Babaeng Hindi Na Marunong Umiyak
Bahagi 3: Ang Babaeng Hindi Na Marunong Umiyak
Kinabukasan, hindi ako natulog.
Habang si Miguel ay buong gabing nakaupo sa sala, paulit-ulit na sinusubukang kausapin ako, tahimik akong nag-impake.
Hindi ako kumuha ng maraming gamit.
Ilang damit.
Laptop.
Mga dokumento.
Notebook ng passwords.
Ang maliit na kahon kung saan nakatago ang mga alahas na binili ko gamit ang sarili kong pera.
Bawat gamit na inilalagay ko sa maleta ay parang isang hibla ng buhay kong unti-unting kinakalas mula sa kanya.
Sa labas ng kwarto, paulit-ulit ang boses niya.
“Elena, buksan mo ang pinto.”
“Mag-usap tayo.”
“Hindi mo puwedeng basta tapusin ang lahat.”
Hindi ako sumagot.
Dati, isang buntong-hininga lang niya, lalabas na ako para tanungin kung pagod ba siya.
Dati, isang bahagyang lungkot lang sa mukha niya, ako na ang unang hihingi ng tawad kahit hindi ko alam kung ano ang kasalanan ko.
Ngayon, kahit marinig ko ang takot sa boses niya, wala na akong nararamdaman.
Hindi dahil matapang ako.
Kundi dahil ubos na ako.
Pagsapit ng alas sais ng umaga, tumigil ang pagkatok niya.
Akala ko umalis siya.
Pero nang buksan ko ang pinto, nakita ko siyang nakaupo sa sahig, nakasandal sa dingding, magulo ang buhok, namumula ang mata.
Para siyang lalaking iniwan ng mundo.
Pero hindi na ako nadaya ng itsurang iyon.
“Elena,” paos niyang sabi.
Hinila ko ang maleta palabas.
Tumayo siya agad at hinarangan ako.
“Saan ka pupunta?”
“Sa lugar na hindi mo alam ang passcode.”
“Kailangan ba talagang ganito?”
Tiningnan ko siya.
“Kailangan mo pa bang itanong?”
Huminga siya nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili.
“Sige. Galit ka. Naiintindihan ko. Pero huwag kang basta aalis. Mag-asawa tayo. May bahay tayo. May pinagsamahan tayo.”
“May kabit ka rin.”
Nanahimik siya.
“Siyam na linggo siyang buntis, Miguel.”
“Hindi pa sigurado kung akin.”
“Pero binilhan mo siya ng violin na halos presyo ng kotse.”
Nanigas ang panga niya.
“Regalo iyon dahil malapit na ang audition niya. Tulong lang.”
“Tulong lang?” Tumawa ako nang mahina. “Tatlong taon mong tinulungan. Ang sipag mo naman.”
“Elena, please.”
Unang beses niyang ginamit ang salitang iyon sa akin sa ganitong tono.
Dati, ako ang laging nagmamakaawa para sa oras niya, sa paliwanag niya, sa lambing niya.
Ngayon, siya naman ang nasa harap ko.
Pero hindi ko naramdaman ang tagumpay.
Ang naramdaman ko lang ay pagod.
“Tumabi ka.”
Hindi siya gumalaw.
“Mahal kita.”
Napatigil ako.
Ang salitang iyon, minsan, sapat na para pabagsakin ang lahat ng pader ko.
Ngayon, parang tunog na lang ito ng sirang radyo.
“Mahal mo ako?” tanong ko.
Tumango siya agad.
“Oo. Ikaw ang asawa ko.”
“Kung mahal mo ako, bakit mo ako pinakain ng kasinungalingan tuwing umaga?”
Hindi siya nakasagot.
“Kung mahal mo ako, bakit ang paborito kong pagkain ay sa ibang babae napunta?”
“Elena…”
“Kung mahal mo ako, bakit ang pera natin ay ginamit mo para bumili ng regalong hindi ko kailanman hiniling, para sa babaeng palihim mong inaalagaan?”
Namumula ang mata niya.
“Hindi ko intensyong saktan ka.”
“Pero sinaktan mo ako nang paulit-ulit. At bawat beses, pinili mong gawin ulit.”
Tumabi siya sa wakas.
Paglabas ko ng unit, nakatayo si Doña Teresa sa hallway.
Hindi ko alam kung gaano siya katagal doon.
Mukhang magdamag din siyang hindi natulog.
Sa likod niya, bahagyang nakabukas ang pinto ng unit sa ibaba.
Alam kong naroon si Carla.
Nararamdaman kong nakikinig siya.
“Elena,” sabi ng biyenan ko. “Huwag kang padalos-dalos.”
Huminto ako.
“Padalos-dalos?”
“Ang lalaki, nagkakamali. Pero ang pamilya, inaayos. Hindi winawasak.”
Humigpit ang hawak ko sa handle ng maleta.
“Ang pamilya po, hindi sinisimulan sa kasinungalingan.”
Tumaas ang baba niya.
“Kung tunay kang asawa, dapat mas malawak ang pang-unawa mo.”
Napangiti ako.
“Kung tunay po kayong ina, dapat tinuruan n’yo ang anak n’yong huwag manloko.”
Nagbago ang mukha niya.
“Bastos ka.”
“Hindi po. Napagod lang akong magpanggap na mabait.”
Mula sa unit sa ibaba, lumabas si Carla.
Maputla pa rin siya, pero maayos na ang buhok, parang sinadya niyang magmukhang kawawa.
“Ate Elena,” mahina niyang sabi. “Hindi ko ginusto na masaktan ka.”
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa.
“Pero ginusto mong kunin ang asawa ko.”
Napaiyak siya agad.
“Minahal ko lang siya.”
“Hindi ka nagmahal. Naghintay ka lang ng pagkakataong sirain ang bahay ng ibang babae.”
Lumapit si Miguel mula sa likod ko.
“Tama na.”
Hindi ko siya nilingon.
“Hindi. Ngayon lang nagsisimula.”
Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang isang folder.
Ipinakita ko sa kanila ang ilang screenshot.
Mga oras ng pag-akyat ni Miguel mula sa ibabang palapag.
Mga video mula sa hallway camera.
Mga resibo ng delivery.
Mga bank transfer.
Mga message notification.
Hindi lahat.
Kaunti lang.
Sapat para maintindihan nilang hindi ako aalis nang walang dala.
Napalunok si Miguel.
“Saan mo nakuha iyan?”
“Sa bahay natin. Sa account natin. Sa camera natin. Sa buhay na akala mo hindi ko napapansin.”
Sumandal si Carla sa pinto, nanghihina.
Si Doña Teresa naman ay biglang nagbago ang tono.
“Elena, anak, pag-usapan natin ito nang maayos.”
Ngayon, “anak” na ako.
Nakakatuwa.
Kapag kailangan nilang patahimikin ako, asawa ako.
Kapag gusto nila akong utusan, manugang ako.
Kapag natatakot sila sa hawak ko, anak ako.
“Hindi na po tayo mag-uusap dito,” sabi ko. “Sa abogado na lang.”
Tinawagan ko ang driver ng ride na naghihintay sa labas.
Pagdating sa lobby, nakita ko ang security guard na dati ay laging bumabati kay Miguel.
Ngayon, iba ang tingin niya sa akin.
May awa.
May pagkaasiwa.
Marahil alam na niya.
Sa ganitong mga building, mabilis kumalat ang sikreto. Mas mabilis pa kaysa apoy.
Paglabas ko, mainit na ang araw.
Pero kakaiba.
Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, hindi ko naramdaman na mabigat ang umaga.
Sumakay ako sa sasakyan at tumingin sa condo building na iniwan ko.
Sa isang palapag, may asawang naghahabol.
Sa isang palapag, may babaeng buntis na umiiyak.
Sa isang palapag, may inang nagbibilang kung paano ililigtas ang reputasyon ng pamilya nila.
At ako?
Hawak ko ang maleta ko.
Hawak ko ang ebidensya ko.
Hawak ko ang sarili ko.
Akala nila aalis ako para magtago.
Hindi nila alam, aalis ako para maghanda.
Kinahapunan, nakipagkita ako sa abogado.
Matandang babae siya, maikli ang buhok, matalim ang tingin, at walang hilig sa paligoy-ligoy.
Matapos niyang basahin ang mga dokumento at tingnan ang mga screenshot, isa lang ang sinabi niya:
“Kung gusto mong tahimik na hiwalayan, kaya natin.”
Tumango ako.
“Pero kung gusto mong bawiin ang lahat ng kinuha niya sa’yo, kaya rin natin.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi ko gusto ng tahimik.”
Ngumiti siya nang bahagya.
“Akala ko nga.”
Sa gabing iyon, habang nasa maliit na serviced apartment ako, tumawag si Miguel nang higit dalawampung beses.
Hindi ko sinagot.
Nag-message siya.
“Elena, umuwi ka na. Nag-aalala ako.”
Sunod:
“Puwede nating ayusin ito.”
Sunod:
“Huwag mong idamay ang negosyo.”
Sunod:
“Kung may ilalabas kang kahit ano, sisirain mo tayong dalawa.”
Binasa ko ang huling mensahe nang paulit-ulit.
Pagkatapos ay ngumiti ako.
Hindi pala siya takot na mawala ako.
Takot siyang mawala ang lahat ng itinayo niya gamit ang perang pinaniwala niya sa akin na para sa aming dalawa.
Kaya sinagot ko siya ng isang linya:
“Hindi tayo ang sisirain ko, Miguel. Ikaw lang.”