Ang Lalaking Kagabi Ko Lang Nakilala Ay Lumitaw Kaagad sa Bangungot Ko
Sinabi niyang hindi pa siya kailanman nag-asawa.
Pero sa panaginip ko, sumama ako sa kanya sa isang mahirap na bayang malapit sa dagat — kung saan isa-isang nabunyag ang lahat ng kanyang sikreto.

Kabanata 1

Ginawa ang blind date sa isang sikat na seafood restaurant malapit sa ilog ng lungsod.

Sumasalamin ang dilaw na ilaw sa tubig habang marahang tumutugtog ang acoustic music sa eleganteng paligid.

Ang lalaking nasa harap ko ay nakasuot ng simpleng puting polo, maayos na nakatiklop ang manggas hanggang pulsuhan. Mahinahon siyang magsalita sa mga magulang ko, at paminsan-minsan ay nagsasalin pa ng pagkain sa plato ng nanay ko na para bang matagal na niya kaming kilala.

“Manager siya ng international shipping company.”
Ngiting-ngiti ang matchmaker habang nagsasalita.
“Mabait, responsable, at napakaganda ng trabaho.”

Tumingin sa akin si Mama na halos nagmamakaawa ang mga mata.

Bihira uminom si Papa, pero noong gabing iyon ay ilang beses siyang nagtaas ng baso.

Samantalang ako…

Tahimik ko lang pinagmasdan ang lalaking nasa harap ko.

Ang pangalan niya ay Adrian.

Tatlumpo’t walo.

Matagal nanirahan sa ibang bansa.

Hindi pa raw kailanman nag-asawa.

At least… iyon ang sinabi ng matchmaker.

“Marketing manager ka raw?” tanong niya habang bahagyang nakangiti.

“Oo.”

“Siguro sobrang stressful ng trabaho mo.”

“Nasanay na.”

“Ano’ng madalas mong gawin kapag may libreng oras?”

“Mahilig akong mapag-isa.”

Diretso kong sagot.

Pero imbes na mailang, natawa pa siya nang marahan.

“Pareho pala tayo.”
Sumandal siya nang bahagya habang nakatingin sa akin.
“Gusto ko rin ng tahimik na bahay.”

Sa tabi namin, halos hindi na maitago ni Mama ang excitement niya.

Masyadong perpekto ang buong gabing iyon.

Hindi siya nagtanong tungkol sa sahod ko.

Hindi nagtanong tungkol sa bahay.

Hindi rin tungkol sa pagkakaroon ng anak.

Pati noong ihatid niya ako pauwi, siya pa ang nagbukas ng pinto ng sasakyan.

Huminto ang itim niyang SUV sa ilalim ng luma naming apartment building.

Tumingala siya sa gusaling kupas na ang pintura.

“Mag-isa ka lang dito nakatira?”

“Mm.”

“Delikado para sa babae ang mag-isa.”
Mahina siyang ngumiti.
“Mas mabuti sigurong may nag-aalaga sa’yo.”

Hindi ako sumagot.

Tumango lang ako at bumaba ng sasakyan.

Pero bago tuluyang sumara ang pinto, tinawag niya ako.

“Lia.”

Lumingon ako.

Sa ilalim ng ilaw sa kalsada, kakaiba ang lalim ng tingin niya.

“Seryoso akong naghahanap ng makakasama habang-buhay.”

Hindi ko maipaliwanag kung bakit…

Pero biglang nanlamig ang dibdib ko.

—

Gabing-gabi na ako nakatulog.

Sa labas ng bintana, mahinang bumabagsak ang ulan sa yero ng lumang apartment.

Habang nagse-cellphone ako, sunod-sunod ang messages ni Mama.

“Mahirap makahanap ng lalaking ganyan.”
“Huwag ka nang choosy.”
“Ang saya ng papa mo kanina.”

Hindi ako nagreply.

Maya-maya, nag-vibrate ang cellphone ko.

Message mula kay Adrian.

“Good night.”

May kasama pang simpleng smile emoji.

Matagal kong tinitigan ang message.

Pagkatapos ay pinatay ko ang screen.

Hindi ko alam kung bakit… pero may kakaibang kaba sa dibdib ko.

—

Makalipas ang ilang oras…

Nanaginip ako.

Sa panaginip, nakasuot ako ng wedding dress.

Hindi engrande.

Simpleng puting damit lang na medyo luma na, naninilaw na ang lace sa manggas.

Mabilis natapos ang kasal.

Wala ang mga kaibigan ko.

Wala ring mga katrabaho ko.

Iilang lalaking naka-uniform lang ng shipping company ang umiinom sa isang maliit na function hall malapit sa pier.

Pagkatapos ng kasal, isinama ako ni Adrian palabas ng lungsod.

Sumakay kami sa isang luma at maingay na ferry.

Maitim ang dagat.

Umaalog ang buong sahig sa lakas ng makina.

“Sa’n tayo pupunta?” tanong ko.

Hindi niya ako tiningnan.

“Matahimik na lugar.”

—

Mabilis nagpalit ang eksena.

Nakatayo ako sa harap ng maliit na bahay malapit sa fishing port.

Amoy alat ng dagat at bulok na isda ang hangin.

Malakas ang hangin.

Kumikinang at umaalog ang mga lumang kable ng kuryente sa itaas.

Bitbit ko ang maleta habang pumapasok sa bahay.

At nang bumukas ang pinto…

May batang babae na mga pitong taong gulang ang biglang yumakap sa binti ni Adrian.

“Daddy!”

Parang tumigil ang mundo ko.

Tumingala ang bata sa akin.

“Sino siya?”

Mabilis akong napalingon kay Adrian.

Tahimik lang niyang hinubad ang coat niya.

“Anak ko.”

Parang nagyelo ang dugo ko.

“Sinabi mong hindi ka pa kasal…”

“Hindi naman kami nagparehistro.”
Mahina siyang ngumiti.
“Kaya technically, hindi iyon kasal.”

Hindi ako makapagsalita.

Samantalang siya, normal na normal na binuhat ang bata.

—

Mabilis lumipas ang oras sa panaginip.

Iniwan ko ang trabaho ko.

Nawala ang mga kaibigan ko.

Unti-unting nawala ang dati kong buhay.

Araw-araw akong nakakulong sa bahay na iyon malapit sa dagat.

Nagluluto.

Naglalaba.

Naghahatid-sundo ng bata.

Samantalang si Adrian halos hindi umuuwi.

Madalas siyang nasa biyahe sa dagat nang ilang araw.

At sa tuwing babalik siya…

May mahina ngunit malinaw na amoy ng pabango ng ibang babae sa damit niya.

Kapag tinatanong ko siya…

Tinitigan niya lang ako nang malamig.

“Ang dami mong iniisip.”

—

Minsan tumawag ako kay Mama.

Sinabi kong gusto kong bumalik sa lungsod.

Matagal siyang nanahimik sa kabilang linya.

Pagkatapos ay sinabi lang niya:

“Kapag may asawa na ang babae, kailangan marunong magtiis.”

Pagkatapos noon, ibinaba niya ang tawag.

Nakaupo ako mag-isa sa madilim na kusina.

Sa labas, malakas ang ulan.

Humahampas ang alon sa dalampasigan.

Biglang nagsalita ang batang babae sa may pintuan.

“Sabi ni Daddy, kung walang may gusto sa’yo… dapat magpasalamat ka na dito ka pa rin pinatira.”

Bigla akong napatingin sa kanya.

At eksaktong sandaling iyon…

Bumukas ang pinto.

Pumasok si Adrian.

Basang-basa ng ulan ang polo niya.

At may babaeng nakasunod sa kanya.

Nakasuot ito ng pulang fitted dress, mahaba ang kulot na buhok, at suot ang kuwintas na minsan kong nakita sa drawer ni Adrian.

Ngumiti ito sa akin.

“Pasensya na po.”
Mahigpit nitong hinawakan ang braso ni Adrian na parang natural lang.
“Naabutan kasi kami ng bagyo.”

Tumingin ako kay Adrian.

Hinihintay kong magpaliwanag siya.

Pero hinubad lang niya ang relo niya at ipinatong sa mesa.

Pagkatapos ay malamig niya akong tiningnan.

“Lia.”

“Huwag mong pahirapan ang ibang tao.”

Natigilan ako.

Sa labas, parang dudurugin ng hampas ng alon ang buong bahay.

At eksaktong sandaling iyon…

Nag-vibrate ang cellphone ko.

May unknown message.

Larawan iyon.

Sa larawan…

Nakayakap si Adrian sa bewang ng babaeng iyon habang pumapasok sa isang hotel.

At ang petsa ng larawan…

Tatlong araw matapos ang kasal namin.
…

Kabanata 2

Bigla akong napabangon mula sa kama.

Basang-basa ng pawis ang likod ko.

Mabilis ang tibok ng puso ko habang nanginginig kong hinawakan ang cellphone sa tabi ng unan.

Madilim pa ang paligid.

Alas tres pa lang ng madaling-araw.

Tahimik ang buong apartment maliban sa mahinang tunog ng ulan sa labas.

Huminga ako nang malalim at pilit na pinakalma ang sarili.

Panaginip lang iyon.

Panaginip lang.

Pero sobrang totoo.

Masyadong malinaw.

Hanggang ngayon ay halos naamoy ko pa rin ang alat ng dagat at ang mabahong hanging mula sa fishing port sa panaginip ko.

Maya-maya ay nagliwanag ang screen ng cellphone ko.

May bagong message.

Mula kay Adrian.

“Hindi ako mapakali. Sana ligtas kang nakauwi.”

Nanigas ang mga daliri ko.

Sa isip ko, paulit-ulit na umalingawngaw ang boses sa panaginip.

“Kung walang may gusto sa’yo… dapat magpasalamat ka.”

Parang may malamig na tubig na bumuhos sa dibdib ko.

Hindi na ako nag-isip pa.

Diretso kong binlock ang account niya.

Pagkatapos ay nagmessage ako sa matchmaker.

“Auntie, pasensya na po. Ayoko na pong ituloy.”

Pagkatapos noon, pinatay ko ang cellphone.

At magdamag akong hindi nakatulog.

—

Kinabukasan, halos sumabog si Mama sa galit.

“Ano bang problema mo?!” sigaw niya sa telepono. “Ang ayos-ayos ng lalaki!”

Tahimik akong nagtitimpla ng kape sa kusina habang nakikinig.

“Mama, ayoko lang.”

“Dahil ba hindi ka kinilig?!” Halos maiyak na siya. “Lia, trenta’y dos ka na!”

Huminga ako nang mabigat.

Hindi ko kayang sabihin ang totoo.

Na nanaginip akong masisira ang buhay ko kapag ipinagpatuloy ko iyon.

Na sa panaginip na iyon, unti-unti akong nawalan ng trabaho, dignidad, at sarili.

Sasabihin lang nilang baliw ako.

“Basta ayoko,” mahinahon kong sagot.

Pagkatapos ay ibinaba ko ang tawag.

Akala ko matatapos na doon ang lahat.

Pero hindi.

—

Pagsapit ng gabi, pababa ako ng opisina nang mapahinto ako.

May pamilyar na itim na SUV sa tapat ng building.

At nakasandal si Adrian sa gilid nito.

Parang huminto ang mundo ko sandali.

Nang makita niya ako, bahagya siyang ngumiti.

“Pwede ba tayong mag-usap?”

Biglang nanlamig ang mga kamay ko.

Eksaktong-eksakto ang eksenang iyon sa panaginip ko.

Maging ang kulay ng polo niya… pareho.

Mabilis akong umatras ng isang hakbang.

“Nagmessage na ako sa auntie. Ayoko na pong ituloy.”

Napansin niya ang tensyon sa mukha ko.

Hindi agad siya nagsalita.

Sa halip ay tahimik lang niya akong tinitigan.

Pagkatapos ay mahina siyang tumawa.

“May ginawa ba akong mali?”

“Wala.”

“Kung gano’n bakit bigla mo akong binlock?”

Hindi ako makasagot.

Hindi ko puwedeng sabihin ang dahilan.

Dahil kahit ako mismo, hindi ko maintindihan.

Makalipas ang ilang segundo, marahan siyang tumango.

“Sige.”
Mahinahon pa rin ang boses niya.
“Kung ayaw mo, hindi kita pipilitin.”

Nagulat ako.

Sa panaginip ko, palagi siyang malamig at mapagkontrol.

Pero ang lalaking nasa harap ko ngayon ay tila tunay na nasasaktan.

Bago siya sumakay sa kotse, muli niya akong tiningnan.

“Lia.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Hindi ako masamang tao.”

Pagkatapos noon ay umalis siya.

At ako…

Naiwan sa ilalim ng ilaw ng building habang mas lalong magulo ang isip.

—

Lumipas ang ilang araw.

Pinilit kong kalimutan ang lahat.

Nag-overtime ako sa opisina.

Lumabas kasama ang mga kaibigan.

Nagkunwaring normal ang lahat.

Pero bawat gabi…

Paulit-ulit akong nananaginip.

Hindi na pareho ang eksena.

Pero parehong lugar.

Parehong bahay malapit sa dagat.

At bawat panaginip…

May mas malinaw na detalye.

Hanggang isang gabi, may nakita akong bagay na hindi ko nakita noon.

Sa panaginip, nasa kwarto ako ni Adrian.

Nagbubukas ako ng drawer.

At doon ko nakita ang isang lumang birth certificate.

Pangalan ng bata.

Pangalan ng ina.

At sa pinakailalim…

Isang address sa lungsod.

Pagkagising ko kinabukasan, agad kong isinulat iyon.

Hindi ko alam kung bakit ko ginagawa.

Pero pakiramdam ko…

May gusto akong malaman.

—

Sabado ng umaga nang pumunta ako sa address na nakita ko sa panaginip.

Isang lumang apartment building.

Kupas ang pintura.

Tahimik ang paligid.

Habang nag-aalinlangan ako sa baba, may matandang babae ang lumabas mula sa gate.

“Tita…” mahina kong tawag. “May kilala po ba kayong Adrian?”

Biglang nagbago ang ekspresyon niya.

“Bakit mo hinahanap iyon?”

Kinabahan ako.

“Magkaibigan lang po.”

Matagal niya akong tinitigan bago siya bumuntong-hininga.

“Kawawa naman pala.”

Nanlamig ang batok ko.

“Ano pong ibig ninyong sabihin?”

Tumingin siya sa paligid bago lumapit.

“May asawa na iyon dati.”
Mahina niyang sabi.
“Hindi nga lang legal.”

Parang tumigil ang paghinga ko.

Parehong-pareho sa panaginip.

“Nasaan na po sila ngayon?”

“Patay na ang babae.”

Parang may humampas sa dibdib ko.

“Ha?”

“Tatlong taon na.”
Umiling ang matanda.
“Nagpakamatay.”

Nanginig ang tuhod ko.

Biglang sumagi sa isip ko ang mukha ng babaeng naka-red dress sa panaginip.

“Ano pong nangyari?”

“Hindi ko alam ang buong kwento.”
Mahina siyang nagsalita.
“Pero madalas silang mag-away noon. Tapos isang araw… nabalitaan na lang naming tumalon daw sa dagat.”

Biglang namutla ang buong katawan ko.

Sa mismong sandaling iyon…

May boses na nagsalita mula sa likod ko.

“Tama na po siguro iyon, Tita.”

Mabilis akong napalingon.

At doon ko nakita si Adrian.

Nakatayo siya ilang metro ang layo.

Malamig ang mukha niya.

Walang ngiti.

Walang init.

Eksaktong-eksakto sa lalaking nasa panaginip ko.

—

Hindi ko maalala kung paano ako nakasakay sa kotse niya.

Tahimik kaming dalawa.

Mahigpit kong hawak ang bag ko habang mabilis ang tibok ng puso.

Sa wakas, nagsalita siya.

“Pinag-iimbestigahan mo ako?”

Hindi ako sumagot.

Tumingin siya sa harap habang mahigpit ang hawak sa manibela.

“Anong sinabi nila sa’yo?”

“May anak ka ba?”

Tumahimik siya.

At sa katahimikang iyon…

Alam ko na ang sagot.

Parang may nagyelong kamay na humawak sa dibdib ko.

“Bakit ka nagsinungaling?”

Mabagal siyang huminga.

“Dahil alam kong wala nang babaeng papayag kapag sinabi ko agad.”

Nanlalamig akong napatawa.

Parehong-pareho.

Parehong-pareho ng panaginip.

Huminto ang sasakyan sa gilid ng dagat.

Malakas ang hampas ng alon.

Mabigat ang hangin.

Unti-unti siyang lumingon sa akin.

At sa unang pagkakataon…

May kakaibang dilim sa mga mata niya.

“Lia.”
Mahina niyang sabi.
“Hindi mo naiintindihan kung gaano kahirap mabuhay mag-isa.”

Nanikip ang dibdib ko.

Dahil alam ko na ang kasunod.

Alam ko na ang sasabihin niya.

Unti-unti siyang ngumiti.

“At ikaw rin naman…”
Mahina ngunit malamig ang boses niya.
“Matagal ka nang walang pumipili sa’yo, hindi ba?”

Bigla kong nabuksan ang pinto ng sasakyan.

Tumakbo ako palabas kahit malakas ang ulan.

Naririnig ko siyang sumisigaw sa likod ko.

Pero hindi ako lumingon.

Hindi ako huminto.

Dahil sa wakas…

Naintindihan ko na.

Hindi babala ang panaginip ko.

Pagkakataon iyon.

Pagkakataong iligtas ang sarili ko bago pa maging huli ang lahat.

—

Makalipas ang tatlong buwan, tuluyan akong lumipat ng kumpanya.

Mas mataas na posisyon.

Mas malaking sahod.

Mas maayos na apartment.

Unti-unti ring gumaan ang relasyon namin ni Mama matapos kong sabihin ang lahat tungkol kay Adrian.

Hindi man niya agad matanggap…

Pero kalaunan ay naintindihan din niya kung gaano ako kalapit mapahamak.

At isang gabi, habang nagkakape ako mag-isa sa isang bookstore café…

May lalaking umupo sa tapat ko.

Naka-salamin.

Simple lang manamit.

May hawak na libro.

“Excuse me,” nahihiya niyang sabi. “Sa’yo ba itong notebook?”

Napatingin ako sa notebook sa kamay niya.

Ngumiti ako nang bahagya.

“Oo.”

Ngumiti rin siya.

Simple.

Walang pilit.

Walang maskara.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…

Hindi ako nakaramdam ng takot.