Bata sa Pier
Bahagi 3: Ang Bata sa Pier
Tumakbo ako palabas ng lumang simbahan habang ang puso ko ay kumakabog na parang nais kumawala sa dibdib ko. Ang basang kalsada ay kumikislap sa ilalim ng mahihinang ilaw, at bawat hakbang ko ay may kasamang bigat ng limang taong pagdurusa.
Hindi ko na pinansin ang malamig na hangin. Hindi ko na pinansin ang posibilidad na may sumusunod sa akin. Ang tanging nasa isip ko ay ang batang nasa bisig ni Liza.
Kung siya nga si Amara…
Kung buhay ang anak ko…
Kung limang taon siyang lumaki sa kamay ng taong nagnakaw sa kanya…
Halos hindi ako makahinga.
Pagdating ko sa kotse, agad kong tinawagan si Paolo.
“Nasaan na sila?”
“Paalis pa lang sa ospital kanina. Sinundan ko ang sasakyan nila gamit ang motor ng pinsan natin. Papunta sila sa lumang pier sa gilid ng lungsod.”
“Mag-ingat ka, Paolo.”
“Ate, huwag kang mag-alala sa akin. Pero may isa pang problema.”
“Ano?”
“Nandito si Miguel. Sinusundan din niya sila.”
Nanahimik ako.
Miguel.
Hindi ko alam kung dapat ko siyang pagkatiwalaan. Ang lalaking iyon ang dahilan kung bakit gumuho ang mundo ko noon. Pero kung totoo ang sinabi ng nurse, baka siya rin ay naging biktima ng kasinungalingan.
Hindi iyon sapat para burahin ang pagtataksil niya.
Pero sapat iyon para hindi ko siya itulak palayo ngayong buhay ng anak ko ang nakataya.
“Sabihin mo sa kanya na huwag kikilos nang padalos-dalos,” mariin kong sabi.
“Ate, sa tingin ko huli na.”
Narinig ko sa linya ang ingay ng motor, busina, at malakas na hangin.
“Tumigil ang sasakyan ni Liza. Nasa pier na sila.”
Pinindot ko nang madiin ang accelerator.
Ang lungsod sa gabi ay tila nagiging bangungot. Basang kalsada, kumikislap na billboard, mga taong tumatawid nang nagmamadali, mga sasakyang nag-uunahan. Sa gitna ng lahat, naroon ako, isang ina na muling natutong lumaban.
Nang marating ko ang lumang pier, nakita ko agad ang sasakyan ni Liza.
Nakahinto ito malapit sa lumang bodega. Sa di-kalayuan, may maliit na bangkang de-motor na nakahanda sa pantalan. May dalawang lalaking nagbubuhat ng mga bag.
Bumaba ako ng kotse.
Sa kabilang bahagi, nakita ko si Paolo na nagtatago sa likod ng isang lumang poste. Nang makita niya ako, mabilis siyang lumapit.
“Ate, nandoon sila.”
Tinuro niya ang bodega.
“Miguel?”
“Nasa loob. Pumasok siya bago ka dumating.”
Bago pa ako makagalaw, narinig ko ang boses ni Miguel mula sa loob.
“Liza, ibaba mo ang bata.”
Sumikip ang dibdib ko.
Dahan-dahan akong lumapit sa pinto ng bodega. Bahagya itong nakabukas, sapat para makita ko ang loob.
Naroon si Liza, hawak ang bata sa isang kamay habang ang isa ay nakahawak sa maliit na backpack. Nanginginig siya, pero hindi ko alam kung dahil sa takot o galit.
Nakatayo sa harap niya si Miguel.
Hindi ko pa nakita ang mukha niyang ganoon dati.
Galit, gulat, at sakit ang sabay-sabay na nakaukit sa kanya.
“Sabihin mo sa akin ang totoo,” sabi ni Miguel. “Kanino ang bata?”
Tumawa si Liza, pero basag ang tunog.
“Ngayon mo itatanong iyan? Matapos mong palakihin siya sa bahay mo? Matapos mong hayaang tawagin ka niyang Papa?”
Napaatras ako.
Papa.
Ang batang iyon ay lumaki na tinatawag si Miguel na ama.
“Hindi iyan ang tanong ko,” mariin niyang sabi. “Kanino siya, Liza?”
Mas humigpit ang yakap ni Liza sa bata. Ang bata ay umiiyak na ngayon, takot na takot sa sigawan ng matatanda.
“Mama, uwi na tayo…”
Nabasag ang puso ko sa munting boses na iyon.
Hindi ko napigilan ang sarili ko.
Itinulak ko ang pinto at pumasok.
Lumingon silang lahat.
Nanlaki ang mata ni Liza.
“Hindi ka dapat pumunta rito.”
Lumapit ako nang dahan-dahan.
“Pakawalan mo siya, Liza.”
Humalakhak siya, pero may luha na sa kanyang mukha.
“Pakawalan? Madali mong sabihin iyan dahil ngayon mo lang siya nakita. Ako ang nagpalaki sa kanya. Ako ang nagpatulog sa kanya tuwing nilalagnat siya. Ako ang tinawag niyang Mama sa loob ng limang taon.”
“Dahil ninakaw mo siya sa akin.”
Tahimik ang buong bodega.
Kahit ang alon sa labas ay tila huminto.
Miguel dahan-dahang lumingon sa akin.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Hindi ko siya tiningnan. Nakatuon ang mga mata ko kay Liza.
“Buhay ang anak ko nang gabing iyon. Kinuha mo siya. Sinabi mong patay na siya. Pinalaki mo siya bilang anak mo.”
“Hindi totoo!” sigaw ni Liza.
Pero ang panginginig ng boses niya ang unang umamin bago pa man siya magsalita.
Inilabas ko ang envelope at ang larawan.
“May testigo ako. May record. May litrato. May bracelet.”
Nang marinig ang salitang bracelet, biglang kumapit ang bata sa damit ni Liza.
“Mama, bracelet?”
Napatingin ako sa kanya.
Doon ko napansin ang manipis na pulseras sa kanyang maliit na pulso. Hindi iyon ang lumang bracelet ni Amara, pero sa ilalim nito ay may maliit na peklat.
Ang peklat na sinabi ng nurse.
Nanginginig ang tuhod ko.
“Anak…”
Hindi ko namalayang iyon ang lumabas sa bibig ko.
Tumingin sa akin ang bata, nalilito at umiiyak.
“Hindi mo siya anak!” sigaw ni Liza. “Ako ang nanay niya!”
“Liza,” sabi ni Miguel, halos pabulong. “Totoo ba?”
Saglit siyang hindi sumagot.
At sa katahimikang iyon, bumagsak ang lahat.
Lumuhod si Liza habang yakap ang bata.
“Hindi ko ginusto na maging ganito…”
Napapikit ako.
Ilang ulit ko nang narinig ang linyang iyon mula sa kanya.
“Hindi mo ginusto?” tanong ko, nanginginig sa galit. “Limang taon mong hinayaan akong maniwalang patay ang anak ko. Limang taon mong hinayaan siyang lumaki nang hindi alam kung sino ang tunay niyang ina.”
Umiiyak na rin si Miguel.
Hindi malakas. Walang tunog. Pero nakita ko ang luha sa kanyang pisngi.
“Liza, paano mo nagawa ito?”
Tumingala siya sa kanya.
“Dahil mahal kita! Dahil kahit kailan, siya pa rin ang pinili mo! Kahit wala siya, kahit umalis siya, kahit ako ang nasa tabi mo, pangalan niya pa rin ang hinahanap mo!”
“Hindi mo kailangang magnakaw ng bata para mahalin ka.”
Ang boses ni Miguel ay basag.
Bumaling si Liza sa akin. Puno ng inggit, takot, at pagkasira ang kanyang mukha.
“Hindi mo alam kung ano ang pakiramdam na palaging pangalawa.”
“Alam ko,” mahina kong sabi. “Dahil ginawa ninyo akong pangalawa sa sarili kong buhay.”
Napahikbi siya.
Sa sandaling iyon, biglang kumilos ang isa sa mga lalaking nasa labas. Pumasok siya at hinawakan ang braso ni Liza.
“Kailangan na nating umalis. May pulis sa kanto.”
Nag-panic si Liza.
Hindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas niya, pero bigla siyang tumayo at hinila ang bata papunta sa likod na pinto ng bodega.
“Liza!” sigaw ni Miguel.
Tumakbo kami.
Sumigaw ang bata.
“Ayoko! Mama, masakit!”
Ang salitang iyon ang lalo pang dumurog sa akin. Kahit si Liza ang tinatawag niyang Mama, naramdaman kong bawat iyak niya ay tumatawag din sa dugo ko.
Sa labas ng bodega, madulas ang kahoy na daanan papunta sa bangka. Nag-aagawan ang ulan, hangin, at alon.
Nadulas si Liza.
Bumitaw ang kamay niya sa bata.
Sa isang segundo, nakita kong muntik nang mahulog ang bata sa gilid ng pier.
Hindi ako nag-isip.
Tumakbo ako at inabot siya.
Nahawakan ko ang maliit niyang kamay bago siya tuluyang mahulog.
“Miguel!” sigaw ko.
Agad siyang sumugod at hinila kaming dalawa pabalik.
Bumagsak ako sa sahig ng pier, yakap ang batang nanginginig sa takot.
Umiyak siya nang malakas.
Hindi ko siya pinilit na yakapin ako pabalik. Hindi ko sinabi na ako ang nanay niya. Hindi ko inagaw ang mundong kinagisnan niya sa isang segundo.
Ang ginawa ko lang ay takpan siya ng katawan ko at paulit-ulit na bumulong:
“Ligtas ka na. Ligtas ka na.”
Sa kabilang dulo, hawak na ni Paolo si Liza, habang paparating ang mga pulis.
Si Liza ay umiiyak, sumisigaw, nagmamakaawa.
Pero hindi ko na siya narinig.
Dahil ang batang nasa bisig ko ay biglang huminto sa pag-iyak, tumingin sa akin, at hinawakan ang kwintas ko.
Ang kwintas na may maliit na pendant na kapareho ng simbolo sa luma niyang bracelet.
Mahina niyang tanong:
“Bakit pareho tayo?”
Hindi ako nakasagot.
Tanging luha ang tumulo sa mukha ko.
At sa unang pagkakataon matapos ang limang taon, hindi iyon luha ng pagluluksa.
Iyon ay luha ng isang inang muling nakahawak sa anak niyang akala niya ay tuluyan nang nawala.