Tatlong buwan akong nagpakabait matapos akong palihim na i-blacklist ng makapangyarihan kong kasintahan dahil ginalaw ko ang kanyang “unang pag-ibig”; ngunit nang makita ko ang hikaw ng babae sa coat niya, ngumiti lang ako—hanggang isang mensahe sa cellphone ko ang biglang nagtulak sa kanya na putulin ang lahat ng daan para makaalis ako.
Tatlong buwan akong nagpakabait matapos akong palihim na i-blacklist ng makapangyarihan kong kasintahan dahil ginalaw ko ang kanyang “unang pag-ibig”; ngunit nang makita ko ang hikaw ng babae sa coat niya, ngumiti lang ako—hanggang isang mensahe sa cellphone ko ang biglang nagtulak sa kanya na putulin ang lahat ng daan para makaalis ako.
Bahagi 1
Tatlong buwan matapos akong alisin sa halos lahat ng malalaking proyekto dahil lamang sa isang maling pangungusap, sa wakas natutunan ko ring maging isang “mabuting” babae.
Hindi nagtatanong.
Hindi nagseselos.
Hindi nangingialam sa mga bagay na ayaw niyang galawin ko.
At higit sa lahat, hindi ko kailanman dapat banggitin ang pangalang Isabella.
Kaya nang gabing iyon, nang makita kong may isang pares ng hikaw na diyamante ng ibang babae sa bulsa ng coat ni Gabriel Villanueva, ngumiti lang ako, inilapag iyon sa mesa at nagtanong:
“Gusto mo bang itago ko ito para sa’yo, o itapon ko na lang?”
Kasalukuyang tinatanggal ni Gabriel ang relo niya.
Biglang huminto ang kamay niya.
Tumingala siya at tumingin sa akin.
Isang tingin lang iyon, pero nanlamig agad ang likod ko.
Dahil alam ko.
Kapag mas kalmado si Gabriel, mas galit siya.
Dalawang taon na ang nakalipas nang una kong makilala si Gabriel sa isang charity gala sa isang hotel malapit sa baybayin.
Noon, isa lang akong maliit na television actress.
Sapat ang kasikatan ko para makilala sa mukha, pero hindi sapat para makatanggi sa mga basong iniaabot ng sponsors.
Isang may-ari ng cosmetics company ang matagal na humawak sa pulso ko.
Sinubukan kong bawiin ang kamay ko.
Ngumiti lang siya.
“Isang baso lang naman.”
Sakto namang dumating si Gabriel.
Hindi siya sumigaw.
Hindi rin siya gumawa ng eksena.
Magalang lang niyang kinuha ang baso mula sa kamay ng lalaki at sinabi:
“May shooting pa siya bukas.”
Mahinahon ang boses niya.
Pero walang nangahas kumontra.
Pagkalipas ng tatlong araw, nawala ang sponsorship rights ng kumpanya sa programa.
Makalipas ang isang buwan, ako naman ang pumirma ng endorsement contract sa isang brand na ilang beses na mas malaki.
Dati, ang tanga-tanga kong isipin na mabait si Gabriel.
Kalaunan ko lang naunawaan.
Hindi siya mabait.
Napakaganda lang ng pagpapalaki sa kanya kaya kahit gusto niyang durugin ang isang tao, kaya pa rin niyang ngumiti.
Noong bago pa lang kami, nasanay akong gamitin ang pagmamahal niya sa akin na parang sandata.
Binago ng direktor ang schedule?
Tinatawagan ko si Gabriel.
Binawasan ng brand ang exposure ko sa commercial?
Tinatawagan ko si Gabriel.
May aktres na sumingit sa role ko?
Umiiyak ako kay Gabriel.
At pagkatapos noon, palaging naaayos ang lahat.
Hanggang sa araw na makilala ko si Isabella Monteverde.
Birthday noon ng nanay ni Gabriel.
Kakauwi lang ni Isabella mula abroad, nakasuot ng simpleng puting dress.
Pero nang pumasok siya sa silid, parang nag-iba ang buong atmosphere.
Hinawakan agad siya ng nanay ni Gabriel sa kamay.
Sabay-sabay tumayo ang mga kaibigan niya para bumati.
Kahit si Gabriel, na palaging malamig sa lahat, siya mismo ang humila ng upuan para kay Isabella.
At dahil tanga pa ako noon, nagtanong ako.
“Sino siya?”
Walang sumagot.
Si Isabella lang ang ngumiti sa akin.
“Old friend lang.”
Nang gabing iyon, may nakita akong lumang litrato sa study room ni Gabriel.
Magkasama sila ni Isabella noong mas bata pa sila.
Nakasandal ang ulo ni Isabella sa balikat niya.
Sa likod ng litrato, may nakasulat na linya sa English.
If one day we lose each other, whoever comes back first has to wait.
Nagselos ako.
Tinanong ko si Gabriel.
Tahimik lang siya.
Mas lalo akong nagalit.
Sa bugso ng emosyon, nasabi ko sa harap ng mga kaibigan niya:
“Kung iniwan na siya nang matagal, bakit pagbalik niya gusto pa niyang kunin ulit ang dating puwesto niya?”
Pagkalipas ng tatlong araw.
Kinansela ang endorsement contract ko.
Pinalitan ako sa lead role na pinaghandaan ko nang kalahating taon.
Dalawang television program ang sabay na naglabas ng announcement na “nagbago ang guest lineup.”
Nanginginig ang boses ng manager ko nang sabihin niya:
“May taong ayaw nang gamitin ka ng industriya.”
Tinawagan ko si Gabriel nang mahigit dalawampung beses.
Hindi siya sumagot.
Sa ikaapat na araw, tumayo ako sa labas ng bahay niya sa ilalim ng ulan nang halos dalawang oras.
Sa wakas, bumukas ang pinto.
Nakatayo si Gabriel sa loob.
Puting polo.
Kalmadong mukha.
Sobrang kalmado kaya nakakatakot.
Halos hindi na ako makahinga sa kakaiyak.
“Mali ako.”
Tinanong niya:
“Saang parte?”
Kinagat ko ang labi ko.
“Hindi ko dapat ginalaw si Isabella.”
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos, marahan niyang pinunasan ang tubig-ulan sa pisngi ko.
“Mabuti at naalala mo.”
Mula noon, nagbago ako.
Hindi ko na tinatanong kung saan siya pupunta.
Hindi ko na tinitingnan ang phone niya.
Hindi na ako nagseselos sa mga larawang lumalabas sa media.
Naging perpektong girlfriend ako na gustong-gusto ng mga pamilyang mayayaman.
Maganda.
Maunawain.
Kaaya-ayang dalhin sa mga event.
At hindi istorbo pag-uwi.
Unti-unti ring bumalik ang career ko.
Noong nakaraang buwan, na-nominate pa ako para sa isang major acting award.
Akala ko natutunan ko na kung paano maging sapat na “mabait.”
Hanggang ngayong gabi.
Kakauwi lang ni Gabriel mula sa halos isang buwang business trip.
Puno ang internet ng mga larawan niya mula sa isang private concert abroad.
Ang babaeng katabi niya?
Si Isabella.
Magkasama silang lumabas ng theater.
Magkasama ring sumakay sa iisang kotse.
Tinawag pa sila ng entertainment media na:
“Ang childhood sweethearts na pinakanakakapanghinayang na hindi nagkatuluyan.”
Hindi ako nagtanong.
Pagdating ni Gabriel sa bahay, sinalubong ko pa rin siya gaya ng dati.
Yumakap ako.
Tinanong ko kung pagod siya.
Nagpahanda ako ng late-night meal.
Hanggang sa hawakan ko ang coat niya.
May maliit na bagay na nahulog sa carpet.
Isang hikaw na diyamante.
Nakita ko na iyon kagabi.
Suot iyon ni Isabella sa mga larawang kumalat online.
Yumuko ako at pinulot iyon.
Sa loob ng ilang segundo, sobrang sakit ng dibdib ko na halos hindi ako makahinga.
Pero nang tumingala ako, nakangiti pa rin ako.
“Sa client ba ’to?”
Hindi sumagot si Gabriel.
Inilapag ko ang hikaw sa mesa.
“Gusto mo bang itago ko para sa’yo, o itapon ko na lang?”
Agad lumamig ang mukha niya.
“Wala ka bang gustong itanong?”
Nagkunwari akong nagulat.
“Itanong ang ano?”
“Alam mo kung kanino ’yan.”
Bahagya akong ngumiti.
“Eh ano ngayon?”
Biglang tumahimik ang buong silid.
Tiningnan ako ni Gabriel.
Napakalalim ng tingin niya kaya nakakakaba.
Ako pa ang lumapit at yumakap sa baywang niya.
Mahina kong sinabi:
“Naniniwala ako sa’yo.”
Dapat iyon ang gusto niyang marinig.
Pero biglang humigpit ang kamay niyang nasa likod ko.
“Naniniwala ka sa akin?”
“Oo.”
“O baka wala ka nang pakialam?”
Natigilan ako.
Isang segundo lang.
Pero napansin niya.
Yumuko si Gabriel para tingnan ako.
May bahagya pa ring ngiti sa labi niya.
Pero malamig na malamig ang mga mata niya.
“Tatlong buwan lang ang nakalipas, halos mabaliw ka nang umupo si Isabella sa tabi ko.”
“Ngayon, nahulog ang gamit niya mula sa bulsa ko, pero wala kang tinatanong.”
Pinilit kong ngumiti.
“Mas mature na ako ngayon.”
Mahina siyang tumawa.
Pero bumigat lalo ang dibdib ko.
“Hindi.”
Hinawakan niya ang baba ko at itinaas ang mukha ko.
“Hindi ka naging mature.”
“Naghahanda ka lang umalis sa akin.”
Hindi pa ako nakakasagot nang biglang mag-vibrate ang phone ko sa mesa.
Umilaw ang screen.
May bagong message mula sa manager ko.
【Approved na ang jewelry campaign. Sabi nila si Mr. Rafael dela Cruz ang pumirma bilang guarantor. Kung walang problema, puwede kang lumipad abroad next month para sa shoot.】
Nabasa ni Gabriel ang lahat.
Parang huminto ang hangin sa buong silid.
Dahan-dahang bumitaw ang kamay niyang nakahawak sa baba ko.
Kinuha niya ang phone ko.
Binasa ulit ang message.
Pagkatapos, napakahina niyang nagtanong:
“Sino si Rafael?”
Hindi pa ako nakakasagot.
Nag-vibrate ulit ang phone.
Lumabas ang pangalawang message.
【Tinanong din niya kung kailan ka raw opisyal na makikipaghiwalay kay Gabriel.】
Tuluyang nawala ang ngiti sa mukha ni Gabriel.
Tumingin siya sa akin.
Sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, wala na ang karaniwang kalmado sa mga mata niya.
May natira lang na malamig at nakakatakot na emosyon.
“Kaya pala sobrang bait mo nitong tatlong buwan…”
Ibinaba niya ang phone.
“…may nahanap ka na palang susunod.”
Sa labas ng bintana, biglang kumidlat.
Hindi pa ako nakakapagsalita nang tumawag na agad si Gabriel sa harap ko.
Napakalamig ng boses niya.
“Kanselahin lahat ng international schedule niya.”
Nanigas ako.
Diretso niya akong tiningnan bago dahan-dahang nagpatuloy:
“At alamin ninyo lahat ng impormasyon tungkol kay Rafael dela Cruz.”
May sumagot sa kabilang linya.
Ngumiti si Gabriel.
“Lalo na kung bakit iniisip niyang…”
“…malapit nang maging single ang girlfriend ko.”
BAHAGI 2
Hindi ko akalaing ang unang mararamdaman ko matapos marinig ang utos ni Gabriel ay hindi takot.
Kundi pagod.
Sobrang pagod.
Dalawang taon akong natutong basahin ang bawat tingin niya, bawat katahimikan, bawat ngiting walang init.
Pero ngayong gabi, bigla kong naisip—
Ayoko na.
“Baba mo ang phone.”
Napatingin siya sa akin.
Marahil hindi niya inasahang kaya ko pa siyang utusan.
Tinapos niya ang tawag, ngunit hindi niya ibinaba ang malamig na tingin.
“Sabihin mo kung sino si Rafael.”
Huminga ako nang malalim.
“Hindi ko siya bagong lalaki.”
“Hindi iyon ang tinanong ko.”
“Pinsan siya ng dati kong manager.”
Bahagyang gumalaw ang panga niya.
Nagpatuloy ako.
“Siya ang tumulong para makuha ko ang jewelry campaign nang walang pangalan mo, walang koneksiyon mo, at walang utang na loob sa pamilya mo.”
Tumahimik siya.
“Bakit kailangan mong gawin iyon?”
Napatawa ako.
Pero walang saya.
“Dahil gusto kong malaman kung may career pa ba ako kapag wala ka.”
Parang may kung anong nabasag sa mukha ni Gabriel.
Napakaliit.
Pero nakita ko.
Lumapit siya.
“Aalis ka talaga?”
Hindi ako sumagot agad.
Kinuha ko ang hikaw ni Isabella sa mesa.
“Tatlong buwan na akong naghahanda.”
Namutla siya.
“Dahil dito?”
“Hindi.”
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Dahil tatlong buwan na ang nakalipas, pinarusahan mo ako para turuan akong huwag magselos.”
Napahigpit ang kamay niya.
“Hindi ako—”
“Kinansela ang trabaho ko. Nawalan ako ng proyekto. Halos walang tumanggap sa akin. At nang umiiyak akong pumunta sa bahay mo, ang sinabi mo lang, ‘Mabuti at naalala mo.’”
Hindi siya nakasagot.
“Gabriel, hindi mo kailangang sabihin na ikaw ang nag-utos. Hindi ako tanga.”
Bigla siyang tumalikod at kinuha ulit ang phone.
Akala ko tatawag na naman siya para sirain ang career ko.
Pero ibang numero ang tinawagan niya.
“Alamin kung sino ang nagpatigil sa lahat ng proyekto ni Mara tatlong buwan na ang nakalipas.”
Natigilan ako.
Mara.
Bihira niya akong tawagin sa pangalan ko kapag galit siya.
Ngayon, kakaiba ang boses niya.
“Lahat,” dagdag niya. “Gusto ko ang pangalan bago sumikat ang araw.”
Ibinaba niya ang phone.
Napatingin ako sa kanya.
“Ano ’to? Magpapanggap kang wala kang alam?”
“Hindi ako ang nag-blacklist sa’yo.”
Napatawa ako.
“Talaga?”
“Galit ako sa sinabi mo tungkol kay Isabella. Hindi kita kinausap ng apat na araw dahil gusto kong kumalma. Pero hindi ko pinakialaman ang career mo.”
Parang kumirot ang dibdib ko.
Ayokong maniwala.
Dahil mas madaling galit ako sa kanya.
Mas madaling tanggapin na siya ang kontrabida.
“Kung hindi ikaw, sino?”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, kinuha niya ang hikaw mula sa kamay ko.
Tiningnan niya iyon nang ilang segundo.
Pagkatapos ay bigla siyang napamura.
Unang beses kong narinig iyon mula sa kanya.
“Ito ang suot ni Isabella sa concert.”
“Alam ko.”
“Pero hindi niya ito nawala sa coat ko.”
Nanigas ako.
“Anong ibig mong sabihin?”
Inilabas niya ang phone niya at binuksan ang isang video.
CCTV footage.
Lobby ng hotel.
Kita si Gabriel na nakatayo kasama ang ilang businessmen.
Ilang metro ang layo, lumapit si Isabella sa coat niyang nakasabit sa likod ng isang upuan.
Tumingin sa paligid.
At mabilis na isinuksok ang isang maliit na bagay sa bulsa.
Ang hikaw.
Parang nawala ang hangin sa dibdib ko.
“Bakit may CCTV ka nito?”
“Dahil may nawawalang confidential document sa meeting.”
Bago pa ako makapagsalita, tumunog ang phone niya.
Sinagot niya.
Tahimik lang siyang nakinig.
Pagkatapos, dahan-dahan siyang tumingin sa akin.
Nawala lahat ng kulay sa mukha niya.
“Sino?” tanong ko.
Pinatay niya ang speaker.
Pero huli na.
Narinig ko ang boses mula sa kabilang linya.
“Sir, confirmed. Ang nagpadala ng industry-wide request na huwag kunin si Ms. Mara sa projects…”
Isang saglit na katahimikan.
“…ay ang personal assistant ng Mrs. Villanueva.”
Nanigas ako.
Ina ni Gabriel.
Pero hindi pa iyon ang pinakamasama.
Nagpatuloy ang lalaki:
“At ayon sa payment records, lahat ng instructions ay dumaan sa account ni Ms. Isabella Monteverde.”
BAHAGI 3
Hindi ko maalala kung gaano katagal akong nakatitig kay Gabriel.
Parang biglang bumalik sa isip ko ang lahat.
Ang birthday ng kanyang ina.
Ang mga titig sa akin.
Ang katahimikan ng mga kaibigan niya nang itanong ko kung sino si Isabella.
Ang paraan ng paghawak ng kanyang ina sa kamay nito.
At ang kakaibang ngiti ni Isabella nang sabihin niyang:
“Old friend lang.”
Hindi pala simpleng selos ang pinagmulan ng lahat.
May taong talagang gustong alisin ako.
“Alam ba ng nanay mo?”
Mahina ang tanong ko.
Hindi sumagot si Gabriel agad.
Iyon na mismo ang sagot.
“Gabriel.”
“Maaaring alam niya.”
Napatawa ako.
“Maaaring?”
“Mara—”
“Huwag mo akong tawaging ganyan na parang wala kang kasalanan.”
Napapikit siya.
Sa unang pagkakataon, wala siyang sagot.
“Kung hindi ikaw ang nag-blacklist sa akin, bakit hindi mo ako tinulungan?”
Tumigil siya.
At doon ko nakita ang katotohanan.
Hindi niya ako sinira.
Pero hinayaan niya akong isipin iyon.
“Akala mo kailangan kong maturuan ng leksiyon.”
Hindi siya kumibo.
“Akala mo ilang araw na pagkawala ng trabaho lang iyon.”
“Mali ako.”
Simple ang sagot.
Walang dahilan.
Walang pagtatanggol.
At mas masakit iyon.
Dahil alam kong naiintindihan niya na.
“Kaya noong pumunta akong umiiyak sa bahay mo…”
Humina ang boses ko.
“…alam mong takot na takot ako.”
“Mara.”
“Pero sinabi mo pa ring ‘mabuti at naalala mo.’”
Nakita kong namula ang mga mata niya.
Hindi ako sanay.
Si Gabriel na kilala ko ay hindi umiiyak.
Hindi nababasag.
Hindi humihingi.
Pero ngayong gabi, parang unang beses siyang nawalan ng kontrol.
“Akala ko galit ka lang dahil nagselos ka. Akala ko mawawala rin ang mga proyekto mo nang ilang araw. Hindi ko alam na may gumagalaw sa likod ko.”
“Pero gusto mong matakot ako.”
Hindi siya makatanggi.
Dahan-dahan siyang tumango.
“Oo.”
Iyon ang sandaling alam kong kailangan kong umalis.
Hindi dahil wala akong pagmamahal.
Kundi dahil mayroon pa.
At kung mananatili ako ngayong gabi, baka patawarin ko siya dahil lang mahal ko siya.
Ayokong gawin iyon sa sarili ko.
Pumasok ako sa kuwarto at inilabas ang maliit na maleta na matagal ko nang nakahanda.
Hindi ako pinigilan ni Gabriel.
Nakatayo lang siya sa pintuan habang naglalagay ako ng mga damit.
Nang maisara ko ang maleta, saka siya nagsalita.
“Hindi ko kakanselahin ang campaign.”
Hindi ako tumingin.
“At hindi ko gagalawin si Rafael.”
Tumigil ako.
“Congratulations. Natututo ka na.”
Masakit ang lumitaw na ngiti sa mukha niya.
“Ang sakit mong magsalita.”
“Mas masakit ang ginawa mo.”
Tumango siya.
“Tama.”
Dinala ko ang maleta palabas.
Pagdaan ko sa tabi niya, mahina niyang sinabi:
“Bigyan mo ako ng pagkakataong ayusin ang ginawa nila sa’yo.”
“Hindi mo kailangang ayusin para bumalik ako.”
“Alam ko.”
Tumigil ako.
“Gagawin ko pa rin.”
Kinabukasan, sumabog ang entertainment industry.
Hindi dahil sa akin.
Kundi dahil sa pamilyang Villanueva.
Isang malaking talent management company ang naglabas ng internal investigation tungkol sa hindi awtorisadong pressure na ginawa sa ilang producers at advertisers.
Tatlong executives ang sinuspinde.
Dalawang brand representatives ang umamin na nakatanggap sila ng tawag mula sa assistant ng ina ni Gabriel.
At higit sa lahat—
Lumabas ang pangalan ni Isabella.
Hindi ko alam kung paano ginawa ni Gabriel.
Pero hindi niya itinago ang iskandalo.
Hindi niya ginamit ang kapangyarihan niya para protektahan ang pamilya.
Sa halip, pinutol niya ang lahat ng koneksiyon ng kompanya sa mga taong sangkot.
Tumawag sa akin ang manager ko.
“Mara, bumabalik lahat ng offers.”
Hindi ako natuwa agad.
“Bakit?”
“Hindi dahil kay Gabriel.”
Para bang alam niya ang iniisip ko.
“Yung dalawang directors na dati nang gustong kumuha sa’yo, sila mismo ang bumalik. At iyong jewelry campaign? Tuloy. Nagpadala na sila ng flight details.”
Napapikit ako.
Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong buwan, naramdaman kong ang isang oportunidad ay akin.
Hindi regalo ni Gabriel.
Hindi pabor.
Akin.
Lumipad ako para sa campaign makalipas ang dalawang linggo.
Si Rafael ang sumundo sa amin sa airport kasama ang production team.
Matangkad, palabiro, at nakakainis na mahilig mang-asar.
Pagkasakay pa lang namin sa van, sinabi niya:
“By the way, ako ang nagsabi sa manager mo na itanong kung kailan ka makikipaghiwalay.”
Napatingin ako.
“Bakit?”
Ngumisi siya.
“Dahil kung hindi ka single, hindi ka puwedeng pumirma sa image clause ng campaign na nagsasabing walang public relationship announcement sa loob ng anim na buwan.”
Napatitig ako sa kanya.
Ilang segundo.
Pagkatapos ay napahawak ako sa noo.
“Iyon lang?”
“Ano bang iniisip mo?”
Wala akong naisagot.
Tumawa siya.
“Yung boyfriend mo siguro akala niya aagawin kita.”
“Ex.”
“Ah.”
Mas lumaki ang ngiti niya.
“Mas interesting.”
Binato ko siya ng maliit na unan ng van.
Anim na buwan akong nasa labas ng bansa.
Nag-shoot ako sa tatlong lungsod.
Nakuha ko ang unang international campaign ko.
May indie film akong tinanggap na walang koneksiyon sa Villanueva family.
At sa unang pagkakataon, nakaranas akong pumasok sa audition nang walang nakakaalam kung sino ang boyfriend ko.
Nakakatakot.
Pero nakakalaya.
Hindi ako tinawagan ni Gabriel.
Hindi niya ako pinilit.
Hindi rin siya biglang sumusulpot.
Pero buwan-buwan may dumarating na isang envelope sa manager ko.
Walang bulaklak.
Walang mamahaling regalo.
Mga dokumento lang.
Unang buwan:
Listahan ng lahat ng projects na naapektuhan ng blacklist at written apologies mula sa mga kumpanyang sangkot.
Ikalawang buwan:
Legal settlement na nagbayad sa talent agency ko para sa nawalang kita.
Ikatlong buwan:
Isang resignation letter.
Nagbitiw si Gabriel bilang chairman ng family entertainment subsidiary.
May maliit na note.
【Ayokong may kapangyarihan akong hawakan ang career mo kahit kailan.】
Ikaapat na buwan:
Wala.
Ikalimang buwan:
Wala rin.
At doon ko napansing hinihintay ko na pala.
Nainis ako sa sarili ko.
Sa ikaanim na buwan, bumalik ako.
Sa airport, walang Gabriel.
Mabuti.
Iyon ang sinabi ko sa sarili ko.
Pero nang gabing iyon, inimbitahan ako sa awards ceremony kung saan nominated ang pelikula ko.
Nanalo ako bilang Best Actress.
Habang nasa stage, hawak ko ang tropeo at tinitingnan ang napakaraming mukha sa ibaba.
Sa pinakadulong mesa, nakita ko siya.
Gabriel.
Naka-itim na suit.
Tahimik.
Hindi pumapalakpak nang sobra.
Hindi rin lumalapit.
Nakatayo lang siya nang tawagin ang pangalan ko.
At sa pagkakataong iyon, hindi ko siya nakita bilang lalaking kayang sirain ang mundo para sa akin.
Nakita ko siyang parang ordinaryong lalaki lang.
Isang lalaking nagkamali.
At marahil, natutong mabuhay kasama ang pagkakamaling iyon.
Pagkatapos ng ceremony, nadatnan ko siya sa hallway.
“Congratulations.”
“Salamat.”
Iyon lang.
Dumaan ako sa tabi niya.
Hindi niya ako hinawakan.
Hindi niya ako pinigilan.
Pero ako ang huminto.
“Hindi mo ako tatanungin kung single pa rin ako?”
Napalingon siya.
Sandaling natigilan.
Pagkatapos ay ngumiti.
Hindi iyong nakakatakot na ngiti niya noon.
Totoong ngiti.
“Wala na akong karapatang magtanong.”
“Correct.”
Tumango siya.
Naglakad ulit ako.
Tatlong hakbang.
Apat.
Sa ikalima, narinig ko:
“Mara.”
Lumingon ako.
“Pero puwede ba kitang ligawan ulit?”
Napatitig ako sa kanya.
“From zero?”
“From zero.”
“Walang pagbabanta?”
“Wala.”
“Walang pakikialam sa career?”
“Wala.”
“Walang pagbili ng sponsors?”
“Hindi na.”
“Walang Isabella?”
Nag-iba ang mukha niya.
“Wala na siya sa buhay ko. At hindi dahil hinihingi mo. Dahil matagal ko nang dapat ginawa.”
Tahimik ako.
Pagkatapos ay tinaas ko ang tropeo.
“May rule ako.”
“Ano?”
“Kapag nagselos ako, hindi mo ako tuturuan ng leksiyon.”
Tumango siya.
“Kapag nagselos ka, ipapaliwanag ko.”
“At kapag galit ako?”
“Makikinig ako.”
“At kapag gusto kong umalis?”
Huminga siya nang malalim.
“Bubuksan ko ang pinto.”
Napakagat ako sa loob ng pisngi.
“Ang bilis mong matuto.”
“Anim na buwan akong nagpraktis.”
Hindi ko napigilang matawa.
At iyon ang unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon na tumawa ako sa harap niya nang walang takot kung ano ang magiging reaksyon niya.
Hindi kami agad nagbalikan.
Tatlong buwan niya akong niligawan.
Totoong ligaw.
Walang private jet.
Walang mamahaling jewelry.
Minsan naghihintay siya sa labas ng studio na may dalang dalawang cup ng kape.
Minsan kumakain kami sa maliit na restaurant kung saan walang nakakakilala sa amin.
Minsan nag-aaway kami.
At sa unang beses na nag-away kami dahil kay Isabella, hindi siya umalis.
Hindi rin niya ako pinatahimik.
Umupo lang siya sa sofa at hinayaan akong sabihin lahat.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Dapat noon ko pa ginawa ’to.”
“Ano?”
“Makinig.”
Isang taon matapos ang gabing nakita ko ang hikaw, pumirma ako sa pinakamalaking pelikula ng career ko.
Ako mismo ang nakakuha ng role.
Walang rekomendasyon.
Walang Villanueva.
Nang matapos ang contract signing, lumabas ako ng building.
Nasa tapat si Gabriel.
May hawak na maliit na bouquet ng sampaguita.
Napataas ang kilay ko.
“Akala ko ayaw mo ng murang bulaklak.”
“Hindi sa presyo nasusukat ang regalo.”
“Wow.”
“Marami akong natutunan.”
Lumapit siya.
May inilabas na maliit na kahon.
Bigla akong napaatras.
“Gabriel.”
“Relax.”
Binuksan niya.
Walang singsing.
Isang simpleng susi.
“Ano ’to?”
“Bahay ko.”
Napatitig ako sa kanya.
Agad siyang nagdagdag:
“Hindi para lumipat ka.”
“Then?”
“Para kapag gusto mong pumasok, makakapasok ka.”
Kinuha niya ang isa pang susi.
“At kapag gusto mong umalis…”
Inilagay niya iyon sa palad ko.
“…hindi na kita ikukulong.”
Matagal kong tinitigan ang susi.
Pagkatapos, tumingala ako sa kanya.
“Sigurado ka?”
“Oo.”
“Baka pagsisihan mo.”
“Maraming bagay na akong pinagsisisihan.”
Ngumiti siya nang mahina.
“Ang pagbibigay sa’yo ng kalayaang piliin ako ay hindi magiging isa sa mga iyon.”
Hindi ko alam kung sino ang unang lumapit.
Ang alam ko lang, nang halikan niya ako, hindi na iyon parang pagmamay-ari.
Hindi rin parang pangako na hindi kami muling magkakamali.
Parang pagpili lang.
Malaya.
Pantay.
Araw-araw.
At makalipas ang dalawang taon, nang isuot niya sa daliri ko ang singsing sa isang simpleng hapunan kasama ang mga taong tunay na mahalaga sa amin, natawa ako habang umiiyak.
“Sure ka? Baka may hikaw na naman sa bulsa mo.”
Napailing siya.
“Wala.”
“Check ko?”
“Pwede.”
Kinapa ko ang bulsa ng coat niya.
May papel.
Binuksan ko.
Isang maikling sulat.
【Kung sakaling mawala ulit tayo sa isa’t isa, hindi kita hihintaying bumalik. Ako ang lalakad papunta sa’yo—pero titigil ako kapag sinabi mong ayaw mo na.】
Tumingin ako sa kanya.
“Binago mo yung dating quote.”
“Oo.”
“Bakit?”
Hinawakan niya ang kamay ko.
Dahan-dahan.
Walang puwersa.
“Dahil dati akala ko ang pagmamahal ay paghihintay hanggang bumalik sa’yo ang isang tao.”
Ngumiti siya.
“Ngayon alam ko na.”
“Ang tunay na pagmamahal ay siguraduhing malaya siyang umalis…”
“…at maging sapat kang mabuti para piliin ka pa rin niyang balikan.”
At sa pagkakataong iyon, ako ang unang yumakap sa kanya.
