LIHIM SA PANGALAWANG KASAL

BAHAGI 2: ANG LIHIM SA PANGALAWANG KASAL

Pagkabukas pa lang ng pinto ng recovery room, tila sumingaw ang lamig sa buong pasilyo.

“Nagising na ang pasyente!”
“Hinahanap niya ang taong nakakaalam tungkol sa kanyang pangalawang kasal!”

Ang sigaw ng nurse ay nagdulot ng gulo sa buong lugar.

Nakatayo ako.

Ngunit ilang segundo lang.

At pagkatapos… lumakad ako papasok.

Malamig sa loob ng recovery room, sapat para mawalan ng hininga ang sinuman.

Si Marco Santos ay nakahiga sa kama, puno ng tubo at monitor.

Maputla ang kanyang mukha, ngunit ang kanyang mga mata ay matalim.

Hindi na siya mukhang bagong gising mula sa isang delikadong operasyon.

Para siyang naghihintay ng isang paghaharap.

Walang ibang tao sa loob.

Walang Annie.

Walang pamilya.

Tanging tunog ng makina.

Nakatayo ako sa pintuan.

Nakita niya agad ako.

Bahagyang pumikit ang kanyang mga mata.

“Nandito ka na.”

Paos ang boses niya.

Hindi ito tuwa.

Kundi kumpirmasyon.

Parang ako lang talaga ang hinihintay niya.

Hindi ako sumagot.

Pumasok lang ako.

Isinara ang pinto.

“Nakita mo na ang papel, ‘di ba?”

Si Marco ang unang nagsalita.

Walang paligoy-ligoy.

Walang pagtatago.

Parang matagal na niyang inihanda ang sandaling ito.

Inilapag ko ang bag ko sa upuan.

“Ano ang gusto mong makita ko?”

Tahimik siya ng ilang segundo.

Tapos bahagyang tumawa.

“Matalino ka.”

“Yung marriage certificate.”

“Nakita mo na.”

Diretso ko siyang tiningnan.

“Ipaliwanag mo.”

Bigla siyang naging seryoso.

“Hindi totoo ‘yun.”

“Fake lang ang dokumento.”

Napataas ang kilay ko.

“Fake?”

Tumango siya.

“Protection contract lang.”

“May nagbanta sa kanya. May pamilya siyang pinoprotektahan.”

“Kaya ginawa namin ‘yun para sa seguridad.”

Ngumiti ako nang malamig.

“Marriage certificate na tinatawag mong protection contract?”

Humigpit ang kanyang kamao.

“Hindi mo naiintindihan.”

“Ginawa ko lang ‘yon para tumulong.”

Tumingin ako sa kanya.

“At ang pera?”

“Condo, kotse, biyahe, pera sa joint account?”

Nanahimik siya.

Doon ko nakita ang pag-iba ng kanyang tingin.

Nagbago ang atmosphere ng kwarto.

Lumapit ako ng kaunti.

“Marco.”

“Alam mo ba kung ano ang nakuha ko?”

Hindi siya sumagot.

Binuksan ko ang phone ko.

Hindi ko ipinakita.

Binasa ko lang:

“Financial report sa loob ng pitong taon.”

“Mga transaksyon mula sa joint account.”

“Para kay Annie.”

“23 million pesos.”

Tumigil ako.

Tumingin ako sa kanya.

“Sinabi mong fake.”

“Pero totoong pera ‘yan.”

Tahimik si Marco.

“Hindi mo naiintindihan…”

“Hindi.”

“Ako ang nakakaintindi.”

“Ang totoo lang, nagsisinungaling ka.”

Parang nagyelo ang buong silid.

Lumapit pa ako.

“Marco.”

“Alam mo ba kung ano ang masakit?”

“Hindi yung may tinutulungan kang babae.”

“Kundi yung ginagamit mo ang asawa mo para takpan lahat.”

Tahimik siya.

“Isabella…”

“May mga bagay na hindi mo dapat malaman.”

Ngumiti ako nang mapait.

“Talaga?”

“Bakit noong aksidente, siya ang nasa isip mo?”

“Bakit siya ang una mong pinangalanan?”

“Bakit ako ang kailangang mag-alaga sa kanya?”

Bumigat ang kanyang hininga.

Biglang nagbago ang ekspresyon niya.

“Hindi ko sinasadya…”

“Hindi ako maayos noon…”

Tumango ako.

“Hindi maayos pero alam mo ang pangalan niya.”

“Hindi maayos pero alam mo kung sino ang mahalaga.”

“Hindi maayos pero ako ang utusan mo.”

Tahimik.

Walang sagot.

Kumuha ako ng papel mula sa bag ko.

Inilapag sa mesa.

“Legal report.”

“May pirma mo.”

“Pangalawang kasal.”

Nanigas siya.

“Imposible…”

Tumingin ako sa kanya.

“Tatlong taon na ang nakalipas.”

“Noong binili pa lang natin ang unang bahay.”

Nanlamig ang buong paligid.

Biglang tumayo si Marco.

Nahila ang mga tubo.

Nag-ingay ang monitor.

“Hindi ko maalala ‘yan!”

Napaatras ako.

“Hindi na mahalaga kung naaalala mo o hindi.”

“Ang mahalaga… pinirmahan mo.”

Biglang bumukas ang pinto.

Pumasok ang nurse at doktor.

“Pakiusap, humiga ka!”

Pero hindi siya nakinig.

Nakatingin lang siya sa akin.

Parang natatakot siyang mawala ako.

Tumalikod ako.

Papunta sa pinto.

“Isabella!”

“HUWAG KA UMALIS!”

Huminto ako.

Hindi lumingon.

“Marco.”

“Huwag ako ang hanapin mo.”

“Hanapin mo ang sarili mo.”

Paglabas ko ng kwarto, may isang nurse na lumapit sa akin.

“Ma’am…”

“May iniwan pong envelope para sa inyo bago magising ang pasyente.”

Binuksan ko.

Isang linya lang ang laman:

“Kapag nalaman niya ang tungkol sa bata… tapos na ang lahat.”

Nanlamig ako.

Sa dulo ng pasilyo…

biglang bumukas muli ang pinto ng ICU.

At sa pagkakataong iyon…

hindi boses ni Marco ang narinig ko.

Kundi boses ng isang babae.

“Marco… nandito na ako.”

Lumingon ako.

Si Annie.

Nakatayo sa harap ng ICU.

Ngunit hindi siya ang nagpalamig sa dugo ko.

Kundi ang hawak niyang papel.

DNA test.

At nakapangalan… sa akin.