Nang Tangayin Ako ng Bagyo, Iniligtas ng Asawa Ko ang Babaeng Nagtulak sa Akin sa Dagat
Nang Tangayin Ako ng Bagyo, Iniligtas ng Asawa Ko ang Babaeng Nagtulak sa Akin sa Dagat
Bahagi 1
Maaaring hindi kilala ng mga tao sa kapuluang ito ang mukha ko.
Pero halos lahat ay nakakakilala kay Mateo de los Reyes.
Siya ang nag-iisang tagapagmana ng pamilyang nagmamay-ari ng pinakamalaking pantalan, pribadong ospital, at kompanya ng transportasyon sa gitnang bahagi ng bansa.
Samantalang ako, si Mara Villanueva, ay asawa lamang niyang bihirang makita sa publiko.
Bago pa kami ikasal, alam ko na ang isang bagay tungkol kay Mateo.
Maaari niyang pagdudahan ang kahit sino.
Maliban kay Sofia Ramirez.
Si Sofia ang ampon niyang kapatid na babae—isang batang iniligtas ng pamilya nila matapos ang isang malakas na bagyo.
Maganda, masayahin, at sikat siya sa social media.
Madalas siyang sumakay sa helicopter para mamahagi ng relief goods, kumuha ng mga video sa mga nasalantang lugar, at umiyak sa harap ng kamera.
Sa mata ng publiko, isa siyang anghel.
Sa mata ni Mateo, siya pa rin ang kaawa-awang batang kailangang protektahan.
Ako lamang ang nakaaalam kung gaano karaming tao ang naglilinis ng mga problemang iniiwan niya sa likod ng bawat nakaaantig na video.
Minsan, basta na lamang niyang binuksan ang bodega ng relief goods habang naka-livestream.
Nagkagulo ang mga tao.
Tatlo ang nasugatan.
Minsan naman, ipinadala niya ang isang rescue boat sa gitna ng masamang panahon para lamang makunan ang paglubog ng araw.
Ginamit pa niya ang pera ng charity fund para magdaos ng party sa isang yate.
Ang paliwanag niya?
“Fundraising event iyon.”
Sa bawat pagkakataon, iisa lang ang sinasabi ni Mateo.
“Mabuti ang intensiyon ni Sofia.”
O kaya:
“Gusto lang niyang makatulong.”
Kalaunan, wala nang nangahas na managot sa kaniya.
Hanggang sa gabing ginamit ni Sofia ang buhay ko para makagawa ng pinakamagandang video niya.
Isang malakas na bagyo ang papalapit noon sa kapuluan.
Kasama ako sa relief mission ng pamilya ni Mateo sa isang maliit na isla.
Pauwi na kami nang hilingin ni Sofia na tumayo ako sa dulo ng barko para kunan niya ako habang namimigay ng life jacket sa mga bata.
Tumanggi ako.
Mahigit dalawang metro na ang taas ng mga alon.
Ngunit habang naglalakad ako sa kubyerta, biglang pumulupot sa bukung-bukong ko ang isang safety rope.
Kasunod noon, gumalaw ang rescue crane.
Hinila ako paitaas.
Tumama ang katawan ko sa rehas bago ako tuluyang nahulog sa dagat.
Pumasok ang malamig na tubig sa mga baga ko.
Sinubukan kong umahon, pero hinihila ako pababa ng basang kapote.
Bago ako lamunin ng isang malaking alon, nakita ko si Sofia sa kubyerta.
Hindi siya sumisigaw.
Hindi rin siya humihingi ng tulong.
Nakatutok pa rin sa akin ang kaniyang cellphone.
Pagkatapos noon, dumilim ang lahat.
Nang magising ako, nasa intensive care unit na ako ng pribadong ospital ng pamilya de los Reyes.
Malubha raw ang pinsala sa mga baga ko.
Bali ang ilan kong tadyang.
Nagsisimula na ring humina ang mga bato ko dahil matagal akong nakalubog sa tubig-dagat.
Nakatayo sa tabi ng kama si Mateo.
Basa pa ang kaniyang kamiseta.
Akala ko tumalon siya sa dagat para iligtas ako.
Pero isang mangingisda pala ang humila sa akin mula sa tubig.
Dumating lang si Mateo sakay ng helicopter.
Naglapag siya ng ilang dokumento sa harap ko.
“Pirmahan mong aksidente lang ang nangyari.”
Tinitigan ko siya.
Akala ko mali ang narinig ko.
“Si Sofia ang nagpandar ng crane.”
“Sinabi niyang nagkaaberya ang sistema.”
“Paano ang mga camera sa kubyerta?”
Ilang segundo siyang nanahimik.
“Nasira ng tubig ang memory card.”
Napatawa ako.
Agad namang kumirot ang dibdib ko.
“Kinukunan pa rin niya ako gamit ang cellphone niya.”
“Nabura na ang livestream.”
Humila siya ng upuan at naupo.
Pagod ang kaniyang tinig.
“Mara, sapat na ang gulong nangyari.”
“Kapag nalaman ng publiko na naroon si Sofia nang mahulog ka, dudumugin siya ng galit.”
Hindi ako kumurap habang nakatingin sa kaniya.
“Paano naman ako?”
“Buhay ka pa.”
Apat na salita lamang iyon.
Napakagaan ng pagkakasabi niya, na para bang may nahulog lang akong mumurahing gamit.
Biglang bumukas ang pinto.
Humahangos na pumasok ang kaniyang assistant, namumutla ang mukha.
“Sir, nasa bubong po si Ma’am Sofia.”
“Sinabi niyang tatalon siya kapag hindi siya pinatawad ni Ma’am Mara.”
Agad tumayo si Mateo.
Sa pagmamadali, nasagi ng kamay niya ang control panel ng makinang nasa tabi ng kama ko.
Umalingawngaw ang isang babala.
Bahagyang nanginig ang tubo ng oxygen.
“M-Mateo…”
Lumingon siya.
“Tumigil ka na sa pagpapalala ng sitwasyon.”
“Hindi ako makahinga…”
Sinulyapan niya ang kumikislap na monitor.
Pero inakala niyang pinipigilan ko lamang siyang umalis.
“Nasa labas lang ang mga doktor.”
“Gustong magpakamatay ni Sofia.”
“Samantalang ikaw, nakapagsasalita ka pa.”
Pagkasabi noon, mabilis siyang lumabas.
Sumara ang pinto.
Sa sandaling iyon, isang malamig na tinig na maraming taon ko nang hindi naririnig ang umalingawngaw sa isip ko.
【Natukoy ang mga kondisyon para makumpleto ang misyon.】
【Hindi sinasadyang nailipat ng iyong asawa sa calibration mode ang makinang tumutulong sa iyong paghinga.】
【Kapag hindi ito naibalik sa loob ng apatnapung minuto, maaari kang mamatay dahil sa kakulangan ng oxygen.】
【Ang kamatayang direktang dulot ng target ay ituturing na matagumpay na pagkumpleto ng misyon.】
【Nais mo bang magpadala ng babala sa mga doktor?】
Tiningnan ko ang pintong isinara ni Mateo.
Marahil, yakap na niya ngayon si Sofia sa bubong.
Minsan pa, kailangan lamang nitong lumuha para makalimutan niyang nakahiga ako sa pagitan ng buhay at kamatayan.
Mahina akong sumagot.
“Huwag.”
Tumigil ang tunog ng alarma.
【Nakumpirmang tinanggihan ang pagliligtas.】
【Tinatayang natitirang oras: 39 minuto.】
Unti-unting dumilim ang paningin ko.
Pagkaraan ng sampung minuto, muling bumukas ang pinto.
Pero hindi si Mateo ang pumasok.
Hinubad ni Sofia ang kaniyang sapatos na may matataas na takong at dahan-dahang lumapit sa kama.
Tuyo ang kaniyang mukha.
Wala ni isang luha.
Hindi rin siya mukhang babaeng nagtangkang tumalon mula sa bubong.
“Ate Mara.”
Ngumiti siya.
“Napakadali pa rin niyang lokohin.”
Pinilit kong manatiling gising.
“Hindi… nasira ang crane.”
“Siyempre, hindi.”
Yumuko siya at lumapit sa tainga ko.
“Gusto lang naman kitang ihulog sa tubig nang ilang segundo.”
“Plano kong kunan ang sarili ko habang inililigtas kita.”
“Hindi ko kasalanang nataranta ang operator at maling lever ang nahila niya.”
Mahina siyang tumawa.
“Pero ayos lang.”
“Pumayag na si Kuya Mateo na palabasing aksidente ang lahat.”
Kinuha niya ang cellphone ko mula sa drawer.
Ginamit niya ang daliri ko para i-unlock iyon.
Pagkatapos, nagpadala siya ng mensahe sa group chat ng aming pamilya.
“Kusa akong pumunta sa dulo ng barko. Walang kinalaman si Sofia sa nangyari.”
Sinubukan kong bawiin ang kamay ko.
Wala na akong lakas.
“Ano… ang gusto mong gawin?”
“Tulungan si Kuya.”
Binuksan niya ang digital medical record ko at ikinabit ang isang maliit na aparato sa sistemang nasa tabi ng kama.
Nagbago ang nakasulat na dahilan ng pagkakaospital ko:
“Pinaghihinalaang sinaktan ng pasyente ang kaniyang sarili.”
Muling yumuko si Sofia.
Malambing ang kaniyang boses.
“Kapag namatay ka, iisipin ng lahat na nagpakamatay ka dahil sa selos.”
“At kapag nakaligtas ka…”
Huminto ang daliri niya sa pindutang tuluyang magpapahinto sa makinang tumutulong sa aking paghinga.
“…tutulungan kitang mamatay nang maayos.”
Sa sandaling iyon, narinig sa labas ang mga yabag ni Mateo.
Agad hinawakan ni Sofia ang kamay ko at humagulgol.
Bumukas ang pinto.
Nanginginig siyang sumigaw:
“Kuya! Tinanggal ni Ate Mara ang sarili niyang oxygen, tapos pinipilit niya akong umamin sa kasalanang hindi ko ginawa!”
Tiningnan ni Mateo ang monitor na nagliliwanag sa pula.
Pero hindi siya tumawag ng doktor.
Lumapit siya, inagaw ang control device mula sa kamay ko, at malamig na nagsalita:
“Mara, mamamatay ka na lang, gusto mo pa ring sirain si Sofia?”
Sa likuran niya, tahimik na inilapat ni Sofia ang daliri sa pindutang magpapahinto sa makina.
BAHAGI 2 — Ang Huling Tatlumpung Segundo
Sa likuran ni Mateo, tahimik na idiniin ni Sofia ang daliri sa pindutang magpapahinto sa makina.
Namatay ang ilaw ng ventilator.
Tumigil ang malamig na hanging pumapasok sa mga baga ko.
Agad akong napahigop, ngunit walang sapat na oxygen na dumating.
Sunod-sunod na tumunog ang monitor.
“Kuya, natatakot ako!”
Humagulgol si Sofia at kumapit sa braso ni Mateo.
“Sinubukan niya akong saktan!”
Sa halip na tawagin ang doktor, humarang si Mateo sa pagitan namin.
“Mara, tama na!”
Pinilit kong ituro ang makina.
Ngunit wala nang tinig na lumabas sa bibig ko.
Pulang babala ang kumikislap sa monitor.
Bumaba ang oxygen level ko.
Pitumpu’t dalawa.
Animnapu’t walo.
Animnapu.
Akala ni Mateo, pilit ko pa ring inaakusahan si Sofia.
Hinawakan niya ang nanginginig kong kamay.
“Kapag gumaling ka, pag-uusapan natin ang ginawa mo.”
“Pero ngayon, humingi ka muna ng tawad kay Sofia.”
Gusto kong matawa.
Sa huling sandali ng buhay ko, paghingi pa rin ng tawad ang hinihingi niya sa akin.
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok ang isang batang nurse at natigilan nang makita ang patay na ventilator.
“Sir, lumayo po kayo!”
Tinulak niya ang emergency button.
Agad dumating ang mga doktor.
Inilayo nila sina Mateo at Sofia habang pilit na binubuhay ang makina.
“Walang pulso!”
“Simulan ang CPR!”
Bumagsak ang mga kamay ng doktor sa dibdib ko.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Sa bawat pagdiin, parang muling nababali ang mga tadyang ko.
Ngunit wala na akong maramdamang sakit.
【Labinglimang segundo bago makumpleto ang misyon.】
Sa gitna ng kaguluhan, napansin ng nurse ang maliit na aparatong ikinabit ni Sofia sa medical system.
Hindi niya iyon ginalaw.
Tahimik lamang niyang inilabas ang sariling cellphone at kinunan iyon.
“Sino ang huling humawak sa control panel?” sigaw ng doktor.
Agad itinuro ni Sofia ang katawan ko.
“Siya po! Siya ang nagpatay ng makina!”
Ngunit sumagot ang nurse:
“Hindi maaari. Hindi niya maaabot ang switch mula sa higaan.”
Nawala ang pag-iyak sa mukha ni Sofia.
Isang saglit lamang.
Pero nakita iyon ni Mateo.
【Sampung segundo.】
Nagsimulang umatras si Sofia.
Tinangka niyang bunutin ang aparatong ikinabit niya.
Mabilis siyang pinigilan ng nurse.
“Huwag ninyong gagalawin! Bahagi iyan ng ebidensiya!”
“Ano’ng ebidensiya?”
Matalim na tumingin si Mateo kay Sofia.
“Bakit may nakakabit na device sa sistema?”
“Kuya, hindi ko alam!”
【Limang segundo.】
Tinamaan ng kuryente ang dibdib ko.
Muling umangat ang katawan ko bago bumagsak sa kama.
Walang tibok.
【Apat.】
“Mara!”
Ngayon lamang lumapit si Mateo.
【Tatlo.】
Hinawakan niya ang malamig kong kamay.
【Dalawa.】
“Mara, buksan mo ang mga mata mo!”
【Isa.】
Tumigil ang lahat.
Naging isang tuwid na linya ang nasa monitor.
【Nakumpirma ang kamatayan ng host dahil sa direktang ginawa ng target.】
【Matagumpay na nakumpleto ang misyon.】
【Inihahanda ang pagbabalik ng host sa orihinal na mundo.】
Sa malayo, narinig ko ang unang pagkakataong isigaw ni Mateo ang pangalan ko na parang ako naman ang pinakamahalagang tao sa buhay niya.
Ngunit huli na ang lahat.
Kasabay ng paglayo ng tinig niya, isang bagong mensahe ang lumitaw sa harap ko.
【Natukoy ang hindi awtorisadong pakikialam sa proseso ng misyon.】
【May ikatlong taong nagtangkang pumatay sa host bago matapos ang itinakdang oras.】
【Bilang kabayaran, maaaring pumili ang host ng gantimpala.】
【Una: Bumalik kaagad sa orihinal na mundo.】
【Ikalawa: Manatili nang tatlumpung araw, muling mabuhay, at personal na tapusin ang lahat ng nagsimula nito.】
Hindi ko na kailangang mag-isip.
“Tatlumpung araw.”
Sa loob ng operating room, biglang muling tumibok ang puso ko.
At ang unang taong nakita ko nang imulat ko ang mga mata ko ay hindi si Mateo.
Kundi si Sofia—nakatingin sa akin na para bang isang bangkay ang bumangon upang singilin siya.
BAHAGI 3 — Ang Babaeng Bumalik Mula sa Kamatayan
Nang makita ni Sofia na gumalaw ang mga daliri ko, napasigaw siya.
“Imposible!”
Sabay-sabay na lumingon ang lahat.
“May pulso!” sigaw ng doktor. “Ihanda ang gamot!”
Muling nagkagulo sa paligid ko.
Sa labas ng salaming pinto, nakatayo si Mateo.
Maputla ang mukha niya.
Nakatitig lamang siya habang pilit akong ibinabalik ng mga doktor sa buhay.
Samantala, pilit na lumalayo si Sofia.
Pero hindi na siya pinayagan ng nurse.
“Manatili po kayo rito. Papunta na ang security.”
“Ano ang karapatan mong pigilan ako?”
“Ikaw ang huling humawak sa ventilator.”
Galit na itinaas ni Sofia ang kamay niya, ngunit nahawakan iyon ni Mateo bago pa niya masampal ang nurse.
“Bitawan mo ako, Kuya!”
Hindi siya binitiwan ni Mateo.
Sa unang pagkakataon, wala akong nakitang lambing sa mga mata niya habang nakatingin kay Sofia.
“Bakit mo sinabing si Mara ang nagpatay ng makina?”
“Dahil nakita ko!”
“Hindi niya maaabot ang control panel.”
Natigilan si Sofia.
Mabilis siyang nakaisip ng palusot.
“Baka bago tayo pumasok—”
“Kasama mo akong pumasok.”
Nanginginig ang tinig ni Mateo.
“Buhay ang makina noon.”
Nawala ang kulay sa mukha ni Sofia.
Sakto namang dumating ang security team ng ospital.
Kinuha nila ang maliit na aparatong ikinabit niya sa medical system. Sinuri rin nila ang access logs at footage mula sa hallway.
Akala ni Sofia nabura na niya ang lahat.
Hindi niya alam na may hiwalay na backup server ang ospital—isang sistemang ipinagawa ko ilang buwan bago ang aksidente matapos kong mapansing paulit-ulit siyang nakikialam sa mga rekord ng charity foundation.
Narekober ang buong tala.
Ang oras na pumasok siya sa silid.
Ang pagbabago sa medical record ko.
Ang mensaheng ipinadala niya gamit ang cellphone ko.
At ang eksaktong sandaling pinatay niya ang ventilator.
Pero hindi pa iyon ang pinakamalaking pagkakamali niya.
Nakarekord din sa maliit na aparato ang sarili niyang boses.
Gusto lang naman kitang ihulog sa tubig nang ilang segundo.
Plano kong kunan ang sarili ko habang inililigtas kita.
Kapag namatay ka, iisipin ng lahat na nagpakamatay ka dahil sa selos.
Paulit-ulit na pinatugtog ng security officer ang recording.
Sa bawat ulit, lalo lamang namumutla si Mateo.
“Hindi ako iyan!” sigaw ni Sofia. “Peke ang recording!”
Tumakbo siya patungo sa pinto.
Ngunit sinalubong siya ng mga pulis na ipinatawag ng nurse.
Nang lagyan siya ng posas, saka siya tuluyang nawalan ng kontrol.
“Kuya, sabihin mong hindi ko sinasadya!”
Kumapit siya sa manggas ni Mateo.
“Gusto ko lang gumawa ng magandang video! Hindi ko naman gustong mamatay siya!”
Nanatiling tahimik si Mateo.
Kaya sumigaw si Sofia:
“Ginawa ko ang lahat dahil palagi mo akong pinipili!”
Napatigil ang lahat.
Huminga siya nang mabilis habang tuluyang bumagsak ang maskara niya.
“Kapag umiiyak ako, iniiwan mo siya.”
“Kapag natatakot ako, kinakalimutan mo ang pangako mo sa kaniya.”
“Ikaw ang nagturo sa akin na walang mangyayari sa akin!”
Binitiwan ni Mateo ang kamay niya.
Doon niya naunawaan ang katotohanang matagal ko nang sinasabi.
Hindi lamang si Sofia ang gumawa ng halimaw sa sarili niya.
Si Mateo rin.
Siya ang nagligtas sa kaniya sa bawat kasalanan.
Siya ang nagbayad sa bawat taong nasaktan nito.
Siya ang tumawag sa kalupitan bilang pagiging mapaglaro at sa pagtatangkang pagpatay bilang isang pagkakamali.
Kinabukasan, kumalat sa buong bansa ang balita.
Hindi ito napigilan ng makapangyarihang pamilya de los Reyes.
Inilabas ng nurse ang kopya ng video sa mga imbestigador bago pa ito mabura ng sinuman.
Narekober din mula sa cellphone ni Sofia ang orihinal na kuha sa barko.
Malinaw roon na siya mismo ang nagtali ng safety rope sa daraanan ko.
Nakita ring ngumiti siya bago niya pinaandar ang crane.
Nahaharap siya ngayon sa mga kasong tangkang pagpatay, pakikialam sa medical records, paglustay ng pondong pangkawanggawa, at pagharang sa imbestigasyon.
Ang pinakamalupit para sa kaniya ay hindi ang pagkakakulong.
Kundi ang pagkawala ng mga taong dating sumasamba sa kaniyang huwad na kabutihan.
Makalipas ang tatlong araw, nagising akong muli.
Nag-iisa si Mateo sa tabi ng kama ko.
Hindi siya nakapag-ahit.
Namumula ang mga mata niya at gusot ang damit.
Nang makita niyang gising ako, agad siyang tumayo.
“Mara…”
Inabot niya ang kamay ko.
Inilayo ko iyon.
Nanatili sa hangin ang kamay niya bago dahan-dahang bumagsak.
“Alam ko na ang lahat,” sabi niya.
Hindi ako sumagot.
“Ako ang naglipat sa ventilator sa maling mode.”
“Alam ko.”
“At noong sinabi mong hindi ka makahinga…”
“Hindi ka naniwala.”
Napayuko siya.
“Wala akong karapatang humingi ng tawad.”
“Tama ka.”
Napapikit siya na para bang sinampal ko siya.
Ngunit iyon lamang ang katotohanan.
“Akala ko tungkulin kong protektahan si Sofia,” sabi niya. “Hindi ko napansing habang inililigtas ko siya sa bawat kasalanan, ikaw naman ang paulit-ulit kong inihahagis sa panganib.”
Tahimik akong tumingin sa kaniya.
Noon, iyon lamang ang gusto kong marinig.
Gusto kong aminin niyang mali siya.
Gusto kong piliin niya ako.
Gusto kong makita niya ang tunay na mukha ni Sofia.
Pero ngayong sinabi na niya ang lahat, wala na akong naramdamang saya.
May mga paghingi ng tawad na dumarating matapos mamatay ang taong naghihintay nito.
At kahit bumalik ako sa buhay, namatay na ang babaeng nagmahal sa kaniya.
“Kumuha ka ng abogado,” sabi ko.
Tumingin siya sa akin na may bahagyang pag-asa.
“Para kasuhan si Sofia?”
“Para sa diborsiyo natin.”
Nawala ang pag-asa sa mukha niya.
“Mara, bigyan mo ako ng pagkakataon.”
“Binigyan kita ng napakaraming pagkakataon.”
“Hindi ko alam—”
“Alam mo.”
Pinutol ko siya.
“Alam mong muntik na akong mamatay sa dagat.”
“Alam mong hindi ako makahinga.”
“Alam mong maaaring mapanganib si Sofia.”
“Pinili mo lamang na huwag maniwala dahil mas madali para sa iyong sisihin ako.”
Wala siyang naisagot.
“Hindi ka nawalan ng asawa dahil niloko ka ni Sofia,” dagdag ko.
“Nawalan ka ng asawa dahil sa bawat pagkakataong kailangan kong iligtas mo ako, pinili mong maging dahilan kung bakit lalo akong nasaktan.”
Makalipas ang isang linggo, pinirmahan ko ang mga papeles ng diborsiyo.
Isinuko rin ni Mateo ang posisyon niya bilang direktor ng ospital at chairman ng charity foundation habang nagpapatuloy ang imbestigasyon.
Hindi ko kinuha ang perang inalok ng pamilya niya.
Ang kinuha ko lamang ay ang bahagi ng ari-ariang legal na nakapangalan sa akin.
Ibinenta ko iyon at nagtayo ng isang independiyenteng rescue foundation para sa maliliit na isla—walang pekeng livestream, walang artistang nagpapanggap na bayani, at walang pamilyang makapangyarihang kayang magbura ng kasalanan.
Ang nurse na nagligtas sa akin, si Lila Santos, ang naging unang medical director nito.
Ang mangingisdang humila sa akin mula sa dagat ang namuno sa coastal rescue team.
Sa loob ng isang buwan, nakapaglagay kami ng emergency radios, rescue boats, at storm shelters sa labindalawang liblib na komunidad.
Sa huling araw ng ibinigay sa akin ng sistema, pumunta ako sa dalampasigan.
Maaliwalas ang langit.
Tahimik ang dagat na minsang muntik nang maging libingan ko.
Nakatayo sa malayo si Mateo.
Hindi siya lumapit.
Marahil alam niyang wala na siyang karapatang guluhin ang kapayapaang matagal kong ipinaglaban.
Tumunog ang cellphone ko.
Isang mensahe mula sa abogado ang lumitaw:
Nahatulan si Sofia. Tinanggap ng hukuman ang lahat ng ebidensiya.
Kasunod noon, nagsalita ang sistema.
【Natapos na ang tatlumpung araw.】
【Maaari nang bumalik ang host sa orihinal na mundo.】
Pumikit ako.
Sa unang buhay ko, ginugol ko ang bawat araw sa paghihintay na piliin ako ng ibang tao.
Ayoko nang bumalik sa ganoong buhay.
“May ikatlong pagpipilian ba?”
Ilang sandaling natahimik ang sistema.
【Maaaring manatili ang host sa mundong ito.】
【Kapalit nito, tuluyan nang mawawala ang sistema. Wala nang muling pagkakataon.】
Tiningnan ko ang rescue station sa di-kalayuan.
Naroon ang mga batang tumatakbo sa dalampasigan.
Naroon ang mga bangkang handang pumalaot kapag may nangangailangan ng tulong.
At naroon ang mga taong hindi ako kilala bilang asawa ni Mateo de los Reyes.
Kilala nila ako bilang Mara.
Ang babaeng bumalik mula sa dagat at nagtayo ng lugar kung saan walang buhay ang ituturing na maliit na halaga lamang.
“Mananatili ako.”
【Nakumpirma ang desisyon.】
【Nawa’y mabuhay ka para sa iyong sarili sa pagkakataong ito.】
Naglaho ang tinig sa isip ko.
Kasabay noon, lumapit si Rafael—the mangingisdang unang nagligtas sa akin.
May hawak siyang dalawang tasa ng mainit na kape.
Hindi siya nagtanong kung bakit ako umiiyak.
Hindi rin niya sinabing kailangan kong maging matatag.
Tahimik lamang siyang tumabi sa akin at iniabot ang isang tasa.
“May paparating na ulan,” sabi niya.
Tumingin ako sa malayo.
“Bagyo ba?”
Umiling siya.
“Ulan lang.”
Ngumiti ako.
Sa unang pagkakataon, hindi ako natakot sa madilim na ulap.
Dahil ngayon, wala na ako sa barko ng ibang tao.
Ako na ang may hawak ng timon.
At saanman ako dalhin ng dagat, hinding-hindi ko na muling isusuko ang buhay ko para lamang mapili ng isang lalaking hindi kailanman natutong makita ang halaga ko.
