HINDI PA NAGPADALA NG LARAWAN ANG ONLINE BOYFRIEND KO

Isang taon kaming nagmahalan sa pamamagitan lang ng mga mensahe.

Pero nang dumating ang araw ng aming unang pagkikita, natulala ako nang makita siyang nakatayo sa gitna ng libu-libong tao sa auditorium.

Akala ko nagsisinungaling ang online boyfriend ko.

Noong araw na iyon, pumunta ako sa auditorium ng unibersidad para panoorin ang pinsan kong si Marco Reyes sa isang inter-university debate competition.

Habang hinihintay magsimula ang programa, nagpadala ako ng mensahe sa boyfriend kong nakilala ko online.

“Ano’ng ginagawa mo ngayon?”

Mabilis siyang sumagot.

“May sinalihan akong competition ngayon.”

Napangiti ako.

“Ang cute naman ng coincidence. Nanonood din ako ng competition ngayon.”

“Talaga? Sana manalo ang team na sinusuportahan mo.”

Masayang nag-reply ako.

“At ikaw rin, good luck!”

Sa mismong sandaling iyon, tinawag ng host ang susunod na koponan.

Umakyat si Marco sa entablado habang umugong ang palakpakan ng mga tao.

Agad akong tumayo.

“Kuya Marco! Kaya mo ‘yan! Ikaw ang pinakamagaling!”

Umalingawngaw ang boses ko sa buong auditorium.

Biglang natigilan ang isang binatang naghahanda ring umakyat sa entablado para sa kabilang koponan.

Nahulog ang mga papel na hawak niya.

Mahigit dalawang oras tumagal ang kompetisyon.

Sa huli, nanalo nang dikit ang koponan ni Marco.

Tumakbo ako papunta sa backstage at inabutan siya ng tubig.

“Ang galing mo!”

Ngumiti siya at ginulo ang buhok ko.

“Bakit ka nandito?”

“May pina-photocopy lang ako malapit dito tapos naisip kong dumaan.”

Napansin ako ng mga kasamahan niya.

“Pinsan mo ba ‘yan?”

“Ang ganda naman.”

“Ipakilala mo naman sa amin.”

Agad akong hinarangan ni Marco.

“Lumayo kayo sa kanya.”

Nagtawanan ang lahat.

Sanay na ako.

Mula pagkabata, palagi niya akong pinoprotektahan.

Paalis na sana ako nang may biglang bumunggo sa akin.

Bam!

Nalaglag ang cellphone ko.

“Ay!”

Sabay kaming yumuko para pulutin iyon.

Nagtama ang mga kamay namin.

Pag-angat ko ng tingin, natigilan ako.

Siya ang kapitan ng kabilang koponan.

Ang lalaking nahulugan ng mga papel kanina.

Matangkad siya.

Matalim at malamig ang tingin.

“Pasensya na po…”

Awtomatiko akong humingi ng tawad.

Pero nakalapit na si Marco.

“Anong ginagawa mo sa pinsan ko?”

“Siya ang bumangga sa akin.”

Kalmado ang sagot ng lalaki.

Biglang bumigat ang hangin.

Nagkatitigan silang dalawa.

Parang isang salita na lang at mag-aaway na sila.

Agad kong hinila ang manggas ni Marco.

“Ayos lang ako.”

Walang sinabi ang lalaki.

Tinitigan lang niya ako.

At iyon ang mas lalong nakapagpakaba sa akin.

Para bang may gusto siyang kumpirmahin.

Hindi na ako nagtagal.

Mabilis akong umalis.

Pagdating ko sa dormitoryo, agad kong kinuha ang cellphone ko.

“Babe!”

“May nakilala akong sobrang nakakatakot na lalaki ngayon.”

Nagpadala ako ng mensahe.

Walang sagot.

Sampung minuto.

Dalawampung minuto.

Tahimik pa rin.

Nagtaka ako.

Dahil palagi siyang mabilis mag-reply.

Sakto namang dumating ang mga roommate ko.

“Nanonood ka rin ba ng debate kanina?”

“Oo.”

“Grabe ang dalawang henyo ng fourth year!”

“Dalawang henyo?”

“Ha? Hindi mo sila kilala?”

Agad nilang binuksan ang university forum.

Dalawang larawan ang lumitaw sa screen.

Ang una ay si Marco.

At ang pangalawa…

Nanlamig ako.

Siya.

Ang lalaking nakabangga ko kanina.

Excited na nagkuwento ang mga roommate ko.

“Si Ethan Castillo ‘yan!”

“Top student ng buong unibersidad!”

“Mayaman ang pamilya.”

“Gwapo na, matalino pa.”

“At higit sa lahat, wala pang ipinapakilalang girlfriend.”

Tumango lang ako.

Pero hindi ko maipaliwanag kung bakit biglang naging magulo ang isip ko.

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

Sa wakas, nag-reply na ang boyfriend ko.

“Sorry, baby.”

“Kanina kasi may competition ako kaya hindi ako makapag-chat.”

Natigilan ako.

Competition?

Napatingin ako sa larawan ni Ethan sa forum.

Nakalagay doon ang eksaktong oras ng kompetisyon.

Parehong oras ng pag-uusap namin.

Isang imposibleng hinala ang sumagi sa isip ko.

Nanginginig ang mga daliri kong nag-type.

“Babe…”

“Saan ka ba talaga nag-competition ngayon?”

Kakasend ko pa lang ng mensahe nang marinig ko ang malalakas na sigaw ng mga estudyante sa labas ng dormitoryo.

Lumabas ako sa balkonahe.

At napahinto.

May isang mamahaling itim na sasakyan na nakaparada sa harap ng gusali.

May bumabang lalaking matangkad mula rito.

Nanlaki ang mga mata ko.

Si Ethan Castillo.

Ang lalaking nakita ko sa forum.

Ang lalaking nakabangga ko kanina.

Dahan-dahan siyang tumingala.

At diretsong tumingin sa akin.

Parang ako lang ang nakikita niya sa gitna ng napakaraming tao.

Kasabay nito, muling nag-vibrate ang cellphone ko.

Bagong mensahe mula sa online boyfriend ko.

“Pwede ba kitang makita ngayong gabi?”

Napatigas ako sa kinatatayuan ko.

Dahil sa mismong sandaling lumitaw ang mensahe…

Dahan-dahang itinaas ni Ethan ang cellphone na hawak niya.

At ngumiti.

Parang hinihintay niya ang sagot ko…
…

Hindi ako agad nakasagot.

Parang tumigil ang mundo ko sa loob ng ilang segundo.

Sa ibaba ng dormitoryo, nakatingala si Ethan Castillo habang hawak ang kanyang cellphone.

Kasabay noon, nakabukas sa screen ng sarili kong telepono ang mensahe ng taong minahal ko nang mahigit isang taon.

“Pwede ba kitang makita ngayong gabi?”

Nanlamig ang mga kamay ko.

Hindi.

Hindi maaari.

Napailing ako.

Napakaraming pagkakataon sa mundong ito.

Siguradong nagkataon lang.

Pero habang pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko, muling nag-vibrate ang cellphone ko.

“Kung hindi ka komportable, pwede akong umalis.”

Kasabay ng mensaheng iyon, nakita kong ibinaba ni Ethan ang tingin niya sa cellphone at tila may tina-type.

Pagkatapos ay muli niya akong tiningala.

Tuluyan nang bumilis ang tibok ng puso ko.

Hindi na ito maaaring pagkakataon lamang.

Agad akong tumakbo pababa.

Pagdating ko sa lobby, halos lahat ng estudyante ay nakatingin kay Ethan.

May ilan pang nagpipigil ng kilig.

May mga naglalakas-loob magpa-picture.

Ngunit wala siyang pinapansin.

Nang makita niya ako, bahagyang lumambot ang malamig niyang ekspresyon.

“Ako ba talaga?”

Mahina kong tanong.

Ngumiti siya.

“Ako nga.”

Hindi ko alam kung matutuwa ako o maiinis.

“Sinungaling ka.”

“Alam ko.”

“Isang taon tayong magkausap pero ni isang litrato hindi mo ipinakita.”

“Ayaw kong mahalin mo ako dahil sa mukha ko.”

Napakurap ako.

Napakasimpleng sagot.

Pero ramdam ko ang katapatan doon.

“Paano kung hindi pala kita nagustuhan?”

Bahagya siyang natawa.

“Handa akong tanggapin iyon.”

Tahimik kaming nagkatinginan.

Pagkatapos ng lahat ng tawanan, kuwentuhan, at mga gabing sabay kaming nagpupuyat sa pag-aaral, ngayon lang kami nagkita nang personal.

Nakakailang.

Nakakakaba.

Pero kakaiba ring pamilyar.

Para bang matagal ko na siyang kilala.

Dahil kilala ko naman talaga.

Naging usap-usapan sa buong campus ang nangyari.

Lalo na nang may mga nakakita sa akin at kay Ethan na magkasamang kumakain kinabukasan.

Mas lalo pang nagulat ang lahat nang malaman nilang ako ang misteryosong babaeng ka-chat niya.

“Hindi ako makapaniwala.”

“Si Ethan Castillo may girlfriend pala!”

“Online girlfriend pa!”

Halos sumabog ang university forum.

Samantalang ako naman ay hindi malaman kung matatawa o mahihiya.

Pero ang pinakamatinding reaksyon ay nanggaling sa pinsan kong si Marco.

“Ano?!”

Halos mabitawan niya ang hawak na kape.

“Si Ethan?”

“Oo.”

“Yung Ethan Castillo?”

“Oo nga.”

“Yung kalaban ko?”

“Oo.”

Napahawak siya sa noo.

“Ako na yata ang pinakamalas na pinsan sa buong bansa.”

Hindi ko napigilang matawa.

Ngunit matapos ang mahabang katahimikan, napabuntong-hininga siya.

“Basta huwag ka niyang paiiyakin.”

Hindi ko alam na narinig pala iyon ni Ethan.

Lumapit siya at seryosong tumingin kay Marco.

“Hindi ko siya sasaktan.”

Nagkatinginan ang dalawa.

Sa unang pagkakataon, walang kompetisyon.

Walang tensyon.

Tanging isang lalaki na nag-aalala para sa kanyang pinsan at isang lalaking gustong patunayan ang kanyang katapatan.

Mula noon, unti-unting naging maayos ang relasyon nilang dalawa.

Kahit madalas pa rin silang magbangayan.

Lumipas ang mga buwan.

Mas nakilala ko si Ethan.

Hindi siya perpekto.

Makulit siya minsan.

Sobrang competitive.

At kapag abala sa research, kaya niyang hindi matulog nang halos dalawang araw.

Ngunit natutunan ko rin ang mga bagay na hindi alam ng karamihan.

Tuwing madaling-araw, siya ang unang nagre-reply kapag may problema ako.

Kapag may exam ako, siya ang gumagawa ng reviewer para sa akin.

Kapag nalulungkot ako, kaya niya akong patawanin kahit sa simpleng voice message lang.

Unti-unti kong naintindihan kung bakit kahit hindi ko pa siya nakikita noon, nahulog na ang loob ko sa kanya.

Hindi dahil gwapo siya.

Hindi dahil sikat siya.

Hindi dahil matalino siya.

Kundi dahil mabuti siyang tao.

Isang gabi, halos isang taon matapos ang una naming pagkikita.

May ginanap na malaking recognition ceremony sa unibersidad.

Naroon ang lahat.

Mga estudyante.

Mga propesor.

Mga magulang.

At siyempre, si Ethan.

Muli siyang tumanggap ng pinakamataas na parangal.

Habang pumapalakpak ang buong auditorium, napansin kong pababa na siya mula sa entablado.

Akala ko babalik siya sa upuan niya.

Pero nagulat ako nang dire-diretso siyang lumapit sa akin.

Biglang natahimik ang paligid.

Lahat ng mata ay napunta sa amin.

“Ano’ng ginagawa mo?”

Pabulong kong tanong.

Ngunit ngumiti lamang siya.

Pagkatapos ay inilabas niya mula sa bulsa ang isang maliit na kahon.

Nanlaki ang mga mata ko.

“Ethan!”

Tumawa ang buong auditorium.

Narinig ko pa ang sigaw ni Marco mula sa likuran.

“Hoy! Hindi pa kayo graduate!”

Ngunit parang wala nang ibang tao sa paligid.

Tanging kami lang dalawa.

Binuksan ni Ethan ang kahon.

Hindi singsing ang laman nito.

Kundi isang simpleng silver bracelet.

Napaluha ako sa tawa.

“Akala ko naman.”

“Practice pa lang.”

Napuno ng tawanan ang buong bulwagan.

Pagkatapos ay seryoso siyang tumingin sa akin.

“Nina.”

“Hmm?”

“Salamat.”

“Para saan?”

“Dahil minahal mo muna ang pagkatao ko bago mo nakita ang mukha ko.”

Biglang kumirot ang puso ko.

Dahil alam kong totoo iyon.

Kung hindi man dumating ang araw ng pagkikita namin, mamahalin ko pa rin siya.

Dahil sa loob ng isang taon, nakilala ko na ang tunay niyang sarili.

At marahil ganoon din siya sa akin.

Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko.

“Kapag nakapagtapos na tayo…”

Bahagya siyang huminto.

“Pwede ba kitang ligawan ulit mula sa umpisa?”

Napatawa ako habang pinipigilan ang luha.

“Bakit? Hindi pa ba sapat ang isang taon?”

“Hindi.”

“Tapos?”

“Gusto kong habambuhay kitang ligawan.”

Sa likod namin, sabay-sabay na napaingay ang buong auditorium.

May sumipol.

May sumigaw.

May nagpanggap pang nasusuka sa sobrang kilig.

Ngunit wala na akong naririnig.

Dahil sa sandaling iyon, alam ko nang tama ang naging desisyon kong sagutin ang isang estrangherong nagpadala lang noon ng simpleng mensahe.

Minsan, ang pinakamagandang pag-ibig ay hindi nagsisimula sa unang tingin.

Minsan, nagsisimula ito sa isang simpleng notification.

At sa likod ng isang screen.

Kung saan dalawang taong hindi pa nagkikita ang unti-unting natutong mahalin ang isa’t isa.

At nang dumating ang araw ng kanilang unang pagkikita, hindi iyon naging katapusan ng kuwento.

Kundi simula pa lamang ng pinakamasayang kabanata ng kanilang buhay.