PINIPILIT AKONG IPAUBAYA NG FIANCÉ KO ANG PARANGAL KO SA “KAPATID” NIYA—KAYA PUMIRMA AKO SA KUMPANYA NG PINAKAMATINDI NIYANG KARIBAL
PINIPILIT AKONG IPAUBAYA NG FIANCÉ KO ANG PARANGAL KO SA “KAPATID” NIYA—KAYA PUMIRMA AKO SA KUMPANYA NG PINAKAMATINDI NIYANG KARIBAL
Bahagi 1
Sa araw na tatanggapin ko ang pinakamalaking parangal sa buong karera ko, biglang hiniling ng fiancé kong ibigay ko sa kinakapatid niyang babae ang lahat ng pinaghirapan ko.
“Mag-isang nagpapalaki ng anak si Bianca,” sabi ni Marco habang inilalapag sa harapan ko ang kasulatan ng paglilipat ng karapatan. “Mas kailangan niya ang kasikatan at premyo kaysa sa iyo.”
“Pipirma ka lang dito. Matutuloy pa rin ang kasal natin sa susunod na buwan.”
Tinitigan ko siya.
“Dalawang taon akong halos hindi natulog para matapos ang koleksiyong ito.”
Kalmado lang siyang sumagot.
“Bata ka pa, Althea. Makagagawa ka pa ulit.”
Sa likuran niya, nakatayo si Bianca habang karga ang anak.
Suot niya ang bestidang ako mismo ang nagdisenyo para sa awards night.
Sa leeg niya, nakasabit ang kuwintas na iniwan sa akin ng yumao kong ina.
Nakatago iyon sa vault sa condominium ni Marco.
Hindi ko na kailangang itanong kung sino ang nagbigay niyon sa kaniya.
Tinupi ko ang dokumento.
“Hindi ako pipirma.”
Biglang tumigas ang mukha ni Marco.
“Kung ganoon, ipagpapaliban natin ang kasal nang walang takdang panahon.”
Hinawakan niya sa kamay si Bianca at lumabas sila sa dressing room. Naiwan akong mag-isa sa gitna ng nag-uusisang tingin ng mga staff.
Iyon na ang ikapitong beses na ipinagpaliban ni Marco ang aming kasal dahil kay Bianca.
Noong una, iniwan daw ito ng nobyo.
Noong ikalawa, naospital ang anak nito.
Noong ikatlo, sinabi ni Bianca na nalulungkot siya tuwing nakakakita ng damit-pangkasal dahil naaalala niya ang nabigo niyang relasyon.
Ngayon naman, pati pangalan at karera ko ay gusto niyang angkinin.
Akala ni Marco, kahit ilang beses niya akong iwan, mananatili lang akong nakatayo sa parehong lugar at maghihintay na balikan niya ako.
Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.
May bagong post sa social media.
【Huling araw ko sa lungsod. Hindi ko pa rin maisama ang babaeng limang taon kong hinintay.】
Si Gabriel de Vera ang nag-post niyon.
Siya ang creative director ng pinakamalaking fashion group sa timog ng bansa.
Tatlong buwan na ang nakalipas, inalok niya akong pumunta sa Singapore upang pamunuan ang bago nilang luxury brand.
Tinanggihan ko iyon dahil ayaw ni Marco na umalis ako ng Pilipinas.
Binuksan ko ang chat namin ni Gabriel.
“May bisa pa ba ang alok mo?”
Agad siyang tumawag.
“May bisa pa.”
“Gusto ko ng buong creative control, shares sa kompanya, at karapatang gamitin ang sarili kong pangalan sa lahat ng disenyo.”
Natahimik siya nang dalawang segundo.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Ibibigay ko sa iyo ang doble ng lahat ng hinihingi mo.”
“Kailan tayo pipirma?”
“Nasaan ka?”
Ipinadala ko ang lokasyon ng hotel.
Labingwalong minuto lang ang lumipas nang dumating si Gabriel.
Suot pa rin niya ang amerikana mula sa board meeting. Tabingi ang kaniyang kurbata at basa pa sa ulan ang sapatos niya.
Nang makita niya ako, bigla siyang huminto.
“Sigurado ka na ba?”
“Ayoko nang hayaang nakawin ng ibang tao ang pangalan ko.”
Inilapag niya ang kontrata sa mesa, ngunit hindi niya agad iniabot ang bolpen.
“Althea, kapag pinirmahan mo ito, ipapadala bukas ng umaga ang appointment announcement sa lahat ng media outlet. Hindi ka na mapipilit ni Marco na bumalik.”
“Alam ko.”
“Kailangan mo ring sumakay sa eroplano kasama ko ngayong gabi.”
Hinubad ko ang engagement ring at inilapag iyon sa mesa.
“Ibigay mo sa akin ang bolpen.”
Pagkaraan ng sampung minuto, opisyal na akong co-founder at creative director ng brand na pinakamahigpit na kalaban ng kompanya ni Marco.
Matagal na tinitigan ni Gabriel ang pirma ko sa kontrata.
“Akala ko kailangan pa kitang hintayin nang limang taon.”
“Kontrata sa trabaho lang ang pinirmahan ko.”
“Alam ko.”
Ngumiti siya, ngunit namumula ang kaniyang mga mata.
“Basta gumawa ka ng isang hakbang papunta sa akin, ako na ang lalakad sa natitirang distansiya.”
Kinagabihan, dumalo pa rin ako sa birthday celebration ng lola ni Marco, gaya ng matagal ko nang ipinangako.
Puno ng puting bulaklak at maiinit na ilaw ang malaking bahay. Mula sa bakuran, maririnig ang karaoke na humahalo sa ingay ng mga jeepney sa kalapit na kalsada.
Pagkakita sa akin, sinalubong ako ni Marco.
“Late ka.”
Nakatayo sa tabi niya si Bianca.
Suot pa rin niya ang damit ko at kuwintas ng aking ina.
Iniabot sa akin ni Marco ang isang maliit na paper bag.
“Peace offering.”
Isang pares ng murang hikaw ang nasa loob.
Samantala, nakasuot sa pulsuhan ni Bianca ang jade bracelet na pinili ko sana bilang regalo para sa sarili ko sa araw ng aming kasal.
Hinaplos niya ang bracelet at matamis na ngumiti.
“Huwag kang magalit kay Marco, Ate Althea. Natakot lang siyang malungkot ako, kaya ipinahiram niya muna ito sa akin.”
Inilabas ko ang engagement ring, inilagay sa paper bag, at ibinalik kay Marco.
“Mula ngayon, hindi mo na kailangang mag-alala na malungkot siya.”
Kumunot ang noo niya.
“Ano na naman ang dramang ginagawa mo?”
“Aalis ako sa lungsod ngayong gabi.”
Tumawa si Bianca.
“Gagamitin mo ang pag-alis para pilitin si Marco na humingi ng tawad?”
“Hindi.”
Diretso kong tiningnan si Marco.
“Pumirma na ako ng kontrata kay Gabriel de Vera.”
Nalaglag sa sahig ang hawak niyang wineglass.
Biglang tumahimik ang buong bulwagan.
Marahas niyang hinawakan ang pulsuhan ko.
“Dadalhin mo sa kompanya niya ang koleksiyong pag-aari namin?”
“Akin ang mga disenyong iyon.”
“Fiancée kita! Lahat ng ginagawa mo ay pag-aari ng pamilya ko!”
Isa-isa kong inalis ang mga daliri niya sa aking braso.
“Hindi mo na ako fiancée.”
Biglang tumakbong papasok ang natatarantang katiwala.
“Sir Marco, may mga pulis at reporter sa labas!”
Bago pa makapagsalita ang sinuman, sumugod sa akin si Bianca.
Siya mismo ang pumunit sa balikat ng suot niyang bestida bago bumagsak sa sahig.
Hinawakan niya ang kaniyang tiyan at humagulgol.
“Ate Althea, alam kong galit ka sa akin, pero bakit mo ako itinulak? Buntis ako sa anak ni Marco!”
Sabay-sabay na napatingin sa akin ang lahat.
Hindi pa ako nakapagsasalita nang sampalin ako nang malakas ni Marco.
Kinalong niya si Bianca at galit na sinabi:
“Kapag may nangyari sa anak ko, sisiguraduhin kong mabubulok ka sa kulungan.”
Pumasok ang mga pulis.
Binuksan ng nangungunang opisyal ang hawak niyang warrant at tumingin sa direksiyon namin.
Agad akong itinuro ni Bianca.
“Siya iyon! Siya ang arestuhin ninyo!”
Lumapit ang pulis.
Ngunit sa harapan ni Marco siya huminto.
“Marco Villareal, inaaresto ka namin dahil sa pagnanakaw ng intellectual property, pamemeke ng mga lagda, at sa posibleng pagkakasangkot mo sa pagkamatay ng ina ni Althea tatlong taon na ang nakalipas.”
Nawala ang ngiti ni Bianca.
Namutla si Marco.
Sa ilalim ng punit na palda ni Bianca, may nakita akong pulang USB drive na nahulog sa sahig.
Iyon ang mismong USB na dala ng aking ina noong gabing namatay siya.
Mas mabilis kumilos si Bianca kaysa sa aming lahat.
Mariin niya iyong tinapakan.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin at ngumiti.
“Gusto mo bang malaman kung ano ang nai-record ng nanay mo bago siya namatay?”
Bahagi 2
Bago pa tuluyang madurog ang USB, mabilis na sumugod ang isang pulis at itinulak palayo ang paa ni Bianca.
Dinampot ng imbestigador ang basag na device gamit ang ebidensiya bag.
“Hindi ninyo iyan maaaring kunin!” sigaw ni Bianca. “Akin iyan!”
Napatingin sa kaniya ang lahat.
Kahit si Marco ay natigilan.
Kalmadong nagtanong ang imbestigador, “Kung sa iyo ito, bakit mo sinabi noong nakaraang linggo na hindi mo pa ito nakita?”
Nawala ang kulay sa mukha ni Bianca.
“Hindi ko… Hindi ko alam ang sinasabi ninyo.”
Mula sa pintuan ay lumitaw si Gabriel kasama ang isang abogada at dalawang digital forensic specialists.
Lumapit siya sa akin, ngunit hindi niya ako hinawakan agad.
“Nasaktan ka ba?”
Doon ko lamang naramdaman ang hapdi ng pisngi ko.
Umiling ako.
“Paano mo nalaman ang tungkol sa USB?”
“May ipinadalang email sa kompanya ko kaninang hapon,” sagot niya. “Naka-schedule itong maipadala ngayong araw, tatlong taon matapos mamatay ang mama mo.”
Iniabot ng abogada ang nakaprint na kopya sa imbestigador.
Galing iyon sa lumang email address ni Mama.
【Kung may mangyari sa akin, hanapin ang pulang USB. Huwag pagkatiwalaan ang sinumang gumagamit sa pangalan ng anak ko.】
Nang marinig iyon, biglang nagpumilit si Marco na makawala sa mga pulis.
“Kasalanan ni Bianca ang lahat! Siya ang kumuha ng USB! Wala akong alam sa pagkamatay ng mama ni Althea!”
Dahan-dahang tumayo si Bianca.
Kanina ay umiiyak siya at kunwaring nanghihina, ngunit ngayon ay wala nang bakas ng sakit sa mukha niya.
“Talaga, Marco?” malamig niyang tanong. “Sino ang nagtanggal ng brake fluid sa kotse niya?”
Namutla si Marco.
Naghiyawan ang mga bisita. Agad na itinaas ng mga reporter ang kanilang mga camera.
Sinubukan ni Marco na lapitan si Bianca, ngunit pinigilan siya ng dalawang pulis.
“Tumahimik ka!”
Ngumiti si Bianca.
“Bakit? Hindi ba’t sinabi mong aksidente lang ang mangyayari? Ikaw ang may utang sa kompanya. Ikaw ang nangangailangan sa mga disenyo ng nanay ni Althea.”
Parang biglang nawalan ng hangin ang buong bulwagan.
Tatlong taon kong pinaniwalaang simpleng aksidente ang pagkamatay ni Mama.
Tatlong taon kong sinisi ang sarili ko dahil ako ang huling tumawag sa kaniya noong gabing iyon.
Lumapit ako kay Marco.
“Pinatay mo ang mama ko dahil sa mga disenyo niya?”
“Huwag kang maniwala sa kaniya,” mabilis niyang sabi. “Galit lang si Bianca dahil ayaw kong pakasalan siya.”
“Pero buntis daw siya sa anak mo.”
Hindi siya nakasagot.
Biglang nagsalita ang batang anak ni Bianca mula sa tabi ng sofa.
“Mama, sabi mo si Tito Marco rin ang daddy ko.”
Napalingon ang lahat sa bata.
Tinakpan ni Bianca ang bibig nito, ngunit huli na.
Napatitig ako kay Marco.
Ang batang tinulungan kong ipagamot, binilhan ng gamit sa paaralan, at ipinagtanggol sa mga taong nang-iinsulto sa kaniya—anak pala ni Marco.
Hindi pala ako ikatlong tao sa relasyon nila.
Ako ang ginamit nilang panakip.
Nang gabing iyon, parehong isinakay sa magkaibang sasakyan ng pulis sina Marco at Bianca.
Ngunit bago maisara ang pinto, sumigaw si Bianca:
“Hindi pa tapos ito, Althea! Kapag binuksan ninyo ang USB, ikaw ang unang masisira!”
Bago ako makapagtanong, nilapitan ako ng forensic specialist.
“Ma’am Althea, nabuksan na namin ang isang bahagi ng drive.”
Iniabot niya sa akin ang tablet.
May video roon ng aking ina, kuha isang araw bago siya namatay.
Diretso siyang nakatingin sa camera.
“Anak, kung pinapanood mo ito, may isang bagay akong itinago sa iyo tungkol sa tunay mong ama.”
Bahagi 3
Nang marinig ko ang mga salitang iyon, tila muling gumuho ang sahig sa ilalim ng aking mga paa.
Akala ko natapos na ang pinakamasakit na bahagi.
Nagkamali ako.
Sa video, nanginginig ang mga kamay ni Mama habang hawak ang isang lumang litrato. Nakatayo siya sa tabi ng isang lalaking nakasuot ng puting polo, ngunit natatakpan ng liwanag ang mukha nito.
“Ang lalaking kinilala mong ama ay minahal ka,” sabi niya. “Pero hindi siya ang tunay mong ama. Nang malaman ito ng pamilya Villareal, ginamit nila ang lihim para kontrolin ako.”
Huminto ang video.
Nasira ang susunod na bahagi ng file.
Agad kong hinarap ang forensic specialist.
“Maibabalik pa ba?”
“Posible, pero kailangan namin ng ilang araw.”
Tumawa nang mapait ang lola ni Marco mula sa gitna ng bulwagan.
“Hindi na kailangan.”
Lahat ay napatingin sa matandang babae.
Unti-unti siyang lumapit sa akin, hawak ang baston.
“Ang tunay mong ama ay anak ko.”
Naramdaman kong nanigas ang buong katawan ko.
“Kung ganoon… kamag-anak ko si Marco?”
“Hinding-hindi.” Mabilis siyang umiling. “Hindi Villareal si Marco.”
Parang may isa na namang bombang sumabog sa silid.
Ipinaliwanag niyang sanggol pa lamang si Marco nang ampunin siya ng kaniyang yumaong anak na babae. Itinago ng pamilya ang katotohanan upang maprotektahan ang reputasyon at mana nito.
Samantala, ang tunay kong ama ay ang panganay niyang anak—isang lalaking itinakwil matapos niyang piliing pakasalan ang aking ina.
Namatay siya sa isang aksidente bago ako isinilang.
“Ipinangako ko sa anak kong poprotektahan ko kayo,” umiiyak na sabi ng matanda. “Pero natakot akong masira ang pangalan ng pamilya. Pinili kong manahimik.”
“Alam ba ni Marco?”
“Dalawang taon bago namatay ang mama mo, nalaman niya ang lahat. Kapag napatunayang apo kita, mapupunta sa iyo ang malaking bahagi ng shares na ginagamit niya bilang collateral sa mga utang niya.”
Doon ko naunawaan ang buong plano.
Hindi lamang mga disenyo ni Mama ang habol nila.
Gusto rin nilang mawala ang ebidensiya ng aking pagkakakilanlan.
At kung nagpakasal ako kay Marco, makokontrol niya pati ang mga ari-ariang mapupunta sa akin.
Kaya pitong beses niyang ipinagpaliban ang kasal, ngunit hindi niya ako tuluyang binitawan.
Kailangan niya akong manatiling malapit, sunud-sunuran at walang alam.
Lumapit sa akin ang lola ni Marco at iniabot ang isang lumang sobre.
Nasa loob ang birth certificate ng aking ama, mga liham niya para kay Mama, at isang DNA report na hindi kailanman naipakita sa akin.
“Sa iyo ang mga ito,” sabi niya. “At handa akong tumestigo.”
Hindi ko tinanggap ang kamay niyang iniaabot.
Kinuha ko lamang ang sobre.
“Hindi kita mapapatawad ngayong gabi.”
Tumango siya habang umiiyak.
“Nauunawaan ko.”
Sa labas ng bahay, bumuhos ang malakas na ulan.
Hindi na ako bumalik sa party.
Tahimik akong sinamahan ni Gabriel hanggang sa sasakyan. Binuksan niya ang pinto para sa akin, ngunit hindi niya ako pinilit sumakay.
“May isang oras pa bago ang flight,” sabi niya. “Kung gusto mong manatili, kakanselahin natin.”
Tiningnan ko ang bahay na minsan kong pinangarap na maging bahagi ng buhay ko.
Sa likod ng mga mamahaling bintana, nagkakagulo ang pamilya Villareal. Nagsisigawan ang mga kamag-anak, naghahabol ng pahayag ang mga reporter, at kinukuha ng mga pulis ang bawat dokumento.
Pagkatapos ay tumingin ako kay Gabriel.
“Hindi. Aalis tayo.”
Sa eroplano ako unang umiyak.
Hindi dahil kay Marco.
Hindi rin dahil sa kasal na hindi natuloy.
Umiyak ako para sa sarili kong pitong beses na naghintay, pitong beses na nagpatawad, at pitong beses na naniwalang kailangan kong magsakripisyo para matawag na mabuting babae.
Hindi nagsalita si Gabriel.
Inilapag lamang niya ang panyo sa tabi ko at ibinaling ang mukha sa bintana upang bigyan ako ng pagkakataong umiyak nang walang kahihiyan.
Makalipas ang tatlong araw, tuluyang na-recover ang mga file sa USB.
Naroon ang mga kontratang pineke ni Marco.
Naroon ang recording ng pag-uusap nila ni Bianca tungkol sa pagsira sa sasakyan ni Mama.
Naroon din ang video mula sa parking garage kung saan makikitang si Marco mismo ang lumapit sa kotse habang nagbabantay si Bianca.
Hindi nila planong patayin si Mama, ayon sa kanilang depensa.
Gusto lamang daw nila siyang takutin at pigilan sa pagpunta sa pulisya.
Ngunit hindi nabawasan ng palusot na iyon ang bigat ng kanilang ginawa.
Lumabas din sa medical examination na hindi buntis si Bianca.
Ang ikalawang “anak” na ipinagbubuntis niya ay kasinungalingan lamang.
Subalit pinatunayan ng DNA test na si Marco nga ang ama ng una niyang anak.
Dahil menor de edad at walang kasalanan ang bata, hiniling kong huwag ilabas sa media ang pangalan at mukha nito. Sa tulong ng social services, inilagay muna siya sa pangangalaga ng isang maayos na kamag-anak.
Hindi ko kayang kamuhian ang batang minsang tumawag sa akin ng “Tita Althea.”
Biktima rin siya ng mga magulang niya.
Pagkaraan ng anim na buwan, nahatulan sina Marco at Bianca sa pamemeke, pandaraya, pagnanakaw ng intellectual property, obstruction of justice at pagkakasangkot sa pagkamatay ni Mama.
Mas mahaba ang sentensiya ni Marco dahil napatunayang siya ang mismong sumira sa preno.
Nang ilabas siya sa korte, hinabol niya ako.
“Althea, sandali! Niloko lang ako ni Bianca! Ikaw talaga ang mahal ko!”
Hindi ako huminto.
Sumigaw pa siya:
“Pitong taon tayo! Wala ka bang nararamdaman?”
Doon ako lumingon.
“Pitong taon kitang minahal. At sa bawat taon, tinuruan mo akong piliin ang sarili ko nang mas kaunti.”
Natahimik siya.
“Ngayon, wala ka nang matitirang bahagi sa akin.”
Iyon ang huling pagkakataong nakita ko siya.
Samantala, ibinalik sa akin ng korte ang lahat ng karapatan sa mga disenyo ni Mama at ang shares na para sana sa aking ama.
Hindi ko ginamit ang apelyido ng pamilya Villareal.
Sa halip, ipinangalan ko kay Mama ang una kong koleksiyon bilang creative director.
Tinawag ko itong “Liwanag Pagkatapos ng Ulan.”
Sa unang fashion show namin sa Singapore, bawat kasuotan ay hango sa mga lumang sketch niya. Hindi ko itinago ang kaniyang pangalan sa maliliit na letra. Inilagay ko iyon sa pinakamalaking screen sa likod ng runway.
Nang matapos ang palabas, sabay-sabay na tumayo ang mga manonood.
Sa backstage, nakita kong tahimik na pumapalakpak si Gabriel.
Hindi siya lumapit habang napapalibutan ako ng reporters at buyers.
Gaya ng ipinangako niya, hinayaan niya akong tumayo sa sarili kong liwanag.
Ako ang lumapit sa kaniya.
“Bakit ang layo mo?”
“Gabi mo ito.”
“Pwede namang maging gabi natin.”
Hindi siya agad nakasagot.
Kaya ako na ang humawak sa kamay niya.
Isang taon pa ang lumipas bago niya ako niyayang magpakasal.
Walang engrandeng restaurant.
Walang mga camera.
Dinala niya ako sa isang maliit na terrace na tanaw ang dagat. Nasa mesa ang dalawang tasa ng kape at isang simpleng singsing.
Ngunit bago siya lumuhod, pinigilan ko siya.
“May kondisyon ako.”
Agad siyang tumayo nang tuwid.
“Ano iyon?”
“Hindi ko isusuko ang pangalan ko, trabaho ko o mga pangarap ko para sa kasal.”
Ngumiti siya.
“Hindi kita minahal para lumiit ang mundo mo.”
“At hindi mo ako maaaring iwan para habulin ang problema ng ibang babae.”
“Kapag may problema ang ibang babae, tatawag tayo ng tamang tulong. Hindi ako ang gaganap na tagapagligtas.”
Napatawa ako.
“Isa pa. Pantay tayo sa lahat.”
“Althea, kaya nga dalawa ang upuan sa mesa.”
Saka lamang ako tumango.
“Oo.”
Ikinasal kami sa isang maliit na simbahan malapit sa dagat.
Hindi ako nagsuot ng mamahaling alahas.
Ang tanging palamuti ko ay ang kuwintas ni Mama, na nabawi ng pulisya mula kay Bianca.
Sa unang hanay, may isang bakanteng upuan para sa kaniya.
Pagkatapos ng seremonya, hinawakan ni Gabriel ang kamay ko.
“Masaya ka ba?”
Tumingin ako sa dagat, sa aming mga kaibigan, at sa pangalang nakaburda sa laylayan ng sarili kong bestida.
Pangalan ko iyon.
Hindi pangalan ni Marco.
Hindi pangalan ng pamilyang nagtago sa akin.
At hindi pangalan ng sinumang lalaking kailangan kong sundin.
“Ako ang pumili ng buhay na ito,” sagot ko. “Kaya oo, masaya ako.”
Sa pagkakataong iyon, hindi na ako ang babaeng naiwan upang maghintay.
Ako na ang babaeng marunong umalis.
At sa dulo ng landas na ako mismo ang pumili, may isang lalaking hindi humiling na isuko ko ang aking liwanag.
Tumabi lamang siya sa akin—at sabay kaming naglakad patungo sa araw.
