!

Umalingawngaw ang putok.

Nanlaki ang mga mata ko.

Ngunit hindi si Gabriel ang tinamaan.

Mula sa kabilang bahagi ng silid ay sumabog ang salamin.

Kasabay nito ay tumama ang sniper round diretso sa balikat ng kalaban.

Bumagsak siya sa sahig.

At mabilis na pumasok ang Alpha Team.

“Target secured!”

“Area secured!”

Natapos ang lahat sa loob lamang ng ilang segundo.

Tahimik ang buong silid.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon.

Nakahinga ako nang maluwag.

Ngunit nang lumingon ako kay Gabriel.

Napansin kong nanginginig ang kanyang mga kamay.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil sa emosyon.

Tumingin siya sa akin.

Diretso sa mga mata ko.

At doon ko nakita ang pagsisisi.

Ang napakatinding pagsisisi na matagal nang huli.

“Elena…”

Mahina niyang tawag.

Ngunit hindi ko siya sinagot.

Dahil kahit nailigtas namin ang lahat.

Kahit natapos na ang misyon.

May mga sugat na hindi kayang pagalingin ng panahon.

At may mga pagmamahal na minsang namatay…

na hindi na muling mabubuhay.
…

Tahimik na nakatayo si Gabriel Reyes.

Hindi niya inalis ang tingin sa akin kahit isang segundo.

Ngunit sa pagkakataong ito, wala na akong nakitang pagmamataas sa kanyang mga mata.

Wala na rin ang dating malamig na distansya.

Tanging pagsisisi.

Malalim at mabigat na pagsisisi.

Ilang oras matapos malinis ang buong lugar, dinala kami pabalik sa military headquarters.

Doon lamang tuluyang nalaman ng lahat ang buong katotohanan.

Ang babaeng limang taon nilang kilala bilang simpleng maybahay.

Ang babaeng madalas nilang maliitin.

Ang babaeng inaakala nilang marunong lamang magluto at maghintay sa bahay.

Siya pala ang maalamat na Phoenix.

Ang commander na minsang namuno sa pinakamapanganib na operasyon sa buong bansa.

Ang taong nakapagligtas ng daan-daang bihag.

Ang opisyal na maraming beses nang inalok ng pinakamataas na ranggo ngunit paulit-ulit na tumanggi.

At ang taong limang taon nilang hindi nakilala.

Nang ilabas ng headquarters ang classified records na maaari nang buksan sa publiko, halos mawalan ng boses ang buong conference hall.

Isa-isang lumabas sa malaking screen ang mga larawan ng aking mga misyon.

Mga rescue operation.

Mga anti-terror raids.

Mga international missions.

Mga medalya.

Mga karangalang hindi kailanman nalaman ni Gabriel.

Unti-unting namutla ang kanyang mukha.

Parang bawat larawang lumalabas ay isang sampal sa kanyang konsensya.

Biglang tumayo si Alyssa.

Namumula ang kanyang mga mata.

Humarap siya sa akin at yumuko nang malalim.

“Commander Elena…”

“I am sorry.”

“Napakaliit ng tingin ko sa inyo.”

“Ako ang dapat mahiya.”

Tahimik kong tiningnan ang babae.

Pagkatapos ay ngumiti nang bahagya.

“Ang pinakamahalagang natutunan mo ay huwag maliitin ang kahit sino.”

Tumango siya habang umiiyak.

Sa unang pagkakataon, nawala ang yabang sa kanyang mukha.

At sa unang pagkakataon, nakita ko rin ang respeto sa kanyang mga mata.

Pagkatapos ng araw na iyon, opisyal akong bumalik sa serbisyo.

Mabilis akong naitalaga bilang commander ng bagong espesyal na task force.

Samantalang si Gabriel naman ay ilang ulit na nagtangkang kausapin ako.

Sa cafeteria.

Sa headquarters.

Sa training grounds.

Ngunit sa bawat pagkakataon ay maayos ko lamang siyang binabati at agad na umaalis.

Hindi dahil galit pa ako.

Kundi dahil wala na talaga akong nararamdaman.

Mas masakit para sa kanya iyon kaysa anumang pagtatalo.

Lumipas ang anim na buwan.

Sa loob ng anim na buwang iyon, maraming bagay ang nagbago.

Lumakas ang bagong task force.

Nadakip ang natitirang kasapi ng sindikatong naglagay ng bounty sa ulo ko.

At tuluyan nang naisara ang kaso.

Isang gabi matapos ang isang matagumpay na operasyon, ipinatawag ako sa isang awarding ceremony.

Pagpasok ko sa bulwagan, agad akong sinalubong ng malakas na palakpakan.

Naroon ang pinakamataas na opisyal ng militar.

Mga beterano.

Mga bayani ng bansa.

At sa gitna ng entablado ay nakatayo ang Defense Secretary.

“Commander Elena Cruz.”

“Mangyaring umakyat sa entablado.”

Tahimik akong naglakad pasulong.

At doon, sa harap ng lahat, iginawad sa akin ang pinakamataas na medalya ng serbisyo.

Tumayo ang buong bulwagan.

Sabay-sabay silang pumalakpak.

Maraming opisyal ang tumingin sa akin nang may paghanga.

Ngunit sa pinakadulong bahagi ng bulwagan, nakita ko si Gabriel.

Tahimik siyang nakatayo.

Kasama ng iba.

Pumapalakpak.

Ngunit ang kanyang mga mata ay puno ng lungkot.

Marahil ngayon lamang niya lubos na naunawaan kung ano ang nawala sa kanya.

Matapos ang seremonya, habang palabas ako ng venue, may isang lalaki ang lumapit.

Matangkad.

Naka-uniporme.

May banayad na ngiti.

Si Commander Daniel Santos.

Ang bagong pinuno ng intelligence division.

Nakatrabaho ko siya sa ilang operasyon nitong mga nakaraang buwan.

“Congratulations, Commander.”

Ngumiti siya.

“Salamat.”

“May celebration ang buong team.”

“Tara?”

Napangiti ako.

Hindi ko agad napansin na sa likuran namin ay nakatayo si Gabriel.

Tahimik lamang siyang nakatingin.

Pinagmamasdan kaming dalawa.

At sa unang pagkakataon, hindi siya lumapit.

Hindi siya nang-abala.

Hindi siya humarang.

Dahil alam niyang wala na siyang karapatan.

Makalipas ang isang taon.

Opisyal na akong naging pinakabatang director ng Special Response Command.

Samantalang si Daniel ay nanatiling nasa tabi ko.

Hindi niya kailanman hiniling na talikuran ko ang karera ko.

Hindi niya ako pinigilan.

Hindi niya ako minamaliit.

Sa halip, lagi niya akong sinasamahan.

Ginagalang.

At pinapahalagahan.

Isang gabi habang magkasama kaming nakatanaw sa lungsod mula sa rooftop ng headquarters, inilabas niya ang isang maliit na kahon.

Napangiti ako.

“Daniel…”

Bahagya siyang natawa.

“Hindi ako kasing galing magsalita ng iba.”

“Kaya diretso na ako.”

“Commander Elena Cruz…”

“Pwede bang samahan mo ako habambuhay?”

Napuno ng tawa ang paligid.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, naramdaman kong tunay akong masaya.

Tumulo ang luha sa gilid ng aking mga mata.

Ngunit pagkakataon na iyon ng kaligayahan.

Tumango ako.

“Oo.”

Mahigpit niya akong niyakap.

Sa ibaba ng gusali, nagsimulang magliwanag ang buong lungsod.

At tila kasabay nito ang bagong simula ng aking buhay.

Pagkalipas ng ilang buwan, ikinasal kami sa isang simpleng seremonya.

Walang karangyaan.

Walang media.

Walang engrandeng pagdiriwang.

Mga tunay na kaibigan lamang.

Mga kasamahan sa serbisyo.

At mga taong mahalaga sa amin.

Habang naglalakad ako patungo sa altar, hindi ko maiwasang maalala ang dating sarili ko.

Ang babaeng iniwan ang kanyang mga pangarap para sa maling tao.

Ang babaeng naniwalang sapat na ang pagmamahal.

Ngunit ngayon alam ko na.

Ang tunay na pag-ibig ay hindi humihiling na isuko mo ang sarili mo.

Hindi nito pinapaliit ang iyong halaga.

Hindi nito ipinaparamdam na kulang ka.

Ang tamang tao ay mamahalin ka hindi sa kabila ng iyong mga pangarap.

Kundi dahil sa mga iyon.

Sa pinakahuling pagkakataon na nakita ko si Gabriel Reyes, nasa isang military ceremony siya.

Nagkatitigan kami mula sa malayo.

Ngumiti siya nang bahagya.

At tumango.

Hindi na kami nagsalita.

Hindi na kailangan.

Pareho naming alam na tapos na ang kabanatang iyon.

At habang hawak ko ang kamay ng lalaking tunay na nagmamahal sa akin, tuluyan ko nang binitiwan ang nakaraan.

Dahil matapos ang lahat ng sakit.

Lahat ng pagtataksil.

Lahat ng pagluha.

Natagpuan ko rin sa wakas ang taong hindi ako kailanman hihilinging mamili sa pagitan ng pag-ibig at ng sarili kong mga pangarap.

At sa pagkakataong ito…

Hindi na ako ang babaeng naghihintay lamang sa bahay.

Ako si Elena Cruz.

Si Phoenix.

At ako ang nagsulat ng sarili kong masayang wakas.