LIHIM NG AKING INA AT ANG KATOTOHANANG HINDI KO INAASAHAN

BAHAGI 3: ANG LIHIM NG AKING INA AT ANG KATOTOHANANG HINDI KO INAASAHAN

Parang tumigil ang buong mundo nang marinig ko ang mga salitang iyon.

— Ang nanay ko?

Hindi ako makapaniwala.

Hindi ko maintindihan kung bakit magiging target ng taong ito ang aking ina.

Ang aking ina ay isang simpleng babae lamang.

Tahimik.

Mabait.

At buong buhay niyang inialay sa pagpapalaki sa akin.

Ngunit ngumiti lamang ang lalaki.

Isang malamig na ngiting puno ng pagmamataas.

— Hindi mo talaga alam kung sino ang iyong ina, hindi ba?

Napakuyom ang aking mga kamao.

— Tigilan mo ang mga laro mo.

— Sabihin mo ang totoo!

Hindi siya sumagot agad.

Sa halip ay tumingin siya kay Isabella.

— Sabihin mo sa kanya.

Namutla si Isabella.

Parang matagal na niyang alam ang lahat.

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin.

— Miguel…

Napatingin ako sa kanya.

— Ano ang ibig niyang sabihin?

Nanginginig ang boses niya.

— Ang nanay mo ang dating abogado ng pamilya namin.

Parang may sumabog sa isip ko.

— Ano?

— Siya ang taong tumulong sa mga magulang ko nang magsimula silang makatanggap ng mga banta.

Hindi ako makapagsalita.

Hindi kailanman sinabi sa akin ng aking ina ang tungkol dito.

Nagpatuloy si Isabella.

— Nang matuklasan ng nanay mo na may nagpaplanong agawin ang kumpanya ng pamilya namin, sinubukan niya kaming iligtas.

— Pero huli na ang lahat.

Biglang tumawa ang lalaki.

— At dahil doon, naging sagabal siya sa plano ko.

Napakuyom ako sa galit.

— Ikaw ang may kagagawan ng lahat?

— Ikaw ang sumira sa pamilya niya?

Hindi siya itinanggi.

Sa halip ay naglakad siya nang dahan-dahan palapit sa amin.

— Ginawa ko lamang ang dapat gawin para makuha ang nararapat sa akin.

— Ang kumpanyang iyon ay dapat naging akin.

— Ang kayamanang iyon ay dapat napunta sa akin.

Biglang nagsalita ang matandang driver.

— Sinungaling!

— Wala kang karapatan sa kahit ano!

— Pinatay mo ang sarili mong kapatid para sa pera!

Nagulat ako.

Pati si Isabella ay natigilan.

Ngunit ngumiti lamang ang lalaki.

Parang wala siyang naramdamang pagsisisi.

Sa sandaling iyon.

Biglang lumapit ang isa sa mga tauhan niya.

— Sir, dumadami na ang tao sa paligid.

— Kailangan na nating umalis.

Tumango siya.

Pagkatapos ay itinuro kami.

— Isama ninyo sila.

Agad na lumapit ang mga lalaking nakaitim.

Ngunit bago pa sila makarating.

May malakas na tunog ng sirena sa labas.

WEEEOOO! WEEEOOO!

Nagkagulo ang lahat.

Nagulat maging ang lalaki.

At sa gitna ng kaguluhan.

Biglang ngumiti si Isabella.

— Akala mo ba pupunta ako rito nang walang plano?

Nanlaki ang mga mata ng lalaki.

Sa sumunod na segundo.

Pumasok ang mga pulis sa lahat ng entrada ng bodega.

— HUWAG KAYONG KIKILOS!

— PULIS ITO!

Nataranta ang mga tauhan ng lalaki.

May ilan pang nagtangkang tumakas.

Ngunit agad silang nahuli.

Napatingin ang lalaki kay Isabella.

Punong-puno ng galit ang kanyang mga mata.

— Ikaw…

— Nilinlang mo ako.

Ngumiti si Isabella.

— Labinlimang taon mo kaming niloko.

— Isang gabi lang ito bilang kapalit.

Ilang minuto lamang ang lumipas.

Nakaposas na ang lalaki.

Habang inilalabas siya ng mga pulis.

Lumingon siya sa amin.

— Hindi pa ito tapos.

— May mga bagay pa kayong hindi alam.

Ngunit hindi na kami natakot.

Dahil sa unang pagkakataon.

Nagsisimula nang lumabas ang katotohanan.

Nang gabing iyon.

Dinala namin ang USB sa mga awtoridad.

At nang mabuksan ang mga laman nito.

Lahat ay nabigla.

May mga dokumento.

Mga video.

Mga rekord ng pera.

At mga lihim na kasunduan.

Sapat upang patunayan ang lahat ng krimen niya.

Ngunit may isa pang dokumentong mas nagpayanig sa akin.

Isang liham.

Isang liham mula sa aking ina.

At nakapangalan iyon sa akin.