Ang lalaki na minahal ko nang walong taon ay iniligtas ko gamit ang 40 milyong piso—pero isang gabing umuulan sa Manila
Ang lalaki na minahal ko nang walong taon ay iniligtas ko gamit ang 40 milyong piso—pero isang gabing umuulan sa Manila, nahuli ko siyang palihim na nakikipagkita sa dati niyang kasintahan. At nang ihagis ng tatay ko ang isang sobre sa mesa, nanlamig ang buong katawan ko sa sikreto ng pagbagsak ng pamilya niya.
Bahagi 1
Ikawalong taon ko nang hinahabol si Adrian de la Cruz nang tuluyang bumagsak ang pamilya niya.
Ako ang naglabas ng halos apatnapung milyong piso para mabayaran ang huling pagkakautang ng pamilya De la Cruz.
Kapalit noon, pumayag si Adrian na makasama ako.
Hindi kasal.
Hindi pag-ibig.
Isang tatlong taong kasunduan lang.
Kailangan niyang tumira sa penthouse ko sa Makati, samahan ako sa mga okasyong kailangan ko siya, at higit sa lahat—
Hindi niya ako maaaring pagtaksilan.
Sa unang dalawang taon, ginampanan ni Adrian ang papel niya nang napakaperpekto kaya minsan, naging tanga akong naniwalang baka totoong nahulog na rin ang loob niya sa akin.
Hanggang nitong nakaraang buwan.
Nagsimula niyang iwasan ang mga yakap ko.
Matagal bago sumagot sa mga mensahe.
Tuwing gabi, nakatayo siya sa balkonahe habang nakatingin sa mga ilaw sa EDSA, na para bang may kung anong bagay sa loob ng bahay na hindi niya kayang tiisin.
Nang gabing iyon, ipinalupot ko ang mga braso ko sa leeg niya.
Likas siyang umiwas.
Sa hangin bumagsak ang halik ko.
At sa mismong sandaling iyon, biglang may mga kakaibang linya ng teksto na lumitaw sa harap ng mga mata ko.
【Ngayon ba babalik sa Manila si Isabella?】
【Sa wakas! Babalik na ang tunay na babaeng mahal ni Adrian! Matagal na niyang tinitiis ang kontrabidang babae na ’yan!】
【Hintayin n’yo lang. Kapag naibalik ni Adrian ang negosyo ng pamilya niya, siya mismo ang magpapabagsak sa mga Salvador.】
Nanigas ako.
Salvador.
Apelyido ko iyon.
Kaya kong mawala si Adrian.
Pero hindi ko hahayaang mawala sa tatay ko ang kumpanyang tatlumpung taon niyang itinayo.
Binitiwan ko ang leeg niya.
“Adrian.”
Lumingon siya.
“Galit ka ba talaga sa akin?”
Natigilan siya.
“May nagsabi ba sa ’yo ng kung ano?”
“Sumagot ka.”
Matagal niya akong tinitigan.
“Hindi.”
Agad na nagwala ang mga lumulutang na komento.
【Sinungaling! Sukang-suka siya sa babaeng ’yan!】
【Si Isabella lang ang babaeng totoong mahal niya!】
Napatawa ako.
“Sige.”
Hinubad ko ang Cartier bracelet na minsan niyang isinusuot sa akin at inilapag sa mesa.
“Tapusin na natin nang maaga ang kontrata.”
Agad nagbago ang mukha ni Adrian.
“Beatriz.”
“Malaya ka na.”
Tumalikod ako.
Pero agad niyang hinawakan nang mahigpit ang pulsuhan ko.
“Hindi ako pumapayag.”
Napatawa ako.
“Kailangan ko ba ng pahintulot mo?”
“Binayaran ko ang utang ng pamilya mo.”
“Hindi ko na rin sisingilin ang mga gastusin mo.”
“Adrian, mula ngayon, mahalin mo kung sino ang gusto mong mahalin.”
Ilang segundo siyang tahimik.
Pagkatapos, bigla niya akong niyakap nang sobrang higpit na halos hindi ako makahinga.
“Huwag mong sabihin ’yan.”
Paos ang boses niya.
“Magbabago ako.”
“Hindi ko kailangan.”
“Beatriz.”
“Bitawan mo ako.”
Hindi niya ako binitiwan.
Sa halip, ibinaon niya ang mukha niya sa balikat ko.
“Huwag mo lang akong paalisin.”
Bago pa ako makapagsalita, muling lumitaw ang mga komento.
【Ang galing umarte!】
【Mamayang gabi pupunta si Isabella sa Poblacion. Siguradong palihim siyang pupuntahan ni Adrian!】
Hindi ako naniwala.
Kahit noon, gusto ko pa ring maniwala kay Adrian.
Hanggang alas-dos ng madaling-araw.
Nagising ako.
Malamig at walang tao ang kabilang bahagi ng kama.
Tinawagan ko siya.
Sa ikatlong tawag lang siya sumagot.
“Nasaan ka?”
“Poblacion.”
Nanlamig ang puso ko.
“Anong ginagawa mo?”
“Hinila ako ni Marco para uminom.”
“Mga lalaki lang?”
Tahimik ang kabilang linya nang kalahating segundo.
“Oo.”
Napaupo ako.
May isang ugali si Adrian.
Kapag nagsisinungaling siya, kinukuskos niya ang hinlalaki niya sa kasukasuan ng hintuturo.
Hindi ko nakikita ang kamay niya.
Pero narinig ko ang mahinang tunog ng singsing niya na tumatama sa phone.
Ginagawa niya iyon.
Nagsuot ako ng coat at ako mismo ang nagmaneho papuntang Poblacion.
Malakas ang ulan sa Manila nang gabing iyon.
Pagdating ko sa bar, halos kalahati ng damit ko ay basa na.
Bahagyang nakabukas ang pinto ng VIP room.
Sa pagitan ng siwang, nakita ko si Adrian.
At si Isabella Reyes.
Ang unang pag-ibig niya.
Ang babaeng iniwan siya at lumipad patungong Sydney bago tuluyang bumagsak ang pamilya De la Cruz.
Umiiyak si Isabella.
“Akala ko hindi mo na ako hahayaang makita ka ulit.”
Tahimik lang si Adrian.
Biglang yumuko si Isabella.
At hinalikan siya.
Hindi ako pumasok.
Hindi ako nanampal.
Hindi ako sumigaw.
Kinuha ko lang ang phone ko at kumuha ng isang litrato.
Pagkatapos, ipinadala ko iyon kay Adrian.
【Tapos na ang kontrata.】
Tatlong segundo ang lumipas.
Mula sa loob, narinig ko ang malakas na pagbagsak ng upuan.
Tumalikod ako at umalis.
Sa sumunod na tatlong araw, halos mabaliw si Adrian sa paghahanap sa akin.
Pero binlock ko ang lahat ng numero niya.
Bumalik ako sa bahay ng pamilya namin sa Forbes Park.
Ang best friend kong si Mikaela Santos, nang makitang ilang araw na akong puro kape at trabaho habang tila walang buhay, hindi na nakatiis.
Kinaladkad niya ako sa isang rooftop bar sa BGC.
“Patay na ba lahat ng lalaki sa Manila?”
“Ngayong gabi, bubuksan ko ang mga mata mo.”
Makalipas ang kalahating oras, limang binata ang nakatayo sa harap ko.
Modelo.
Fitness coach.
Law student.
May isa pa ngang basketball player na halos anim na talampakan at tatlong pulgada ang taas.
Halos mabulunan ako sa cocktail ko.
“Mikaela!”
Tumawa siya.
“Pumili ka.”
Balak kong tumanggi.
Pero muling lumitaw ang mga komento.
【Hindi puwede! Dapat maghintay lang si Beatriz kay Adrian!】
【Kontrabida siya! Bakit siya puwedeng mapalibutan ng mga guwapong lalaki?】
Bigla akong nagbago ng isip.
Itinuro ko ang lalaking nasa pinakadulo.
Puting polo.
Bahagyang magulong buhok.
Mahinhin ang ngiti.
“Ikaw.”
Lumapit siya.
“Pangalan?”
“Gabriel Navarro.”
“Ilang taon ka na?”
“Dalawampu’t dalawa.”
Tumango ako.
“Marunong kang humalik?”
Agad namula ang mga tenga ni Gabriel.
Pero yumuko pa rin siya.
Napakagaan ng halik niya.
Wala pang dalawang segundo—
Biglang may isang malakas na puwersang humila kay Gabriel palayo sa akin.
Nahulog sa sahig ang baso at nabasag.
Nakatayo sa harap ko si Adrian.
Basang-basa ang itim niyang polo dahil sa ulan.
Namumula ang mga mata niya.
Tiningnan niya si Gabriel.
Pagkatapos, ang mga labi ko.
“Limang araw kang nawala.”
Nanginginig sa galit ang boses niya.
“Para lang pumunta rito at humalik sa ibang lalaki?”
Napatawa ako.
“Anong karapatan mong tanungin ako?”
“Beatriz.”
“Boyfriend?”
Bahagya kong ikiniling ang ulo ko.
“Tapos na ang kontrata.”
Nanigas si Adrian.
Sinadya kong ipulupot ang braso ko sa leeg ni Gabriel.
“At saka…”
Diretso kong tiningnan si Adrian.
“Mas magaling humalik si Gabriel kaysa sa ’yo.”
Namutla ang mga buko ng kamao ni Adrian sa sobrang higpit.
Lumapit ako.
Isang hininga na lang ang pagitan ng mga labi namin.
Agad niyang ipinikit ang mga mata niya.
Napangiti ako.
“Gusto mo akong halikan?”
Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata niya.
Sa unang pagkakataon, nakita ko sa mukha ng mayabang na lalaking iyon ang isang bagay na halos katulad ng takot.
“Beatriz…”
“Napagod na ako sa larong ito.”
Namuti ang mukha niya.
“Okay lang.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Kung ayaw mo akong tawaging boyfriend, okay lang.”
“Kahit ano pa ang gusto mong itawag sa akin.”
“Driver.”
“Bodyguard.”
“Lover.”
“Tatanggapin ko.”
Dinala niya ang kamay ko sa dibdib niya.
“Basta huwag kang pumili ng iba.”
Bago pa ako makasagot—
May boses ng isang babae sa likuran namin.
“Adrian.”
Nanigas ang buong katawan niya.
Lumingon ako.
Nakatayo si Isabella tatlong metro lang ang layo.
Pero hindi siya ang dahilan kung bakit nanindig ang balahibo ko.
Kundi ang lalaking katabi niya.
Ang tatay ko.
Tiningnan niya ako, saka malamig na inihagis ang isang makapal na folder sa mesa.
“Beatriz.”
“Alam mo ba kung bakit talaga bumagsak ang pamilya De la Cruz walong taon na ang nakalipas?”
Hindi ako nakapagsalita.
Tumingin si Papa kay Adrian.
Napakalamig ng mga mata niya.
“O hindi mo pa rin alam…”
“Na si Adrian mismo ang nagsumite ng mga dokumentong naging dahilan para imbestigahan ng mga awtoridad ang sarili niyang pamilya?”
Biglang namutla si Adrian.
“Mr. Salvador!”
Hindi siya pinatapos ng tatay ko.
May inilabas pa siyang isang sobre.
Mga litrato ang laman.
Si Adrian.
Si Isabella.
At isang babaeng hinding-hindi ko maaaring mapagkamalan.
Ang nanay ko.
Dalawang linggo lang ang nakalipas nang kunan ang litrato.
Dahan-dahang nagsalita ang tatay ko.
“Anak.”
“Ang lalaking ginastusan mo ng apatnapung milyong piso para iligtas…”
“Posibleng simula pa lang, ibang dahilan na ang pakay niya sa paglapit sa ’yo.”
Bahagi 2
Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa rooftop bar.
Tanging patak ng ulan sa salamin ang naririnig ko.
Tinitigan ko ang litrato.
Si Mama.
Si Isabella.
At si Adrian.
Magkakasama sila sa isang café sa Quezon City.
“Anong ibig sabihin nito?”
Hindi ako makatingin kay Adrian.
Ang tatay ko ang sumagot.
“Dalawang linggo nang palihim na nakikipagkita sa nanay mo ang lalaking ’yan.”
“Papa…”
“Tanungin mo siya.”
Napatingin ako kay Adrian.
“Sabihin mong hindi totoo.”
Hindi siya sumagot.
Mas masakit pala ang katahimikan kaysa anumang kasinungalingan.
Napatawa ako nang mahina.
“Ang galing mo.”
“Beatriz, hindi ganoon—”
“Walong taon.”
Naputol ang boses ko.
“Walong taon kitang minahal.”
“Binigyan kita ng apatnapung milyong piso.”
“Pinagtanggol kita sa lahat.”
“At ngayon malalaman kong lihim mong kinakausap ang nanay ko?”
Biglang namutla si Isabella.
“Beatriz, mali ang iniisip mo.”
Napalingon ako sa kanya.
“At ikaw? Ano ang papel mo rito?”
Humugot siya ng malalim na hininga.
“Hindi ako bumalik para agawin si Adrian.”
Napatawa ako nang mapait.
“Nakita kitang hinalikan siya.”
“Alam ko.”
Pumikit siya.
“At iyon ang pinakamalaking pagkakamali ko.”
Lumapit si Adrian.
“Beatriz, makinig ka muna.”
“Lumayo ka.”
Tumigil siya agad.
Sa unang pagkakataon, sumunod siya hindi dahil sa kontrata.
Kundi dahil nakita niyang nanginginig ako.
Kumuha si Papa ng isa pang dokumento.
“Walong taon na ang nakalipas, may nakitang money laundering at pekeng procurement contracts sa Villanueva Group.”
“Ang pangunahing sangkot?”
Tumingin siya kay Adrian.
“Ang tiyuhin niya.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Hindi ang ama niya?”
Umiling si Papa.
“Sinubukan ng ama ni Adrian na pigilan iyon. Pero huli na. Ginamit ng kapatid niya ang pangalan ng buong pamilya.”
Tahimik si Adrian.
“Ako ang nagsumite ng ebidensya,” sabi niya.
“Alam kong babagsak ang kompanya namin.”
“Pero kung hindi ko ginawa, libo-libong empleyado at investors ang madadamay.”
Napakuyom ako ng kamao.
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil bahagi ng ebidensya…”
Tumingin siya sa tatay ko.
“…ay konektado sa Salvador Holdings.”
Nanigas ako.
Si Papa ang unang umiwas ng tingin.
Doon ako kinabahan.
“Ano?”
Hindi sumagot si Papa.
Sa halip, biglang nagsalita ang isang boses mula sa likuran.
“Dahil ako ang dahilan kung bakit nasangkot ang pamilya natin.”
Lumingon ako.
Si Mama.
Nakatayo siya sa bungad ng rooftop.
Basang-basa ang balikat niya mula sa ulan.
“Mama?”
Lumapit siya sa akin.
“Anak, labing-isang taon na kitang nililihiman.”
At sa mismong sandaling iyon, bumalik ang mga lumulutang na komento sa harap ko.
Pero kakaiba na.
【Teka… wala ito sa original plot.】
【Bakit nagbabago ang kuwento?】
【Hindi ba dapat si Beatriz ang masira rito?】
At isa pang linya ang lumitaw.
Mas mabagal.
Mas malinaw.
【May isang taong pilit binabago ang ending.】
Nanlamig ang buong katawan ko.
Tumingin ako kay Adrian.
Nakatingin din siya sa isang bakanteng bahagi ng hangin.
Parang…
Nakikita rin niya ang mga iyon.
“Adrian?”
Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.
At sinabi niya ang mga salitang hindi ko kailanman inaasahang maririnig.
“Beatriz…”
“Nakikita ko rin sila.”
Bahagi 3
Hindi ako agad nakapagsalita.
“Simula kailan?”
“Tatlong buwan na.”
Napaatras ako.
Tatlong buwan.
Eksaktong panahon kung kailan nagsimula siyang maging malamig.
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil ang unang nakita kong mensahe ay…”
Huminto si Adrian.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“…na mamamatay ka.”
Parang may malamig na kamay na sumakal sa lalamunan ko.
Ano?
Muling naglitawan ang mga komento.
【Huwag! Hindi niya dapat sabihin!】
【Kapag nalaman ni Beatriz ang ending, masisira ang plot!】
【Dapat mawala ang pamilya Salvador, tapos babalik si Adrian kay Isabella!】
Napatingin ako kay Isabella.
Mapait siyang ngumiti.
“Kung makakatulong, hindi rin ako ang babaeng mahal niya.”
“Isabella…”
“Hindi.”
Tumingin siya kay Adrian.
“Panahon nang sabihin mo lahat.”
Napapikit si Adrian.
“Ang unang nakita kong mga linya ay nagsasabing kapag bumalik si Isabella, maghihiwalay tayo.”
“Pagkatapos, babagsak ang Salvador Holdings.”
“Magkakaroon ng kaso ang tatay mo.”
“At ikaw…”
Hindi niya maituloy.
“Ako?”
“Magmamaneho ka nang mag-isa papunta sa Tagaytay.”
Namutla si Mama.
“Adrian.”
“Magkakaroon ng aksidente.”
Parang biglang lumamig ang paligid.
“Kaya mo ako iniwasan?”
Tumango siya.
“Akala ko kapag sinunod ko ang ilang bahagi ng kuwento, mababago ko ang dulo.”
“Kaya pumunta ka kay Isabella.”
“Oo.”
“Pero bakit ka nagsinungaling?”
Doon siya natahimik.
Huminga siya nang malalim.
“Dahil duwag ako.”
Walang dahilan.
Walang pagtatanggol.
Dalawang salitang diretso.
“Natakot akong kapag sinabi ko sa ’yo na nakakakita ako ng mga kakaibang mensahe, isipin mong baliw ako.”
“Natakot din akong malaman mong may panganib ang pamilya mo dahil sa lumang kaso.”
“Pero higit sa lahat…”
Namula ang mga mata niya.
“…natakot akong kapag nalaman mong minahal na kita, isipin mong ginagawa ko lang iyon dahil sa pera.”
Parang may humampas sa dibdib ko.
“Minahal?”
Ngumiti siya nang mapait.
“Matagal na.”
“Gaano katagal?”
“Bago pa matapos ang unang taon ng kontrata.”
Natawa ako, pero may luha nang bumagsak.
“Sinungaling.”
“Alam ko.”
“Kung mahal mo ako, bakit lagi mong pinaparamdam na napipilitan ka?”
“Dahil nahihiya ako.”
Nagulat ako.
“Sa ano?”
“Sa sarili ko.”
Tumingin siya sa mga kamay niya.
“Noong pumayag akong maging boyfriend mo kapalit ng pera, sinabi ko sa sarili kong transaksyon lang iyon.”
“Pero habang tumatagal…”
“Hinintay ko ang tunog ng susi mo gabi-gabi.”
“Natutuhan kong timplahan ang kape mo.”
“Alam ko kapag tahimik ka dahil pagod ka at kapag tahimik ka dahil nasaktan ka.”
“At noong isang araw na hindi ka nakauwi dahil sa meeting sa Cebu…”
Napangiti siya nang mahina.
“Hindi ako nakatulog.”
Hindi ko alam kung maiinis o iiyak.
“Pero umiwas ka sa halik ko.”
Tumigas ang panga niya.
“Dahil sinabi ng mga komento na sa araw na halikan kita nang kusa, magsisimula ang countdown sa aksidente mo.”
Tahimik ang lahat.
Pagkatapos—
Tumawa si Mikaela.
Lahat kami napalingon sa kanya.
“Sorry.”
Tinakpan niya ang bibig niya.
“Hindi ko alam kung supernatural drama ba ito o family board meeting.”
Sa kabila ng lahat, napatawa ako.
Kahit si Mama ay napailing.
Pero mabilis ding bumalik ang bigat.
Inilapag ni Mama sa mesa ang isang USB drive.
“Ang gusto ni Adrian na makuha sa akin ay ito.”
“Ano ’yan?”
“Original financial records ng Salvador Holdings noong panahon ng Villanueva scandal.”
Napatingin ako kay Papa.
“Akala ko nawala na ang mga iyon.”
“Hindi.”
Si Mama ang sumagot.
“Itinago ko.”
“Dahil?”
Napapikit siya.
“Dahil ako ang finance director noon.”
Nanigas ako.
“Hindi ako nagnakaw,” mabilis niyang dagdag.
“Pero may mga dokumentong pinirmahan ko nang hindi ko alam na peke ang suppliers.”
“Nang malaman ko ang totoo, huli na.”
“Ang tiyuhin ni Adrian ang nagbanta sa akin.”
“Kapag nagsalita ako, idadamay niya ang tatay mo.”
Tahimik si Papa.
“Mula noon, akala ko tapos na.”
“Pero dalawang buwan na ang nakalipas, may nagsimulang mag-blackmail sa nanay mo,” sabi ni Adrian.
“Humihingi sila ng pera.”
“Sino?”
Inilabas ni Adrian ang phone niya.
Isang litrato.
Isang lalaking nasa edad singkuwenta.
Pamilyar ang mukha.
Nakita ko na siya sa lumang family albums ng Villanueva.
“Uncle ko.”
“Dario Villanueva.”
“Akala ng lahat patay na siya.”
“Pero buhay siya.”
Nanlamig ako.
Siya ang tunay na dahilan ng lahat.
At siya rin pala ang bumalik.
“Isabella ang tumulong sa akin na hanapin siya,” dagdag ni Adrian.
Napatingin ako kay Isabella.
“Kaya kayo nagkikita?”
Tumango siya.
“May koneksyon ako sa isang investigative journalist sa Sydney.”
“Sinundan namin ang financial trail hanggang Hong Kong at Cebu.”
“Yung halik…”
Napabuntong-hininga siya.
“Kasalanan ko iyon.”
“Nadala ako sa emosyon dahil akala ko baka may natitira pa.”
“Pero itinulak ako agad ni Adrian.”
Biglang nagsalita si Adrian.
“At pagkatapos noon, ang unang sinabi ko sa kanya ay pangalan mo.”
Hindi ko alam kung bakit, pero lalo akong nainis.
“Hindi ibig sabihin noon okay na.”
“Alam ko.”
“Hindi kita agad papatawarin.”
“Alam ko rin.”
“Pwede pa rin kitang iwan.”
Namula ang mata niya.
Pero tumango siya.
“Kung iyon ang gusto mo.”
Wala nang pagmamakaawa.
Wala nang kontrata.
Wala nang “huwag mo akong iwan.”
At doon ko unang naramdaman na talagang pinili niyang mahalin ako.
Dahil handa siyang tanggapin kung hindi ko siya pipiliin.
Makalipas ang isang linggo, ibinigay namin ang lahat ng ebidensya sa National Bureau of Investigation at sa mga abogado ng dalawang pamilya.
Naaresto si Dario Villanueva sa Cebu habang sinusubukang umalis ng bansa gamit ang pekeng dokumento.
Lumabas din ang katotohanan tungkol sa dating kaso.
Nalinis ang pangalan ng ama ni Adrian.
Hindi naibalik ang dating imperyo ng pamilya Villanueva.
Pero hindi iyon mahalaga kay Adrian.
“Nakakapagod pala maging mayaman,” sabi niya habang kumakain kami ng taho sa tabi ng isang tahimik na kalsada sa Makati.
Napatingin ako sa relo niyang mas mahal pa sa sasakyan ng ibang tao.
“Talaga?”
Tinakpan niya ang relo.
“Regalo mo ’to.”
“Nakakahiya namang itapon.”
Napatawa ako.
Tatlong buwan kaming hindi nagbalikan.
Sinadya ko iyon.
Kailangan kong malaman kung mahal ko ba siya—
O nasanay lang akong habulin siya.
Kailangan din niyang malaman kung mahal niya ako—
O takot lang siyang mawala ang buhay na ibinigay ko.
Sa loob ng tatlong buwang iyon, bumalik siya sa pagtatrabaho.
Hindi sa Salvador Holdings.
Hindi rin sa lumang negosyo ng pamilya niya.
Nagtayo siya ng maliit na risk-consulting firm kasama ang ilang dating empleyado ng Villanueva Group.
Ayaw niyang tumanggap ng pera ko.
Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, pantay kami.
Isang Sabado ng umaga, may kumatok sa bahay.
Pagbukas ko ng pinto, si Adrian.
Walang mamahaling kotse.
Walang suit.
May hawak lang na paper bag mula sa paborito kong bakery.
“Ano ’to?”
“Panliligaw.”
Napakurap ako.
“Ha?”
“Eight years kang nanligaw.”
Ngumiti siya.
“Turn ko naman.”
“Adrian, hindi ibig sabihin na dahil dumating ka rito—”
“Alam ko.”
Inabot niya ang paper bag.
“Day one.”
At umalis siya.
Kinabukasan, may kape.
Sa ikatlong araw, bulaklak.
Sa ikaapat, walang regalo.
Isang note lang.
May meeting ka nang alas-nuwebe. Huwag kang mag-skip ng breakfast.
Sa ikatatlumpung araw, hindi ko na napigilang matawa.
Sa ika-animnapung araw, ako na ang naghihintay sa doorbell.
Sa ika-siyamnapung araw, hindi siya dumating.
Nainis ako buong araw.
Alas-onse ng gabi, bumukas ang gate.
Si Adrian.
Basang-basa sa ulan.
“Na-flat ang gulong.”
“Hindi ka marunong mag-text?”
“Na-lowbat.”
“Power bank?”
“Naibigay ko kay Marco.”
“Napakabobo mo.”
“Oo.”
Ngumiti siya.
“Pero dumating ako.”
Hindi ko alam kung sino ang unang lumapit.
Basta sa susunod na sandali, hawak ko na ang kuwelyo niya.
At sa unang pagkakataon—
Ako ang humalik sa kanya nang walang kontrata.
Walang utang.
Walang kapalit.
Nang maghiwalay ang labi namin, muling lumitaw ang mga komento.
【Hindi ito ang ending!】
【Mali!】
【Dapat kay Isabella si Adrian!】
【Bakit buhay pa si Beatriz?!】
Tinitigan ko sila.
Noon, natatakot ako sa bawat salitang lumilitaw.
Ngayon?
Ngumiti lang ako.
At sa isip ko, malinaw kong sinabi:
Dahil hindi ako karakter sa kuwentong gusto ninyong kontrolin.
Isa-isa silang nawala.
Hanggang sa isang linya na lang ang naiwan.
【Plot correction failed.】
Pagkatapos—
Wala na.
Tuluyan silang naglaho.
“Anong tinitingnan mo?” tanong ni Adrian.
“Wala.”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Umuwi na tayo.”
Makalipas ang dalawang taon, nagpakasal kami sa isang maliit na simbahan sa Tagaytay.
Walang engrandeng media coverage.
Walang business deal.
Pamilya at malalapit na kaibigan lang.
Si Isabella mismo ang nagpadala ng bulaklak mula Sydney.
May card:
Sa dalawang taong pinakamatigas ang ulo na nakilala ko—sana sa wakas matuto na kayong magsabi ng totoo.
Tumawa ako nang mabasa iyon.
Bago magsimula ang seremonya, lumapit si Papa kay Adrian.
Akala ko pagbabantaan niya.
Sa halip, iniabot niya ang kamay.
“Isang beses mo lang paiiyakin ulit ang anak ko.”
Napalunok si Adrian.
“Opo.”
“Isang beses.”
“Opo.”
“Pagkatapos noon, hindi na kita kailangang ipakulong.”
“Papa!”
Nagtawanan ang lahat.
Sa altar, nanginginig ang kamay ni Adrian nang isuot niya ang singsing sa daliri ko.
“Kinakabahan ka?”
“Hindi.”
“Sinungaling.”
Ngumiti siya.
“Takot lang akong magising.”
Hinawakan ko ang mukha niya.
“Hindi ito kontrata.”
“Alam ko.”
“Hindi rin utang.”
“Alam ko.”
“Kapag nagsawa ako—”
“Liligawan ulit kita.”
Napatawa ako.
“Kapag tumanda ako?”
“Tatanda rin ako.”
“Kapag nawala ang pera ko?”
“Mas mabuti. Hindi na nila masasabi na pera mo lang ang habol ko.”
Tinapik ko siya sa dibdib.
At bago pa ako makapagsalita, yumuko siya at bumulong:
“Beatriz Salvador…”
“Walong taon mo akong hinabol.”
“Hayaan mong buong buhay naman kitang piliin.”
Sa pagkakataong iyon, ako ang unang humalik sa kanya.
At sa labas ng simbahan, umambon.
Parehong ulan ng gabing una kong inakalang nawawala siya sa akin.
Pero ngayon, wala nang takot.
Wala nang kontrata.
Wala nang mga komentong nagsasabi kung sino ang dapat naming mahalin.
May isang lalaki lang na minsang iniligtas ko gamit ang apatnapung milyong piso—
at isang babaeng kalaunan ay naunawaang hindi pala pera ang tunay na nagligtas sa kanya.
Kundi ang pagkakataong piliin ang isa’t isa.
Nang gabing iyon, bago kami umalis papuntang honeymoon, may isang notification na biglang lumitaw sa phone ko.
Hindi iyon supernatural na komento.
Isang bank alert lang.
Napatingin ako kay Adrian.
“Bakit may pumasok na apatnapung milyong piso sa account ko?”
Ngumiti siya na parang batang nahuling may kalokohan.
“Binayaran ko ang utang.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Adrian!”
Tumakbo siya palayo.
“May interest pa bukas!”
Hinubad ko ang sapatos ko at hinabol siya sa hallway habang tumatawa.
Parang bumalik kami sa simula.
Ako na naman ang humahabol kay Adrian.
Pero ngayon—
Sadyang binabagalan niya ang takbo.
Para siguraduhing maaabutan ko siya.
