Pitong Taon Nang Ginagamit ng Asawa Ko ang Birthday ng Ex Niya Bilang Password

Gabing iyon, bigla siyang bumalik… kasama ang isang batang kamukhang-kamukha ng asawa ko.

At sa sandaling umilaw ang cellphone niya… doon din tuluyang gumuho ang kasal namin.

Hatinggabi na nang biglang mag-ingay ang GC ng mga dating magkaklase dahil lang sa isang simpleng tanong:

“Kung ilalarawan mo ang high school life mo sa tatlong salita, ano iyon?”

Sunod-sunod ang pagpasok ng mga sagot.

“Magulo. Mahirap.”

“Exam. Pressure.”

“Barkada. Kabataan.”

Hanggang sa biglang lumitaw ang pangalang matagal nang nawawala sa grupo sa loob ng pitong taon.

Mia Santos.

Maikli lang ang reply niya:

“Padalos-dalos. Maningning.”

Ilang segundo ang lumipas, nag-send ulit siya.

“At si… Adrian.”

Isang pangalan lang iyon pero sapat na para sumabog ang GC.

Dahil noon, sa pinakasikat na public high school sa baybaying lungsod, sina Mia at Adrian ang magkasintahang kinaiinggitan at pinagsisisihan ng lahat.

Isa ay pasaway na lalaking laging nasasangkot sa gulo, mahilig mag-motor, at suki ng guidance office.

Isa naman ay mabait na class president na palaging top student.

Pero baliw na baliw sila sa isa’t isa.

Sabay silang tumatakas sa school tuwing hatinggabi.

Magkasamang kumakain ng lugaw sa gilid ng kalsada habang umuulan.

At minsang nagyakapan habang umiiyak sa basketball court matapos ang graduation.

Akala ng lahat, sila na hanggang dulo.

Pero nang summer na iyon…

Biglang umalis ng bansa si Mia.

At tuluyan ding nawala si Adrian sa lahat ng contact nila.

Ang pinakamagandang first love story sa school…

Parang bula na lang na naglaho.

At isa ako sa mga taong nakasaksi sa lahat ng iyon.

Lumingon ako sa lalaking mahimbing na natutulog sa tabi ko.

Malayo na si Adrian ngayon sa dating siya.

Wala na ang kulay niyang buhok.

Wala na rin ang mga suntukan niyang nauuwi sa dugo.

At wala na ang yabang sa mga matang dating kinatatakutan ng lahat.

Ngayon…

Asawa ko na siya.

Kalmado.

Malamig.

At ni minsan, hindi niya ako sinabihang mahal niya ako.

Biglang sumikip ang dibdib ko.

Parang muling bumalik ang sakit na matagal ko nang pilit nilulunok.

Sa GC, tuloy pa rin ang usapan.

“Single pa rin si Mia hanggang ngayon.”

“Eh si Adrian?”

“Sikat na businessman na raw pero walang kahit anong dating scandal.”

“Bakit nga ba sila naghiwalay noon?”

“Parang gusto ni Mia mag-abroad tapos hindi siya pinigilan ni Adrian.”

“Grabe… parang destined lovers talaga.”

“Kapag nagkita ulit ‘yan, siguradong magkakabalikan.”

Matagal akong nakatitig sa mga mensahe.

Hanggang sa may isang nakakapanlumong tanong na pumasok sa isip ko.

Ako ba…

Pansamantalang pamalit lang?

Pinatay ko ang cellphone at pilit ipinikit ang mga mata ko.

Pero biglang umilaw ang cellphone ni Adrian sa ibabaw ng bedside table.

May bagong message.

“Nandito na ako.”

Walang pangalan.

Isang unknown number lang.

Pero alam ko kung sino iyon.

Sa buong mundo…

Iisa lang ang tumatawag kay Adrian ng:

“Adi.”

Nanlamig ang mga kamay ko.

Sa tabi ko, mahimbing pa ring natutulog si Adrian.

Nakahawak pa rin ang braso niya sa bewang ko gaya ng nakasanayan.

Pero biglang parang napakalamig ng wedding ring niya sa balat ko.

Matagal kong tinitigan ang cellphone.

Hanggang sa tuluyan ko rin itong kinuha.

Alam ko ang password niya.

Birthday ni Mia.

Minsan ko na iyong nakita noon.

At hindi niya kailanman pinalitan.

Parang may humigpit sa dibdib ko habang nagbubukas ang screen.

Isang message lang ang laman.

“Nasa baba ako.”

At sa mismong sandaling iyon—

Biglang dumilat si Adrian.

Gising na gising ang mga mata niya.

Parang hindi naman talaga siya natutulog kanina.

Tumingin siya sa cellphone sa kamay ko.

Naging sobrang tahimik ng buong kwarto.

Ilang segundo ang lumipas bago siya mahinang nagsalita:

“Nabasa mo?”

Hindi pa ako nakakasagot nang muling mag-vibrate ang cellphone niya.

Isang larawan ang dumating.

Sa larawan, nakatayo si Mia sa ilalim ng ulan sa harap ng condo building namin.

Maputla ang mukha niya.

Namumugto ang mga mata.

At sa tabi niya…

May batang lalaking nasa anim na taong gulang.

Mahigpit nitong hawak ang kamay ni Mia habang nakatingala sa camera.

At ang mukha nito…

Eksaktong-eksakto kay Adrian noong bata pa siya.
…

Parang huminto ang mundo ko sa sandaling iyon.

Hindi ko namalayang nanginginig na pala ang kamay kong may hawak sa cellphone ni Adrian.

Sa tabi ko, marahan siyang bumangon mula sa kama.

“Listen to me first,” mahina niyang sabi.

Pero paano ako makikinig?

Paanong hindi dudurog ang puso ko gayong ang batang nasa larawan ay parang eksaktong kopya niya?

Parehong mata.

Parehong hugis ng labi.

Pati ang bahagyang tikwas ng kilay… walang pinagkaiba.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

Napaatras ako.

“So totoo?” halos pabulong kong tanong. “May anak kayo?”

Saglit na pumikit si Adrian bago mabilis na tumayo.

“Hindi.”

Mabilis.

Mariin.

Pero hindi sapat para pakalmahin ako.

Tumunog muli ang cellphone niya.

Sunod-sunod na mensahe mula kay Mia.

“Adi, please…”

“Hindi ko na alam ang gagawin ko.”

“May humahabol sa amin.”

Nanigas si Adrian.

At iyon ang unang beses sa pitong taon naming pagsasama na nakita kong nawalan siya ng kontrol.

Agad niyang kinuha ang jacket niya.

“Aalis ako sandali.”

Napatawa ako nang mapait.

“Siyempre.”

Tumigil siya sa kilos.

Ngunit hindi siya lumingon.

“Hindi gano’n ang iniisip mo.”

“Talaga ba?” nanginginig kong sagot. “Anong klaseng lalaki ang gumagamit pa rin ng birthday ng ex niya bilang password matapos ang pitong taon ng kasal?”

Tahimik siya.

At ang katahimikang iyon ang mas lalong sumakit kaysa anumang paliwanag.

Ilang segundo kaming walang imik.

Hanggang sa mahina niyang sinabi:

“Kasi iyon ang araw na muntik siyang mamatay.”

Napatingin ako sa kanya.

Unti-unti siyang lumingon.

Pagod na pagod ang mga mata niya.

“At iyon din ang araw na nawala ang kapatid ko.”

Parang may biglang humampas sa isip ko.

“Kapatid mo?”

Mahigpit na napapikit si Adrian.

“Noong high school tayo… buntis ang nanay ko sa bunsong kapatid namin. Pero nagkaroon ng aksidente.”

Hindi ako makapagsalita.

“Si Mia ang nagligtas sa nanay ko noon.”

Unti-unti niyang ikinuwento ang gabing iyon.

Pauwi raw sila mula sa school festival nang mawalan ng preno ang truck sa highway.

Ang nanay ni Adrian ang muntik mabangga.

Si Mia ang unang tumakbo para iligtas ito.

Dahil doon, siya ang nasugatan.

At kahit nailigtas ang nanay niya, hindi naisalba ang sanggol sa sinapupunan nito.

“Kaya hindi ko napalitan ang password,” paos niyang sabi. “Hindi dahil hindi ako makamove on… kundi dahil araw iyon na may nawalan kami pareho.”

Parang may bumara sa lalamunan ko.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman.

Galit.

Hiya.

O awa.

“Pero… bakit siya bumalik?”

Doon lang niya ako tuluyang tiningnan.

“At hindi ko rin alam.”

Makalipas ang ilang minuto, nasa elevator na kami pababa.

Tahimik ang buong biyahe.

Mahigpit kong hawak ang manggas ko habang libo-libong tanong ang umiikot sa utak ko.

Pagbukas ng elevator, agad kong nakita si Mia.

Basang-basa siya sa ulan.

Namumutla.

At yakap-yakap niya ang batang lalaki sa tabi niya.

Nang makita si Adrian, tuluyan siyang napahagulgol.

“Adi…”

Agad lumapit si Adrian.

“Ano’ng nangyari?”

Hindi agad nakasagot si Mia.

Halatang takot na takot siya.

Maya-maya, lumuhod siya sa harap ng bata.

“Ethan… sabihin mo kay Tito.”

Unti-unting tumingin sa amin ang bata.

Pulang-pula ang mata nito sa kaiiyak.

“Patay na po si Daddy.”

Parang bumagsak ang paligid.

Nalaman namin kinabukasan ang buong katotohanan.

Matagal nang may asawa si Mia sa abroad.

Isang negosyanteng marahas at sangkot sa ilegal na gawain.

Noong una, akala niya mababago nito ang buhay niya.

Pero kalaunan, naging bangungot ang lahat.

Palagi siyang sinasaktan.

Kinukulong sa bahay.

At ilang beses muntik mapatay.

Ang batang si Ethan…

Anak ng asawa niya.

Hindi anak ni Adrian.

Ngunit dahil sobrang kamukha nito si Adrian noong bata pa, madalas siyang mapagkamalang ama.

Lalong-lalo na ng asawa ni Mia.

At iyon ang dahilan kung bakit siya tumakas pabalik ng bansa.

Dahil bago mamatay ang asawa niya sa isang shootout…

Paulit-ulit nitong sinasabing:

“Hahanapin ko si Adrian.”

Kaya gabing iyon, takot na takot si Mia.

Akala niya may mga taong sumusunod pa rin sa kanila.

Makalipas ang ilang araw, pansamantalang tumira sina Mia at Ethan sa isang ligtas na apartment na pinahanap ni Adrian.

Hindi ko alam kung bakit… pero unti-unti ring nawala ang bigat sa dibdib ko.

Marahil dahil unang beses kong nakita si Adrian na malinaw na naglagay ng hangganan.

Hindi siya lumalapit nang sobra.

Hindi siya naging emosyonal.

At higit sa lahat…

Hindi niya ako binitawan.

Isang gabi, nadatnan ko siyang mag-isang nakaupo sa balcony.

Tahimik akong lumapit.

“Galit ka pa?” tanong niya.

Napatawa ako nang mahina.

“Hindi ko alam.”

Tumango siya.

Pagkatapos ng ilang segundo, bigla niyang inilabas ang cellphone niya.

Sa harap ko mismo, binago niya ang password.

Hindi na birthday ni Mia.

Kundi anniversary ng kasal namin.

Nanlaki ang mata ko.

“Adi…”

Doon lang siya bahagyang ngumiti.

At sa unang pagkakataon matapos ang pitong taon…

Hinawakan niya ang kamay ko nang mahigpit.

“Sorry.”

Isang salita lang iyon.

Pero sapat para halos maiyak ako.

“Akala ko kasi…” mahina niyang sabi, “okay lang kahit hindi ko sabihin.”

Tahimik lang akong nakatingin sa kanya.

“Pero mali ako.”

Marahan niyang hinaplos ang wedding ring ko.

“Ikaw ang asawa ko.”

“At ikaw lang ang pinili ko.”

Tuluyan nang bumigay ang mga luha ko.

Dahil sa loob ng pitong taon…

Ngayon ko lang narinig ang mga salitang matagal ko nang hinihintay.

Makalipas ang anim na buwan, tuluyan nang nakapagbagong-buhay si Mia.

Nakahanap siya ng trabaho sa maliit na café malapit sa dagat.

Mas madalas na ring ngumiti si Ethan.

At minsan, dinadala namin siya sa arcade tuwing weekend.

Hindi ko inasahang darating ang araw na magiging maayos kami.

Pero siguro gano’n talaga ang buhay.

Hindi lahat ng first love ay kailangang balikan.

Minsan…

Ang tunay na pagmamahal ay iyong taong nananatili.

Iyong taong tahimik kang pinipili araw-araw.

Kahit hindi siya marunong magsalita noon.

Isang gabi, habang magkahawak-kamay kaming naglalakad ni Adrian sa tabing dagat, bigla siyang tumigil.

“May sasabihin ako.”

Napakunot-noo ako.

May kaba sa mukha niya na parang teenager ulit siya.

Dahan-dahan siyang lumuhod.

At inilabas ang maliit na kahon.

“Pitong taon kitang hinayaang magduda.”

Namamaos ang boses niya.

“Pero kung papayag ka… gusto kong simulan ulit.”

Tuluyan akong napaiyak habang pinapanood siyang isuot muli ang singsing sa daliri ko.

Sa likod namin, humahampas ang alon sa dalampasigan.

At sa unang pagkakataon…

Hindi na ako natatakot sa nakaraan niya.

Dahil sa wakas, sigurado na ako.

Ako na ang tahanang pinili niyang uwian.