Babaeng Nawala sa Silid 307
Bahagi 2: Ang Babaeng Nawala sa Silid 307
“Bigla pong nawala ang nanay ninyo sa kuwarto niya!”
Parang may malamig na kamay na biglang sumakal sa leeg ko.
Sa loob ng ilang segundo, hindi ako nakapagsalita. Tanging tunog ng ulan sa labas ng kotse at ang mabilis kong paghinga ang naririnig ko.
“Anong ibig ninyong sabihin na nawala?” tanong ko, halos pabulong.
“Nasa kuwarto pa po siya kanina. Pagbalik ng nurse para tingnan ang dextrose niya, wala na po siya sa kama. Wala rin po sa banyo. Hinahanap na po namin sa buong palapag.”
Kumalas ang lakas sa mga daliri ko. Muntik nang mahulog ang cellphone ko.
Sa labas ng kotse, nakatayo si Marco na parang hari ng gulo. Hawak niya pa rin ang sirang pulseras namin, ang mga mata niya ay nakapako sa akin, pero sa likod ng tingin na iyon, may kakaibang pagkataranta.
Si Bianca naman ay nakatayo sa likuran niya, maputla ang mukha, pero nang magtama ang mga mata namin, nakita ko ang isang saglit na kislap sa mga mata niya.
Takot.
Hindi lungkot.
Hindi pagkabigla.
Takot na parang nahuli siya.
Biglang kumabog nang malakas ang dibdib ko.
Hindi kaya…
Hindi pa ako nakakababa ng kotse nang nagsalita si Andres.
“Driver, tawagan ang head of security ng ospital. I-lockdown ang lahat ng exit.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Lira, sumakay ka ulit. Babalik tayo sa ospital ngayon.”
“Hindi!” sigaw ni Marco, sabay harang sa pinto ng kotse. “Hindi siya aalis kasama mo.”
Hindi man lang siya nilingon ni Andres.
Isang bodyguard na hindi ko napansin kanina ang biglang lumapit mula sa kabilang sasakyan at hinarangan si Marco.
Napaatras si Marco, galit na galit.
“Andres, huwag kang makialam sa amin!”
Ngayon lang tumingin si Andres sa kanya.
Malamig. Tahimik. Mapanganib.
“Sa sandaling ginamit mo ang nanay niya para takutin siya, wala ka nang karapatang sabihin ang salitang ‘amin’.”
Namula ang mukha ni Marco.
“Wala akong kinalaman sa pagkawala ng nanay niya!”
Napatingin ako kay Bianca.
Nanginginig ang kamay niya sa tiyan niya, pero ang tingin niya ay palipat-lipat sa akin at kay Marco.
“Siyempre wala,” mahina niyang sabi. “Bakit naman namin gagawin iyon?”
Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo akong kinabahan sa boses niya. Masyado itong mahinahon. Masyadong mabilis niyang ipinagtanggol ang sarili niya.
Hindi na ako nagsalita.
Sumakay ako sa kotse ni Andres.
Habang mabilis kaming bumabalik sa ospital, mahigpit kong hawak ang cellphone. Ilang beses kong tinawagan ang nanay ko, pero hindi sumasagot. Nakapatay na ang phone niya.
“Huminga ka,” mahinang sabi ni Andres sa tabi ko.
“Paano ako hihinga?” napalingon ako sa kanya, nangingilid ang luha sa mata. “Katatapos lang ng operasyon niya. Hindi pa siya puwedeng gumalaw nang mag-isa. Andres, kapag may nangyari sa kanya…”
Hindi ko na natapos ang sinabi ko.
Tahimik na inabot ni Andres ang kamay ko.
Hindi niya ako niyakap. Hindi niya ako pinatahan gamit ang matatamis na salita.
Hinawakan lang niya ang kamay ko nang mahigpit, parang sinasabi niyang hindi ako nag-iisa.
Pagdating namin sa ospital, halos tumakbo ako papasok.
Nasa hallway na ang ilang nurse, security guard, at doktor. Magulo ang lahat. May nagsusuri ng CCTV, may nagtatanong sa mga tao sa palapag, may naghahanap sa bawat kuwarto.
Lumapit sa akin ang head nurse.
“Miss Lira, pasensya na po. Nagsasagawa na kami ng paghahanap.”
“Paano siya nakalabas?” nanginginig ang boses kong tanong. “Hindi ba dapat may nagbabantay sa kanya?”
Napayuko ang nurse.
“May isang babaeng pumasok kanina. Sinabi niyang kamag-anak daw ninyo. May dala siyang prutas at kumot. Akala ng duty nurse…”
“Anong itsura?” putol ko.
“Mahaba ang buhok, maputi, nakasuot ng light blue na damit. Medyo buntis po yata dahil hawak niya ang tiyan niya.”
Nanigas ang buong katawan ko.
Bianca.
Hindi na haka-haka.
Siya iyon.
Bago pa ako makapagsalita, narinig ko ang tinig ni Marco mula sa likod.
“Imposible.”
Paglingon ko, nakita kong dumating na sila ni Bianca. Pero ngayon, hindi na mapakali si Bianca. Ang mga mata niya ay umiwas agad sa akin.
“Bianca,” sabi ko, dahan-dahan siyang nilapitan. “Pumasok ka ba sa kuwarto ng nanay ko?”
“Hindi!” agad niyang sigaw. “Bakit ako pupunta roon? Hindi ko nga alam kung anong kuwarto niya.”
Lumapit si Marco sa kanya na parang awtomatikong poprotekta.
“Lira, huwag mong pagbintangan si Bianca nang walang ebidensya.”
Napatawa ako, pero basag ang tunog.
“Ebidensya? Noong binintangan ninyo akong magnanakaw, kailangan ba ninyo ng ebidensya?”
Natigilan siya.
“Hindi iyon pareho.”
“Pareho lang,” sagot ko. “Ang kaibahan lang, noon ako ang mahina, kaya madali ninyo akong apakan.”
Sumingit si Andres.
“Ilabas ang CCTV.”
Tumingin ang security head sa kanya, halatang kilala siya.
“Sir, nakuha na po namin ang footage mula sa hallway.”
Dinala kami sa security room.
Tumibok nang mabilis ang puso ko habang pinapanood ang screen.
Sa video, malinaw na nakita si Bianca na pumasok sa elevator sa palapag ng nanay ko. Nakasuot siya ng light blue na damit, may mask, at hawak ang isang paper bag.
Makaraan ang ilang minuto, lumabas siya mula sa kuwarto 307.
Kasama niya ang isang lalaki na nakasuot ng uniporme ng hospital aide. Itinutulak ng lalaki ang wheelchair.
Nasa wheelchair ang nanay ko.
Nakayuko ang ulo niya, tila walang malay.
Napaatras ako.
“Nanay…”
Parang gumuho ang buong mundo ko.
Si Marco ay napako sa kinatatayuan. Tiningnan niya si Bianca nang dahan-dahan, parang ngayon lang niya siya nakilala.
“Bianca,” mahina niyang sabi. “Ano ito?”
Namumutla si Bianca.
“Hindi ako iyan.”
Natawa si Andres nang malamig.
“Gusto mong sabihin na may multo kang kamukha?”
“Hindi ako iyan!” sigaw niya. “Baka edited ang video! Si Andres ang may-ari ng ospital na ito, kaya niyang palabasin ang kahit ano!”
Doon ko nalaman.
May-ari ng ospital?
Napatingin ako kay Andres.
Hindi siya nagulat sa sinabi ni Bianca. Ibig sabihin, totoo.
Pero wala na akong lakas para tanungin iyon.
Ang mahalaga lang ay mahanap ang nanay ko.
Nag-rewind ang guard sa footage. Nakita namin na dinala ang nanay ko sa basement parking. Doon, isinakay siya sa isang puting van na walang plaka sa harap.
Nagsalita si Andres sa phone niya sa malamig na tono:
“Hanapin ang van. Lahat ng checkpoint, lahat ng private camera sa paligid ng ospital. Gusto ko ng resulta sa loob ng sampung minuto.”
Hindi ko alam kung sino ang kausap niya, pero kahit ako ay nakaramdam ng takot sa boses niya.
Si Marco naman ay tila nawalan ng lakas. Humarap siya kay Bianca.
“Bakit?”
“Hindi ako iyon!” umiiyak na sigaw ni Bianca. “Marco, maniwala ka sa akin. Mahal kita. Dinadala ko ang anak mo. Bakit ako gagawa ng ganyan?”
Nang marinig ko ang salitang “anak”, kumirot ang dibdib ko.
Pero hindi na dahil mahal ko pa si Marco.
Kundi dahil naawa ako sa dating sarili ko.
Ang dating ako, baka nagtanong pa: “Bakit mo nagawa sa akin ito?”
Pero ngayon, wala na akong gustong itanong sa kanya.
Lumapit ako kay Bianca.
“Nasaan ang nanay ko?”
Umiling siya, paatras.
“Hindi ko alam.”
Hinawakan ko ang balikat niya.
“Bianca, kapag may nangyari sa nanay ko, hindi lang kita kakasuhan. Sisiguraduhin kong ang buong buhay mo ay guguho.”
Tumawa siya nang pilit.
“Akala mo ba dahil may Andres ka na, kaya mo na akong takutin?”
Hindi ako ang sumagot.
Si Andres ang nagsalita mula sa likod ko.
“Hindi ka niya tinatakot.”
“Binibigyan ka niya ng huling pagkakataon.”
Biglang tumunog ang phone ni Andres.
Sinagot niya iyon, nakinig nang ilang segundo, pagkatapos ay tumingin sa akin.
“Nakita ang van. Papunta ito sa lumang pier sa may baybayin.”
Nanlambot ang tuhod ko.
Baybayin.
Malayo iyon sa ospital. At kung katatapos lang ng operasyon ni Nanay…
“Hahanapin natin siya,” sabi ni Andres.
Pero bago kami makaalis, biglang nagsalita si Marco.
“Isasama ako.”
Napatingin ako sa kanya.
Ang lalaking minsang minahal ko ay nakatayo roon, gulo-gulo ang mukha, hawak pa rin ang sirang pulseras namin.
“Lira, kung si Bianca nga ang gumawa nito, pananagutin ko siya. Pero hayaan mo akong tumulong.”
Tahimik ko siyang tiningnan.
Noon, sapat na sana ang ganitong tono niya para lumambot ako.
Ngayon, wala na akong naramdaman.
“Sige,” sabi ko. “Pero hindi para sa akin.”
“Para sa nanay ko.”
Tumakbo kami palabas ng ospital.
Sa parking lot, nakita kong sinusubukang tumakas ni Bianca.
Pero hindi siya nakalayo.
Hinarang siya ng dalawang security guard.
“Bitawan ninyo ako!” sigaw niya. “Buntis ako! Hindi ninyo ako puwedeng saktan!”
Tumigil si Marco sa harap niya.
“Bianca,” sabi niya, nanginginig ang boses. “Sabihin mo na. Nasaan siya?”
Tumingin si Bianca sa kanya, puno ng luha ang mga mata.
“Ginawa ko lang iyon dahil mahal kita!”
Biglang tumahimik ang paligid.
Nabitawan ni Marco ang sirang pulseras.
Nahulog iyon sa basang sahig.
“Ano ang sinabi mo?” bulong niya.
Humagulgol si Bianca.
“Kung hindi ko siya ilalayo, tuluyan kang mawawala sa akin! Lagi mo siyang hinahanap. Kahit kasama mo ako, pangalan niya pa rin ang lumalabas sa bibig mo kapag lasing ka!”
Nanlamig ako.
Hindi dahil sa sinabi niyang hinahanap ako ni Marco.
Kundi dahil nakumpirma na siya ang dahilan ng pagkawala ni Nanay.
“Nasaan siya?” sigaw ko.
Pumikit si Bianca.
“Nasa lumang pier. Pero hindi ko alam kung buhay pa siya.”
Sa sandaling iyon, parang tumigil ang mundo.
At bago pa makagalaw ang kahit sino, narinig ko ang sirena ng ambulansya sa malayo.
Pero hindi iyon galing sa ospital.
Galing iyon sa direksyon ng dagat.