KASAL NA MATAGAL NANG PINLANO

BAHAGI 2: ANG KASAL NA MATAGAL NANG PINLANO

Matagal akong nakatitig sa larawan sa aking cellphone.

Parang bawat salitang nakasulat sa dokumento ay unti-unting sumisira sa lahat ng paniniwala ko.

May isa pang mensahe sa ibaba ng larawan.

“Huwag mong ipaalam sa kanila na ako ang nagpadala nito.”

“Ayaw ko nang patuloy na malinlang si Daniel.”

Agad akong tumawag sa numero.

Ngunit naka-off na ito.

Mainit at masikip ang maliit na silid sa likod-bahay.

Maingay na umuugong ang lumang bentilador.

Nakaupo si Daniel sa gilid ng kama habang nakahawak sa ulo.

Iniabot ko sa kanya ang cellphone.

Pagkatapos niyang makita ang larawan, namutla siya.

— Imposible…

— Pekeng dokumento ito.

Tahimik lang ako.

Sa totoo lang, gusto ko ring maniwalang hindi iyon totoo.

Ngunit ang takot sa kanyang mga mata ay nagsasabing nagsisimula na rin siyang maniwala.

Makalipas ang ilang minuto, bigla siyang tumayo.

— Aalamin ko ang totoo.

Pagkasabi niya noon, mabilis siyang naglakad papunta sa pangunahing bahay.

Sumunod ako.

Halos alas-diyes na ng gabi noon.

Nanonood pa rin ng telebisyon sina Aling Rosa, Mang Ernesto, at Marco sa sala.

Pagkakita sa amin, ngumisi si Marco.

— Bakit?

— Hindi komportable sa bodega?

Inilapag ni Daniel ang cellphone sa mesa.

— Ano ito?

Sabay-sabay silang tumingin sa screen.

Nang makita ni Aling Rosa ang larawan, kitang-kitang nagbago ang kanyang mukha.

Ngunit makalipas ang ilang segundo ay bumalik ang kanyang pagiging kalmado.

— Saan mo nakuha iyan?

— Sagutin mo muna kung totoo ba ito.

Biglang bumigat ang hangin sa sala.

Sa wakas ay ibinaba ni Mang Ernesto ang tasa ng tsaa.

— Totoo.

Isang salita lamang.

Ngunit sapat na iyon upang gumuho ang lahat.

Nanigas si Daniel.

— Bakit?

— Anak ninyo rin naman ako.

Malamig ang sagot ng kanyang ama.

— Dahil anak kita kaya kita pinag-aral at pinalaki.

— At ang bahay na ito ay akin.

— Karapatan kong ibigay ito kung kanino ko gusto.

Mariing ikinuyom ni Daniel ang kanyang mga kamao.

— Kung ganoon, bakit kailangan pang hintayin na mag-asawa ako?

Walang sumagot.

Napansin kong sumulyap si Aling Rosa sa akin.

At sa tinging iyon, may naunawaan ako.

Ayaw niyang sabihin ang totoo.

Pero alam kong may kinalaman iyon sa akin.

Dahan-dahan akong nagsalita.

— May kinalaman ba ito sa mga ari-arian ko?

Agad na natahimik ang buong sala.

Isang segundo.

Dalawang segundo.

Tatlong segundo.

At ang katahimikang iyon ang pinakamalinaw na sagot.

Nanlamig ang dibdib ko.

Biglang tumayo si Aling Rosa.

— Ano bang pinagsasasabi mo?

— Akala mo ba kailangan namin ng pera mo?

Napangiti ako nang mapait.

— Kung hindi ninyo kailangan, bakit ninyo hiniling ang lahat ng dokumento ko bago ang kasal?

— Bakit ninyo gustong malaman ang lahat ng ipon ko?

— Bakit ninyo gustong makita ang mga ari-ariang nakapangalan sa akin?

Unti-unting nagdilim ang kanyang mukha.

Mabilis na sumingit si Marco.

— Ate Sofia, huwag mong isipin na napakayaman mo.

— Walang may gusto sa pera mo rito.

Tinitigan ko siya.

— Kung ganoon, kaya mo bang manumpa?

Bigla siyang natigilan.

Sa sandaling iyon ay tila may naalala si Daniel.

Lumingon siya sa kanyang ama.

— Naalala ko na.

— Isang taon na ang nakalipas, paulit-ulit ninyo akong pinipilit na magpakasal bago ako magtatlumpung taong gulang.

— Kung hindi raw, mawawala ang bahagi ko sa mana ng pamilya.

Biglang tumigas ang mukha ni Mang Ernesto.

Nagpatuloy si Daniel.

— Akala ko gusto ninyo lang akong magkaroon ng sariling pamilya.

— Hindi pala iyon ang dahilan.

At bigla ko ring naunawaan.

Matagal na nila itong pinaplano.

Si Daniel ang susi.

Ang kasal ang kondisyon.

At ako…

Isa lamang akong piraso sa kanilang plano.

Biglang malakas na hinampas ni Aling Rosa ang mesa.

— Tama na!

— Huwag nang makialam ang mga taong hindi kabilang sa pamilyang ito!

Hindi kabilang sa pamilya.

Kahapon lamang ay tinatawag niya akong anak.

Ngayon ay isa na akong estranghero.

Hinawakan ni Daniel ang kamay ko.

— Tara na.

Tumalikod kami upang umalis.

Ngunit bago kami makarating sa pinto, narinig kong tumawa si Marco.

— Umalis kayo kung gusto ninyo.

— Tutal tapos na rin naman ang lahat.

Napahinto ako.

Tapos na?

Lumingon ako.

— Ano ang ibig mong sabihin?

Biglang nagbago ang kanyang mukha.

Alam niyang may nasabi siyang hindi dapat.

Ngunit huli na.

Lumapit ako.

— Ano ang ibig mong sabihin?

Napatingin siya sa kanyang ina.

Mabilis na sumabat si Aling Rosa.

— Wala iyon.

— Umuwi na kayo at magpahinga.

Ngunit lalo lang akong naghinala.

Hindi ako nakatulog buong gabi.

Bandang alas-tres ng madaling-araw.

Muling nag-vibrate ang cellphone ko.

Ang parehong numero.

Ngunit sa pagkakataong ito ay hindi larawan ang ipinadala.

Isang audio recording.

Isinuot ko ang earphones.

At sa unang segundo pa lamang ay nanigas na ako.

Boses iyon ni Aling Rosa.

— Kailangan lang niyang makasal.

— Kapag natapos ang proseso, lahat ng shares ay maililipat na kay Marco.

May isa pang boses ng lalaki.

— Paano naman si Daniel?

Tumawa si Aling Rosa.

— Wala siyang alam.

— Buong buhay niyang pinagkakatiwalaan ang pamilya niya.

— At saka, mayaman naman ang napangasawa niya. Hindi siya lugi.

Parang tumigil ang pagdaloy ng dugo sa katawan ko.

Shares?

Paglilipat ng pagmamay-ari?

Nagpatuloy ang recording.

— Paano kung malaman ng babae?

Malamig na sumagot si Aling Rosa.

— At ano naman?

— Kapag nalaman niya, tapos na ang lahat.

Pinatay ko ang recording.

Nanginginig ang mga kamay ko.

Napabangon si Daniel.

— Ano iyon?

Iniabot ko sa kanya ang earphones.

Pagkaraan ng sampung minuto.

Tahimik siyang nakaupo sa kama.

Namumula ang kanyang mga mata.

Hindi ko pa siya kailanman nakitang ganoon.

Sa loob ng tatlumpung taon.

Buong puso niyang minahal at pinagkatiwalaan ang kanyang pamilya.

At ngayon…

Sila mismo ang sumira sa kanya.

Bigla naming narinig ang mga sasakyan sa labas.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Sunod-sunod na huminto sa harap ng bahay.

Tumahol nang malakas ang mga aso.

Binuksan ko nang bahagya ang kurtina.

May hindi bababa sa limang itim na sasakyan na nakaparada sa tapat ng gate.

Isang lalaking naka-amerikana ang unang bumaba.

Kasunod ang ilang taong may dalang mga briefcase at dokumento.

Pagkakita pa lamang ni Daniel sa kanila ay namutla na siya.

— Imposible…

Lumingon ako.

— Kilala mo sila?

Hindi siya makaalis ng tingin sa labas.

Nanginginig ang boses niya.

— Mga auditor sila ng kumpanya…

— Pero bakit sila narito sa ganitong oras?

Kasabay niyon ay sunod-sunod na tumunog ang telepono ni Mang Ernesto sa loob ng bahay.

Narinig namin ang sigawan at pagmamadali mula sa sala.

At maya-maya…

Isang sigaw ang nagpayanig sa buong bahay:

— Imposible! Sino ang nagsumbong sa board tungkol sa lihim na paglilipat ng mga shares?!