Batang Iniwan sa Ulan
Part 2: Ang Batang Iniwan sa Ulan
Malakas ang kulog sa labas.
Sa loob ng sala, walang sinuman ang gumagalaw.
Lahat kami ay nakatingin sa malaking screen.
Sa lumang video, malinaw na makikita ang isang babae sa harap ng gate. Basang-basa siya ng ulan. Mahigpit niyang karga ang isang bagong-silang na sanggol na nakabalot sa puting kumot.
Ang sanggol na iyon ay may suot na maliit na gintong pulseras.
Eksaktong kapareho ng pulseras na suot ko.
Hindi ko pa rin maintindihan ang nangyayari.
Tatlong taong gulang pa lang ako.
Ang alam ko lang, masakit ang pisngi ko, umiiyak si Mama, hawak ni Lolo ang dibdib niya, at si Kuya Mateo ay nakayakap sa akin nang mahigpit, para bang kapag binitawan niya ako ay bigla akong mawawala.
“Ma,” ulit ni Kuya Mateo, mas mababa ang boses kaysa kanina. “Sino si Amara?”
Nanginginig ang mga labi ni Mama.
Tumingin siya sa akin.
Sa mga mata niya, hindi takot ang nakita ko.
Kundi sakit.
Sobrang lalim na sakit.
Parang matagal na niyang itinatago ang isang sugat, at ngayong gabi, bigla itong binuksan sa harap ng lahat.
Lumapit si Papa sa kaniya at hinawakan ang balikat niya.
“Clara,” mahina niyang sabi, “kailangan na nilang malaman.”
Napaupo si Mama sa sofa.
Tinakpan niya ang bibig niya, pero hindi niya napigilan ang paghikbi.
Si Lolo naman ay dinaluhan agad ng doktor ng pamilya. Mabuti na lang, hindi siya tuluyang nawalan ng malay. Ngunit nakasandal siya sa upuan, maputla ang mukha, at nakatitig pa rin sa screen na para bang may multong bumalik mula sa nakaraan.
Si Bianca ay nakatayo sa gilid, nanginginig.
Kanina, mataas ang tingin niya sa sarili. Akala niya, isang batang walang kakampi ang sinampal niya.
Ngayon, siya ang mukhang batang naligaw sa gitna ng unos.
“Ilabas siya,” malamig na utos ni Kuya Mateo.
Dalawang bodyguard ang lumapit kay Bianca.
“Mateo!” sigaw niya, umiiyak na. “Patawarin mo ako! Hindi ko alam! Hindi ko alam na ganito kalaki ang gulo—”
Biglang huminto si Kuya.
Dahan-dahan siyang lumingon.
“Ang problema mo, Bianca,” sabi niya, “hindi dahil hindi mo alam kung sino siya.”
Humigpit ang pagkakayakap niya sa akin.
“Ang problema, sinaktan mo ang isang batang walang kalaban-laban.”
Natigilan si Bianca.
Wala siyang naisagot.
Inilabas siya ng mga bodyguard, kasama ang tunog ng paghikbi at paulit-ulit na paghingi niya ng tawad.
Pero walang nakinig.
Nang magsara ang pinto, mas lalo pang bumigat ang katahimikan.
Kumapit ako sa kuwelyo ni Kuya Mateo.
“Kuya…” bulong ko.
Agad siyang yumuko.
“Masakit pa ba?”
Tumango ako nang kaunti.
Kumislap ang galit sa mga mata niya, pero agad niya itong itinago sa akin.
“Hindi na mauulit,” sabi niya. “Pangako.”
Doon nagsalita si Mama.
“Tatlong taon na ang nakalipas,” mahina niyang simula.
Lahat ay tumingin sa kaniya.
“Gabi noon. Malakas din ang ulan, kagaya ngayon. Wala si Papa sa bahay. Si Mateo naman, nasa ibang lugar para sa negosyo. Ako lang ang gising dahil hindi ako makatulog.”
Pinisil niya ang panyo sa kamay niya.
“May narinig akong iyak ng sanggol sa labas.”
Napatigil ako sa pag-iyak.
Sanggol?
Ako ba iyon?
“Akala ko noong una, pusa lang,” patuloy ni Mama. “Pero paulit-ulit ang iyak. Nang buksan ko ang camera sa gate, nakita ko ang babaeng iyon.”
Itinuro niya ang screen.
“Si Elena.”
Naging mas madilim ang mukha ni Papa.
Si Lolo naman ay napapikit nang mahigpit.
“Elena…” ulit ni Kuya Mateo. “Sino siya?”
Tumahimik si Mama nang matagal.
Pagkatapos, tumingin siya kay Papa, saka kay Lolo.
“Siya ang dating kasambahay sa bahay na ito. Pero hindi lang iyon.”
Huminga siya nang malalim.
“Anak siya ng babaeng minsang nagtaksil sa pamilya natin. Maraming taon na ang nakalipas, may isang sangay ng pamilya ang gustong kunin ang lahat ng ari-arian. Nang mabigo sila, nagtago sila. Si Elena ang naiwan.”
Hindi ko maintindihan ang mga salitang iyon.
Ari-arian.
Pagtataksil.
Sangay ng pamilya.
Pero naramdaman ko ang lamig sa boses ng mga matatanda.
“Bakit niya dinala si Amara dito?” tanong ni Kuya.
Nanginginig ang kamay ni Mama nang kinuha niya ang isang maliit na kahon mula sa drawer ng mesa.
Matagal na siguro iyong nakatago roon.
Binuksan niya iyon.
Sa loob, may lumang sulat.
Basang-basa na noon, pero pinatuyo at iningatan.
“Iniwan niya ito kasama ni Amara.”
Kinuha ni Papa ang sulat at binasa nang malakas.
“Pakiusap, iligtas ninyo ang batang ito. Wala siyang kasalanan sa kasalanan ng matatanda. Kung mananatili siya sa amin, gagamitin siya bilang pamalit sa utang at paghihiganti. Ang pulseras sa kamay niya ang tanging patunay na dugo pa rin siya ng pamilyang ito.”
Tumigil si Papa.
Lumalim ang katahimikan.
Si Kuya Mateo ay halos hindi humihinga.
“Dugo ng pamilya?” tanong niya.
Si Lolo ang sumagot.
Paos ang boses niya.
“May isang nakababatang kapatid ang ama mo.”
Nagulat ang lahat ng nakababatang pinsan ko.
“Kapatid?” sabi ng isa kong pinsan.
Tumango si Lolo, mabigat ang mukha.
“Matagal na namin siyang itinuring na patay. Iniwan niya ang pamilya dahil sa isang babae. Kalaunan, nasangkot siya sa mga taong mapanganib. Noong nalaman naming may anak siya, huli na ang lahat.”
Tumingin siya sa akin.
Ang matandang mata niya, na palaging matapang at mahigpit, ay biglang napuno ng luha.
“Si Amara ang anak niya.”
Tahimik ang buong sala.
Hindi ako anak nina Mama at Papa?
Pero kung hindi…
Bakit nila ako mahal?
Bakit tinatawag akong anak?
Bakit si Kuya Mateo ang laging nagbabantay sa akin?
Parang may naramdaman akong kakaibang takot.
Hindi dahil naiintindihan ko ang lahat.
Kundi dahil bigla kong naramdaman na baka kunin nila ako.
Baka sabihin nilang hindi ako kanila.
Baka hindi na ako puwedeng yumakap kay Kuya.
“Kuya…”
Nanginginig ang maliit kong boses.
“Hindi na ba ako puwedeng dito?”
Para bang may nabasag sa mukha ni Mateo.
Agad niya akong niyakap nang mas mahigpit.
“Sino ang nagsabing hindi?”
Tumingala ako sa kaniya, puno ng luha ang mata.
“Hindi ba… hindi ako anak ni Mama?”
Bago makasagot si Kuya, lumuhod si Mama sa harap namin.
Kinuha niya ang kamay ko.
Mainit ang kamay niya.
Malambot.
Katulad ng dati.
“Amara,” umiiyak niyang sabi, “maaaring hindi kita ipinanganak. Pero mula noong gabing makita kita sa ulan, ikaw na ang anak ko.”
Hinawakan ni Papa ang isa ko pang kamay.
“Ako ang pumirma sa unang dokumento mo. Ako ang nagdala sa’yo sa doktor. Ako ang unang nagsabing anak kita.”
Lumapit si Lolo.
Mabagal ang lakad niya dahil sa baston.
Pero nang makarating siya sa harap ko, yumuko siya at hinaplos ang ulo ko.
“Ang dugong mahalaga ay hindi lang dugo sa katawan,” sabi niya. “Kundi ang dugong pinili mong protektahan.”
Tumulo ang luha ko.
Hindi ko alam kung bakit.
Masakit pa rin ang pisngi ko.
Pero ang dibdib ko ay biglang uminit.
Dahan-dahang lumuhod sa paligid namin ang mga pinsan ko.
Isa-isa nilang sinabi:
“Amara, ikaw pa rin ang bunso namin.”
“Ikaw pa rin ang prinsesa ng bahay.”
“Walang kukuha sa’yo.”
“Kapag may nagtangkang manakit sa’yo ulit, kami ang unang haharang.”
Lalo akong napaiyak.
Pero ngayon, hindi dahil sa takot.
Kundi dahil kahit hindi ko maintindihan ang buong kuwento, alam kong hindi ako iiwan.
Biglang tumunog muli ang cellphone ni Papa.
Sa pagkakataong ito, mensahe ang lumabas.
Galing sa hindi kilalang numero.
Binasa iyon ni Papa, at biglang nanigas ang mukha niya.
“Ano iyon?” tanong ni Mama.
Ipinakita ni Papa ang screen kay Mateo.
Nabasa ni Kuya ang mensahe.
Ang mga mata niya ay nanlamig muli.
Nakasulat doon:
“Kung ayaw ninyong masira ang pangalan ng pamilya ninyo, ibigay ninyo sa amin ang bata. Alam namin kung saan siya natutulog.”
Kasabay noon, mula sa ikalawang palapag, biglang tumunog ang alarma ng bahay.
Pulang ilaw ang nagsimulang kumislap sa buong mansyon.
Isang bodyguard ang tumakbo pababa.
“Señorito Mateo!”
Humigpit ang hawak ni Kuya sa akin.
“Ano?”
Namumutla ang bodyguard.
“May taong pumasok sa silid ni Miss Amara.”
Lahat ng tao ay napatingala.
At sa monitor sa sala, lumabas ang kuha mula sa kwarto ko.
Bukas ang bintana.
Gumagalaw ang kurtina sa hangin.
At sa ibabaw ng kama ko…
May nakapatong na isang basang pulang sobre.