akala ng lahat ako ang sinungaling, hanggang sa lumitaw ang lalaking dapat patay na at tinawag ni bianca na tunay niyang nobyo
bahagi 3: akala ng lahat ako ang sinungaling, hanggang sa lumitaw ang lalaking dapat patay na at tinawag ni bianca na tunay niyang nobyo
“Diyos ko, hindi dapat malaman ni Gabriel na buhay pa ang kapatid niyang iyon!”
Ang sigaw ng matandang babae ay mas malakas pa sa ingay ng buong bulwagan.
Sa loob ng ilang segundo, parang nagyelo ang lahat.
Ang mga bisitang kanina ay abala sa pagtsitsismisan ay biglang natahimik.
Ang mga waiter na may hawak na tray ng champagne ay tumigil sa paglalakad.
Ang violinist na kanina pa tumutugtog sa gilid ay napahinto, nakataas pa rin ang bow sa ere.
At ako, na hawak pa rin ng dalawang security guard, ay nakatitig sa malaking LED screen na parang hindi na marunong huminga.
Sa screen, nakaharap na ang lalaking kausap ni Bianca.
Kamukha niya si Gabriel.
Hindi.
Hindi lang kamukha.
Halos kapareho.
Parehong matangkad.
Parehong matalim ang panga.
Parehong malamig ang tingin.
Pero may isang maliit na pagkakaiba.
May manipis na peklat sa kaliwang kilay ng lalaki.
Si Gabriel, wala noon.
Ramdam kong lumuwag ang kapit ng security sa braso ko.
Marahil pati sila, hindi alam kung sino ang dapat pigilan.
Ako ba?
Si Bianca?
O ang lihim na kalalabas lang sa screen?
Biglang sumugod si Bianca sa gitna ng bulwagan.
“Patayin ninyo iyan!”
Nanginginig ang boses niya, pero hindi na tulad kanina na kunwaring mahina at kawawa.
Ngayon, takot iyon.
Tunay na takot.
“Patayin ninyo ang video! Sino ang naglagay niyan?”
May lalaking naka-suit na tumakbo papunta sa control booth.
Pero bago pa niya maabot iyon, nagpalit ang video sa screen.
Isang close-up ng dokumento.
Marriage Record Alteration Request.
Pangalan: Mikaela Dizon.
Spouse: Gabriel Villareal.
Status: Pending deletion.
Reason: Clerical duplication.
Requester: Sofia Maria Bianca Salazar.
Pirma sa ibaba.
Bianca Salazar.
Muling sumabog ang bulung-bulungan sa buong bulwagan.
“Si Bianca ang nag-request?”
“Akala ko wala talagang kasal si Mika?”
“Sandali, ibig sabihin totoo ang marriage certificate niya?”
“Tapos sino iyong lalaking kasama ni Bianca?”
Bawat tanong ng mga tao ay parang bato na ibinabato pabalik kay Bianca.
Kanina, ako ang nasa gitna.
Ako ang pinagtatawanan.
Ako ang tinatawag na sinungaling.
Ngayon, siya naman ang nakatayo sa ilalim ng ilaw, walang matakbuhan.
Ngunit sa halip na maawa ako, mas lalo lang akong nanginig sa galit.
Dahil kung hindi lumitaw ang video na iyon, tuluyan na akong napalayas sa sarili kong katotohanan.
Kung hindi bumukas ang screen, habambuhay akong magiging baliw sa mata ng lahat.
Si Bianca ang unang nakabawi.
Lumuhod siya bigla sa harap ng matandang babae mula sa VIP table.
“Lola Celia, pakiusap…”
Lola?
Nilingon ko ang matandang babae.
Suot niya ang isang itim na ternong may burdang ginto, may perlas sa leeg, at hawak na tungkod na tila hindi niya kailangan pero ginagamit para ipaalala sa lahat na siya ang may kapangyarihan.
Siya si Celia Villareal.
Narinig ko na ang pangalan niya kay Gabriel.
Ang lola niyang mahigpit.
Ang tunay na haligi ng Villareal family.
Ang babaeng sinasabing kayang magpatalsik ng board member sa isang tingin.
At ngayon, nanginginig ang kamay niya.
Hindi dahil sa edad.
Kundi dahil sa takot.
“Sinabi ko sa inyo,” garalgal niyang sabi sa mga lalaking naka-suit sa paligid niya, “huwag hayaang lumabas ang kahit anong video ngayong gabi!”
May isa sa mga assistant niya ang mabilis na yumuko.
“Ma’am, may nag-hack po sa hotel system. Hindi namin ma-trace.”
“Wala akong pakialam! Patayin ninyo!”
Kumislap ang screen.
Akala ko mawawala na ang video.
Pero sa halip, may bagong footage na lumitaw.
Isang hallway sa Santa Aurelia.
Timestamp: dalawang oras bago magsimula ang engagement.
Nandoon si Bianca, nakasuot pa ng robe habang kinakausap ang lalaking kamukha ni Gabriel.
Dinig na dinig ang boses niya.
“Matapos ang gabing ito, ikaw na ang magiging Gabriel sa mata ng lahat. Ako ang magiging fiancée mo. Kapag umuwi ang tunay na Gabriel, sasabihin nating may mental breakdown si Mika at ginulo niya ang party.”
Tumigil ang puso ko.
Ang tunay na Gabriel.
Ibig sabihin alam ni Bianca.
Alam niyang may ibang lalaking ginagamit.
Alam niyang hindi ang asawa ko ang kaharap niya.
Nagpatuloy ang video.
Ang lalaki sa screen ay tumawa nang malamig.
“At kung hindi ako sumunod?”
Lumapit si Bianca sa kanya.
“Then babalik ka sa pagiging multo ng pamilya Villareal.”
“Alalahanin mo, Rafael.”
Rafael.
Hindi Gabriel.
Rafael.
Parang may malamig na kutsilyong dumaan sa likod ko.
Rafael Villareal.
Iyon ang kapatid ni Gabriel?
Ang kapatid na akala ng lahat ay patay na?
Kaya pala kamukha niya.
Kaya pala nagulat ang matandang babae.
Kaya pala may nagsabi na hindi dapat malaman ni Gabriel na buhay pa siya.
Pero bakit nila itinago iyon?
At bakit ginamit siya ni Bianca para magpanggap na Gabriel?
Muling nagpalit ang screen.
Ngayon naman, nakita si Bianca na hawak ang isang sobre at may kausap sa telepono.
“Ang kailangan ko lang ay mawala sa system ang kasal ni Mikaela at Gabriel kahit pansamantala. Bukas, kapag nagpakita siya sa party, mayroon akong CENOMAR na magpapatunay na wala siyang record.”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos, ngumiti.
“Kapag napahiya na siya sa harap ng lahat, kahit dumating pa si Gabriel, wala nang maniniwala sa kanya.”
Ang buong bulwagan ay nag-ingay na parang pugad ng bubuyog.
May mga camera nang nakatutok kay Bianca.
May mga socialite na nagbubulungan habang hawak ang phones nila.
May mga kamag-anak ng Villareal na nagtatakip ng mukha.
At ang mga katrabaho ko…
Ang mga taong kanina lang ay tumatawag sa akin na sinungaling.
Isa-isa silang umiwas ng tingin.
Walang humingi ng tawad.
Walang nagsabi na nagkamali sila.
Parang kapag hindi nila ako tiningnan, mabubura rin ang ginawa nilang panghuhusga.
Ang manager ko ay namumutla.
“Mika…” mahina niyang sabi.
Pero hindi ko siya pinansin.
Hindi ko kailangan ng paumanhin na galing sa takot.
Kailangan ko ng katotohanan.
Humakbang ako palapit kay Bianca.
“Bakit?”
Isang salita lang.
Pero punong-puno iyon ng lahat ng bagay na nilunok ko sa loob ng maraming taon.
Bakit mo ako sinira noong bata tayo?
Bakit mo ginamit ang pagkamatay ng tatay ko?
Bakit mo inagaw ang pangalan ng asawa ko?
Bakit kailangang ako palagi ang yurakan mo para lang umangat ka?
Nakatayo si Bianca sa gitna, namumutla, pero hindi na umiiyak.
Nawala na ang inosenteng maskara niya.
Ang natira ay ang babaeng matagal nang nagtatago sa likod ng magagandang salita.
“Bakit?” inulit niya, saka tumawa nang mahina.
“Dahil palagi kang pinipili.”
Napakurap ako.
“Ano?”
Bigla siyang tumingin sa akin nang may galit na halos hindi na tao.
“Noong bata tayo, kahit ako ang may mas mataas na grado, ikaw ang pinupuri ng teachers dahil kawawa ka raw. Kahit ako ang laging maayos, ikaw ang kinakampihan dahil wala kang tatay.”
“Bianca, namatay ang tatay ko dahil niligtas ka niya.”
“Hindi ko hiniling iyon!”
Sumigaw siya.
Natahimik muli ang bulwagan.
Namumula ang mga mata niya.
“Hindi ko hiniling na iligtas niya ako! Hindi ko hiniling na mamatay siya! Pero simula noon, lahat ng tao tumingin sa akin na parang may utang ako sa’yo.”
“Lahat ng kabaitan ko, kulang.”
“Lahat ng tagumpay ko, may kasamang bulong na nabuhay lang ako dahil namatay ang tatay mo.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
“Hindi kita siningil kailanman.”
“Pero naramdaman ko!”
Lumapit siya sa akin.
“Tuwing nakikita kita, naaalala ko ang araw na iyon. Naalala ko na may isang tao na namatay para mabuhay ako. Alam mo ba kung gaano kabigat iyon?”
Napatawa ako.
Mapait.
Masakit.
“Kung mabigat sa’yo ang mabuhay, bakit ako ang pinarusahan mo?”
Hindi siya nakasagot.
Dahil alam niya.
Hindi niya ako sinira dahil nasasaktan siya.
Sinira niya ako dahil mas madaling gawing halimaw ang taong nagpapaalala sa iyo ng kasalanan mo.
Biglang may boses na sumingit mula sa likod.
“Enough.”
Lahat kami ay napalingon.
Ang lalaking nasa video.
Si Rafael Villareal.
Naglalakad siya papasok ng bulwagan mula sa gilid ng entablado, suot pa rin ang itim na suit na nakita ko sa larawan.
Sa personal, mas kitang-kita ang pagkakahawig nila ni Gabriel.
Kung hindi dahil sa peklat sa kilay at sa mas madilim niyang tingin, baka pati ako malito.
Tumigil siya sa tabi ni Bianca.
Pero hindi niya ito inakbayan.
Hindi niya ito pinrotektahan.
Tiningnan niya lang ito na parang basura sa ilalim ng sapatos.
“Ang usapan natin,” malamig niyang sabi, “hindi mo idadamay si Mikaela.”
Napaatras si Bianca.
“Rafael, hindi ngayon.”
“Ngayon mismo.”
Lumapit ang matandang si Celia Villareal, nanginginig ang boses.
“Rafael, anak, please. Hindi ito ang lugar.”
Tumawa si Rafael.
“Anak?”
Naging matalim ang tingin niya.
“Labing-anim na taon ninyo akong itinago sa labas ng pamilya, pinapalabas na patay ako, tapos ngayon anak ang tawag ninyo sa akin?”
May mga bisita na napasinghap.
Labing-anim na taon.
Patay sa mundo.
Buhay sa lihim.
Tiningnan ko si Rafael.
“Bakit mo ako pinadalhan ng message?”
Napatingin siya sa akin.
Sa unang pagkakataon, lumambot nang kaunti ang mukha niya.
“Dahil ikaw ang legal na asawa ni Gabriel.”
Isang hininga ang sabay-sabay na nabitawan sa paligid.
Legal na asawa.
Dalawang salitang kanina ay pinagtawanan nila.
Ngayon, nanggaling sa bibig ng isang Villareal.
At walang makapalag.
“Pero bakit nawala ang record ko?” tanong ko.
Bago sumagot si Rafael, may malakas na tunog mula sa entrance ng bulwagan.
Bumukas ang malalaking pintuan.
Pumasok ang ilang lalaking naka-itim.
Sa gitna nila, isang lalaking pamilyar ang hakbang.
Gabriel.
Basang-basa ang dulo ng buhok niya, parang galing siya sa ulan o sa pagmamadaling biyahe.
Wala siyang suot na coat.
Nakabukas ang dalawang butones ng puting polo niya.
Pero kahit ganoon, nang pumasok siya, ang buong bulwagan ay kusang tumahimik.
Nahanap niya agad ako sa gitna ng gulo.
“Mika.”
Isang tawag lang.
Pero halos mabasag ang dibdib ko.
Gusto kong tumakbo papunta sa kanya.
Gusto kong tanungin kung bakit nawala siya.
Gusto kong sampalin siya.
Gusto kong yakapin siya.
Pero bago ako makakilos, biglang nagsalita si Bianca.
“Gabriel!”
Tumakbo siya papunta sa kanya, umiiyak na naman.
“Sa wakas nandito ka na. Pakiusap, sabihin mo sa kanila. Sabihin mong ako ang dapat mong pakasalan. Sabihin mong hindi mo kilala ang babaeng iyan!”
Huminto si Gabriel.
Tumingin siya kay Bianca na parang ngayon lang niya ito nakita nang malinaw.
“Hindi kita kilala bilang fiancée.”
Nagbago ang mukha ni Bianca.
“Gabriel…”
“Pero kilala kita bilang taong nagbayad para burahin ang marriage record ng asawa ko.”
Parang may kumidlat sa loob ng bulwagan.
Biglang naglabas ng tablet ang isa sa mga lalaking kasama ni Gabriel.
Ipinakita niya ito sa malaking screen.
Bank transfer records.
Hotel security access logs.
Civil registry manipulation request.
Lahat may pangalan ni Bianca.
Lahat may pirma ng isang taong hindi ko inaasahan.
Manager ko.
Napalingon ako.
Ang manager namin ay biglang napaupo sa silya, nanginginig ang labi.
“Ma’am?” bulong ko.
Hindi siya makatingin sa akin.
Si Gabriel ang sumagot.
“Siya ang nagpadala ng kopya ng ID mo at employment file mo kay Bianca.”
Pakiramdam ko, may humila sa lupa sa ilalim ng paa ko.
“Bakit?”
Umiling ang manager ko, umiiyak.
“Wala akong choice… may utang ang asawa ko… inalok nila akong bayaran…”
“Bayaran?” Napatawa ako sa sobrang sakit. “Kaya ibinenta ninyo ang buong buhay ko?”
Wala siyang maisagot.
Si Bianca naman, biglang sumigaw.
“Peke lahat iyan! Kaya ninyong gumawa ng kahit anong ebidensiya dahil Villareal kayo!”
Gabriel tumingin sa kanya.
“Kung peke iyan, bakit may video kang kausap ang kapatid ko?”
Natigilan si Bianca.
Lumingon si Gabriel kay Rafael.
Sa unang pagkakataon, nagharap ang magkapatid.
Tahimik ang bulwagan.
Tahimik din ako.
May kung anong bigat sa pagitan nila na hindi ko maintindihan.
Parang hindi lang ito tungkol sa inheritance.
Hindi lang tungkol sa engagement.
May mas luma.
Mas madilim.
Mas malalim.
“Rafael,” sabi ni Gabriel, halos pabulong. “Ikaw ba talaga iyan?”
Tumaas ang isang sulok ng labi ni Rafael.
“Akala ko ba patay na ako?”
Namula ang mga mata ni Gabriel.
Sabay lingon niya kay Celia Villareal.
“Lola.”
Isang salita.
Pero ramdam kong bumagsak ang buong kapangyarihan ng matandang babae.
“Bakit?”
Hindi sumagot si Celia.
Humigpit lang ang kapit niya sa tungkod.
Si Rafael ang nagsalita.
“Dahil ako ang panganay.”
Nagkagulo ang mga bisita.
Panganay.
Kung panganay si Rafael, ibig sabihin siya dapat ang unang tagapagmana.
Siya ang tunay na may karapatan sa Villareal Pacific Holdings.
Hindi si Gabriel.
“Tumahimik ka,” nanginginig na sabi ni Celia.
“Bakit?” tanong ni Rafael. “Dahil baka malaman nilang hindi ako namatay sa aksidente? Dahil baka malaman nilang kayo ang nagpadala sa akin sa probinsya at pinabago ang pangalan ko?”
Hindi na ito engagement party.
Isa na itong paglilibing sa mga lihim ng isang pamilya.
At lahat kami, mga saksi.
Lumapit si Gabriel sa akin.
Hinubad niya ang sariling singsing sa daliri at ipinakita sa lahat.
Sa loob ng singsing, may nakaukit.
G & M.
“Hindi ko kailangang ipagtanggol ang kasal namin dahil alam kong totoo ito.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero may kailangan akong sabihin sa’yo, Mika.”
Nanigas ako.
Ayokong marinig ang susunod niyang sasabihin.
Dahil ang tono niya ay hindi tono ng taong mananalo.
Tono iyon ng taong aamin ng kasalanan.
“Gabriel,” mahina kong sabi, “ano ang ibig mong sabihin?”
Bumukas ang labi niya.
Pero bago siya makapagsalita, biglang tumawa si Bianca.
Hindi tulad ng dati.
Hindi na matamis.
Hindi na maganda.
Halos baliw.
“Sabihin mo na, Gabriel.”
Lumapit siya sa akin, luhaan pero nakangiti.
“Sabihin mo sa asawa mo kung bakit mo siya pinakasalan nang biglaan.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Tumingin ako kay Gabriel.
Hindi siya kumilos.
Hindi rin siya tumanggi.
Ang katahimikan niya ang pinakamasakit na sagot.
“Anong ibig niyang sabihin?” tanong ko.
Dahan-dahang nagsalita si Bianca, bawat salita ay puno ng lason.
“Akala mo pinili ka niya dahil mahal ka niya?”
“Hindi, Mika.”
“Pinakasalan ka niya dahil kailangan niya ng isang babaeng walang makapangyarihang pamilya, walang ama, walang sasalo kapag iniwan siya.”
Humakbang ako paatras.
“Tumigil ka.”
“Bakit?” Ngumiti siya. “Masakit ba kapag totoo?”
Hinarap niya ang buong bulwagan.
“Alam ba ninyo kung sino talaga si Mikaela Dizon?”
“Siya ang anak ng lalaking namatay sa Batangas ferry accident.”
“Pero ang hindi niya alam…”
Lumakas ang kabog ng dibdib ko.
“Ang aksidenteng iyon,” sabi ni Bianca, “ay hindi aksidente.”
Natigilan maging si Gabriel.
Pati si Rafael, biglang nagbago ang mukha.
Tumingin ako kay Bianca.
Parang huminto ang mundo.
“Ano ang sinabi mo?”
Ngumiti siya, luhaang-luha, pero panalo ang mga mata.
“Labintatlong taon kang nagalit sa akin dahil akala mo tatay mo ang nagligtas sa akin at namatay dahil doon.”
“Pero hindi ako ang dahilan kung bakit siya namatay.”
Dahan-dahan niyang itinuro ang matandang si Celia Villareal.
“Siya.”
“Dahil ang tatay mo ang driver na may hawak ng ebidensiyang magpapatunay na buhay pa si Rafael Villareal.”
Nalaglag ang tungkod ni Celia sa marmol na sahig.
Malakas ang tunog.
Parang hatol.
At sa sandaling iyon, bumukas muli ang malaking pinto ng bulwagan.
Isang matandang lalaki ang pumasok, nakaupo sa wheelchair, may oxygen tube sa ilong, hawak ang isang lumang leather envelope.
Nang makita siya ni Celia, napasigaw siya.
“Imposible…”
Tumingin sa akin ang matandang lalaki.
Nanginginig ang boses niya, pero malinaw ang sinabi niya:
“Anak…”
“Hindi namatay ang tatay mo sa ferry accident.”
“Pinatay siya.”
At bago ako makahinga, inilapag niya sa mesa ang envelope.
Sa labas nito, nakasulat ang pangalan ng tatay ko.
At sa ilalim, may isang linyang halos nagpabagsak sa akin sa sahig:
Huling habilin para kay Mikaela, kung sakaling hindi ako makauwi ngayong gabi.