sa pagitan ng ulan at katahimikan
bahagi 3: sa pagitan ng ulan at katahimikan
Lumipas ang unang buwan ko sa university na parang naglalakad ako sa manipis na lubid.
Araw-araw akong pumapasok, nakikinig sa lectures, nagsusulat ng notes, nakikipagkilala sa mga kaklase, at nagpapanggap na normal ang lahat.
Pero tuwing maririnig ko ang pangalang “Sir Miguel Reyes,” awtomatikong naninigas ang balikat ko.
Hindi niya ako naging professor sa major subject noong unang semester, salamat sa langit. Pero bilang adviser ng freshman projects, paminsan-minsan ay nakikita ko siya sa department events.
At sa bawat pagkikita namin, pormal siya.
Sobra.
“Good morning, Ms. Santos.”
“Please submit the form to the office.”
“Coordinate with your group leader.”
Walang kahit anong bakas ng lalaking dating nagpapadala sa akin ng voice notes sa gabi.
Walang lalaking nagtatanong kung kumain na ba ako.
Walang lalaking nagsasabing, “Hinga ka muna. Hindi mo kailangang kayanin lahat ngayon.”
Minsan naiisip ko, baka iyon talaga ang tama.
Baka ang lalaking minahal ko online ay hindi na dapat bumalik.
Baka si Sir Miguel Reyes lang ang dapat manatili.
Pero ang puso ko, matigas ang ulo.
Mas lalo ko siyang nami-miss tuwing nagpapanggap siyang wala kaming nakaraan.
Isang hapon, nagkaroon ng malakas na ulan. Iyong tipong bigla na lang bubuhos, pagkatapos ay lulubog sa baha ang buong kalsada sa harap ng university.
Nasa library ako noon, gumagawa ng group presentation. Nang matapos kami, alas-siyete na ng gabi. Isa-isa nang umalis ang mga kaklase ko, sinundo ng pamilya, sumakay ng taxi, o nakahanap ng jeepney na hindi pa puno.
Ako na lang ang naiwan sa entrance, yakap ang bag, pinapanood ang ulan.
Nagtext ako kay Papa, pero nasa meeting daw siya. Si Mama naman ay nasa clinic at hindi rin makaalis.
“Maghintay ka muna diyan,” text ni Mama. “Huwag kang sasabak sa baha.”
Tumango ako kahit hindi niya naman ako nakikita.
Makalipas ang ilang minuto, may tumigil na kotse sa harap ko.
Bumaba ang bintana.
Si Sir Miguel.
Napalunok ako.
“Ms. Santos,” tawag niya.
“Sir.”
“Wala ka pang sundo?”
“Meron po,” kasinungalingan ko agad. “Malapit na.”
Tumingin siya sa kalsadang halos hanggang tuhod ang baha. Pagkatapos ay bumalik ang tingin niya sa akin.
“Althea.”
Isang pangalan lang.
Pero muntik ko nang mabitawan ang payong ko.
Matagal ko nang hindi narinig sa boses niya ang pangalan ko nang ganoon. Hindi pormal. Hindi malamig. Hindi rin malambing. Parang pagod lang. Parang hindi niya na rin kayang magpanggap.
“Sumakay ka na,” sabi niya. “Ihahatid kita sa guardhouse sa main road. Doon ka mas madaling masusundo.”
Umiling ako.
“Hindi po pwede. Baka may makakita.”
“May dashcam ang kotse. I will inform your father. And I won’t take you anywhere private.”
Napahiya ako sa sarili ko.
Siya pa ang mas malinaw mag-isip.
Kaya sumakay ako.
Tahimik sa loob ng kotse. Ang tunog ng ulan sa windshield lang ang naririnig, kasama ang mahinang ugong ng aircon. Basa ang laylayan ng pantalon ko, at giniginaw ang mga kamay ko.
Napansin niya siguro, dahil inabot niya ang isang malinis na towel mula sa likod.
“Punasan mo.”
“Salamat po.”
Tinanggap ko iyon, pero hindi ko siya tiningnan.
Ilang minuto kaming tahimik.
Pagkatapos, ako ang unang nagsalita.
“Sir.”
“Hmm?”
“Galit pa rin po ba kayo sa akin?”
Hindi siya agad sumagot.
Napatingin ako sa kanya. Diretso ang tingin niya sa kalsada. Sa liwanag ng streetlights, mas malinaw ang pagod sa mukha niya.
“Hindi ko alam,” sabi niya sa huli.
Mas masakit pala ang sagot na iyon kaysa simpleng “oo.”
“May mga araw na akala ko okay na ako,” dagdag niya. “Tapos may maririnig akong kanta, o makakakita ako ng yellow duck keychain, at maaalala ko na may taong hinintay ko noon na bigla na lang naglaho.”
Bumigat ang dibdib ko.
“Sorry…”
“Althea,” mahinang sabi niya, “huwag mong gawing pantapal ang sorry sa lahat.”
Napahinto ako.
“Kung gusto mong bumawi, matuto kang harapin ang mga bagay. Hindi iyong kapag natakot ka, mawawala ka.”
Tumango ako.
“Opo.”
Pagdating namin sa main road, tumigil siya sa maliwanag na bahagi malapit sa guardhouse. Bago ako bumaba, nagsalita siya ulit.
“Tinawagan ko na ang Papa mo. Papunta na siya.”
Napatingin ako sa kanya.
“Tinawagan ninyo po?”
“Dapat alam niya kung nasaan ka.”
May kung anong mainit na kumalat sa dibdib ko.
Hindi dahil romantiko ang ginawa niya.
Kundi dahil tama.
Dahil kahit nasaktan siya, pinili pa rin niyang protektahan ako sa tamang paraan.
“Salamat po, Sir Miguel.”
Tumango siya.
Bumaba ako at tumayo sa ilalim ng bubong ng guardhouse. Bago tuluyang umalis ang kotse niya, sandali siyang tumingin sa akin.
At sa unang pagkakataon matapos ang araw sa opisina, hindi malamig ang mga mata niya.
Pagdating ni Papa, hindi siya galit.
Tahimik lang niya akong pinapasok sa sasakyan.
Habang pauwi kami, bigla siyang nagsalita.
“Tinawagan ako ni Miguel.”
Hindi ako umimik.
“Sabi niya, inihatid ka niya sa main road dahil baha sa university. Ipinaliwanag niya lahat. Maayos.”
“Alam ko po.”
Huminga nang malalim si Papa.
“Thea, hindi ako kalaban mo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Galit ako noon dahil natakot ako. Natakot ako na baka may nangyaring masama sa’yo. Natakot ako na hindi na kita kilala.”
Natusok ang puso ko.
“Papa…”
“Pero nakikita kong sinusubukan mong ayusin ang sarili mo.”
Hindi ko napigilang umiyak.
“Sorry po talaga.”
Sa pagkakataong iyon, inilagay ni Papa ang kamay niya sa ulo ko at bahagya akong ginulo tulad noong bata pa ako.
“Lumaki ka na,” sabi niya. “Pero hindi ibig sabihin noon, hindi ka na magkakamali. Ang importante, huwag kang tatakbo kapag oras na para itama iyon.”
Mula noon, unti-unting naging mas magaan ang lahat.
Hindi kami naging malapit ni Sir Miguel. Hindi rin kami bumalik sa dati. Pero tuwing may project consultation, kaya ko na siyang kausapin nang hindi nauutal.
Tinanggap ko rin ang parusa sa sarili kong konsensya: mag-aral nang mabuti, maging tapat, at huwag gamitin ang feelings bilang dahilan para gumawa ng gulo.
Hanggang isang araw, nagkaroon ng university-wide media competition.
Ang group namin ang napiling lumaban para sa department.
Ang adviser namin?
Si Sir Miguel.
Nang i-announce iyon, sabay-sabay na naghiyawan sa saya ang mga kaklase ko.
Ako lang ang tahimik.
Pagkatapos ng meeting, tinawag niya ako.
“Ms. Santos.”
Lumapit ako.
“Opo, Sir?”
Tiningnan niya ang hawak kong proposal.
“Maganda ang concept mo.”
Nagulat ako.
“Talaga po?”
“Pero kulang sa tapang.”
Hindi ko alam kung project pa ba ang pinag-uusapan namin.
Ngumiti siya nang bahagya.
“Kung may gusto kang sabihin, sabihin mo nang buo. Huwag mong iiwan sa gitna.”
Natigilan ako.
Parang may ibang ibig sabihin ang mga salitang iyon.
Pero bago pa ako makasagot, umalis na siya.
Naiwan akong nakatayo sa hallway, hawak ang proposal, habang ang puso ko ay muling tumitibok nang mas mabilis kaysa dapat.
Sa unang pagkakataon, naisip ko:
Baka hindi pa tapos ang kwento namin.
Baka naghihintay lang ito ng tamang panahon.