BAHAGI 4: ANG PAGHINGI NG TAWAD NA HULI NA

Nang malaman ni Bianca ang bagong resulta, agad siyang nagtangkang tumakas.

Ngunit hindi na siya nakalayo.

Sa harap naming lahat, umamin siya.

Noong malaman niyang may pagdududa si Adrian tungkol kay Mia, sinamantala niya iyon.

Sinabi niyang anak niya si Adrian.

At ginamit ang kasinungalingang iyon para makakuha ng pera.

Bahay.

Sasakyan.

Luho.

At isang buhay na hindi niya kayang abutin nang mag-isa.

Sa loob ng apat na taon.

Ginamit niya ang isang bata para manipulahin ang dalawang pamilya.

Tahimik na nakinig si Adrian.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

Ngayon ko lang nakita ang ganoong pagsisisi sa kanyang mga mata.

“Patricia…”

Mahina niyang sabi.

“Pasensya ka na.”

Hindi ko siya sinagot.

Dahil alam kong walang salitang makakapagbalik ng apat na taon.

Walang salitang makakapagpagaling sa sugat ng anak ko.

Walang salitang makakapagbura sa lahat ng gabi na umiyak ako nang mag-isa.

Nagsampa ako ng diborsyo.

At hindi ako nagbago ng isip.

Tinanggap iyon ni Adrian.

Sa unang pagkakataon, hindi siya nakipagtalo.

Hindi siya nagdahilan.

Hindi siya nagsinungaling.

Tinanggap niya ang lahat ng pagkakamali niya.

Makalipas ang ilang buwan, natapos ang kaso.

Nawala kay Bianca ang halos lahat ng nakuha niya sa panlilinlang.

Samantalang si Marco ay nagsimulang buuin muli ang relasyon sa kanyang anak.

Hindi iyon madali.

Ngunit araw-araw siyang nagsisikap.

At unti-unting natutong mahalin siya ng bata bilang tunay na ama.

Samantala, si Adrian ay hindi na muling nag-asawa.

Linggo-linggo siyang dumadalaw kay Mia.

Nagsisimula sa simpleng paghatid sa paaralan.

Pagdalo sa school events.

Pagbabasa ng kuwento bago matulog kapag siya ang kasama.

Hindi niya na mababawi ang nakaraan.

Ngunit sinubukan niyang maging mabuting ama sa kasalukuyan.

At para kay Mia, sapat na iyon.

Isang gabi, habang pinapanood ko siyang natutulog, mahina niyang sinabi:

“Mama.”

“Hindi na ako malungkot.”

Napangiti ako.

“Bakit naman?”

Yumakap siya sa akin.

“Dahil alam ko na.”

“Ako pala talaga ang anak ni Papa.”

“Tapos mahal mo rin ako.”

Hindi ko napigilan ang pagluha.

Mahigpit ko siyang niyakap.

At sa wakas, naramdaman kong tapos na ang bangungot.

Dalawang taon ang lumipas.

Masaya na ang buhay namin.

May sarili akong negosyo.

Mas matatag.

Mas payapa.

At isang araw, may kumatok sa pintuan ng opisina ko.

Pagbukas ko…

Nakita ko si Marco.

May dala siyang bulaklak.

Ngumiti siya.

“Pwede ba kitang ilibre ng hapunan?”

Natawa ako.

“Late ka na ng ilang taon.”

Ngumiti rin siya.

“Pero nandito pa rin ako.”

Sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng nangyari…

Natawa ako nang buong puso.

Dahil minsan, ang pagtatapos ng maling kuwento…

Ay simula pala ng tamang pag-ibig.

WAKAS.