TAWAG NA GUMUHO SA BUONG KATOTOHANAN
BAHAGI 2: ANG TAWAG NA GUMUHO SA BUONG KATOTOHANAN
Matagal akong hindi makagalaw matapos kong ibaba ang telepono.
Nakatitig lang ako sa screen na ngayon ay patay na, pero parang nananatili pa rin ang boses ng lalaki sa aking isipan.
“Matagal na kitang minamanmanan… sa loob ng 18 taon.”
Minamanmanan?
Ako?
18 taon?
Hindi ito maaaring totoo.
Hindi ako espesyal. Hindi ako mayaman. Hindi ako mahalaga sa sinuman sa mundong ito.
Paano may taong magbabantay sa akin nang ganoon katagal?
Pero ang boses niya…
Hindi iyon tunog ng panloloko.
Tahimik.
Malamig.
At siguradong-sigurado.
Gabing iyon, hindi ako nakatulog.
Sa labas, bumubuhos ang malakas na ulan na parang galit ng langit.
Nakaupo ako sa harap ng laptop, nakatitig sa draft ng post ko:
“Ako si Maya Santos…”
Isang pindot na lang, pero hindi ko magawa.
Kapag pinost ko ito, wala nang babalikan.
Pero kapag hindi ko ginawa, mananatili akong alipin ng pamilyang hindi ako kailanman pinili.
Biglang nag-vibrate ang phone ko.
Isang bagong mensahe.
“HUWAG mong i-post ‘yan.”
Natigilan ako.
Iisang unknown number.
Sumagot ako:
“Sino ka?”
Ilang segundo lang, may reply:
“Ang taong may hawak ng katotohanan tungkol sa’yo.”
Nanlamig ako.
Kinabukasan.
Pumunta ako sa paaralan na walang tulog at may mabigat na dibdib.
Tinawag ako sa opisina ng admissions.
Isang babae ang tumingin sa akin nang matagal bago inilapag ang isang folder.
“Ikaw ay nabigyan ng full scholarship.”
Natigilan ako.
“Ano? Bakit po?”
Umiling siya.
“Hindi namin puwedeng ibunyag ang pangalan ng donor.”
“Pero isang kondisyon lang ang ibinigay niya: makapagtapos ka.”
Binuksan ko ang folder.
At doon ko nakita…
Ang lahat ng impormasyon ko.
Mula kapanganakan.
Hanggang sa mga medikal record ko noong sanggol pa lang ako.
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Sino ang nagbigay nito sa inyo?”
Umiling siya muli.
“Hindi namin alam.”
Kinagabihan.
Tinawagan ko muli ang unknown number.
“Sa wakas, tumawag ka rin.”
Ang boses niya.
Pareho pa rin.
Malamig.
Malapit.
Parang nasa tabi ko lang siya.
“Sino ka?” tanong ko.
Isang mahabang katahimikan.
“Ako ang taong nagligtas sa’yo noong dalawang buwang gulang ka pa lamang.”
Nanlumo ako.
“Ano?”
“Emosyonal ka noon. Nasa incubator ka. Halos wala kang tsansang mabuhay.”
“Ang pamilya na kinalakihan mo… pumirma ng waiver.”
Parang biglang huminto ang mundo ko.
“Hindi…”
“Hindi totoo ‘yan.”
Ngunit nagpatuloy siya.
“Ako ang nagbayad sa lahat.”
“Ako ang nagpanatili sa’yo.”
“At ako rin ang nagbigay sa kanila ng karapatang palakihin ka.”
Nanginginig ang kamay ko.
“Sinungaling ka…”
Mabigat ang boses niya.
“Wala akong dahilan para magsinungaling.”
“Ngayon, unti-unti nilang kinukuha ang lahat ng para sa’yo.”
Sa bahay.
Narinig ko ang sigawan ng nanay ko sa telepono.
“Anong ibig mong sabihin may scholarship?!”
“Paano nangyari ‘yon?!”
Isang boses ng lalaki ang sumagot.
“Oras na para ibalik ninyo ang hindi ninyo pag-aari.”
“Matagal na kayong nagtatago ng katotohanan.”
CLICK.
Pinatay ang tawag.
Nanatiling nakatayo ang nanay ko, nanlalamig.
Lumabas si ate Angela.
“Ano po ang nangyayari?”
Hindi sumagot ang nanay ko.
Kita sa mukha niya ang takot.
Kinabukasan.
May dumating na sobre sa akin.
Walang pangalan.
Sa loob ay isang litrato.
Ako.
Sanggol.
Nasa loob ng incubator.
May isang lalaki sa kabilang side ng salamin.
Hindi ko makita ang mukha niya nang malinaw.
Pero ang mga mata niya…
Diretsong nakatitig sa akin.
Parang matagal na niya akong hinihintay.
May kasamang papel:
“Pumunta ka sa lumang ospital ngayong alas-otso ng gabi.”
“Kung gusto mong malaman ang buong katotohanan.”
Alas-otso ng gabi.
Nakatayo ako sa harap ng isang abandonadong ospital.
Tahimik.
Madilim.
Humahampas ang hangin sa mga sirang bintana.
Bawat hakbang ko ay umaalingawngaw sa loob.
Hanggang sa huminto ako sa isang pintuan.
Bahagyang nakabukas.
May liwanag sa loob.
At isang boses ang tumawag:
“Sa wakas… nandito ka na.”
Humakbang ako papasok.
Mabilis ang tibok ng puso ko.
At nang makita ko ang taong nakatayo sa loob…
Natigilan ako.
Dahil ang taong iyon…
Ay hindi estranghero.
Kundi ang taong matagal nang sinasabing wala na sa mundong ito ng aking pamilya.
At sa sandaling iyon…
Unti-unting nagsimulang mabunyag ang isang katotohanang magwawasak sa lahat ng paniniwala ko sa buhay ko.