pumunta ako sa engagement ng asawa ko bilang panauhing pinagtawanan, pero isang sobre mula sa hotel ang nagpatahimik sa buong bulwagan
bahagi 2: pumunta ako sa engagement ng asawa ko bilang panauhing pinagtawanan, pero isang sobre mula sa hotel ang nagpatahimik sa buong bulwagan
Hindi ako nakatulog buong gabi.
Paulit-ulit kong tinitigan ang mensaheng iyon.
【Mrs. Villareal, kung gusto mong malaman kung bakit nawala ang pangalan mo sa marriage record, pumunta ka sa Santa Aurelia bukas ng gabi nang mag-isa. Huwag mong pagkatiwalaan si Gabriel.】
Mrs. Villareal.
Dalawang salitang dapat sana ay nagpapalakas ng loob ko.
Pero nang gabing iyon, parang dalawang kamay itong nakasakal sa leeg ko.
Ilang beses kong tinawagan si Gabriel.
Naka-off pa rin ang phone niya.
Nag-message ako.
Walang sagot.
Nag-email ako.
Walang reply.
Sa madaling-araw, binuksan ko ang maliit na drawer sa tabi ng kama at inilabas ang aming marriage certificate.
Nandoon ang pirma ko.
Nandoon ang pirma niya.
Nandoon ang pangalan naming dalawa.
Mikaela Dizon.
Gabriel Villareal.
Registered sa Taguig Civil Registry.
Pero nang i-scan ko ang QR code sa ibaba, biglang lumabas ang isang pahina na halos nagpahinto sa paghinga ko.
Record not found.
Akala ko mahina lang ang internet.
Inulit ko.
Record not found.
Sinubukan ko sa laptop.
Record not found.
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Isang buwan kong pinanghawakan ang papel na iyon.
Isang buwan kong pinaniwalaan na kahit gaano kagulo ang mundo, may isang bagay na totoo.
Na asawa ko si Gabriel.
Na may isang tao sa mundo na pumili sa akin nang hindi ko kailangang magsinungaling.
Pero ngayon, kahit ang papel na iyon ay nagsisimulang magmukhang isa pang biro.
Tanghali kinabukasan, pumasok ako sa opisina na parang walang nangyari.
Pagpasok ko pa lang sa pinto, tumahimik ang lahat.
Parang eksena sa teleserye.
Lahat ng mata, nasa akin.
Si Bianca naman, nakaupo sa desk niya habang may hawak na maliit na velvet box.
Nang makita niya ako, sadya niyang binuksan iyon.
Isang diamond ring ang kumislap sa ilaw ng opisina.
“Maganda ba?” tanong niya sa mga katrabaho namin.
“Pinadala raw ng pamilya Villareal kaninang umaga.”
May isang babae sa accounting na napasinghap.
“Grabe, Bianca. Parang singsing ng prinsesa.”
Ngumiti si Bianca.
Pero ang tingin niya ay nasa akin.
“Hindi lahat ng babae kailangang magsinungaling para mapili.”
May nagtawanan.
May bumulong ng “ouch.”
Ako, tahimik lang.
Hindi dahil wala akong gustong sabihin.
Kundi dahil kapag nagsalita ako, baka hindi ko na mapigilan ang sarili ko.
Pagsapit ng gabi, sama-sama kaming pumunta sa Santa Aurelia.
Mula pa lang sa driveway, ramdam na agad ang luho.
Mahahabang itim na sasakyan.
Mga lalaking naka-barong na may earpiece.
Mga babaeng kumikislap sa alahas.
Sa gitna ng lobby, nakasabit ang malaking chandelier na parang ulan ng kristal.
At sa pinakadulo ng bulwagan, nandoon ang LED screen.
Gabriel Villareal.
Bianca Salazar.
Engagement Ceremony.
7:00 PM.
Tumigil ako sa paglalakad.
Kahit ilang beses ko nang nakita ang larawan kagabi, iba pa rin kapag nasa harap mo na mismo.
Masakit.
Mas malinaw.
Mas nakakahiya.
“Uy, Mika.”
Lumingon ako.
Si Bianca, suot ang puting gown na kumikinang sa bawat hakbang niya.
Para siyang anghel na marunong manaksak.
Lumapit siya sa akin habang nakangiti sa mga camera.
“Akala ko hindi ka darating.”
Hinawakan niya ang kamay ko, kunwari ay magiliw.
Pero bumaon ang kuko niya sa balat ko.
“Ang tapang mo naman.”
Binitawan niya ako at tumingin sa mga bisita sa paligid.
“Everyone, this is Mika. Dati ko siyang kaklase.”
Pagkatapos, bahagya siyang tumawa.
“Medyo mahilig lang siyang magkuwento ng mga bagay na hindi totoo. Kaya kung may marinig kayo mamaya, huwag masyadong seryosohin.”
May ilang bisitang napatingin sa akin.
May ilan na ngumiti nang pilit.
May ilan na talagang tumawa.
Ramdam kong umiinit ang mukha ko.
Pero bago pa ako makasagot, lumapit ang manager namin.
“Mika, huwag ka na gumawa ng eksena. Nakakahiya sa company.”
Ako pa ang nakakahiya.
Ako, na imbitado lang para gawing clown.
Ako, na asawa raw ng lalaking ikakasal, pero walang makapaniwala.
Huminga ako nang malalim.
“Hindi ako ang gumagawa ng eksena.”
Napataas ang kilay ni Bianca.
“Talaga? Kung ganoon, bakit ka nandito? Para sabihing ikaw ang totoong asawa ni Gabriel?”
Tahimik ang mga tao sa paligid.
Para silang nakahanap ng mas magandang palabas kaysa sa engagement.
Dahan-dahan kong kinuha sa bag ang marriage certificate.
“Hindi ko kailangan magsabi.”
“Itong papel ang magsasalita.”
Ibinuka ko ang dokumento.
Pero bago pa ito makita ng lahat, biglang tumawa si Bianca.
Hindi maingay.
Hindi pilit.
Kundi tawang punong-puno ng panalo.
“Mika, kawawa ka naman.”
Kumuha siya ng folder mula sa assistant niya at inilabas ang isang dokumento.
“Alam mo bang madaling gumawa ng pekeng certificate ngayon?”
Inabot niya iyon sa manager namin.
“Pero ito ang tunay.”
Binasa ng manager namin ang dokumento.
Pagkatapos, nag-iba ang tingin niya sa akin.
“Certificate of No Marriage Record,” bulong niya.
“Under Mikaela Dizon.”
Tumawa ang isang bisita.
“Wala raw marriage record.”
Parang may sumabog sa loob ng dibdib ko.
Hinablot ko ang papel.
Nakalagay nga roon ang pangalan ko.
Mikaela Dizon.
No record of marriage.
May tatak.
May pirma.
May petsa kahapon.
Nanginig ang mga daliri ko.
“Hindi ito totoo.”
Lumapit si Bianca.
“Lahat na lang hindi totoo kapag hindi pabor sa’yo?”
“Ang invitation hindi totoo.”
“Ang engagement hindi totoo.”
“Ang record hindi totoo.”
“Pati ba pagkamatay ng tatay mo, iba na naman ang version ngayon?”
Tumahimik ang paligid.
Iyon ang huling patak.
Sinampal ko siya.
Malakas.
Umalingawngaw sa buong bulwagan ang tunog.
Napalingon ang lahat.
Natigilan ang mga violinist.
Tumigil ang mga waiter.
At si Bianca, nakahawak sa pisngi niya, hindi makapaniwala.
Pagkatapos, tumulo ang luha niya.
Perpekto.
Eksakto.
Parang pinagpraktisan.
“Mika…” nanginginig niyang sabi. “Bakit mo ako sinasaktan? Hindi ko kasalanan kung hindi ka pinili ni Gabriel.”
Biglang may humawak sa braso ko.
Dalawang security guard.
“Ma’am, please come with us.”
“Bitawan ninyo ako.”
Pero mas humigpit ang kapit nila.
Narinig ko ang manager ko.
“Mika, sobra ka na. Umuwi ka na bago pa tumawag ng pulis.”
Narinig ko rin ang mga bulong.
“Sinungaling na, marahas pa.”
“Nakakatakot siya.”
“Obsessed siguro kay Gabriel.”
Humarap si Bianca sa lahat, umiiyak pa rin, pero may bahagyang ngiti sa gilid ng labi niya na ako lang ang nakakita.
“Hayaan na ninyo siya,” sabi niya. “May mga taong hindi matanggap na talo na sila.”
Talo.
Iyon ang salitang umikot sa ulo ko habang hinihila ako ng security palabas ng bulwagan.
Pero bago nila ako tuluyang mailabas, biglang namatay ang lahat ng ilaw.
Sumigaw ang ilang bisita.
Pagkatapos, bumukas ang malaking LED screen sa harap.
Wala na ang pangalan nina Gabriel at Bianca.
Napaltan iyon ng isang live video mula sa security camera ng hotel.
Sa screen, kitang-kita si Bianca sa isang pribadong silid.
Kasama niya ang isang lalaking nakatalikod.
Hawak ni Bianca ang isang sobre.
Narinig ang boses niya mula sa speaker ng buong bulwagan.
“Siguraduhin mong burado na ang marriage record ni Mikaela Dizon bago mag-alas-siyete.”
Tumigas ang buong katawan ko.
Nagkagulo ang mga tao.
Si Bianca, biglang namutla.
Pero hindi pa tapos ang video.
Dahil ang lalaking kausap niya ay dahan-dahang humarap sa camera.
At sa sandaling nakita ng lahat ang mukha nito—
may tumakbong matandang babae mula sa VIP table, nanginginig ang boses habang sumisigaw:
“Patayin ninyo ang video!”
“Diyos ko, hindi dapat malaman ni Gabriel na buhay pa ang kapatid niyang iyon!”