Nagbebenta lang ako ng mangga sa gilid ng kalsada nang bigla akong natigilan—dumating ang online boyfriend ko sakay ng sports car hanggang baryo.
Nagbebenta lang ako ng mangga sa gilid ng kalsada nang bigla akong natigilan—dumating ang online boyfriend ko sakay ng sports car hanggang baryo. Gumawa ako ng kung anu-anong dahilan para itaboy siya, pero nang lumitaw ang “babaeng bida,” may fiancé na pala ito… at tatlong itim na sasakyan ang biglang humarurot diretso sa amin.
Bahagi 1
Nakasquat ako sa gilid ng kalsada, yakap ang isang bilao ng hinog na mangga habang suot ang malapad na sombrerong kupas na sa araw.
Sobrang init.
Parang naglalabas ng singaw ang mismong kalsada.
Sa di-kalayuan, magkakatabi ang mga bahay na yero ang bubong. May ilang batang nakapaa na naghahabulan sa ilalim ng mga puno ng niyog, habang humahalo ang malakas na videoke mula sa isang bahay sa tilaok ng manok at ingay ng mga motorsiklo.
Biglang nag-vibrate ang cellphone ko sa bulsa.
Nag-message ang online boyfriend ko.
[Nandito na ako.]
Agad akong napatingala.
Isang makintab na itim na sports car ang dahan-dahang huminto sa maalikabok na kalsada sa tapat ng maliit na palengke.
Bumukas ang pinto.
Isang matangkad na lalaki ang bumaba.
Naka-itim siyang polo at maayos na pantalon. Malapad ang balikat, mahaba ang mga binti, at ang relo sa pulsuhan niya ay mukhang mas mahal pa kaysa sa bahay na tinutuluyan ko.
Tinitigan ko siya.
Pagkatapos ay tiningnan ko ulit ang mensahe.
Biglang kumabog ang puso ko.
Hindi nga?!
Sinabi ng online boyfriend ko na ordinaryong empleyado lang siya sa isang opisina!
Eh ano naman itong nasa harap ko?
CEO na nagkukunwaring karaniwang tao para maranasan ang simpleng buhay?
Yumuko agad ako at mabilis na nag-type.
[Sorry. Sa tingin ko hindi tayo bagay. Huwag na tayong magkita.]
Pipindutin ko na sana ang send nang biglang may mga translucent na salita na lumitaw sa harapan ko.
Parang may daan-daang taong nagko-comment sa hangin.
[Sandali! Mali ang eksenang ito!]
[Hindi ba dapat tumakas muna ang kontrabidang babae bago dumating ang male lead?]
[Oo! Pagkatapos lokohin ng online girlfriend, babalik ang male lead sa alta sociedad, magiging malamig at walang puso, tapos makikilala niya ang totoong female lead makalipas ang tatlong taon!]
Napatigil ang mga daliri ko.
Kontrabidang babae?
Male lead?
Tatlong taon?
Isa pang komento ang dumaan.
[Siguradong iyong babaeng nagbebenta ng mangga ang online girlfriend niya.]
[Sa original story, gumamit siya ng larawan ng ibang babae at nagsinungaling tungkol sa sarili niya. Nang malaman niyang sobrang yaman pala ng male lead, natakot siyang mabuking kaya bigla na lang siyang naglaho.]
[Dahil doon, nawalan ng tiwala sa pag-ibig ang male lead at tuluyang nagbago ang ugali niya.]
Natahimik ako.
Dahan-dahan kong tiningnan ang sarili ko.
Maluwag na T-shirt.
Kupas na jeans.
Murang tsinelas na nabili ko lang sa palengke.
At isang bilao ng mangga sa harapan ko.
Ako?
Manloloko?
Sigurado ba sila?
Bubuksan ko na sana ang bibig ko para tumutol nang mapatingin sa direksiyon ko ang lalaki.
Huminto ang tingin niya sa akin.
Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.
Pagkatapos ay diretso siyang naglakad papunta sa akin.
Agad kong ibinaba ang sombrero para matakpan ang kalahati ng mukha ko.
Hindi puwede.
Kung totoo ang mga komentong iyon, hindi ko maaaring hayaang mangyari ang original plot.
Kailangan ko lang siyang paayawin sa akin ngayon.
Kapag hindi siya nasaktan, hindi siya magiging malamig at madilim ang personalidad.
At kapag hindi siya naging ganoon, makikilala niya nang maayos ang totoong female lead balang araw.
Perfect.
Mabilis akong tumayo.
“Sino ang hinahanap mo?”
Huminto siya sa harapan ko.
Sobrang lapit namin na naaamoy ko ang banayad niyang pabango.
“May hinahanap akong babae.”
“Ah.”
Agad kong itinuro ang dulo ng kalsada.
“Lumipat na siya.”
Tinitigan niya ako.
“Hindi mo pa nga tinatanong ang pangalan.”
“…”
Patay.
Umubo ako nang bahagya.
“Kakaunti lang naman ang mga dalaga rito. Halos lahat lumipat na.”
Hindi niya inalis ang tingin niya sa akin.
Maitim at malalim ang mga mata niya.
Parang nababasa niya bawat kasinungalingan ko.
Nagsisimula na akong kabahan nang biglang tumunog ang cellphone niya.
Kasabay noon—
Nag-vibrate rin ang cellphone ko.
Parehong-pareho ang notification sound.
Ako: “…”
Siya: “…”
Sumabog ang mga komentong nasa hangin.
[HAHAHAHA! HULI KA!]
[Takbo na, girl!]
[Ang talino ng male lead, tapos akala niya maloloko niya?!]
Dahan-dahang bumaba ang tingin ng lalaki sa cellphone na pilit kong itinatago sa likod ng bilao.
“Lumipat na?”
Pilit akong ngumiti.
“Baka… ang kaluluwa niya ang lumipat.”
Bigla siyang natawa.
Napatulala ako.
Ayon sa mga komentong nakita ko, sa hinaharap ay magiging kilala siyang malamig, tahimik, at halos hindi ngumiti kaninuman.
Pero ngayon…
Napakaganda ng ngiti niya.
Bahagyang nakataas ang sulok ng labi niya, at naging malambot ang titig sa mga mata niya.
“Sa wakas, nakita rin kita.”
Isang simpleng pangungusap lang iyon.
Pero bigla akong nakaramdam ng konsensiya.
Hindi.
Hindi ako puwedeng lumambot.
Ang lalaking ito ay para sa female lead.
Agad kong pinatigas ang mukha ko.
“Ayaw kitang makita.”
Bahagyang nawala ang ngiti niya.
Nagpatuloy ako.
“Nakipag-online relationship lang ako dahil bored ako.”
“Lahat ng sinabi kong nami-miss kita, gusto kita, gusto kitang makita…”
“Biruan lang lahat iyon.”
Agad na lumitaw ang mga komento.
[Tama! Lakasan mo pa!]
[Gawin mong tuluyang mawalan siya ng gana!]
[Basta huwag lang siyang masaktan nang sobra.]
Mas lalo akong ginanahan.
“Sa totoo lang, gusto ko ng lalaking maraming pera.”
Sinulyapan ko ang sports car sa likuran niya.
“Pero ikaw…”
Bahagya niyang tinaas ang kilay.
Kinagat ko ang labi ko bago sinabi:
“Hindi ka pa sapat na mayaman.”
Biglang natahimik ang paligid.
Ang ale sa tindahan ng isda ay muntik nang mabulunan sa iniinom niyang tubig.
Pati ang mga dumaraan ay napalingon sa akin na parang baliw ako.
Pero kalmado lang siyang nagtanong.
“Gaano kayaman ang sapat?”
Napatigil ako.
Kung anu-ano na lang ang sinabi ko.
“Dapat may malaking bahay, mamahaling kotse, maraming zero sa bank account. Marunong ding magluto at maglaba. Hindi ako dapat pinapakialaman kung saan ako pupunta. Hindi seloso. Hindi mainitin ang ulo.”
“Sige.”
Tumango siya.
“Hindi pa ako tapos.”
“Ituloy mo.”
Nagsisimula na talaga akong mataranta.
Bakit hindi siya nagagalit?!
Kaya inilabas ko na ang pinakamalakas kong baraha.
“Marami rin akong manliligaw.”
Sa wakas, nagbago ang tingin niya.
Ayos!
Gumana!
Mabilis kong dinagdagan.
“May gusto sa akin iyong nagtitinda ng buko sa kanto.”
“Pati anak ng may-ari ng talyer.”
“May batang pulis din na madalas dumaan dito. Niyaya pa akong magkape minsan.”
Lalong nanlamig ang mukha niya.
Natuwa ang mga komentong nasa hangin.
[Ayan! Galit na siya!]
[Ayaw ng male lead sa malalanding babae!]
[Aalis na iyan!]
Pinipigilan kong mapangiti.
Tahimik siya nang ilang segundo.
Pagkatapos ay tumalikod.
Napabuntong-hininga ako.
Tagumpay!
Pero—
Hindi siya bumalik sa kotse.
Diretso siyang naglakad papunta sa tindahan ng buko sa kabilang bahagi ng kalsada.
Napanganga ako.
Tumingin siya sa binatang naghihiwa ng buko.
“Sino sa inyo ang may gusto sa kanya?”
Natigilan ang binata.
Kinuha niya ang cellphone niya.
“May GCash ka?”
Makalipas ang dalawang minuto—
Tinitigan ng binatang nagtitinda ng buko ang halagang natanggap niya at mabilis na umiling.
“Wala! Hindi ko siya gusto! Kahit kailan!”
Ako: “…”
Pagkatapos ay pumunta siya sa talyer.
Limang minuto ang lumipas.
Ang anak ng may-ari ay nakatayo nang tuwid habang malakas na sinasabing:
“May girlfriend na po ako!”
Pagbalik niya sa akin, malamig niyang tinanong:
“Ano ang pangalan ng pulis?”
Napaatras ako.
“A-Ano bang balak mong gawin?”
“Ayusin ang mga manliligaw mo.”
“Baliw ka ba?”
“Siguro.”
Lumapit siya.
“Pagkatapos ng ilang buwang pakikinig sa mga kuwento mo gabi-gabi, matagal na yata akong hindi normal.”
Nanigas ako.
Muling lumitaw ang mga komento.
Pero ngayon…
Kinilabutan ako sa mga nabasa ko.
[Sandali… may mali.]
[Sa original plot, hindi niya kailanman nakita ang online girlfriend niya kaya nagawa niyang kalimutan ito.]
[Pero ngayon nagkita na sila.]
[At parang mas gusto niya ang babaeng ito kaysa sa inaakala natin.]
Napalunok ako.
“Huwag kang gumawa ng kalokohan. Hindi talaga tayo bagay.”
Matagal niya akong tinitigan.
“Ang totoong dahilan.”
“Sinabi ko na.”
“Hindi iyon.”
Yumuko siya at pinulot ang isang manggang gumulong mula sa bilao.
Pinunasan niya ang alikabok gamit ang manggas niya bago ibinalik iyon sa harapan ko.
“Napakahina mong magsinungaling, Mia.”
Napahigpit ang hawak ko sa kamay ko.
Oo.
Ako si Mia Santos.
At ang lalaking nasa harapan ko ay si Adrian Villanueva—ang lalaking sinasabi ng mga komentong magiging pinakamalamig at pinakamakapangyarihang tagapagmana sa hinaharap.
Biglang may lumitaw na pulang komento.
[Parating na ang female lead!]
Kumagabog ang dibdib ko.
Agad akong tumingin sa highway.
May puting sasakyang paparating.
Ayon sa original story, ang totoong female lead ay si Isabella Reyes.
Anak siya ng isang mayamang pamilya.
Maganda.
Mabait.
Elegante.
At siya dapat ang babaeng mamahalin ni Adrian sa hinaharap.
Agad akong nakaisip ng paraan.
Tinulak ko si Adrian nang bahagya.
“Sige. Sasabihin ko na ang totoo.”
Tinitigan niya ako.
“May gusto na akong ibang tao.”
Biglang dumilim ang mga mata niya.
“Sino?”
Itinuro ko ang puting sasakyang kararating lang.
Bumukas ang pinto.
Isang magandang dalagang nakasuot ng mapusyaw na bestida ang bumaba.
Kinagat ko ang labi ko.
“Ang gusto ko…”
“Siya.”
Biglang natahimik ang lahat ng komentong nasa hangin.
Pati si Adrian ay natahimik.
Tatlong segundo ang lumipas.
Dahan-dahan niyang tiningnan si Isabella.
Pagkatapos ay tumingin ulit sa akin.
“Babae ang gusto mo?”
Ako: “…”
Gusto ko sanang tumango.
Pero bago pa ako makapagsalita—
Biglang tumakbo si Isabella papunta sa amin.
Hindi niya tiningnan si Adrian.
Hindi rin niya ako tiningnan.
Sa halip—
Yumakap siya sa lalaking bumaba mula sa kabilang bahagi ng sasakyan.
At masayang ngumiti.
“Ipakikilala ko sa inyo.”
“Siya ang fiancé ko.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Sumabog ang mga komentong nasa hangin.
[ANO?!]
[MAY FIANCÉ ANG FEMALE LEAD?!]
[EH ANO NA ANG MANGYAYARI SA MALE LEAD?!]
Pagkatapos—
Isang huling komentong kulay dugo ang lumitaw.
[Nagbago na ang kuwento.]
[Hindi na bahagi ng love story ni Adrian ang original female lead.]
Dahan-dahan akong lumingon.
Nakatingin sa akin si Adrian.
Nawala na ang malamig na ekspresyon niya.
Sa halip—
May ngiti siyang nakakapangilabot.
Yumuko siya hanggang halos nasa tainga ko na ang labi niya.
“Ngayon…”
“Kanino mo pa ako balak ipamigay?”
Hindi ako nakasagot.
Kinuha niya ang cellphone mula sa kamay ko.
Binuksan niya ang conversation naming dalawa.
At sa mismong harapan ko—
Pinindot niya ang isang mensaheng matagal ko nang ipinadala.
[Kapag nagkita tayo balang araw, may surprise ako para sa’yo.]
Tumingin siya sa akin.
“Nandito ako para kunin ang surprise ko.”
Napaatras ako.
Lumapit siya.
Napaatras ulit ako.
Hanggang sa tumama ang likod ko sa pinto ng itim niyang sports car.
Inilagay niya ang isang kamay sa gilid ng sasakyan.
Wala na akong matatakbuhan.
Pero sa mismong sandaling iyon—
Biglang tumunog ang cellphone niya.
Isang balisang boses ng lalaki ang narinig mula sa kabilang linya.
“Sir Adrian, nalaman na ng lolo ninyo na iniwan ninyo ang board meeting para pumunta sa probinsiya at hanapin ang isang babae.”
“Papunta na po siya riyan.”
Muntik na akong mapasaya.
Pero hindi pa tapos ang lalaki.
“At sinabi niya…”
“Dalawa lang ang pagpipilian ninyo.”
“Bumalik kayo kaagad.”
“O…”
“Siya mismo ang kukuha sa babaeng iyon.”
Nawala ang ngiti sa mukha ni Adrian.
Kasabay noon—
Sa dulo ng kalsada, may tatlong itim na SUV na biglang lumitaw.
Mabilis ang takbo ng mga iyon.
Diretso sa amin.
Unti-unting nawala ang lahat ng komentong nasa hangin.
Hanggang dalawang linya na lang ang natira.
[Tapos na.]
[Ang pinakamapanganib na kontrabida sa original story… dumating nang tatlong taon nang mas maaga.]
Bahagi 2 — Ang Lalaking Dumating Para Kunin Ako
Tatlong itim na SUV ang sabay-sabay na huminto sa gilid ng kalsada.
Lumipad ang alikabok.
Nawala ang ingay ng palengke.
Maging ang mga nagtitinda ay napahinto sa ginagawa nila habang paisa-isang bumukas ang mga pinto ng sasakyan.
Anim na lalaking naka-itim ang bumaba.
Pagkatapos, mula sa gitnang SUV, isang matandang lalaki ang dahan-dahang lumabas.
Puting-puti na ang buhok niya, ngunit tuwid ang tindig. Isang tingin pa lang sa malamig niyang mukha, alam mong sanay siyang masunod.
Nanigas si Adrian sa tabi ko.
“Lolo.”
Hindi sumagot ang matanda.
Diretso ang tingin niya sa akin.
Biglang lumitaw ang mga komento sa hangin.
[SIYA NA!]
[Don Alejandro Villanueva! Ang pinakamalaking kontrabida sa original story!]
[Sa original plot, siya ang pumipilit kay Adrian na pakasalan si Isabella para sa negosyo!]
Napalunok ako.
Kaya pala.
Lumapit ang matanda.
“Mia Santos?”
Hindi ko alam kung paano niya nalaman ang pangalan ko.
Pero tumango ako.
“Opo.”
Malamig niyang sinuri ang suot kong kupas na T-shirt, murang tsinelas, at bilao ng mangga sa tabi ko.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Adrian.
“Ito ang babaeng dahilan kung bakit iniwan mo ang board meeting?”
Sumagot si Adrian nang walang pag-aalinlangan.
“Oo.”
“Para sa isang babaeng nagbebenta ng mangga?”
Biglang humigpit ang panga ni Adrian.
Pero bago pa siya makapagsalita, tinaas ko ang kamay ko.
“Sandali lang po.”
Lahat ay napatingin sa akin.
Huminga ako nang malalim.
“Hindi naman nakakabawas sa pagkatao ang pagbebenta ng mangga.”
Nagbago nang bahagya ang ekspresyon ng matanda.
Si Adrian naman ay tumingin sa akin na parang gusto niyang matawa pero pinipigilan niya.
Nagpatuloy ako.
“Kung galit po kayo dahil iniwan niya ang trabaho, pagalitan ninyo siya. Pero huwag ninyo akong maliitin dahil lang sa trabaho ko.”
Tahimik ang buong paligid.
Sa hangin, biglang nagsulputan ang mga komento.
[PATAY.]
[Sinagot niya si Don Alejandro!]
[Girl, pili ka na ng kabaong!]
Ngunit sa halip na magalit, biglang nagtanong ang matanda:
“Magkano ang kinikita mo sa isang araw?”
Napakurap ako.
“Ha?”
“Sa mangga.”
“Depende po. Kapag maganda ang benta, sapat para sa pagkain at kaunting ipon.”
Tumango siya.
Pagkatapos ay bumaling kay Adrian.
“Ilang milyon ang nalugi sa meeting na iniwan mo ngayong umaga?”
Hindi sumagot si Adrian.
Tumingin sa akin ang matanda.
“Pitumpu’t dalawang milyon.”
Napaubo ako.
Agad kong tinapik si Adrian sa braso.
“Baliw ka ba?! Bumalik ka sa trabaho!”
“Pero—”
“Walang pero! Pitumpu’t dalawang milyon iyon!”
Sa unang pagkakataon, nakita kong natigilan ang matandang Villanueva.
Pagkatapos—
Bahagya siyang ngumiti.
Isang napakaliit na ngiti.
Ngunit nakita ko.
Lumipad ang panibagong komento.
[Wait… bakit parang nagustuhan siya ng kontrabida?!]
Biglang naglabas ng sobre ang matanda.
“Limang milyon.”
Inabot niya iyon sa akin.
“Iwan mo ang apo ko.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Si Adrian ay agad na humakbang.
“Lolo—”
Hinawakan ko ang sobre.
Tumahimik ang lahat.
Lumamig ang mukha ni Adrian.
“Mia.”
Tiningnan ko ang tseke.
Pagkatapos ay tumingin sa matanda.
“Pwede pong dagdagan?”
“…”
Nanigas ang lahat.
[HAHAHAHAHA!]
[Totoong mukhang pera nga!]
Humigpit ang kamao ni Adrian.
“Magkano?”
“Hindi po pera.”
Ibinalik ko ang tseke.
“Kung gusto ninyo talagang ilayo ako sa apo ninyo, kausapin ninyo siya. Hindi ako ang bilhin ninyo.”
Pagkatapos ay itinuro ko si Adrian.
“Matanda na po iyan.”
“Kayang magdesisyon para sa sarili.”
Tumigil ang matanda.
Si Adrian naman ay matagal na tumingin sa akin.
May kakaibang liwanag sa mga mata niya.
Lumapit siya sa akin.
“Kanina ipinapamigay mo pa ako.”
“Tumahimik ka.”
“Ngayon ipinagtatanggol mo na ako.”
“Tumahimik ka nga.”
Ngumiti siya.
At bago ko pa siya matulak—
Hinawakan niya ang kamay ko sa harap ng lahat.
Mahigpit.
Parang natatakot siyang bibitawan ko siya kapag lumuwag kahit kaunti.
“Lolo.”
Tumingin siya sa matanda.
“Hindi ako babalik kung ang kondisyon ay iwan siya.”
Biglang nawala ang ngiti sa mukha ng matanda.
“Sigurado ka?”
“Oo.”
“Pati ang posisyon mo?”
Tahimik si Adrian nang isang segundo.
Pagkatapos ay sumagot.
“Pati iyon.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Hoy!”
Ngunit hindi niya ako tiningnan.
“Pera, kumpanya, posisyon—kaya kong magsimula ulit.”
Sa wakas ay tumingin siya sa akin.
“Pero ayokong mawala siya.”
Biglang tumahimik pati ang mga komento.
At sa unang pagkakataon—
May naramdaman akong takot na mas malakas kaysa sa takot ko sa original plot.
Dahil sa paraan ng pagtingin niya sa akin…
Hindi ito obsession.
Hindi ito simpleng attachment.
Mahal talaga niya ako.
Napabuntong-hininga ang matandang Villanueva.
Pagkatapos ay sumakay siya ulit sa sasakyan.
Bago sumara ang pinto, sinabi niya:
“May pitong araw ka.”
Napakunot-noo si Adrian.
“Para saan?”
Tumingin sa akin ang matanda.
“Patunayan mong hindi siya ang magiging dahilan ng pagbagsak mo.”
Sumara ang pinto.
Umandar ang tatlong SUV.
At bago tuluyang mawala sa kalsada, biglang lumitaw ang pulang komento sa hangin.
[NEW PLOT UNLOCKED.]
[Kapag nabigo si Adrian sa loob ng pitong araw—mawawala si Mia sa mundong ito.]
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Adrian…”
Tumingin siya sa akin.
“Ano?”
Hindi ko masabi ang nabasa ko.
Dahil sa mismong sandaling iyon—
Nagsimulang magbilang pababa ang pulang numero sa ibabaw ng ulo ko.
6 DAYS, 23 HOURS, 59 MINUTES.
Bahagi 3 — Ang Katapusan na Kami ang Pumili
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.
Nakaupo ako sa maliit na terasa, nakatingin sa countdown na tanging ako lang ang nakakakita.
6 DAYS, 15 HOURS.
Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng “pagbagsak” ni Adrian.
Kailangan ba niyang manatili sa kumpanya?
Kailangan ba niyang talunin ang lolo niya?
O kailangan lang niyang huwag sirain ang sarili niyang buhay dahil sa akin?
Kinabukasan, maagang dumating si Adrian.
Wala ang sports car.
Motor ang dala niya.
Napatingin ako.
“Nasaan ang kotse mo?”
“Pinauwi ko.”
“Bakit?”
“Mas mabilis ito sa traffic.”
Umupo siya sa harapan ko at kumuha ng mangga.
“Ano ang plano natin?”
“Plano?”
“Oo. Pitong araw.”
Nanigas ako.
“Alam mo?”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi ko alam kung ano ang nakikita mo.”
Tumigil ako sa paghinga.
Nagpatuloy siya.
“Pero simula kahapon, tuwing may tinitingnan kang walang laman, nagbabago ang mukha mo.”
Natahimik ako.
“May mga bagay kang alam na hindi mo sinasabi.”
Hindi ako nakasagot.
“Hindi kita pipilitin.”
Inilapag niya ang mangga.
“Pero kung may mangyayaring masama, huwag mo akong itulak palayo sa pangalan ng pagprotekta sa akin.”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
Sa wakas, sinabi ko ang lahat.
Ang mga komento.
Ang original story.
Si Isabella.
Ang magiging future niya.
At ang countdown.
Akala ko tatawanan niya ako.
Hindi niya ginawa.
Tahimik lang siyang nakinig.
Pagkatapos ay nagtanong:
“Sa original story, masaya ba ako?”
Napaisip ako.
“Mayaman ka.”
“Hindi iyon ang tanong ko.”
Natahimik ako.
Hindi.
Sa original story, halos buong buhay niya ay puno ng pagdududa, lungkot, at galit.
Nahanap man niya ang pag-ibig sa dulo, napakarami nang nasirang taon.
Umiling ako.
“Hindi.”
Tumango siya.
“Kung ganoon, bakit gusto mong ibalik ako roon?”
Parang may tumama sa puso ko.
Hindi ako nakasagot.
Ngumiti siya nang kaunti.
“Mia, baka kaya nagbago ang kuwento ay dahil hindi lahat ng nakasulat ay dapat mangyari.”
Kinahapunan, bumalik siya sa lungsod.
Kasama ako.
Sa unang pagkakataon, pumasok ako sa punong tanggapan ng Villanueva Group.
Malamig ang air-conditioning.
Makintab ang sahig.
Lahat ng empleyado ay tumitingin sa akin.
Naka-jeans pa rin ako.
Simpleng blouse.
At hawak ko ang isang bag ng mangga na ibinigay ng kapitbahay.
“Bakit may dala kang mangga?” tanong ni Adrian.
“Pang-regalo sa lolo mo.”
“Sinubukan ka niyang bilhin kahapon.”
“Mas kailangan niyang kumain ng prutas. Lagi siyang nakasimangot.”
Tumawa si Adrian.
Pagpasok namin sa boardroom, naroon ang matanda.
Hindi man lang niya tiningnan ang mangga.
“May problema ang kumpanya.”
May inilapag siyang folder.
Isang malaking proyekto sa agrikultura ang malapit nang bumagsak.
Maling sistema ng pagbili.
Masyadong maraming middleman.
Nalulugi ang mga magsasaka, habang tumataas ang presyo sa lungsod.
Tinitigan ko ang mga numero.
“Ganito rin sa amin.”
Napatingin sa akin ang mga executive.
Nagpatuloy ako.
“Murang-mura nilang binibili sa farmer, pero pagdating sa supermarket, triple ang presyo.”
Natahimik ang boardroom.
Tumingin si Adrian sa akin.
At doon nagsimula ang plano.
Sa loob ng anim na araw, hindi siya natulog nang maayos.
Bumuo siya ng direct-purchase system mula sa maliliit na magsasaka.
Ako naman ang tumulong makipag-usap sa mga supplier sa probinsiya.
Hindi ako business expert.
Pero alam ko kung paano magsalita ang mga taong ilang buwan nang naghihintay mabayaran.
Alam ko kung bakit natatakot silang pumirma sa kontratang hindi nila naiintindihan.
At alam ko kung gaano kasakit kapag pinagtatawanan ang trabaho nilang buong buhay nilang ginagawa.
Sa ikaapat na araw, bumaba ang countdown.
2 DAYS, 04 HOURS.
Pero nagsimulang bumalik ang mga supplier.
Sa ikalimang araw, pumirma ang pinakamalaking farming cooperative.
Sa ikaanim na araw—
Naaprubahan ng board ang bagong sistema.
Hindi lang nailigtas ang proyekto.
Mas malaki pa ang naging projected profit kaysa sa dating plano.
Ngunit hindi nawala ang countdown.
03 HOURS, 17 MINUTES.
Nataranta ako.
“Tapos na! Bakit hindi nawawala?!”
Hinawakan ni Adrian ang balikat ko.
“Mia.”
“May kulang pa.”
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok si Don Alejandro.
May hawak siyang isang dokumento.
“May natitira pang problema.”
Inilapag niya iyon sa mesa.
Resignation letter ni Adrian.
Ang liham na ginawa niya noong unang araw.
Kapag hindi raw ako tinanggap ng pamilya, aalis siya sa kumpanya.
Biglang naintindihan ko.
Hindi negosyo ang sinusubok.
Si Adrian.
Kailangan niyang matutunang hindi kailangang sirain ang sarili niya para piliin ako.
Kinuha ko ang resignation letter.
At pinunit iyon sa harap niya.
Nanlaki ang mga mata niya.
“Mia?”
“Hindi ako interesado sa lalaking walang trabaho.”
“…”
“Lalo na kung kusang iniwan ang kumpanya dahil lang sa akin.”
Napatawa si Don Alejandro.
Si Adrian ay napapikit.
“Ang sakit mong magsalita.”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Hindi mo kailangang pumili sa pagitan ko at buhay mo.”
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Gusto kitang piliin ako dahil masaya ka.”
“Hindi dahil handa kang wasakin ang lahat para patunayan na mahal mo ako.”
Natahimik siya.
Pagkatapos ay dahan-dahang pinisil ang kamay ko.
“Kung ganoon…”
“Pwede kitang piliin habang pinipili ko rin ang sarili ko?”
Ngumiti ako.
“Oo.”
Biglang tumigil ang countdown.
00:00:01
Isang segundo.
Dalawa.
Pagkatapos—
Naglaho.
Kasabay nito, sumabog ang mga komento.
[MISSION COMPLETE.]
[THE ORIGINAL ENDING HAS BEEN ERASED.]
[THE CHARACTERS ARE NOW FREE TO CHOOSE THEIR OWN FUTURE.]
Napaluha ako.
Hindi ko namalayang mahigpit na pala akong niyayakap ni Adrian.
“Bakit ka umiiyak?”
“Hindi ako umiiyak.”
“Basa ang balikat ko.”
“Pawis iyon.”
“Air-conditioned dito.”
“Tumahimik ka.”
Tumawa siya.
At sa unang pagkakataon mula nang makita ko ang mga komentong iyon—
Hindi ko na binasa ang susunod.
Dahil hindi na mahalaga.
Lumipas ang dalawang taon.
Ang direct-farm program ng kumpanya ang naging isa sa pinakamalaking proyekto nila.
Mas patas ang presyo para sa farmers.
Mas maikli ang supply chain.
At ang maliit kong puwesto ng mangga?
Hindi na maliit.
Nagkaroon ako ng sarili kong brand ng dried mangoes, jam, at fruit products.
Ang unang investor?
Hindi si Adrian.
Si Don Alejandro.
Pero tatlong beses niyang pinababa ang valuation bago siya pumirma.
“Negosyo ang negosyo,” sabi niya.
“Kuripot,” sagot ko.
Mula noon, naging paborito niya akong asarin sa hapag-kainan.
Si Isabella naman ay nagpakasal sa fiancé niya.
Masaya sila.
At sa araw ng kasal nila, lumapit siya sa akin at bumulong:
“Alam mo, parang may pakiramdam akong dapat sana iba ang kuwento ko.”
Napatingin ako sa kanya.
Ngumiti siya.
“Buti na lang hindi.”
Ngumiti rin ako.
Tama siya.
Hindi lahat ng nakatakdang kuwento ay mas magandang sundin.
Minsan, mas magandang baguhin.
Isang gabi, bumalik kami ni Adrian sa baryo.
Parehong lugar.
Parehong kalsada.
Parehong tindahan ng buko.
Nagtatawanan pa rin ang mga tao kapag naaalala nilang binayaran niya ang tindero para sabihing hindi ako gusto.
“Hanggang ngayon nakakahiya pa rin iyon,” sabi ko.
“Worth it.”
“Seloso.”
“Correct.”
Naupo ako sa dati kong puwesto.
May bilao ng mangga sa harapan ko.
“Bakit mo ako dinala rito?”
Hindi sumagot si Adrian.
Sa halip, lumuhod siya.
Nanigas ako.
Maging ang tindero ng buko ay napasigaw.
Kinuha ni Adrian ang isang maliit na kahon.
Binuksan niya.
May singsing sa loob.
“Unang araw na nakita kita rito, halos ibigay mo ako sa kahit sinong babae basta mawala ako sa buhay mo.”
Napangiwi ako.
“Kailangan mo pa bang banggitin iyon?”
“Oo.”
Ngumiti siya.
“Dahil gusto kong siguraduhin na ngayon…”
Tumingin siya sa akin.
“…wala ka nang ibang mapagbibigyan sa akin.”
Namasa ang mga mata ko.
“Adrian…”
“Mia Santos.”
Huminga siya nang malalim.
“Hindi kita hinihiling na piliin ako dahil sinabi ng kuwento.”
“Hindi dahil tayo ang male lead at female lead.”
“Hindi dahil kailangan.”
Inabot niya sa akin ang kamay niya.
“Piliin mo ako dahil gusto mo.”
Tahimik ang buong paligid.
Walang komento.
Walang countdown.
Walang original plot.
Ako lang.
Siya lang.
At ang buhay na kami mismo ang nagsulat.
Iniabot ko ang kamay ko.
“Oo.”
Nagpalakpakan ang buong kalsada.
May sumigaw mula sa tindahan ng buko:
“Sir Adrian! Libre na ba ang buko ngayon?”
Tumayo si Adrian.
“Hindi.”
Nagtawanan ang lahat.
Isinuot niya ang singsing sa daliri ko.
At bago niya ako halikan sa noo, may isang huling linya ng translucent na salita ang biglang lumitaw sa harapan ko.
Matagal ko nang hindi nakikita ang mga iyon.
Napakurap ako.
[THE END.]
Pagkatapos ay nagbago.
[Correction.]
[THE BEGINNING.]
Napangiti ako.
“Tama.”
“Ano?” tanong ni Adrian.
Umiling ako.
“Wala.”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“At umuwi na tayo.”
“Sa bahay mo o sa bahay ko?”
“Sa bahay natin.”
Huminto siya.
Pagkatapos ay ngumiti nang napakalawak.
At habang naglalakad kami sa ilalim ng mga ilaw ng maliit na baryo, naisip ko—
Noon, takot na takot akong sirain ang kuwento.
Pero ang totoo…
Hindi pala ako isinilang para tuparin ang ending na isinulat ng ibang tao.
At hindi rin si Adrian.
May mga taong dumarating sa buhay natin na parang pagkakamali sa isang nakatakdang kuwento.
Pero minsan—
Sila pala ang dahilan kung bakit sa wakas…
nagiging tama ang lahat.
