Gustong gamitin ng pekeng tagapagmana ang amo ng krimen para saktan ako, pero siya ang tuluyang nawasak.

Nang makatakas ako mula sa silid na puno ng dugo, natigilan ang buong bulwagan…

Tanging ang pinakanakakatakot na lalaki ang ngumiti sa akin…

—”Sa wakas… sa wakas ay nakilala na kita.”

 

Ipinanganak akong may kakaibang “superpower.”

 

Habang mas gusto akong saktan ng ibang tao, lalo ko namang iniisip na mabait sila sa akin.

Noong elementarya, may batang itinuro ako habang tumatawa.

 

—“Ulila ‘yang babaeng ‘yan! Walang nagmamahal sa kanya!”

 

Nagtaas ako ng baba at buong yabang na sumagot:

 

—“Tama! Ako lang ang ulila sa buong school! Special ako!”

 

Napasabay noon ang principal na dumaan.

 

Akala niya nababaliw na ako dahil sa pambubully.

 

Kinabukasan, pinatawag ang lahat ng magulang ng mga batang nang-asar sa akin.

 

At nang gabing iyon, umalingawngaw sa buong subdivision ang iyak ng mga batang napalo ng magulang nila.

 

—

 

Pagdating ko ng high school, may isang sikat na pasaway na lalaki na gustong pagtripan ako.

 

Noong Valentine’s Day, binigyan niya ako ng puting chrysanthemum sa harap ng buong school.

 

Alam ng lahat na ang bulaklak na iyon ay ginagamit sa burol.

 

Ibig sabihin, sinusumpa ka nilang mamatay.

 

Naghintay ang lahat na umiyak ako.

 

Pero niyakap ko pa ang bouquet habang tuwang-tuwa.

 

—“OMG! Paano mo nalaman na paborito ko ang chrysanthemum?!”

 

Mula noon, tuwing makikita ko siya sa hallway, masaya akong sisigaw:

 

—“Andiyan na si Mr. Chrysanthemum!”

 

Wala pang isang buwan, kumalat na sa buong campus ang palayaw niya.

 

Halos mabaliw siya tuwing nakakakita ng bulaklak na iyon.

 

—

 

Pagkaraan ng ilang taon, natagpuan ako ng tunay kong pamilya.

 

Nagkapalit daw kami ng sanggol sa ospital noon.

 

Ako pala ang totoong anak ng pamilyang Villareal — isa sa pinakamayamang pamilya sa bansa.

 

Noong unang araw ko sa mansyon nila, agad akong pinagtangkaan ng adopted daughter.

 

Bigla siyang nahulog sa hagdan at umiiyak na sumigaw:

 

—“Ate… sorry na… huwag mo na akong itulak…”

 

Dali-daling tumakbo papunta roon ang mga magulang at kuya ko.

 

Pero bago pa nila ako mapagalitan…

 

Bigla akong namangha.

 

—“Wow! Nagpapractice ka ba ng acting?!”

 

Hindi pa sila nakakareact nang hilahin ko siya pataas.

 

Pagkatapos…

 

Propesyonal ko siyang itinulak ulit pababa.

 

“BANG!”

 

Mas malakas pa ang pagkakahulog niya kaysa kanina.

 

Taimtim akong nagkomento:

 

—“Hindi convincing. Kulang ka pa sa emosyon.”

 

Natulala ang buong pamilya.

 

Habang si kuya naman ay biglang tumalikod.

 

Nanginginig ang balikat niya.

 

Kalaunan ko lang nalaman…

 

Pinipigilan lang pala niyang matawa.

 

—

 

Simula nang bumalik ako sa pamilya, galit na galit sa akin ang adopted daughter na si Sofia.

 

Pero para sa akin, mabait talaga siya.

 

Lagi niyang sinasabing gusto niya akong paalisin.

 

Pero araw-araw naman siyang “aksidenteng” nag-iiwan ng pagkain sa harap ng kwarto ko.

 

Minsan pa nga, may bago akong damit na biglang lumilitaw sa cabinet.

 

Classic tsundere talaga.

 

Kaya nang yayain niya akong sumama sa isang elite party sa malaking siyudad, sobrang na-touch ako.

 

Alam ko na!

 

Tinanggap na niya talaga ako bilang kapatid!

 

—

 

Noong gabing iyon, parang palasyo sa sobrang bongga ng mansyon.

 

Puro mayayamang personalidad ang naroon.

 

Kumakain ako ng dessert nang bigla akong hilahin ni Sofia.

 

—“Ate, halika. May ipapakita ako sa’yo.”

 

Masaya akong sumunod.

 

Pero pagdating namin sa madilim na hallway…

 

Bigla niya akong itinulak papasok sa isang kwartong madilim.

 

“BAM!”

 

Nagsara ang pinto sa likod ko.

 

Amoy dugo ang buong silid.

 

Nag-angat ako ng tingin.

 

Sa ilalim ng mahinang ilaw, may lalaking naka-itim na polo na nakaupo sa sofa.

 

May dugo ang manggas niya.

 

At sa paanan niya…

 

May lalaking halos mamatay na habang naliligo sa sariling dugo.

 

Napahawak ako sa bibig ko.

 

Ang lalaking nasa sofa ay malamig akong tinitigan.

 

Nakakatakot ang aura niya.

 

Dahan-dahan siyang tumayo.

 

At lumapit sa akin.

 

Narinig ko na noon ang tungkol sa isang lalaking kinatatakutan ng buong siyudad.

 

Malupit.

 

Walang awa.

 

Pinapatay raw niya ang lahat ng traydor.

 

Hindi ko alam kung totoo.

 

Pero sa sandaling iyon…

 

Bigla namang kumislap ang mga mata ko sa excitement.

 

—“OMG…”

 

Huminga ako nang malalim.

 

—“Totoong shooting set ba ‘to?!”

 

Natigilan siya.

 

Tinuro ko ang lalaking duguan sa sahig.

 

—“Ang galing ng fake blood ninyo! Mukhang totoo!”

 

Biglang umubo ng dugo ang lalaking nasa sahig.

 

—“T-tulungan mo ako…”

 

Agad akong lumingon sa lalaking naka-itim.

 

—“Anong linya ko dito? ‘Huwag mo siyang patayin?’ O ‘Tatawag ako ng pulis?’”

 

Biglang tumahimik ang buong kwarto.

 

Ilang segundo ang lumipas.

 

Mahinang natawa ang lalaki.

 

Mababa at nakakatindig-balahibong tawa.

 

Tinitigan niya ako nang diretso.

 

—“Hindi mo ba ako kinakatakutan?”

 

Taimtim akong umiling.

 

—“Hindi naman. Ang gwapo mo kasi para maging masamang tao.”

 

Lalaki: “……”

 

Maya-maya, bumukas ang pinto.

 

Dalawang bodyguard ang pumasok at mabilis na kinaladkad palabas ang duguang lalaki.

 

Nagtaka pa ako.

 

—“Wow, ang bilis magpalit ng eksena!”

 

Biglang hinawakan ng lalaki ang baba ko.

 

Napakalamig ng mga daliri niya.

 

—“Ano’ng pangalan mo?”

 

Agad akong tumayo nang tuwid parang nasa audition.

 

—“Ako po si Anya! Kahit anong role kaya kong gawin!”

 

Bahagyang kumibot ang labi niya.

 

Pagkatapos ng matagal na katahimikan, mahina niyang sinabi:

 

—“Ang nangyari ngayong gabi… hindi mo sasabihin kahit kanino.”

 

Mabilis akong tumango.

 

—“Of course! Professional actress po ako!”

 

Matagal niya akong tinitigan.

 

Napakalalim ng tingin niya na parang may gustong hanapin sa mukha ko.

 

Pagkatapos ay malamig niyang sinabi:

 

—“Pwede ka nang umalis.”

 

—

 

Pagbalik ko sa party hall, namutla agad si Sofia nang makita ako.

 

Halos mabitawan niya ang wine glass niya.

 

—“B-bakit buhay ka pa?!”

 

Na-touch talaga ako.

 

Concerned talaga siya sa akin!

 

Agad kong hinawakan ang kamay niya.

 

—“Sofia! Thank you sa acting audition!”

 

Natulala siya.

 

—“Ha?!”

 

Eksaktong sandaling iyon, biglang tumahimik ang buong bulwagan.

 

Dahan-dahang naglakad papasok ang lalaking naka-itim.

 

Awtomatikong umatras ang lahat sa takot.

 

Masaya ko siyang tinuro.

 

—“Ayun yung director!”

 

Halos himatayin si Sofia.

 

Pero hinila ko pa rin siya papunta sa lalaki.

 

Ngumiti ako nang inosente.

 

—“Sir, siya po ang nagbigay sa akin ng audition chance! Pwede bang bigyan n’yo pa ako ng isa pang chance?”

 

Dahan-dahang nawala ang ngiti ng lalaki.

 

Lumipat ang tingin niya kay Sofia.

 

Sa isang iglap, namutla ito nang todo.

 

—“W-wala akong alam—”

 

Agad ko siyang ipinagtanggol.

 

—“Huwag siyang mahiya! Siya pa nga ang nagtulak sa akin papasok doon!”

 

Nagyelo ang paligid.

 

Nanginig si Sofia sa sobrang takot.

 

Samantalang ang lalaki naman…

 

Biglang ngumiti.

 

Yung ngiting mas nakakatakot kaysa galit.

 

Yumuko siya para tingnan ako.

 

At sa mababang boses ay sinabi:

 

—“Sige.”

 

—“Bibigyan kita… ng isa pang pagkakataon.”

 

—

 

Pagkaraan ng tatlong araw.

 

Nakatanggap ang pamilya Villareal ng isang itim na invitation card.

 

Iisa lang ang nakasulat sa pilak na tinta.

 

“Iniimbitahan si Miss Anya para sa dinner sa mansyon.”

 

Sa ibaba nito ay ang pirma ng lalaking iyon.

 

Namutla si mama pagkakita pa lang.

 

Tumayo agad si kuya.

 

Ako lang ang tuwang-tuwang tumatakbo sa sala habang yakap ang invitation card.

 

—“AHHH! Nakuha ko yung role!”

 

Walang nakakaalam.

 

Kasabay noon, sa pinakamataas na palapag ng isang gusali sa siyudad…

 

Tahimik na nakaupo ang lalaki habang nakatitig sa monitor.

 

Nasa screen ang larawan ko.

 

Marahan niyang kinatok ang mesa gamit ang daliri niya.

 

Habang ang mga tauhan niya sa likod ay nanginginig sa takot.

 

—“Alamin ninyo.”

 

—“Talaga bang tanga ang babaeng ‘to…”

 

—“O mas mapanganib pa siya kaysa sa ating lahat.”
…

Pagdating ng gabi ng dinner invitation, halos mabaliw na sa kaba ang buong pamilya Villareal.

Si mama ay paulit-ulit na naglalakad sa sala habang nanginginig ang kamay.

—“Anya, anak… hindi kaya delikado talaga ‘to?”

Si kuya naman ay seryosong-seryoso ang mukha.

—“Kapag may kakaibang mangyari, tumakbo ka agad. Naiintindihan mo ba?”

Ako lang ang sobrang excited.

Buong araw akong pumili ng susuotin.

Kasi malinaw naman.

Siguradong ito na ang final callback para sa role!

Baka nga ako pa ang magiging bida!

—

Eksaktong alas-siyete ng gabi, dumating ang mahabang itim na sasakyan sa harap ng mansyon.

Pagbukas pa lang ng pinto, bumungad agad ang dalawang lalaking naka-itim na parang bodyguard sa pelikula.

Magalang silang yumuko.

—“Miss Anya, hinihintay na po kayo ni Sir.”

Lalong kinilig ang puso ko.

Grabe talaga professionalism ng production team na ‘to!

Pagpasok ko sa loob ng sasakyan, napansin kong tahimik ang buong biyahe.

Tahimik din ang dalawang bodyguard.

Paminsan-minsan, pasulyap-sulyap pa sila sa akin sa rearview mirror na parang may gustong sabihin pero hindi magawa.

Hindi ko na lang pinansin.

Busy kasi ako kakaisip kung anong klaseng role ang ibibigay sa akin.

Action ba?

Spy?

O baka mafia princess?!

—

Pagdating namin sa mansyon ng lalaki, literal akong napanganga.

Napakalaki ng lugar.

Parang sariling kaharian.

Tahimik ang paligid pero ramdam mo agad na may kapangyarihang nakapaligid doon.

Pagpasok ko sa loob, nakita ko siyang nakaupo sa dulo ng mahabang dining table.

Naka-itim ulit siya.

Malamig ang aura.

Pero sobrang gwapo.

Ngumiti agad ako at masiglang kumaway.

—“Director! Good evening!”

Nanahimik ang lahat ng kasambahay.

Yung isa pa nga ay muntik nang mabitawan ang hawak niyang tray.

Dahan-dahang tinaas ng lalaki ang tingin niya sa akin.

Tapos…

Bigla siyang natawa nang mahina.

Parang hindi siya sanay tumawa.

—“Lumapit ka.”

Agad akong umupo sa tapat niya.

Tiningnan ko ang napakaraming pagkain sa mesa at napalunok.

—“Wow… pang-awards night ang handaan.”

Hindi siya sumagot.

Tahimik lang niya akong pinagmamasdan habang kumakain ako nang sobrang saya.

Maya-maya, mahina niyang tinanong:

—“Hindi ka ba talaga natatakot sa akin?”

Nag-isip ako sandali.

Pagkatapos ay umiling.

—“Bakit ako matatakot?”

Tumigil siya sa pag-inom ng wine.

—“Maraming tao ang gustong umiwas sa akin.”

Napatingin ako sa kanya.

Tapos seryoso akong nagsalita:

—“Siguro kasi hindi ka nila kilala.”

Bahagyang natigilan ang lalaki.

Nagpatuloy ako habang ngumunguya.

—“Kapag totoong masamang tao kasi, hindi na nila kailangang magmukhang nakakatakot.”

Sa unang pagkakataon…

Parang may kung anong emosyon na dumaan sa mga mata niya.

Tahimik niya akong tinitigan nang matagal.

Parang may unti-unting natutunaw sa malamig niyang tingin.

—

Pagkatapos ng gabing iyon, madalas na niya akong ipatawag.

Minsan dinner.

Minsan coffee.

Minsan naman sasabihin lang niyang:

—“Samahan mo akong kumain.”

Hindi ko alam kung bakit.

Pero napansin kong habang tumatagal, mas lalo siyang nagiging kakaiba kapag kasama ako.

Dating malamig.

Ngayon, minsan bigla na lang nakatitig sa akin.

Minsan naman bigla na lang napapangiti.

Ang mas nakakatawa?

Unti-unting nagbabago pati ang mga tauhan niya.

Noong una, takot silang lahat sa akin.

Kalaunan, para na nila akong amo.

Isang araw, nadatnan kong pinapagalitan ng lalaki ang isang tauhan.

Luhod ang kawawang lalaki sa sahig habang nanginginig.

—“P-patawad po, Sir…”

Ramdam ko agad ang tension sa paligid.

Kaya lumapit ako at marahang hinila ang manggas ng lalaki.

—“Director…”

Lumingon siya sa akin.

—“Hmm?”

Ngumiti ako.

—“Pwede bang huwag mong pagalitan? Baka first take pa lang niya.”

Biglang nanahimik ang buong silid.

Yung tauhan sa sahig ay literal na napaluha.

At ang nakakatakot na amo ng lahat…

Ay tahimik na napabuntong-hininga.

Pagkatapos ay malamig na nagsalita:

—“Umalis ka na.”

Halos gumapang palabas ang tauhan sa sobrang gulat.

Pagkaalis nito, napansin kong nakatitig sa akin ang lalaki.

—“Anya.”

—“Hmm?”

—“Hindi mo ba talaga alam kung sino ako?”

Napaisip ako.

Pagkatapos ay masaya akong sumagot:

—“Alam ko naman!”

Bahagyang gumaan ang ekspresyon niya.

Akala siguro niya sa wakas naintindihan ko na.

Pero sumunod kong sinabi:

—“Ikaw yung pinakamagaling na director na nakilala ko!”

Lalaki: “……”

Makalipas ang ilang segundo, natawa na lang siya habang napapailing.

—

Samantala, halos mabaliw na si Sofia.

Dahil simula nang gabing iyon, hindi na siya pinapansin ng pamilya Villareal.

Unti-unti ring nalaman ng pamilya ang mga ginawa niya noon.

Kung paano niya ako siniraan.

Kung paano niya planong gamitin ang lalaking iyon para mawala ako.

Pero ang pinakamatinding dagok…

Ay nang malaman niyang ako pala ang unang babaeng espesyal sa mata ng lalaking kinatatakutan ng buong siyudad.

Isang gabing umuulan, hindi na napigilan ni Sofia ang sarili.

Pinuntahan niya ako sa garden.

Puno ng galit ang mukha niya.

—“Anong meron sa’yo?!”

Nagulat ako.

—“Ha?”

—“Bakit ikaw?! Bakit ikaw ang pinili niya?!”

Mas lalo akong naguluhan.

—“Pinili para saan?”

Halos mabaliw siya sa sigaw.

—“Hindi mo ba nakikita?! Mahal ka niya!”

Natigilan ako.

Huminto ang ulan sa pandinig ko.

Parang biglang tumahimik ang mundo.

Ako?

Mahal?

Bigla kong naalala lahat.

Yung paraan ng pagtitig niya.

Yung pagiging mahinahon niya kapag ako ang kaharap.

Yung bawat beses na tinatawag niya ako para lang kumain kasama siya.

At yung gabing muntik akong madulas sa hagdan…

Na halos mabaliw siya sa takot habang yakap ako.

Unti-unting lumaki ang mga mata ko.

—“Ah…”

Napahawak ako sa dibdib ko.

—“Hindi pala ito audition?”

Sofia: “……”

—

Kinabukasan, diretsahan kong pinuntahan ang mansyon niya.

Pagpasok ko pa lang sa opisina niya, agad siyang tumayo.

Parang kinakabahan.

Lumapit ako sa harap niya.

Tapos seryosong nagtanong:

—“Hindi mo talaga ako kukuning artista?”

Tahimik siyang napatitig sa akin.

Pagkatapos…

Marahan siyang natawa.

Lumapit siya nang dahan-dahan hanggang halos magkadikit na kami.

At sa mababang boses ay sinabi:

—“Hindi.”

Bahagya akong nalungkot.

Pero sa sumunod niyang sinabi…

Halos tumigil ang puso ko.

—“Gusto kitang maging asawa.”

Tahimik ang buong opisina.

Habang ako naman…

Literal na namumula hanggang tenga.

Matagal bago ako nakapagsalita.

—“So…”

—“Hindi mo pala ako gustong patayin?”

Napapikit siya habang natatawang napahawak sa noo.

Parang unang beses niyang mawalan ng laban sa buong buhay niya.

Pagdilat niya, puno na ng lambot ang tingin niya sa akin.

—“Anya.”

—“Ikaw lang ang taong pumasok sa madilim kong mundo…”

—“Na hindi natakot sa akin.”

Marahang hinawakan niya ang kamay ko.

Mahigpit pero sobrang ingat.

Parang mahalagang kayamanan.

Ngumiti ako nang napakalaki.

Pagkatapos ay masigla kong sinabi:

—“Okay! Papayag ako!”

Natigilan siya.

—“Hindi mo muna pag-iisipan?”

Masaya akong umiling.

—“Bakit pa? Gwapo ka naman.”

Lalaki: “……”

Sa labas ng opisina, narinig ng mga tauhan niya ang mahinang tawa ng amo nilang hindi kailanman ngumiti noon.

At sa unang pagkakataon…

Nakita nilang tunay na naging tao ang lalaking dating tinatawag nilang halimaw.