Magkapatid Kaming Sabay Na Nahulog ang Loob sa Isang Napakagandang Lalaki at Babae.
Magkapatid Kaming Sabay Na Nahulog ang Loob sa Isang Napakagandang Lalaki at Babae. Habang Lalo Namin Silang Hinahabol, Lalo Kaming Nawawalan ng Pag-asa Kaya Sumuko Kami… Pero Makalipas ang Tatlong Linggo, Hinarang Nila Kami sa Isang Tahimik na Café at Naglapag ng Larawang Nagpatigil sa Tibok ng Puso Namin
Bahagi 1
Noong unang araw namin sa unibersidad, itinuro ng kuya kong si Marco ang isang babae sa gitna ng campus at biglang sinabi:
“Sa tingin ko, in love na ako.”
Hindi pa ako nakakatawa nang mapunta naman ang tingin ko sa lalaking naglalakad sa tabi ng babae.
Tatlong segundo akong natahimik.
“Ang galing naman ng pagkakataon. Ako rin.”
Napalingon si Marco sa akin.
Tiningnan ko rin siya.
Pagkatapos, sabay kaming tumingin sa dalawang taong nakatayo sa ilalim ng mga puno sa di kalayuan.
Ang problema…
Magkahawak-kamay ang dalawang taong nagustuhan namin.
Kambal kaming lalaki at babae ni Marco.
Mula pagkabata, halos lahat pinagtatalunan namin.
Kung sino ang mas mataas ang grado.
Kung sino ang mas madalas purihin ng mga magulang namin.
Kung sino ang mas mabilis tumakbo.
Pati kung sino ang kayang kumain ng pinakamaraming maanghang na pagkain, ginagawa naming kompetisyon.
Kaya nang pareho kaming makapasa sa isang malaking unibersidad sa isang baybaying lungsod sa Pilipinas, walang nagulat sa pamilya.
Punô ng freshmen ang campus noong enrollment day.
Matindi ang sikat ng araw at tila nanginginig sa init ang kalsada.
Kakaalis pa lang ng mga magulang namin nang biglang huminto si Marco habang hinihila ang maleta niya.
Para siyang nakakita ng milagro.
Sinundan ko ang direksiyon ng tingin niya.
May isang matangkad na babae sa harap ng registration area.
Puting blouse ang suot niya, beige na palda, at nakatali nang mababa ang mahaba niyang itim na buhok.
Napakaganda ng mukha niya, pero malamig ang ekspresyon.
Sa tabi niya ay isang lalaking naka-gray na jacket.
May sinabi ang lalaki habang nakayuko.
Biglang ngumiti ang babae.
Isang ngiti lang iyon, pero tuluyan nang natulala si Marco.
“Tapos na ako.”
“Bakit?”
“Ang ganda niya.”
Napasinghal ako.
“Hindi iyan love at first sight. Mukhang physical attraction lang na pinipilit mong gawing romantic.”
“Ano bang alam mo?”
Katatapos lang niyang magsalita nang biglang tumingala ang lalaking nasa tabi ng babae.
Agad akong natahimik.
Sige.
Wala rin pala akong karapatang sermunan ang kuya ko.
Maliwanag ang mga mata ng lalaki, bahagyang tamad ang ngiti, at matangkad ang payat pero atletikong katawan.
Iyong tipong kahit nakatayo lang, mapapalingon ka pa rin.
Napansin ni Marco ang titig ko.
“’Wag mong sabihing…”
“Oo.”
“Gusto mo ‘yung lalaking iyon?”
“Oo.”
“Pero mukhang magkasintahan sila.”
Humalukipkip ako.
“So?”
Parang hindi siya makapaniwala sa akin.
Kalmado kong sinabi:
“Hangga’t hindi pa kasal, may pagkakataon pa.”
Dalawang segundo siyang natahimik.
Pagkatapos ay tumango.
“May punto ka.”
At ganoon, sa mismong unang araw namin sa kolehiyo, nagkaroon kaming magkapatid ng isang napakasamang kasunduan.
Susubukan naming agawin ang puso ng taong mukhang may mahal nang iba.
Pagkalipas ng isang linggong pagtatanong-tanong, nalaman namin kung sino sila.
Ang babae ay si Andrea, third-year student.
Ang lalaki naman ay si Gabriel, third year din.
Magkaiba sila ng kurso pero parehong kilala sa buong campus.
Hindi lang dahil sa itsura nila.
Kundi dahil halos palagi silang magkasama.
Sabay kumain.
Sabay mag-aral.
Sabay pumunta sa mga school event.
May nakakita pa raw sa kanilang magkasamang namimili tuwing weekend.
Pero kakaiba ang isang bagay.
Walang makapagkumpirmang magkasintahan sila.
May isang senior sa organization na nagsabi sa akin:
“Hindi sila mag-jowa.”
Halos mabitawan ko ang cellphone ko sa tuwa.
“Talaga po?”
Nagkibit-balikat siya.
“Hindi bababa sa iyon ang lagi nilang sinasabi.”
Agad kong sinabi kay Marco.
Halos magdiwang siya.
“Ibig sabihin, kakampi natin ang tadhana.”
Pinaalalahanan ko siya:
“Walang oras ang tadhana para tulungan tayong mang-agaw.”
“Pero balak mo pa ring ligawan si Gabriel, ‘di ba?”
“Siyempre.”
“Eh di ‘wag kang magmalinis.”
Nagkatinginan kami.
Wala nang nagsalita.
Si Marco ang unang kumilos.
Humanap siya ng paraan para makasali sa parehong organization ni Andrea.
Hindi nagtagal, nakuha rin niya ang contact number nito.
Ayokong magpatalo.
Nalaman kong regular na naglalaro ng basketball si Gabriel sa sports complex tuwing Miyerkules ng hapon.
Kaya nagsimula akong “nagkataong” naroon sa parehong oras.
Noong unang beses kong bigyan siya ng tubig, ngumiti siya.
“Freshman ka, ‘di ba?”
“Naalala mo ako?”
“Tatlong linggo mo na akong tinititigan.”
Nabulunan ako sa sarili kong laway.
Tumawa si Gabriel.
“Mahirap hindi mapansin.”
Nang gabing iyon, halos sampung minuto kong hinampas ang unan ko sa hiya.
Pero hindi rin ako makatulog sa kilig.
Pinagtawanan ako ni Marco nang malaman niya.
Tatlong araw pagkatapos noon, tinanggihan naman ni Andrea ang imbitasyon niyang manood ng sine.
Ako naman ang tumawa.
Opisyal nang nagsimula ang laban.
Sa sumunod na buwan, halos lahat ng naiisip naming paraan sinubukan namin.
Binibilhan ni Marco ng kape si Andrea.
Dinadalhan ko ng pagkain si Gabriel pagkatapos ng practice.
Tumutulong si Marco sa mga gawain ng organization ni Andrea.
Nag-volunteer naman ako sa isang school activity dahil alam kong nandoon si Gabriel.
Pero nakakadismaya ang resulta.
Magalang sila sa amin.
Mabait.
Pero hindi kailanman nawala ang distansya.
Mas masama pa, tuwing iniisip kong parang nagiging interesado sa akin si Gabriel, biglang lilitaw si Andrea.
At tuwing pakiramdam ni Marco na lumalapit na sa kanya si Andrea, darating naman si Gabriel para sunduin ito.
Para silang pinagdurugtong ng isang hindi nakikitang tali.
Hindi na kailangang tumawag.
Hindi na kailangang mag-text.
Parang lagi nilang alam kung nasaan ang isa’t isa.
Minsan, nakita kong halos isang oras naghihintay si Gabriel sa labas ng library dahil may presentation si Andrea.
Sa isa pang pagkakataon, nakita mismo ni Marco na nagdala si Andrea ng gamot at lugaw nang magkasakit si Gabriel.
Nang gabing iyon, nakahandusay si Marco sa sofa ng common room.
Mukha siyang nawalan ng pag-asa sa buhay.
“Sa tingin ko talo na tayo.”
Pagod na rin ako.
Hindi dahil walang nangyayari.
Kundi dahil lalo kong nararamdaman na may relasyon sa pagitan nilang mas malalim kaysa sa kaya naming guluhin.
Kahit hindi nila tawaging pag-ibig.
Sinabi ko:
“Tama na.”
Napalingon si Marco.
“Talagang titigil ka?”
“Oo.”
“Hindi ka manghihinayang?”
“Siyempre manghihinayang.”
Napabuntong-hininga ako.
“Pero kapag tumitingin sila sa isa’t isa, parang wala nang puwang para sa pangatlong tao.”
Matagal siyang natahimik.
Pagkatapos ay tumango.
“Sige. Tigil na.”
Iyon yata ang unang pagkakataong napakabilis naming nagkasundo.
Binura ko sa cellphone ko ang schedule ng basketball ni Gabriel.
Umalis naman si Marco sa organization ni Andrea.
Bumalik kami sa normal naming buhay.
Akala namin, doon na matatapos ang lahat.
Pero hindi.
Pagkalipas ng tatlong linggo, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Gabriel.
Isang pangungusap lang.
“Libre ka ba mamayang gabi?”
Matagal kong tinitigan ang screen.
Akala ko mali ang nabasa ko.
Kasabay noon, biglang bumukas ang pinto ng kuwarto ko.
Pumasok si Marco na hawak ang cellphone.
Maputla ang mukha niya.
“May message sa akin si Andrea.”
Tumingala ako.
Nagkatinginan kami.
May kakaibang kaba akong naramdaman.
“Ano’ng sabi?”
Iniabot niya ang cellphone.
Ilang salita lang ang mensahe.
“Kailangan nating mag-usap.”
Napalunok ako.
Muling nag-vibrate ang cellphone ko.
Nagpadala si Gabriel ng lokasyon.
Isang café malapit sa campus.
Eksaktong lugar kung saan inanyayahan ni Andrea si Marco.
Nang gabing iyon, sabay kaming pumasok sa café.
Naroon na sina Andrea at Gabriel.
Pero may isang bagay na agad kong napansing kakaiba.
Hindi sila magkatabi.
Nasa isang panig si Andrea.
Nasa tapat niya si Gabriel.
Dalawang cellphone ang nakapatong sa gitna ng mesa.
Nang makita kami, ngumiti si Gabriel.
Pero ibang-iba iyon sa dati niyang ngiti.
Hindi malambing.
Hindi masaya.
Para siyang isang taong sa wakas ay nahuli na ang matagal niyang hinihintay.
Hinila ni Andrea ang dalawang upuan.
“Umupo kayo.”
Tahimik kaming umupo.
Napakatahimik sa paligid na naririnig ko ang pagbangga ng yelo sa baso mula sa kabilang mesa.
Si Marco ang unang hindi nakatiis.
“Ano ba talaga ito?”
Tiningnan siya ni Andrea.
“Hindi mo talaga alam?”
“Ano’ng dapat kong malaman?”
Napatawa siya.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“Mula simula ng semester, napakasipag ninyong dalawa sa panliligaw sa amin.”
Uminit ang mukha ko.
“Pero… tumigil na kami.”
“Tama.”
Sumandal si Gabriel, nakapatong ang baba sa kamay.
“Bigla kayong tumigil.”
Kumunot ang noo ko.
“Hindi ba dapat matuwa kayo?”
“Hindi.”
Mahina ang boses ni Gabriel.
Pero sapat iyon para kilabutan ako.
“Hindi kami natuwa.”
Nawawalan na ng pasensiya si Marco.
“Ano ba talaga ang gusto ninyong sabihin?”
Hindi sumagot si Andrea.
Kinuha niya ang isang cellphone sa gitna ng mesa.
Nagbukas siya ng video.
Pagkatapos ay itinulak iyon papunta sa amin.
Yumuko ako para tingnan.
Isang segundo lang, nanigas ang buong katawan ko.
Ako ang nasa video.
Nakatayo sa labas ng basketball court.
Pinagmamasdan si Gabriel.
Sumunod na eksena, si Marco naman ang naglalakad sa likod ni Andrea sa hallway.
Pagkatapos…
Ako habang inaabot ang tubig kay Gabriel.
Si Marco habang binibigyan ng kape si Andrea.
Ako habang naghihintay matapos ang practice ni Gabriel.
Si Marco sa labas ng organization room.
Lahat.
Lahat ay may video.
At matagal na iyong kinukunan.
Bago pa namin maisip na alam nila ang ginagawa namin.
Tumingala ako.
Tuyo ang lalamunan ko.
“Kayo… ang kumuha ng mga video?”
Ngumiti si Gabriel.
“Hindi.”
Tumingin siya kay Andrea.
Ngumiti rin ito.
“Mga kaibigan namin.”
Biglang sumama ang pakiramdam ko.
Tumayo si Marco.
“Kung tinawag n’yo lang kami rito para pagtawanan—”
“Umupo ka.”
Tatlong salita lang ang sinabi ni Andrea.
Hindi ko alam kung bakit, pero talagang napatigil si Marco.
Pagkatapos ay dahan-dahang may inilabas si Gabriel mula sa bag niya.
Isang lumang litrato.
Inilapag niya sa mesa.
Tumingin ako.
Parang tumigil ang tibok ng puso ko.
Apat na bata ang nasa larawan.
Dalawang lalaki.
Dalawang babae.
Mga anim o pitong taong gulang.
Ang dalawang bata sa kaliwa…
Ako at si Marco.
Sigurado ako.
Pero ang dalawang nasa kanan—
Tumingin ako kay Andrea.
Pagkatapos kay Gabriel.
Hindi maaari.
Namumutla rin si Marco.
“Saan mo nakuha ang litrato na ‘yan?”
Hindi agad sumagot si Andrea.
Itinuro lang niya ang dalawang bata sa litrato.
Isang batang babae.
Isang batang lalaki.
Pagkatapos ay tumingin siya sa aming dalawa.
Nawala ang ngiti niya.
“Naalala n’yo na ba?”
Umiling ako.
“Naalala ang ano?”
Bahagyang yumuko si Gabriel palapit sa amin.
Wala nang biro sa mga mata niya.
“Labindalawang taon na ang nakalipas, basta na lang kayong nawala.”
“At ngayon, bigla kayong bumalik para ligawan kami.”
Mahina siyang tumawa.
“Matapos ninyong hayaan kaming maniwalang patay na kayong dalawa sa loob ng labindalawang taon.”
Nanigas ako.
Hindi rin makapagsalita si Marco.
Namumula ang mga mata ni Andrea.
May isa pa siyang inilabas.
Isang lumang papel na naninilaw na sa tagal.
May apat na pangalan sa itaas.
At sa ibaba…
Ang pirma ng tatay namin.
Hindi ko pa nababasa nang buo nang magsalita si Andrea.
“Gusto n’yong malaman kung bakit wala kayong naaalala tungkol sa amin?”
Huminto siya.
“Umuwi kayo at tanungin ang mga magulang n’yo kung ano ang ginawa nila sa pamilya namin labindalawang taon na ang nakalipas.”
Sa labas ng salamin, biglang bumuhos ang ulan.
Hindi maalis ni Marco ang tingin sa pinakahuling linya ng dokumento.
Putlang-putla ang mukha niya.
Yumuko ako.
At doon ko nakita ang isang pangungusap na nakasulat sa pulang tinta:
“Kasunduan sa paglilipat ng kustodiya ng dalawang bata.”
Bahagi 2
Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatitig sa linyang iyon.
“Kasunduan sa paglilipat ng kustodiya ng dalawang bata.”
Parang paulit-ulit itong umaalingawngaw sa ulo ko.
“Anong ibig sabihin nito?” tanong ni Marco.
Walang sumagot.
Nanginginig ang mga daliri ni Andrea habang kinukuha niya pabalik ang lumang dokumento.
“Hindi rin namin alam ang buong kuwento,” mahinang sabi niya. “Kaya kayo mismo ang dapat magtanong sa mga magulang n’yo.”
Tumayo si Gabriel.
Bago siya tuluyang tumalikod, tumingin siya sa akin.
Walang galit sa mga mata niya.
Mas masakit doon.
May lungkot.
“Akala ko noong una, nagpapanggap lang kayong hindi kami kilala.”
Napahinto siya.
“Pero pagkatapos kitang kausapin nang ilang beses, saka ko naisip na baka talagang wala kang maalala.”
“Gabriel…”
“Umuwi ka muna.”
Iyon lang ang sinabi niya.
Umalis silang dalawa.
Naiwan kami ni Marco sa café habang bumubuhos ang ulan sa labas.
Makalipas ang isang oras, nasa video call na namin ang mga magulang namin.
Unang ipinakita ni Marco ang litrato.
Biglang namutla si Mama.
Si Papa naman ay hindi makatingin sa camera.
Doon pa lang, alam ko na.
Totoo ang lahat.
“Papa,” sabi ko, “sino sina Andrea at Gabriel?”
Mahabang katahimikan.
Pagkatapos ay narinig ko ang hikbi ni Mama.
Labindalawang taon na ang nakalipas, magkapitbahay pala ang pamilya namin at ang pamilya nina Andrea.
Hindi lang iyon.
Matalik na magkaibigan ang mga magulang namin.
Halos araw-araw kaming apat na magkakasamang naglalaro.
Pero isang gabi, tinamaan ng malakas na bagyo ang lugar namin.
Nagkaroon ng landslide.
Nasira ang ilang bahay.
Nasugatan ang ama nina Andrea at nawalan ng kabuhayan ang pamilya nila.
Kasabay noon, nalubog din sa utang ang negosyo ni Papa.
Parehong desperado ang dalawang pamilya.
Pagkatapos ay dumating ang pagkakataon para sa mga magulang namin na lumipat sa ibang isla at magsimulang muli.
“Bakit hindi n’yo sinabi sa amin?” singhal ni Marco.
Napapikit si Papa.
“Dahil hindi lang iyon ang dahilan.”
Doon ako kinabahan.
Inilabas ni Mama ang isa pang dokumento mula sa lumang kahon.
“May muntik nang mangyari sa inyong dalawa.”
Napatingin kami.
Noong gabing iyon ng bagyo, kami raw ni Marco ay naiwan pansamantala sa bahay nina Andrea dahil tumutulong ang mga matatanda sa evacuation center.
Bumigay ang bahagi ng bubong.
Nasugatan ako sa ulo.
Si Marco naman ay nawalan ng malay matapos tamaan ng bumagsak na kahoy.
Nakarekober kami.
Pero pagkatapos noon, ilang buwan akong nagkaroon ng matinding bangungot at pagkalito.
Payo raw ng doktor noon: huwag piliting ibalik ang mga alaala tungkol sa aksidente.
“Pero bakit may kasunduan tungkol sa kustodiya?” tanong ko.
Napayuko si Mama.
“Dahil noong panahong iyon… pinag-isipan naming ipaubaya muna kayo sa pamilya nina Andrea.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Lubog sa utang ang pamilya namin at wala pang tirahan sa lilipatan.
Handa raw ang pamilya nina Andrea na alagaan kami pansamantala.
Napirmahan ang kasunduan.
Pero bago ito maisakatuparan, nakahanap si Papa ng trabaho.
Biglaan ang pag-alis namin.
At dahil takot silang lumala ang kondisyon ko, pinutol nila ang lahat ng koneksyon sa dati naming lugar.
“Ang sabi n’yo sa kanila?” malamig na tanong ni Marco.
Tahimik si Papa.
Si Mama ang sumagot.
“Wala.”
Napapikit ako.
Doon ko naintindihan ang sakit sa mga mata nina Andrea at Gabriel.
Hindi namin sila iniwan.
Pero sa pananaw nila…
Bigla lang kaming nawala.
At ang mas masakit—
Makalipas ang ilang buwan, may maling balitang kumalat na may dalawang batang namatay sa lugar na nilipatan namin matapos ang isa pang sakuna.
Akala nina Andrea…
Kami iyon.
Labindalawang taon silang naniwalang patay kami.
At ngayon, bumalik kami sa buhay nila—
na parang mga estrangherong gustong manligaw.
Bahagi 3
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.
Paulit-ulit kong tinitingnan ang lumang litrato na ipinadala ni Mama.
Apat na batang nakangiti sa harap ng dagat.
Ako.
Marco.
Andrea.
Gabriel.
Sa likod ng litrato, may nakasulat sa sulat-kamay ng isang bata:
“Kapag malaki na tayo, hindi tayo maghihiwalay.”
Hindi ko alam kung sino sa amin ang nagsulat.
Pero nang mabasa ko iyon, tuluyan akong napaiyak.
Kinabukasan, hindi pumasok si Marco sa klase.
Ako rin.
Magkatabi lang kaming nakaupo sa hagdan sa labas ng dormitoryo.
“Anong gagawin natin?” tanong ko.
Matagal siyang hindi sumagot.
“Tama si Andrea.”
Napatingin ako sa kanya.
“Kahit hindi natin kasalanan na wala tayong maalala, hindi ibig sabihin na walang nasaktan.”
Tumango ako.
“Pupuntahan natin sila?”
“Hindi.”
Nagulat ako.
“Hindi?”
“Hindi muna.”
Huminga siya nang malalim.
“Kung labindalawang taon silang naghintay ng sagot, wala tayong karapatang puntahan sila ngayon at pilitin silang patawarin tayo sa isang araw.”
Sa unang pagkakataon sa buhay ko, parang mas matanda sa akin nang sampung taon ang kambal ko.
Kaya naghintay kami.
Hindi kami nag-message.
Hindi kami pumunta sa basketball court.
Hindi rin bumalik si Marco sa organization ni Andrea.
Pero gumawa kami ng isang bagay.
Hiniling namin sa mga magulang namin na pumunta sa lungsod.
Hindi para ipagtanggol ang sarili nila.
Hindi para ipaliwanag na “ginawa namin iyon para sa ikabubuti ninyo.”
Kundi para humingi ng tawad.
Pagkaraan ng tatlong araw, dumating sina Mama at Papa.
Kasama nila ang isang kahon.
Punô iyon ng lumang litrato, liham, laruan at mga bagay na itinago nila mula sa dati naming buhay.
May apat na bracelet na gawa sa sinulid.
May sirang laruang jeep.
May maliit na notebook.
At may isang sobre na hindi kailanman naipadala.
Para iyon sa pamilya nina Andrea.
Labindalawang taon na pala itong nakatago.
Galit na galit si Marco nang makita iyon.
“Bakit hindi n’yo ipinadala?”
Napaupo si Papa.
“Dahil duwag ako.”
Walang dahilan.
Walang pagtatanggol.
Iyon lang.
“Akala ko habang lumilipas ang panahon, mas magiging madali. Pero habang tumatagal, lalo akong nahiya. Hanggang sa hindi ko na alam kung paano haharap sa kanila.”
Tahimik ang lahat.
Sa huli, si Mama ang nagsabi:
“Hindi namin hinihinging patawarin n’yo kami. Gusto lang naming malaman nila ang katotohanan.”
Ako ang nag-message kay Gabriel.
May bagay kaming gustong ibigay. Hindi mo kailangang makipagkita kung ayaw mo.
Makalipas ang halos dalawang oras, sumagot siya.
Dalhin n’yo bukas. Sa lumang chapel sa campus.
Kinabukasan, apat kaming pumunta roon.
Ako, Marco, Mama at Papa.
Nandoon na sina Andrea at Gabriel.
Pero hindi sila nag-iisa.
Kasama nila ang kanilang ina.
Pagkakita niya sa amin, natakpan niya ang bibig niya.
Tumigil siya.
Pagkatapos ay tumingin kay Mama.
“Talaga ngang kayo.”
Hindi ko alam kung sino ang unang umiyak.
Siguro silang dalawa.
Sa loob ng ilang segundo, wala nang estudyante, walang lumang sama ng loob, walang labindalawang taong pagitan.
Dalawa lang silang ina na minsang nangakong sabay palalakihin ang apat na bata.
Lumapit si Mama.
“Patawad.”
Umiling ang ina nina Andrea.
Pero hindi siya lumapit para yakapin si Mama.
“Alam mo ba kung ilang taon kitang hinanap?”
“Oo.”
“Alam mo ba kung gaano katagal umiyak ang mga anak ko?”
“Oo.”
“Hindi mo alam.”
Napayuko si Mama.
“Tama ka. Hindi ko alam.”
At iyon ang pinakamahirap na bahagi.
Walang mabilis na pagpapatawad.
Walang dramatikong yakapan.
Walang isang pangungusap na kayang burahin ang labindalawang taon.
Pero sa unang pagkakataon, nagsimula silang mag-usap.
Totoong usap.
Hindi para manalo.
Hindi para sisihin ang isa’t isa.
Kundi para punan ang mga nawawalang taon.
Ibinigay ni Papa ang kahon.
Nang makita ni Andrea ang apat na bracelet, napahawak siya sa bibig.
“Akala ko itinapon n’yo na.”
“Hindi,” sabi ni Marco.
Kinuha niya ang isang bracelet.
“Sa tingin ko ito ’yung akin.”
Napatawa si Andrea sa gitna ng luha.
“Mali.”
“Ano?”
“Kay Gabriel ’yan.”
Napatigil si Marco.
Ako naman ay napatingin kay Gabriel.
Sa unang pagkakataon mula nang malaman namin ang katotohanan, ngumiti siya nang totoo.
“Mahina talaga memorya n’yo.”
Hindi ko napigilang matawa.
At doon tila may bahagyang nabasag sa makapal na pader sa pagitan namin.
Sa mga sumunod na linggo, dahan-dahan kaming nagkakilala muli.
Hindi bilang mga taong nagliligawan.
Hindi rin bilang mga batang pilit binubuhay ang lumang pagkakaibigan.
Kundi bilang apat na taong may parehong nakaraan pero magkaibang alaala.
Doon ko rin nalaman ang isang bagay na ikinahiya ko.
Hindi pala magkasintahan sina Andrea at Gabriel.
Magkapatid sila.
Magkambal din.
Nang sabihin nila iyon, halos malaglag si Marco sa upuan.
“Ano?!”
Tawa nang tawa si Andrea.
“Akala n’yo mag-jowa kami?”
Napahawak ako sa noo.
“Magkahawak-kamay kayo noong enrollment!”
“Kinakabahan ako noon,” sagot ni Andrea. “May presentation ako para sa student council.”
Sumingit si Gabriel.
“At mahilig lang talaga siyang manghila ng tao.”
Tinamaan siya ni Andrea sa braso.
Si Marco naman ay tumingin sa akin.
“Isang buwan tayong nagselos sa magkapatid.”
“Tumahimik ka.”
“Hindi. Kailangan nating pag-usapan kung gaano tayo katanga.”
“Marco!”
Unang beses kaming apat na tumawa nang sabay.
At kakaiba ang pakiramdam.
Parang may isang tunog mula sa pagkabata na biglang bumalik.
Pero may isang tanong akong matagal na hindi kayang itanong kay Gabriel.
Bakit nang tumigil akong lumapit sa kanya, saka siya nag-message?
Nalaman ko ang sagot isang gabi pagkatapos ng school festival.
Magkatabi kaming naglalakad pauwi.
Biglang sinabi niya:
“Noong una, galit ako sa ’yo.”
“Alam ko.”
“Hindi. Sobrang galit.”
Napangiwi ako.
“Salamat sa paglilinaw.”
Tumawa siya.
“Akala ko nagpapanggap kang hindi ako kilala. Kaya noong napansin kong gusto mo ako… gusto kitang turuan ng leksiyon.”
Napahinto ako.
“Wow. Ang sama mo pala.”
“Hindi ko naman tinuloy.”
“Bakit?”
Huminto rin siya.
Sa ilalim ng ilaw ng campus, matagal niya akong tiningnan.
“Dahil habang mas nakikilala kita, mas naiintindihan kong wala ka talagang maalala.”
Tahimik ako.
“At pagkatapos?”
“Pagkatapos…”
Kumamot siya sa batok.
Sa unang pagkakataon, parang nahihiya si Gabriel.
“Naalala kong hindi ko naman kailangang magmahal sa ’yo dahil lamang mahalaga ka sa akin noong bata tayo.”
Bumigat ang dibdib ko.
Pero ngumiti siya.
“Pwede kitang gustuhin dahil sa kung sino ka ngayon.”
Hindi ako nakapagsalita.
“Pero,” dagdag niya agad, “wala akong balak manligaw ngayon.”
“Ano?”
“Kakabawi pa lang natin ng pagkakaibigan natin. Ayokong sirain agad.”
Napairap ako.
“Sinabi kong gusto mo akong ligawan?”
“Hindi.”
Ngumisi siya.
“Pero pula ang tenga mo.”
Tinakpan ko agad ang tenga ko.
Tumawa siya nang malakas.
At sa unang pagkakataon, hindi ko hinabol ang sagot.
Hinayaan ko lang ang gabing iyon na maging simula.
Mas nakakatawa ang nangyari kina Marco at Andrea.
Akala ko mabilis silang magkakalapit.
Kabaligtaran.
Palagi silang nag-aaway.
Sa pagkain.
Sa assignments.
Sa music.
Sa student events.
Hanggang isang araw, nakita kong naghihintay si Marco sa labas ng library.
Halos isang oras.
Paglabas ni Andrea, diretsong iniabot niya rito ang payong dahil umuulan.
Napatingin ako kay Gabriel.
Napatingin siya sa akin.
Sabay kaming napangiti.
“Pamilyar ’yung eksena,” sabi ko.
“Oo.”
Noong gabing iyon, umamin si Marco.
“Gusto ko pa rin siya.”
“Alam ko.”
“Pero hindi na tulad ng dati.”
“Paano na?”
Nag-isip siya.
“Dati gusto ko siya dahil maganda siya.”
“At ngayon?”
“Tinatakot niya ako.”
Natawa ako.
“Perfect. True love.”
Binato niya ako ng unan.
Lumipas ang isang taon.
Hindi naging perpekto ang lahat.
May mga araw na bumabalik ang galit nina Andrea at Gabriel.
May mga pagkakataong hindi alam ng mga magulang namin kung paano haharap sa isa’t isa.
Pero hindi na sila tumatakbo.
Unti-unting bumalik ang komunikasyon ng dalawang pamilya.
Hindi para ibalik ang nakaraan.
Hindi na iyon posible.
Kundi para gumawa ng bagong alaala.
Noong sumunod na bakasyon, bumalik kaming apat sa baybaying lugar kung saan kami lumaki.
May isang matandang puno pa ring nakatayo malapit sa dagat.
Ayon kay Andrea, doon daw kami madalas maglaro.
May ukit sa puno.
Apat na maliliit na pangalan.
Halos burado na.
Hinaplos ko iyon.
“Wala talaga akong maalala.”
Tumabi si Gabriel sa akin.
“Okay lang.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hinding-hindi na siguro babalik lahat.”
“Hindi kailangan.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
Hindi ko binawi.
Sa kabilang banda, nakita kong may ibinibigay si Marco kay Andrea.
Isang bagong bracelet na gawa sa apat na kulay ng sinulid.
Napataas ang kilay ni Andrea.
“Ano ’to?”
“Replacement.”
“Para saan?”
“Doon sa nawala nating labindalawang taon.”
Tahimik siyang tiningnan ni Andrea.
Akala ko tatanggihan niya.
Pero iniabot niya ang kamay niya.
“Isuot mo.”
Namula si Marco.
Halos matawa ako.
Hinawakan ni Gabriel ang kamay ko nang mas mahigpit.
“Ano?”
“Wala.”
Ngumiti siya.
“Iniisip ko lang na ang weird ng buhay.”
“Totoo.”
Minsan, may mga taong nawawala sa buhay natin nang walang paliwanag.
May mga alaala ring hindi na bumabalik.
May mga sugat na hindi gumagaling dahil sa isang simpleng “sorry.”
Pero natutunan naming hindi kailangang burahin ang sakit para makapagsimulang muli.
Kailangan lang may isang taong handang manatili kapag bumalik ang mga tanong.
At isang taong handang sumagot kahit mahirap.
Bago kami umalis sa tabing-dagat, kumuha kami ng bagong litrato.
Parehong ayos.
Apat na tao.
Dalawang lalaki.
Dalawang babae.
Pero hindi na kami mga batang nangangakong hindi kailanman magkakahiwalay.
Mas alam na namin ngayon na minsan, naghihiwalay talaga ang mga tao.
Ang mahalaga ay kung may pagkakataong magkita muli—
huwag nang sayangin iyon.
Pagkatapos kunan ang litrato, sumigaw si Marco:
“Wait! May kulang!”
“Ano na naman?” tanong ni Andrea.
Tumakbo siya papunta sa camera.
Inayos ang timer.
Pagkatapos ay bumalik at biglang hinawakan ang kamay ni Andrea.
Napatigil kaming lahat.
Namula si Andrea.
“Marco.”
“Ano?”
“Bitawan mo.”
“Bakit? Hinawakan mo rin kamay ni Gabriel noong enrollment.”
“Kapatid ko siya!”
“Eh ako?”
“Problema ka.”
Nagtawanan kami.
Eksaktong sandaling iyon kumuha ang camera.
Sa litrato, nakasimangot si Andrea.
Nakangiti si Marco na parang nanalo sa lotto.
Halos matumba ako sa kakatawa.
At si Gabriel—
nakatingin lang sa akin.
Makalipas ang ilang buwan, inilagay namin ang bagong litrato sa tabi ng lumang larawan.
Sa likod, nagsulat kami ng panibagong pangungusap:
“Hindi namin mababago ang labindalawang taong nawala. Pero pipiliin naming huwag nang mawala sa isa’t isa mula ngayon.”
At sa pagkakataong iyon—
naalala man namin ang nakaraan o hindi—
alam naming lahat na tutuparin namin iyon.
