KATOTOHANANG WALANG MAKAPANIWALA
BAHAGI 3: ANG KATOTOHANANG WALANG MAKAPANIWALA
Natahimik ang buong pasilyo.
Pakiramdam ko ay unti-unting nawawala ang lakas sa mga tuhod ko habang nakatingin kay Isabella na umiiyak sa harap ni Gabriel.
Kung hindi ko alam ang totoo, baka naniwala rin ako.
Napakahusay niyang umarte.
Napakaperpekto.
Napakakumbinsi.
Tumingin sa akin si Gabriel.
Hindi galit.
Hindi rin lubos na naniniwala.
Ngunit malinaw na nalilito.
“Maria…” mahinahon niyang tawag.
“Ano’ng nangyayari?”
Binuksan ko ang bibig ko.
Ngunit bago pa ako makapagsalita, sumingit agad si Isabella.
“Hindi ko alam kung bakit galit siya sa akin.”
“Hindi ko alam kung may nagawa akong mali.”
“Hinayaan ko na lang siya kahit palagi niya akong iniiwasan.”
Patuloy ang pagpatak ng kanyang luha.
“Pero hindi ko akalaing susundan niya ako.”
Napakagat ako sa labi.
Hindi dahil sa takot.
Kundi dahil sa sobrang pagkadismaya.
Sa unang pagkakataon sa buhay ko, gusto kong sumigaw.
Gusto kong sabihin ang lahat.
Ngunit alam kong wala pa rin akong ebidensiya.
At kapag nagkamali ako ng isang salita lamang, ako ang matatalo.
Biglang nagsalita ang lalaking nasa tabi ni Isabella.
“Mukhang may hindi pagkakaunawaan.”
Malamig ang boses niya.
Ngunit alam kong siya ang ama ni Isabella.
At alam kong siya rin ang lalaking narinig kong kausap niya kanina.
Tumingin siya sa akin.
“Anak, mas mabuti sigurong umuwi ka na.”
Parang simpleng payo lamang.
Ngunit malinaw ang babala sa likod ng kanyang mga salita.
Bumalik ang tingin ko kay Gabriel.
Sa loob ng ilang segundo, nagtama ang aming mga mata.
At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, nagsalita ako nang buong tapang.
“Hindi ako nagsisinungaling.”
Nagulat silang lahat.
Maging si Gabriel.
Tahimik akong huminga.
Pagkatapos ay tumingin kay Isabella.
“Alam mo kung ano ang narinig ko.”
Biglang nagbago ang ekspresyon niya.
Saglit lamang.
Ngunit nakita ko iyon.
At nakita rin iyon ni Gabriel.
Masyadong mabilis upang mapansin ng iba.
Ngunit hindi niya nalampasan ang mapanuring mata ni Gabriel.
“Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong nito.
Agad na umiling si Isabella.
“Wala siyang narinig.”
Ngunit hindi na nagsalita si Gabriel.
Tahimik lamang siyang tumingin sa aming dalawa.
Pagkatapos ng araw na iyon, naging kakaiba ang lahat.
Hindi ako kinausap ni Isabella.
Ngunit ramdam kong binabantayan niya ako.
Samantala, si Gabriel naman ay tila may iniisip.
Hindi na siya kasing lapit kay Isabella tulad ng dati.
At ilang beses ko siyang nahuling nakatingin sa akin habang nasa klase.
Parang may gusto siyang itanong.
Ngunit hindi niya magawa.
Lumipas ang dalawang linggo.
At doon nagsimulang mabasag ang perpektong plano ni Isabella.
Isang gabi.
May natanggap akong mensahe mula sa hindi kilalang numero.
Iisang larawan lamang.
Nang buksan ko iyon, nanlaki ang mga mata ko.
Larawan iyon ni Isabella at ng kanyang ama sa loob ng isang restaurant.
Kasama nila ang isang lalaking kilala ko.
Isa sa mga executive ng kumpanya ng pamilya ni Gabriel.
May kasunod pang mensahe.
“Kung gusto mong malaman ang totoo, pumunta ka bukas.”
May kasamang address.
Hindi ako nakatulog buong gabi.
Kinabukasan, nagpunta ako roon.
Isa pala itong maliit na café.
At ang taong naghihintay sa akin ay hindi ko inaasahan.
Si Lucas.
Dating kaibigan ni Isabella.
Ayon sa kanya, matagal na niyang alam ang plano ng pamilya nito.
Hindi niya lang ito maisiwalat dahil wala siyang sapat na ebidensiya.
Ngunit nitong mga nakaraang araw, nalaman niyang ginagamit na nila si Gabriel para makakuha ng kumpidensyal na impormasyon.
At hindi na niya iyon matiis.
Inilapag niya ang isang flash drive sa mesa.
“Nandito ang lahat.”
“Mga recording.”
“Mga email.”
“Mga dokumento.”
“Patunay na ginamit lang nila si Gabriel.”
Parang tumigil ang mundo ko.
Sa wakas.
May ebidensiya na.
Ngunit kasabay nito ay may bagong problema.
Paano ko sasabihin kay Gabriel?
Hindi ko na kailangang mag-isip nang matagal.
Dahil kinagabihan mismo, si Gabriel ang naghanap sa akin.
Nasa library ako nang maupo siya sa tapat ko.
Tahimik muna siya.
Pagkatapos ay nagsalita.
“Maria.”
“Hm?”
“Totoo bang may gusto kang sabihin sa akin noong araw na iyon?”
Nanikip ang dibdib ko.
Matagal ko siyang tinitigan.
Pagkatapos ay inilabas ko ang flash drive.
At sinabi ko ang lahat.
Walang dagdag.
Walang bawas.
Lahat ng nalalaman ko.
Lahat ng narinig ko.
Lahat ng ebidensiya.
Habang nagsasalita ako, napansin kong unti-unting namumutla si Gabriel.
At nang matapos ko.
Matagal siyang walang sinabi.
Pagkatapos ay tumawa siya nang mahina.
Hindi dahil masaya siya.
Kundi dahil nasasaktan siya.
“Kaya pala.”
“Kaya pala lagi kang umiwas.”
“Akala ko galit ka sa akin.”
Napayuko ako.
Ngunit bigla kong naramdaman ang marahan niyang paghawak sa kamay ko.
“Salamat.”
Iyon lamang ang sinabi niya.
Ngunit sapat na iyon upang halos maiyak ako.