PINILIT AKONG MAGING KATATAWANAN SA ISANG CRIME INVESTIGATION SHOW

Pero isang salita lang ang binitiwan ko at napatayo ko agad ang pinakasikat na forensic expert sa kanyang upuan.

Sa sandaling iyon, natigilan ang buong studio.

Ako ang pinakaayawang female streamer sa social media.

Mahigit anim na buwan akong pinagtawanan ng netizens.

“TikTok Queen na puro arte.”

“Magandang mukha lang.”

“Walang utak na influencer.”

May ilan pang nagsasabing sumikat lang daw ako dahil may mayamang sponsor na lihim na sumusuporta sa akin.

Nagsimula ang lahat sa isang video na sadyang inedit para sirain ako.

Sa video, makikitang bumababa ako mula sa isang mamahaling sasakyan bago pumasok sa isang luxury hotel.

Sampung segundo lang iyon.

Walang nagtanong kung bakit ako naroon.

Walang nagtanong kung sino ang mga kasama ko.

Walang may pakialam na pumunta lang ako roon para pumirma ng endorsement contract.

At ang lalaking nasa kotse ay ang presidente ng kumpanya kasama ang kanyang asawa.

Mas gusto ng mga tao ang iskandalo kaysa katotohanan.

Kaya sa loob ng ilang buwan, ako ang naging paboritong target ng internet.

Halos mabaliw ang manager kong si Ate Marissa.

Tumawag siya sa media.

Nagpadala ng legal notices.

Nakipag-ugnayan sa iba’t ibang pahayagan.

Pero walang nangyari.

Isang gabi, ibinagsak niya ang isang folder sa mesa.

“May isang paraan pa para mabago ang tingin ng mga tao sa’yo.”

Tumingin ako sa cover.

Malaki ang nakasulat na pamagat.

“ANINO NG KATOTOHANAN.”

Ito ang pinakasikat na crime investigation reality show sa bansa.

Bawat episode ay may misteryosong kaso.

Kailangang suriin ng mga kalahok ang crime scene, humanap ng ebidensya, at tukuyin ang salarin.

Mga sikat na mystery writers.

Mga abogado.

Dating imbestigador.

Psychologists.

Sila ang karaniwang kalahok.

Samantalang ako?

Isang beauty streamer na nagbebenta ng skincare products online.

Matagal kong tinitigan ang poster.

Pagkatapos ay tumango.

“Sige.”

Halos maiyak sa tuwa si Ate Marissa.

Pero hindi niya alam na hindi ko iyon tinanggap para linisin ang pangalan ko.

May iba akong dahilan.

…

Unang araw ng shooting.

Pagpasok ko sa makeup room, biglang tumahimik ang lahat.

Sabay-sabay nila akong nilingon.

May ngumisi.

May umiling.

May isang sikat na crime novelist pa na bumulong sa katabi niya.

“Wala na bang ibang makuhang contestant ang production?”

Nagkunwari akong walang narinig.

Umupo ako sa pinakadulong upuan.

Ilang sandali lang, bumukas muli ang pinto.

Pumasok ang isang lalaking naka-amerikana.

Biglang naging masigla ang buong silid.

Siya si Marco Reyes.

Ang pinakasikat na personalidad ng programa.

Tatlong taon na ang nakalipas, gumanap siya bilang isang henyo sa imbestigasyon sa isang blockbuster crime series.

Dahil doon, naniwala ang mga tao na eksperto talaga siya sa paglutas ng krimen.

Tinawag pa siyang “Detective Marco.”

Ngumiti siya sa lahat.

Pagkatapos ay sumulyap sa akin.

Isang segundo lang.

Ngunit sapat iyon para makita ko ang pangmamaliit sa kanyang mga mata.

Parang dekorasyon lang ang tingin niya sa akin.

Wala akong pakialam.

Mas napansin ko ang direktor na nakatayo sa likod ng monitor.

Mahina siyang nagsalita sa kanyang headset.

“Tutukan ninyo ang babaeng iyon.”

“Gusto kong makuha ng camera ang pinakabobong reaksyon niya.”

Nagtawanan ang ilang staff.

Yumuko ako at kunwaring abala sa cellphone.

…

Makalipas ang ilang minuto, nagsimula ang programa.

Dinala kami sa unang crime scene.

Isa itong apartment na sobrang makatotohanang ginawa.

May bangkay sa gitna ng sala.

May nakataob na mesa.

Basag-basag ang salamin sa sahig.

At may bakas ng dugo mula sa sofa hanggang kusina.

Hinawakan ng direktor ang mikropono.

“May apatnapu’t limang minuto kayo.”

“Alamin ninyo kung ano ang nangyari rito.”

Pagkatapos niyang magsalita, agad na lumapit si Marco sa bangkay.

Lumuhod siya sa tabi nito.

At nagsimulang magpaliwanag.

“Batay sa blood pattern, malinaw na inatake nang biglaan ang biktima.”

Sunod-sunod ang pagtango ng mga tao.

Nakatutok sa kanya ang lahat ng kamera.

Pumutok ang live comments.

“Napakagaling talaga ni Detective Marco.”

“Genius!”

“Siguradong tama na naman siya.”

Samantalang ako ay tahimik lang sa isang sulok.

Pinagmasdan ko ang buong lugar.

Isang segundo.

Dalawang segundo.

Tatlong segundo.

At may nakita akong bagay na hindi napansin ng iba.

Isang orasan sa dingding.

Huminto ito sa alas nuebe disi-siyete.

Pero makapal pa rin ang alikabok sa salamin nito.

May mali.

Tiningnan ko ang mga patak ng dugo sa sahig.

Mukhang normal.

Pero habang sinusundan ko ang mga ito, napansin kong paliit nang paliit ang pagitan ng bawat patak.

Imposible iyon.

Kung sugatan ang isang taong tumatakbo o naglalakad, dapat mas lumalaki ang pagitan ng mga patak.

Maliban na lamang kung…

Hindi ang biktima ang gumawa ng bakas na iyon.

Napalingon ako sa bintana.

Sarado ang kurtina.

Pero may maliit na bahagi sa kaliwa na tila ginalaw kamakailan.

May taong tumayo roon.

At minatyagan ang buong silid.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

May alaala akong matagal nang nakabaon ang muling bumalik.

Isa ring silid.

Isang maulang gabi.

Isang orasan na tumigil.

Isang mahabang bakas ng dugo.

At isang lalaking bumagsak sa harapan ko.

Mariin kong kinuyom ang aking kamao.

Saktong tumayo si Marco.

Humarap siya sa mga kamera.

At buong kumpiyansang nagsalita.

“Ang salarin ay tiyak na malapit sa biktima.”

“Nakuha ko na ang sagot.”

Napalakpak ang marami.

Ngumiti ang direktor.

Pagkatapos ay ibinaling sa akin ang kamera.

“Ikaw naman?”

“May nahanap ka ba?”

Lahat ng mata ay nakatingin sa akin.

Naghihintay na mapahiya ako.

Naghihintay na magkamali ako.

Tahimik akong lumapit sa bangkay.

Lumuhod.

At tinitigan ang pulso nito.

Pagkatapos ay nagsalita.

Isang pangungusap lang.

Ngunit sapat para patahimikin ang buong studio.

“Hindi dito namatay ang taong ito.”

Napatawa si Marco.

“Ano’ng pinagsasabi mo?”

Hindi ko siya pinansin.

Dahan-dahan kong itinaas ang kamay ng biktima.

At ipinakita ang isang maliit na detalye na walang nakapansin.

Isang detalye na kayang wasakin ang lahat ng kanilang konklusyon.

At siya ring dahilan kung bakit biglang namutla ang forensic consultant sa panel.

Agad siyang tumayo.

Natumba pa ang kanyang upuan sa sobrang gulat.

Natahimik ang buong studio.

Dahil ang detalyeng iyon…

Ay isang bagay na hindi dapat alam ng isang simpleng beauty streamer tulad ko.
…

Napatitig ang lahat sa maliit na marka sa ilalim ng pulso ng biktima.

Isang mapusyaw na guhit.

Halos hindi makita ng karaniwang tao.

Ngunit nang makita iyon ng forensic consultant na si Propesor Santos, agad siyang namutla.

“Imposible…”

Mahina niyang bulong.

Lumapit si Marco Reyes.

“Ano’ng ibig sabihin niyan, Professor?”

Hindi agad sumagot ang matanda.

Sa halip ay tumingin siya sa akin.

Parang sinusubukang alalahanin kung saan niya ako nakita noon.

Huminga ako nang malalim.

Pagkatapos ay itinuro ang marka.

“Ang discoloration na ito ay hindi nabubuo kapag dito namatay ang isang tao.”

“Lumalabas ito kapag nailipat ang katawan ilang oras matapos ang pagkamatay.”

Biglang nanlaki ang mga mata ng ibang contestants.

Tahimik ang buong studio.

Maging ang director ay hindi makapagsalita.

Tumayo si Propesor Santos.

“Tama siya.”

Parang sumabog ang buong lugar.

“Ano?!”

“Tama siya?”

“Paano niya nalaman iyon?”

Mabilis na nagliparan ang comments sa livestream.

“Swerte lang iyan.”

“Nahulaan niya.”

“Hindi puwedeng alam niya talaga.”

Ngunit hindi pa ako tapos.

Lumakad ako patungo sa kurtina.

Hinawakan ang nakalihis na bahagi.

Pagkatapos ay tumingin sa director.

“May isang tao na tumayo rito.”

“At hindi siya ang killer.”

“Lumapit siya matapos mamatay ang biktima.”

Natawa si Marco.

“At paano mo naman napatunayan iyon?”

Hindi ako sumagot.

Itinaas ko ang isang hibla ng tela na nakasabit sa gilid ng kurtina.

Pareho ito ng kulay ng damit ng witness sa case file.

Napatigil si Marco.

Unti-unting nawala ang kanyang kumpiyansa.

Makalipas ang sampung minuto.

Opisyal na inanunsyo ng forensic panel na mali ang lahat ng naging konklusyon ni Marco.

At tama ang buong reconstruction na ibinigay ko.

Tahimik ang studio.

Ngunit sa internet…

Parang may lindol.

Mahigit limang milyong tao ang kasalukuyang nanonood.

At ang dating comment section na puno ng pangungutya ay biglang nagbago.

“Sino ba talaga siya?”

“Hindi ito mukhang tsamba.”

“Bakit parang mas magaling pa siya sa mga eksperto?”

Pagkatapos ng shooting, agad akong pinatawag ng production team.

Pagpasok ko sa conference room, naroon ang director.

Naroon din si Propesor Santos.

Tahimik nila akong pinagmasdan.

Sa wakas ay nagsalita ang propesor.

“Ano ang tunay mong pangalan?”

Napangiti ako.

“Iyan po ang tunay kong pangalan.”

Umiling siya.

“Hindi.”

“Tinanong ko kung sino ka talaga.”

Tumahimik ang silid.

Pagkaraan ng ilang segundo, dahan-dahan kong inilabas ang isang lumang ID mula sa aking bag.

Nang makita iyon ni Propesor Santos, napahawak siya sa mesa.

Hindi makapaniwala ang director.

Isa iyong student ID.

Mula sa pinakaprestihiyosong forensic university sa bansa.

At sa ilalim ng larawan ko ay nakasulat:

Top Student.

Batch Valedictorian.

Napasinghap ang lahat.

“Pero…”

“Kung ganito ka kagaling…”

“Bakit ka naging streamer?”

Doon ako unang natahimik.

Dahil iyon ang tanong na matagal kong iniiwasan.

…

Pitong taon na ang nakalipas.

Isa akong forensic student.

Pangarap kong maging forensic pathologist.

Pangarap iyon ng aking ina.

At pangarap ko rin.

Hanggang sa gabing nasangkot ang pamilya namin sa isang malaking kaso.

Ang aking ama ay maling naakusahan sa isang krimen.

Nawasak ang aming pamilya.

Nagkasakit ang aking ina.

At bago ko pa matapos ang pag-aaral…

Pumanaw siya.

Kinailangan kong huminto.

Magtrabaho.

Maghanapbuhay.

Mabuhay.

Unti-unting napalayo ako sa dati kong pangarap.

Hanggang sa tuluyan ko na itong iniwan.

Tahimik ang buong silid matapos kong magkuwento.

Si Propesor Santos naman ay tila naluluha.

“Dapat pala noon pa kita hinanap.”

“Ako ang dean noon.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Bigla kong naalala ang kanyang mukha.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…

Napangiti ako nang totoo.

…

Paglabas ng unang episode.

Sumabog ang social media.

Hindi dahil sa kagandahan ko.

Hindi dahil sa tsismis.

Kundi dahil sa kakayahan ko.

Sunod-sunod na forensic experts ang nag-share ng video clip.

May mga propesor.

May mga abogado.

May mga dating investigators.

Pare-pareho ang sinasabi.

“Ang analysis niya ay textbook perfect.”

Sa loob lamang ng isang gabi.

Naging number one trend sa buong bansa ang pangalan ko.

Ngunit hindi iyon nagustuhan ni Marco.

Sa mga sumunod na episodes, paulit-ulit niya akong sinubukang ipahiya.

Bawat challenge.

Bawat kaso.

Bawat pagkakataon.

Ngunit sa bawat pagkakataon din…

Siya ang napapahiya.

Unti-unti ring napansin ng mga tao ang isang bagay.

Lagi siyang nauuna sa tamang sagot.

Minsan ay parang alam na niya agad ang ending.

Minsan ay para bang nabasa na niya ang script.

At isang araw…

Nahuli ko siya.

Habang nagsho-shoot kami para sa ikalimang kaso.

Napansin kong may papel na nakasilip sa kanyang bag.

Pareho ng format ng confidential case files.

Tahimik kong kinuhanan ng litrato.

At ipinadala kay Ate Marissa.

Makalipas ang ilang araw.

Natuklasan namin ang katotohanan.

May taong mula sa production team na nagbibigay kay Marco ng advance copies ng mga kaso.

Kaya pala lagi siyang mukhang henyo.

Kaya pala lagi siyang tama.

Hindi dahil magaling siya.

Kundi dahil alam na niya ang sagot.

Hindi agad namin inilabas ang ebidensya.

Naghintay kami.

Hanggang sa live finale.

Ang pinakaimportanteng episode ng buong season.

Mahigit dalawampung milyong tao ang nanonood.

At doon ko inilabas ang lahat.

Sa gitna ng livestream.

Sa harap ng buong bansa.

Ipinakita ko ang mga larawan.

Mga mensahe.

Mga dokumento.

Lahat ng ebidensya.

Namutla si Marco.

Namutla rin ang director.

Naging magulo ang studio.

Ngunit huli na ang lahat.

Napanood na ng buong bansa.

Sa loob ng ilang oras.

Tuluyang bumagsak ang imahe ng tinatawag nilang “Detective Marco.”

Ang mas nakakagulat…

Naglabas ng pahayag ang network.

Tinanggal siya sa programa.

At nagsimula ng opisyal na imbestigasyon.

…

Makalipas ang anim na buwan.

Nakaupo ako sa isang maliit na opisina.

Sa dingding ay nakasabit ang diploma na minsan kong inakalang hindi ko na makukuha.

Tinulungan ako ni Propesor Santos na makabalik sa pag-aaral.

Natapos ko ang aking degree.

At kalaunan ay naging consultant ng parehong programa.

Ngunit ngayon.

Hindi na bilang katatawanan.

Hindi na bilang dekorasyon.

Kundi bilang isa sa mga eksperto.

Isang araw, habang naghahanda kami para sa bagong season, pumasok si Ate Marissa sa opisina.

Bitbit niya ang tablet.

Halos maiyak siya sa tuwa.

“Anak ng tinapa!”

“Ano na naman po iyon?”

Ipinakita niya sa akin ang screen.

Natawa ako.

Dahil ang dating hashtag na:

#MagandangMukhaLang

Ay napalitan na ng:

#ForensicQueen

At sa ibaba nito ay milyun-milyong mensahe ng suporta.

Tahimik akong tumingin sa labas ng bintana.

Naalala ko ang aking ina.

Naalala ko ang lahat ng pinagdaanan namin.

Pagkatapos ay mahina akong ngumiti.

Dahil sa wakas…

Matapos ang napakahabang panahon…

Nakabalik din ako sa landas na minsang ipinangarap naming tahakin.

At sa pagkakataong ito.

Hindi na ako tumatakbo palayo sa nakaraan.

Kundi patungo sa kinabukasang matagal nang naghihintay para sa akin.
…

Napatitig ang lahat sa maliit na marka sa ilalim ng pulso ng biktima.

Isang mapusyaw na guhit.

Halos hindi makita ng karaniwang tao.

Ngunit nang makita iyon ng forensic consultant na si Propesor Santos, agad siyang namutla.

“Imposible…”

Mahina niyang bulong.

Lumapit si Marco Reyes.

“Ano’ng ibig sabihin niyan, Professor?”

Hindi agad sumagot ang matanda.

Sa halip ay tumingin siya sa akin.

Parang sinusubukang alalahanin kung saan niya ako nakita noon.

Huminga ako nang malalim.

Pagkatapos ay itinuro ang marka.

“Ang discoloration na ito ay hindi nabubuo kapag dito namatay ang isang tao.”

“Lumalabas ito kapag nailipat ang katawan ilang oras matapos ang pagkamatay.”

Biglang nanlaki ang mga mata ng ibang contestants.

Tahimik ang buong studio.

Maging ang director ay hindi makapagsalita.

Tumayo si Propesor Santos.

“Tama siya.”

Parang sumabog ang buong lugar.

“Ano?!”

“Tama siya?”

“Paano niya nalaman iyon?”

Mabilis na nagliparan ang comments sa livestream.

“Swerte lang iyan.”

“Nahulaan niya.”

“Hindi puwedeng alam niya talaga.”

Ngunit hindi pa ako tapos.

Lumakad ako patungo sa kurtina.

Hinawakan ang nakalihis na bahagi.

Pagkatapos ay tumingin sa director.

“May isang tao na tumayo rito.”

“At hindi siya ang killer.”

“Lumapit siya matapos mamatay ang biktima.”

Natawa si Marco.

“At paano mo naman napatunayan iyon?”

Hindi ako sumagot.

Itinaas ko ang isang hibla ng tela na nakasabit sa gilid ng kurtina.

Pareho ito ng kulay ng damit ng witness sa case file.

Napatigil si Marco.

Unti-unting nawala ang kanyang kumpiyansa.

Makalipas ang sampung minuto.

Opisyal na inanunsyo ng forensic panel na mali ang lahat ng naging konklusyon ni Marco.

At tama ang buong reconstruction na ibinigay ko.

Tahimik ang studio.

Ngunit sa internet…

Parang may lindol.

Mahigit limang milyong tao ang kasalukuyang nanonood.

At ang dating comment section na puno ng pangungutya ay biglang nagbago.

“Sino ba talaga siya?”

“Hindi ito mukhang tsamba.”

“Bakit parang mas magaling pa siya sa mga eksperto?”

Pagkatapos ng shooting, agad akong pinatawag ng production team.

Pagpasok ko sa conference room, naroon ang director.

Naroon din si Propesor Santos.

Tahimik nila akong pinagmasdan.

Sa wakas ay nagsalita ang propesor.

“Ano ang tunay mong pangalan?”

Napangiti ako.

“Iyan po ang tunay kong pangalan.”

Umiling siya.

“Hindi.”

“Tinanong ko kung sino ka talaga.”

Tumahimik ang silid.

Pagkaraan ng ilang segundo, dahan-dahan kong inilabas ang isang lumang ID mula sa aking bag.

Nang makita iyon ni Propesor Santos, napahawak siya sa mesa.

Hindi makapaniwala ang director.

Isa iyong student ID.

Mula sa pinakaprestihiyosong forensic university sa bansa.

At sa ilalim ng larawan ko ay nakasulat:

Top Student.

Batch Valedictorian.

Napasinghap ang lahat.

“Pero…”

“Kung ganito ka kagaling…”

“Bakit ka naging streamer?”

Doon ako unang natahimik.

Dahil iyon ang tanong na matagal kong iniiwasan.

…

Pitong taon na ang nakalipas.

Isa akong forensic student.

Pangarap kong maging forensic pathologist.

Pangarap iyon ng aking ina.

At pangarap ko rin.

Hanggang sa gabing nasangkot ang pamilya namin sa isang malaking kaso.

Ang aking ama ay maling naakusahan sa isang krimen.

Nawasak ang aming pamilya.

Nagkasakit ang aking ina.

At bago ko pa matapos ang pag-aaral…

Pumanaw siya.

Kinailangan kong huminto.

Magtrabaho.

Maghanapbuhay.

Mabuhay.

Unti-unting napalayo ako sa dati kong pangarap.

Hanggang sa tuluyan ko na itong iniwan.

Tahimik ang buong silid matapos kong magkuwento.

Si Propesor Santos naman ay tila naluluha.

“Dapat pala noon pa kita hinanap.”

“Ako ang dean noon.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Bigla kong naalala ang kanyang mukha.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…

Napangiti ako nang totoo.

…

Paglabas ng unang episode.

Sumabog ang social media.

Hindi dahil sa kagandahan ko.

Hindi dahil sa tsismis.

Kundi dahil sa kakayahan ko.

Sunod-sunod na forensic experts ang nag-share ng video clip.

May mga propesor.

May mga abogado.

May mga dating investigators.

Pare-pareho ang sinasabi.

“Ang analysis niya ay textbook perfect.”

Sa loob lamang ng isang gabi.

Naging number one trend sa buong bansa ang pangalan ko.

Ngunit hindi iyon nagustuhan ni Marco.

Sa mga sumunod na episodes, paulit-ulit niya akong sinubukang ipahiya.

Bawat challenge.

Bawat kaso.

Bawat pagkakataon.

Ngunit sa bawat pagkakataon din…

Siya ang napapahiya.

Unti-unti ring napansin ng mga tao ang isang bagay.

Lagi siyang nauuna sa tamang sagot.

Minsan ay parang alam na niya agad ang ending.

Minsan ay para bang nabasa na niya ang script.

At isang araw…

Nahuli ko siya.

Habang nagsho-shoot kami para sa ikalimang kaso.

Napansin kong may papel na nakasilip sa kanyang bag.

Pareho ng format ng confidential case files.

Tahimik kong kinuhanan ng litrato.

At ipinadala kay Ate Marissa.

Makalipas ang ilang araw.

Natuklasan namin ang katotohanan.

May taong mula sa production team na nagbibigay kay Marco ng advance copies ng mga kaso.

Kaya pala lagi siyang mukhang henyo.

Kaya pala lagi siyang tama.

Hindi dahil magaling siya.

Kundi dahil alam na niya ang sagot.

Hindi agad namin inilabas ang ebidensya.

Naghintay kami.

Hanggang sa live finale.

Ang pinakaimportanteng episode ng buong season.

Mahigit dalawampung milyong tao ang nanonood.

At doon ko inilabas ang lahat.

Sa gitna ng livestream.

Sa harap ng buong bansa.

Ipinakita ko ang mga larawan.

Mga mensahe.

Mga dokumento.

Lahat ng ebidensya.

Namutla si Marco.

Namutla rin ang director.

Naging magulo ang studio.

Ngunit huli na ang lahat.

Napanood na ng buong bansa.

Sa loob ng ilang oras.

Tuluyang bumagsak ang imahe ng tinatawag nilang “Detective Marco.”

Ang mas nakakagulat…

Naglabas ng pahayag ang network.

Tinanggal siya sa programa.

At nagsimula ng opisyal na imbestigasyon.

…

Makalipas ang anim na buwan.

Nakaupo ako sa isang maliit na opisina.

Sa dingding ay nakasabit ang diploma na minsan kong inakalang hindi ko na makukuha.

Tinulungan ako ni Propesor Santos na makabalik sa pag-aaral.

Natapos ko ang aking degree.

At kalaunan ay naging consultant ng parehong programa.

Ngunit ngayon.

Hindi na bilang katatawanan.

Hindi na bilang dekorasyon.

Kundi bilang isa sa mga eksperto.

Isang araw, habang naghahanda kami para sa bagong season, pumasok si Ate Marissa sa opisina.

Bitbit niya ang tablet.

Halos maiyak siya sa tuwa.

“Anak ng tinapa!”

“Ano na naman po iyon?”

Ipinakita niya sa akin ang screen.

Natawa ako.

Dahil ang dating hashtag na:

#MagandangMukhaLang

Ay napalitan na ng:

#ForensicQueen

At sa ibaba nito ay milyun-milyong mensahe ng suporta.

Tahimik akong tumingin sa labas ng bintana.

Naalala ko ang aking ina.

Naalala ko ang lahat ng pinagdaanan namin.

Pagkatapos ay mahina akong ngumiti.

Dahil sa wakas…

Matapos ang napakahabang panahon…

Nakabalik din ako sa landas na minsang ipinangarap naming tahakin.

At sa pagkakataong ito.

Hindi na ako tumatakbo palayo sa nakaraan.

Kundi patungo sa kinabukasang matagal nang naghihintay para sa akin.