Lalaki sa Gitna ng Bagyo
Bahagi 3: Ang Lalaki sa Gitna ng Bagyo
Hindi ko maalala kung paano ako nakarating sa kotse.
Ang tanging alam ko, paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang sinabi ni Bianca.
“Hindi ko alam kung buhay pa siya.”
Hindi.
Hindi puwede.
Kakatapos lang ng operasyon ni Nanay. Hindi siya malakas. Hindi siya makakalaban. Hindi siya makakahingi ng tulong.
Kung iniwan siya sa lumang pier habang bumubuhos ang ulan at humahampas ang malamig na hangin mula sa dagat…
Hindi ko kayang isipin ang susunod.
“Lira.”
Boses ni Andres.
Napatingin ako sa kanya.
Nasa tabi ko siya, hawak ang manibela. Hindi ko namalayan na siya mismo ang nagmamaneho. Ang mukha niya ay kalmado, pero ang mga ugat sa kamay niya ay litaw na litaw sa higpit ng pagkakahawak sa manibela.
“Maaabutan natin siya,” sabi niya.
“Paano mo nasisiguro?”
“Dahil hindi ako papayag na mawala siya.”
Hindi ko alam kung bakit, pero sa gitna ng takot ko, ang pangungusap na iyon ang naging tanging bagay na kinapitan ko.
Sa likuran namin, kasunod ang ilang sasakyan ng tauhan ni Andres, pati kotse ni Marco. Hindi ko alam kung bakit pa rin siya sumusunod. Marahil dahil sa konsensya. Marahil dahil hindi pa rin siya makapaniwalang ang babaeng pinili niya ang siyang gumawa ng ganitong kabangisan.
Pero wala na akong pakialam sa kanya.
Ang tanging mahalaga ay si Nanay.
Pagdating namin sa lumang pier, halos sumabog ang dibdib ko sa kaba.
Madilim ang paligid. Ang ilaw ng ilang poste ay kumikislap-kislap, at ang dagat ay maingay na humahampas sa mga bato. May ilang lumang bodega sa gilid, karamihan ay sarado at kinakalawang.
“Maghiwa-hiwalay kayo,” utos ni Andres sa mga tauhan niya. “Tingnan ang bawat bodega, bawat bangka, bawat sasakyan.”
Tumakbo ako pasulong.
Hinawakan ni Andres ang kamay ko.
“Lira, huwag kang lalayo sa akin.”
“Ayoko siyang mawala.”
“Hindi siya mawawala,” matatag niyang sabi. “Pero kailangan mong manatiling buhay para salubungin siya.”
Ang simpleng pangungusap na iyon ang nagpahinto sa akin.
Tumango ako, pinipilit pigilan ang pag-iyak.
Ilang minuto kaming naghanap.
Bawat madilim na sulok ay tila may halong bangungot. Bawat tunog ng alon ay parang sigaw. Bawat patak ng ulan sa bubong ng bodega ay parang bilang ng oras na nauubos.
Hanggang sa may sumigaw mula sa dulo ng pier.
“Sir! May nakita kami!”
Tumakbo ako roon.
Sa likod ng isang lumang bodega, may nakaparadang van.
Puting van.
Walang plaka sa harap.
Nanlambot ang tuhod ko.
Binuksan ng tauhan ni Andres ang pinto sa likod.
Walang tao.
Pero may kumot ng ospital sa loob. May bahid ng dugo at gamot.
“Nanay!” sigaw ko.
Sumagot sa akin ang dagat.
Wala nang iba.
Biglang may narinig kaming mahinang tunog mula sa loob ng bodega.
Parang may kumatok.
Mahina.
Tatlong beses.
Tumingin kami ni Andres sa isa’t isa.
Agad sinipa ng bodyguard ang kalawangin na kandado. Nang bumukas ang pinto, sinalubong kami ng amoy ng lumang kahoy, alat ng dagat, at gamot.
Sa loob, may maliit na ilaw mula sa emergency lamp.
At sa gitna ng bodega, nakahiga sa lumang kutson ang nanay ko.
“Nanay!”
Tumakbo ako palapit sa kanya.
Maputla ang mukha niya, malamig ang kamay, pero humihinga siya.
Humihinga siya.
Napahagulgol ako habang hinahawakan ang kamay niya.
“Nay, nandito ako. Nandito na ako.”
Mahina niyang iminulat ang mata.
“Lira…”
Halos hindi ko marinig ang boses niya.
“Anak… huwag kang umiyak…”
Mas lalo akong napaiyak.
Dumating ang emergency team na tinawag ni Andres. Maingat nilang inilipat si Nanay sa stretcher.
“Stable pa siya,” sabi ng doktor. “Pero kailangan siyang ibalik agad sa ospital. Malaki ang posibilidad ng infection at komplikasyon dahil sa pagkalipat sa kanya.”
Tumango ako nang paulit-ulit.
“Gawin ninyo ang lahat. Kahit ano, basta mailigtas siya.”
Habang inilalabas si Nanay, biglang may bumagsak na bakal sa likod namin.
Napalingon kami.
Sa isang madilim na sulok ng bodega, may lalaking nakatago.
Nakasuot siya ng uniporme ng hospital aide.
Siya ang lalaking nakita sa CCTV.
Tinangka niyang tumakbo, pero agad siyang nahuli ng tauhan ni Andres.
“Sinong nag-utos sa iyo?” tanong ni Andres.
Tahimik ang lalaki.
Lumapit si Marco, galit na galit.
“Si Bianca ba?”
Hindi pa rin sumagot ang lalaki.
Ngunit nang makita niya ang phone ni Andres na may bukas na recording at narinig ang salitang “police”, napalunok siya.
“Hindi lang si Ma’am Bianca,” mahina niyang sabi.
Nanigas ako.
“Anong ibig mong sabihin?”
Tumingin ang lalaki kay Marco, pagkatapos ay umiwas.
“May nagbayad sa amin para dalhin ang matanda rito. Sinabi lang ni Ma’am Bianca na takutin ang babae para hindi matuloy ang kasal niya sa iba.”
“Pero may isa pang tumawag pagkatapos.”
“Sino?” tanong ni Andres.
“Hindi ko kilala. Lalaki. Sinabi niya… kung lalala ang kondisyon ng matanda, mas mabuti.”
Biglang tumahimik ang buong bodega.
Hindi ko naintindihan agad.
O baka ayokong intindihin.
May gustong mamatay si Nanay?
“Anong number?” tanong ni Andres.
Ibinigay ng lalaki ang phone niya.
Sinuri iyon ng isang tauhan ni Andres.
Ilang segundo lang, lumapit ito at bumulong sa kanya.
Hindi nagbago ang mukha ni Andres, pero nakita kong dumilim ang tingin niya.
“Sabihin mo,” utos ko.
Tumingin siya sa akin.
“Lira…”
“Sabihin mo.”
Huminga siya nang malalim.
“Ang number ay naka-register sa isa sa mga kumpanya ni Marco.”
Napatingin ako kay Marco.
Namumutla siya.
“Hindi ako,” agad niyang sabi. “Lira, hindi ako iyon. Oo, nagalit ako. Oo, naging gago ako. Pero hindi ko kayang ipapatay ang nanay mo.”
Dati, baka hindi ako naniwala sa kanya.
Pero ngayon, nakita ko ang tunay na takot sa mukha niya.
Hindi iyon acting.
Si Marco ay maraming kasalanan.
Pero sa pagkakataong ito, mukhang may ibang gumagalaw sa likod.
Biglang tumunog ang phone ni Marco.
Unknown number.
Tahimik ang lahat habang sinagot niya iyon at nilagay sa loudspeaker.
Isang boses ng matandang babae ang narinig.
“Marco, umuwi ka na. Huwag ka nang makialam sa babaeng iyan.”
Nanlaki ang mata ni Marco.
“Ma?”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Nanay ni Marco.
Ang babaeng hindi kailanman tumanggap sa akin.
Ang babaeng palaging nagsasabing hindi ako bagay sa anak niya.
Narinig namin ang malamig niyang tawa.
“Matagal ko nang sinabi sa iyo, ang babaeng mahirap ay pabigat. Kung hindi siya mawawala sa buhay mo, sisirain ka niya.”
Nanginginig ang boses ni Marco.
“Si Mama Lydia ang nag-utos nito?”
“Ginawa ko lang ang dapat gawin,” sagot niya. “At ikaw, Marco, kung may natitira ka pang utak, pipiliin mo ang pamilyang may pakinabang. Si Bianca ay buntis. Siya ang kailangan mong panindigan.”
“Paano si Nanay ni Lira?” sigaw niya. “Puwede siyang mamatay!”
“Kung mamatay, mas mabuti. Wala nang dahilan para bumalik sa iyo ang anak niya.”
Hindi ako makahinga.
Sa loob ng maraming taon, alam kong ayaw sa akin ng pamilya ni Marco.
Pero hindi ko inakalang aabot sila sa ganito.
Lumapit si Andres kay Marco at kinuha ang phone.
“Mrs. Salazar,” malamig niyang sabi.
Tumigil ang babae sa kabilang linya.
“Andres?”
“Salamat sa pag-amin.”
Bago pa siya makapagsalita, pinatay ni Andres ang tawag.
Tumingin siya sa akin.
“Naitala lahat.”
Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gabing iyon, nakaramdam ako ng kakaibang lakas.
Hindi dahil wala na akong takot.
Kundi dahil may katotohanan na akong hawak.
Dumating ang pulis sa pier.
Si Bianca, ang hospital aide, at ang ilang kasabwat ay dinakip. Si Marco naman ay hindi umalis. Tahimik siyang nagbigay ng statement, ibinigay ang phone niya, pati access sa records ng kumpanya.
Nang dinala si Bianca sa police car, sumigaw siya kay Marco.
“Ginawa ko ito dahil mahal kita!”
Pero hindi siya nilingon ni Marco.
Tumingin siya sa akin.
“Lira…”
Hindi ko siya pinagsalita.
“Hindi ako ang dapat mong kausapin. Kausapin mo ang konsensya mo.”
Pagkatapos, sumakay ako sa ambulansya kasama si Nanay.
Bago magsara ang pinto, nakita ko si Andres na nakatayo sa ulan, basang-basa ang itim niyang damit, pero hindi umaalis.
“Sumunod ka,” mahina kong sabi.
Parang doon lang lumambot ang mga mata niya.
Tumango siya.
Sa ospital, muling dinala si Nanay sa intensive care.
Ang mga doktor ay kumilos agad. Ilang oras kaming naghintay.
Umaga na nang lumabas ang doktor.
“Lumampas siya sa kritikal na yugto,” sabi niya. “Kailangan pa rin ng mahigpit na bantay, pero ligtas na siya ngayon.”
Sa wakas, napahawak ako sa pader at napaiyak.
Hindi tulad ng iyak ko kanina na puno ng takot.
Ngayon, iyak iyon ng isang taong muntik nang mawala ang lahat, pero nabigyan pa ng pagkakataon.
Si Andres ay tahimik na lumapit sa akin.
“Lira.”
Tumingala ako.
“Salamat,” sabi ko.
Umiling siya.
“Hindi mo kailangang magpasalamat.”
“Kailangan,” sagot ko. “Dahil kung wala ka…”
“Kung wala ako, lalaban ka pa rin,” putol niya. “Matagal ka nang lumalaban mag-isa. Ang ginawa ko lang ay tumayo sa tabi mo.”
Hindi ko alam kung bakit, pero sa sandaling iyon, mas tumulo ang luha ko.
Sa buong buhay ko, nasanay akong ako ang dapat maging matatag.
Ako ang dapat umintindi.
Ako ang dapat magtiis.
Pero ngayon, may isang taong nagsabing hindi ko kailangang mag-isa.
Napayuko ako.
“Andres, tungkol sa kasal…”
“Hindi mo kailangang magdesisyon ngayon,” sabi niya. “Hindi ko gustong pakasalan mo ako dahil takot ka, galit ka, o wala kang mapuntahan.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pero sinabi mo—”
“Sinabi ko iyon dahil gusto kong malaman mong may mapupuntahan ka,” sagot niya. “Hindi para ikulong ka.”
Tumahimik ako.
Sa malayo, nagsisimula nang sumikat ang araw sa likod ng mga ulap.
At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang gabi, naramdaman kong may liwanag pa.