BAGONG SIMULA

BAHAGI 4: ANG BAGONG SIMULA

Lumipas ang anim na buwan.

Maraming bagay ang nagbago.

Tuluyan nang natapos ang kaso laban kay Bianca.

Napatunayan ang lahat ng kanyang kasinungalingan.

At siya mismo ang umamin sa korte.

Samantala, mabilis ding bumagsak ang kumpanya ni Gabriel.

Hindi dahil ipinahamak siya ng pamilya ko.

Kundi dahil nawalan ng tiwala sa kanya ang kanyang mga kasosyo.

Napagtanto ng lahat na ang isang lider na hindi marunong magtiwala sa katotohanan ay hindi maaaring pagkatiwalaan ng negosyo.

Sa kabilang banda.

Pinili kong bumalik sa aming pamilya.

Ngunit hindi upang magtago sa likod ng aming pangalan.

Sa halip ay nagsimula akong magtrabaho bilang isa sa mga direktor ng Villanueva Holdings.

Unti-unti kong natutunang gamitin ang kakayahan ko para sa mas malaking layunin.

At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon—

Masaya ako.

Isang hapon.

Habang nasa opisina ako, may bisitang humiling na makipagkita.

Paglabas ko ng conference room ay nakita ko si Gabriel.

Mas payat na siya.

Mas tahimik.

At mas matanda ang hitsura kaysa dati.

Tumayo siya nang makita ako.

“Isabella.”

Ngumiti ako nang magalang.

“Kumusta ka?”

Napayuko siya.

“Mas mabuti sana kung hindi ko sinira ang lahat.”

Tahimik kaming nag-usap sa loob ng ilang minuto.

Hindi na siya ang dating mayabang na Gabriel.

At hindi na rin ako ang dating Isabella na handang isuko ang lahat para sa kanya.

Sa huli ay inilabas niya ang isang maliit na kahon.

“May gusto sana akong ibalik.”

Pagbukas ko nito ay nakita ko ang singsing namin sa kasal.

Ang singsing na matagal ko nang itinuring na bahagi ng nakaraan.

“Tinatanggap ko ang lahat ng naging kasalanan ko.”

“Sana balang araw mapatawad mo ako.”

Ngumiti ako nang bahagya.

“Napatawad na kita.”

Nanlaki ang kanyang mga mata.

Ngunit bago pa siya magsalita ay ipinagpatuloy ko.

“Ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugang babalik tayo sa dati.”

“Tinutulungan lamang nito akong makalaya sa sakit.”

Napaluha siya.

At sa unang pagkakataon.

Tila tunay niyang naunawaan ang lahat.

Tumango siya.

“Salamat.”

Pagkatapos noon ay umalis siya.

At iyon na ang huli naming pagkikita.

Hindi na kami nagkabalikan.

Dahil may mga sugat na kahit gumaling ay hindi na dapat muling buksan.

Pagkaraan ng isang taon.

Mas lalo pang lumago ang aming kumpanya.

Nakapagpatayo kami ng mga scholarship program para sa mga mahihirap na estudyante.

Nakatulong kami sa maraming komunidad.

At mas naging malapit ako sa aking pamilya.

Isang gabi.

Habang nakatayo ako sa balkonahe ng aming tahanan, lumapit ang aking ama.

“Tahimik ka yata.”

Napangiti ako.

“Masaya lang po.”

“Tunay?”

“Opo.”

Tumingin siya sa malayong ilaw ng lungsod.

“Alam mo, anak.”

“Akala ko noon ang pinakamahalagang bagay ay kapangyarihan.”

“Pero mali ako.”

“Lumalabas na ang pinakamahalagang bagay ay ang magkaroon ng lakas para magsimulang muli.”

Napangiti ako.

Dahil tama siya.

Hindi ako nanalo dahil mayaman ang pamilya ko.

Hindi rin dahil makapangyarihan kami.

Nanalo ako dahil hindi ako sumuko.

At dahil kahit ilang beses akong nasaktan, pinili ko pa ring bumangon.

Habang pinagmamasdan ko ang mga bituin sa gabi, naramdaman ko ang kapayapaang matagal kong hinanap.

Tapos na ang sakit.

Tapos na ang pagtataksil.

Tapos na ang mga luha.

Sa wakas.

Nagsisimula na ang bagong kabanata ng buhay ko.

At sa pagkakataong ito—

Ako na mismo ang magsusulat ng sarili kong masayang wakas.

WAKAS ❤️