Kakagising pa lang ng kuya ng mapapangasawa ko mula sa aksidente nang bigla niya akong yakapin at tawaging “asawa,”
Kakagising pa lang ng kuya ng mapapangasawa ko mula sa aksidente nang bigla niya akong yakapin at tawaging “asawa,” saka pinunit sa harap ko ang tsekeng nagkakahalaga ng 18 milyong piso na ibinigay ng kapatid niya para layuan ko siya—akala ko nawalan lang siya ng alaala, hanggang sa marinig ko ang huling recording bago bumangga ang sasakyan niya…
Bahagi 1
Noong unang araw na dumating ako sa Cebu para kanselahin ang engagement, agad akong hinarapan ng lalaking dapat kong pakasalan ng isang tsek na nagkakahalaga ng 18 milyong piso.
“May isang bagay lang akong kailangan mong gawin.”
“Kakagising lang ng kuya ko matapos ang aksidente sa South Road Properties. Sabi ng doktor, magulo pa ang memorya niya. Hindi siya puwedeng mabigla o ma-stress.”
Hindi pa man ako nakakapagtanong kung anong kinalaman ko roon, biglang bumukas ang pinto ng hospital room sa likuran namin.
Isang matangkad na lalaki ang lumabas.
May benda pa ang ulo niya at nakapaa lamang siya.
Tumingin siya sa akin.
Ang mga matang dati’y malamig at sapat para kabahan maging ang mga negosyante sa Maynila ay biglang namula.
Pagkatapos, sa paos na boses, tinawag niya ako.
“Asawa.”
Ako: “…”
Ang lalaking may hawak ng tseke—si Marco Villareal, ang lalaking pinili ng pamilya ko para mapangasawa ko—ay napapikit na parang gusto nang mawalan ng malay.
“Magkunwari ka muna bilang asawa niya.”
“Kapag bumalik na ang alaala niya, bibigyan pa kita ng isa pang 18 milyong piso.”
Agad kong iniabot ang kamay ko.
“Sige.”
Pero bago pa man dumikit ang mga daliri ko sa tseke—
Isang malakas na suntok ang dumapo sa mukha ni Marco.
“Gago ka!”
Ang lalaking kagigising lang matapos ang aksidente, si Adrian Villareal, ay sinunggaban ang kuwelyo ng kapatid niya.
Nag-aapoy ang tingin niya.
“Kaya pala parang estranghero ang trato sa akin ng asawa ko.”
“Ikaw pala ang gumagamit ng pera para pilitin siyang iwan ako!”
Napatigil ako.
Napatigil din si Marco.
Tanging ang tsek na nagkakahalaga ng 18 milyong piso ang marahang lumipad pababa.
Tinitigan ko iyon.
Parang may pumisil sa puso ko.
Pera ko iyon.
Labingwalong milyong piso ko!
01
Hinila ako ni Adrian sa likuran niya na para bang isang mahalagang bagay na kailangan niyang protektahan.
“Huwag kang matakot.”
“Hindi ko hahayaang may mang-api sa’yo.”
Pagkasabi noon, yumuko siya at pinulot ang tseke.
Akala ko maaantig na ako—
Pinunit niya iyon sa gitna.
Pagkatapos, pinunit niya ulit.
Isa pang piraso.
Isa pa.
Halos lumuhod ako sa sahig ng ospital.
Hawak ni Marco ang namamagang mukha niya habang nagngangalit ang mga ngipin.
“Alam mo ba kung magkano ang pinunit mo?!”
Malamig na sagot ni Adrian:
“Maruming pera.”
Hindi.
Gusto kong sumigaw.
Malinis iyon!
Mas malinis pa sa kaluluwa ko!
Tiningnan ako ni Marco na para bang sinasabing, Ikaw na ang bahala sa kanya.
Pagkatapos ay tumalikod siya at umalis.
Humarap ulit sa akin si Adrian.
Sa loob lamang ng isang segundo, nawala ang malamig niyang ekspresyon.
Kinuha niya ang wallet niya at inilagay sa kamay ko ang lahat ng bank card niya.
“Asawa, bilhin mo lang ang anumang gusto mo.”
Tahimik ako nang tatlong segundo.
Pagkatapos, tinanggap ko lahat.
Tutal, sinabi naman ng doktor na bawal ma-stress ang pasyente.
Nagliligtas lang ako ng tao.
Hindi talaga dahil gusto ko ang pera.
Talaga.
Nang makita ni Adrian na tinanggap ko ang mga card, agad siyang ngumiti.
Pero hindi nagtagal ang ngiti niya.
Maingat niya akong tinanong:
“Galit ka pa rin ba sa akin?”
Hindi ko alam kung paano sasagot.
Dahil bago ang aksidente, alam ng dalawang pamilya kung gaano ako kaayaw ni Adrian.
Anak ako ng pamilyang nagmamay-ari ng ilang hotel sa Davao.
Samantalang ang pamilya Villareal ay may negosyo sa mga pantalan at real estate mula Luzon hanggang Visayas.
Gusto ng dalawang pamilya na pag-isahin ang negosyo sa pamamagitan ng kasal.
At ang lalaking dapat kong pakasalan ay si Marco.
Bilang panganay, hayagang tutol si Adrian sa kasal namin.
Sinabi niyang mukhang pera ako.
Sinabi niyang transaksyon lang ang kasal na iyon.
Minsan, sa isang business dinner sa Makati, malamig pa niyang sinabi sa akin:
“Dapat kang humanap ng taong totoong nagmamahal sa’yo.”
Pero ngayon—
Hawak niya ang kamay ko.
Namumula ang mga mata niya.
“Kung may nagawa akong ikinasakit mo, sabihin mo lang.”
“Babaguhin ko.”
Sinubukan ko siyang usisain.
“Dati, napakalamig ng trato mo sa akin.”
Agad yumuko si Adrian.
“Sorry.”
“Sinabi mo rin dati na mukhang pera ako.”
Biglang sinampal ni Adrian ang sarili niya.
Nagulat ako.
“Anong ginagawa mo?!”
Seryoso siyang sumagot:
“Pinarurusahan ko ang asawa mo.”
Ako: “…”
Ganito ba kalakas ang epekto ng amnesia?
02
Pagkalipas ng tatlong araw, pinayagan na ng doktor si Adrian na makalabas ng ospital.
Iminungkahi kong ihatid siya sa mansion ng pamilya Villareal sa Maria Luisa Estate.
Bigla siyang tumigil.
“Paano ka?”
“Babalik ako sa hotel.”
Biglang namutla ang mukha ni Adrian.
“Hindi tayo magkasama sa bahay?”
Hindi pa ako nakakasagot nang humarap siya sa doktor.
“Doc.”
“Gusto kong ma-admit ulit.”
Napakurap ang doktor.
“Bakit?”
Kalmadong sagot ni Adrian:
“Parang wala nang saysay mabuhay.”
Agad ko siyang hinila.
“Sige na!”
“Sumama ka na sa akin!”
Makalipas ang sampung minuto, nakaupo ako sa kotse at gusto ko nang umiyak.
Dinala ko si Adrian sa condo na inuupahan ko malapit sa IT Park.
Noong una, kampante ako.
Walang gamit ng lalaki sa bahay.
Walang litrato naming dalawa.
Walang pares na toothbrush.
Walang kahit anong ebidensyang magpapatunay na mag-asawa kami.
Kapag nakita niya iyon, siguradong magdududa siya.
Umikot si Adrian sa buong condo.
Nakatiklop ang mga braso ko habang naghihintay.
Sa wakas, bumalik siya sa harap ko.
Punong-puno ng lungkot ang mga mata niya.
“Naiintindihan ko na.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Ano ang naiintindihan mo?”
Bigla niya akong niyakap.
“Nag-away tayo.”
“Ha?”
“Galit na galit ka sa akin kaya itinapon mo lahat ng gamit ko.”
Halos mawalan ako ng malay.
Anong klaseng logic iyon?!
Sinubukan kong kumawala sa yakap niya.
Pero yumuko si Adrian.
“Okay lang.”
“Bibili na lang ulit tayo bukas.”
“Mga damit, toothbrush, tsinelas…”
Sandali siyang tumigil.
“Singsing natin sa kasal.”
Nabulunan ako.
“Hindi na kailangan!”
Bigla siyang natahimik.
Pagkalipas ng ilang segundo, muling namula ang mga mata niya.
“Tinanggal mo na rin ang singsing natin?”
“…”
Sumuko na ako.
Nang gabing iyon, habang naliligo si Adrian, nag-message ako kay Marco.
【Ipadala mo ang pera.】
Mabilis siyang sumagot.
【Anong pera?】
【Bayad sa pag-aalaga ko sa kuya mo.】
【Pinunit niya ang tseke.】
【Siya ang nagpunit. Hindi ako ang tumanggi.】
Halos isang minuto siyang walang sagot.
Pagkatapos—
May notification akong natanggap mula sa bangko.
PHP 18,000,000.
Nang makita ko ang numerong iyon, agad gumanda ang mood ko.
Isasara ko na sana ang screen nang—
Isang boses ang biglang narinig ko sa likuran.
“Sino ang ka-chat mo?”
Nanigas ako.
Hindi ko alam kung kailan natapos maligo ni Adrian.
Nakatayo siya wala pang isang metro sa likuran ko.
Tumutulo pa ang tubig mula sa buhok niya.
At eksaktong nakatutok ang mga mata niya sa notification ng bank transfer sa screen ko.
Agad kong ibinaba ang cellphone.
“Wala lang.”
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay ngumiti siya.
“Okay.”
Napakakalmado ng ngiting iyon.
Sobrang kalmado.
Hanggang sa hindi ko mapigilang kilabutan.
Kinaumagahan, sinabi ni Adrian na gusto niyang bumili ng ilang bagong damit.
Dinala ko siya sa Ayala Center Cebu.
Kaunti lang ang binili niya.
Ilang polo at personal na gamit.
Hanggang sa madaanan namin ang isang jewelry store.
Biglang huminto si Adrian.
Sa loob ng glass display ay may pares ng wedding rings.
Matagal niya iyong tinitigan.
Pagkatapos ay humarap siya sa akin.
“Asawa.”
“Bumili tayo ulit ng singsing natin?”
Nag-iisip pa lang ako ng dahilan para tumanggi nang tumunog ang cellphone ko.
Si Marco.
Lumayo ako nang kaunti at sinagot ang tawag.
Pero pagkasagot ko pa lang, agad kong narinig ang nagmamadaling boses niya.
“Nasaan ka?”
“Kakapanood ko lang ulit ng dashcam footage mula sa kotse ng kuya ko.”
Napakunot ang noo ko.
“So?”
Dalawang segundo siyang natahimik.
Pagkatapos, isa-isa niyang sinabi ang bawat salita.
“Hindi aksidente ang nangyari kay Adrian.”
Parang biglang huminto ang puso ko.
“Bago bumangga ang sasakyan niya sa barrier, tinawagan ka niya.”
“Labing-isang minuto ang tawag.”
Napatigil ako.
“Hindi ako nakatanggap ng—”
Pinutol ako ni Marco.
“Hindi pa iyon ang lahat.”
“Sa audio recording sa loob ng sasakyan…”
“Eksaktong pangalan mo ang tinawag ng kuya ko.”
Bigla akong lumingon.
Sa repleksiyon ng salamin ng jewelry store—
Nakatayo si Adrian sa likuran ko.
Hindi ko alam kung gaano na siya katagal naroon.
Ang mga mata niya ay malinaw.
Matalas.
Nakakatakot.
Wala na roon ang inosenteng ekspresyon ng isang lalaking nawalan ng alaala.
Diretso siyang nakatingin sa akin.
Pagkatapos, dahan-dahan niyang itinaas ang singsing na hawak niya.
“Asawa.”
“Kinukuwento ba sa’yo ni Marco ang tungkol sa tawag noong gabing iyon?”
Bahagi 2
Nang marinig ko ang sinabi ni Adrian, nanlamig ang buong katawan ko.
Mahigpit kong hinawakan ang cellphone.
Sa kabilang linya, mabilis na nagsalita si Marco.
“Lumayo ka muna sa kuya ko.”
“May kakaiba sa recording. Pupuntahan kita ngayon.”
Hindi ko agad sinagot.
Dahil sa repleksiyon ng salamin, nakita kong lumapit si Adrian nang paisa-isang hakbang.
Hindi siya mukhang galit.
Mas nakakatakot iyon.
Tahimik lang siya.
Pagdating sa harap ko, inilagay niya ang singsing sa palad ko.
“Hindi mo talaga naaalala ang tawag?”
Umiling ako.
“Wala akong natanggap.”
Tumigil siya.
Pagkatapos ay bumuntong-hininga.
“Akala ko nga.”
“Akala mo?”
Bago siya makasagot, dumating si Marco.
Halos tumakbo ito papasok sa jewelry store.
Pagkakita sa kuya niya, agad siyang humarang sa pagitan naming dalawa.
“Adrian.”
“Sabihin mo ang totoo.”
Sandaling tumahimik ang paligid.
Pagkatapos, marahang tumawa si Adrian.
“Alin doon?”
“Na hindi ka talaga nawalan ng alaala?”
Napalingon ako kay Marco.
“Ano?”
Ibinaba ni Adrian ang tingin.
Pagkaraan ng ilang segundo, umamin siya.
“Naalala ko na ang lahat dalawang araw matapos akong magising.”
Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.
“Dalawang araw?”
“Ibig sabihin…”
“Oo.”
“Tanda ko kung sino ka.”
“Tanda kong hindi tayo kasal.”
“Tanda kong si Marco ang dapat mong pakasalan.”
Napaatras ako.
“Pero hinayaan mo akong lokohin mo?”
Biglang namutla si Adrian.
“Huwag mong tawaging panloloko.”
“Kung hindi, ano?”
Hindi siya sumagot.
Si Marco ang nagsalita.
“Dahil gusto ka niyang manatili.”
Lumingon ako kay Adrian.
Nakita kong kumuyom ang kamao niya.
“Ilang taon na kitang gusto,” mahina niyang sabi.
“Bago pa napagdesisyunan ng pamilya natin ang engagement ninyo ni Marco.”
Hindi ako makapagsalita.
“Pero bakit mo ako palaging inaaway?”
Napangiti siya nang mapait.
“Dahil duwag ako.”
“Kapag lumalapit ka kay Marco, nagseselos ako.”
“Kapag pinag-uusapan ang kasal ninyo, gusto kong pigilan.”
“Kaya sinabi kong practical ka. Sinabi kong dapat kang humanap ng taong totoong mahal ka.”
Tumingin siya diretso sa akin.
“Ang totoo, gusto kong ako iyon.”
Parang bumigat ang dibdib ko.
Pero naalala ko ang tawag.
“Kung ganoon, ano ang nangyari noong gabing naaksidente ka?”
Biglang natahimik si Marco.
Si Adrian naman ay tumingin sa labas.
“Tinawagan kita para sabihin ang lahat.”
“Pero hindi mo sinagot.”
“May iniwan akong voice message.”
Napakunot ang noo ko.
“Wala akong natanggap.”
Inilabas ni Marco ang cellphone niya.
“Dahil hindi sa number mo napunta.”
Pinakita niya sa akin ang call record.
Napatitig ako sa numero.
Isang digit lang ang mali.
Napahawak ako sa bibig.
Sa loob ng maraming araw, ang misteryosong tawag na kinatatakutan ko—
Ay isa palang maling pindot.
Pero hindi pa rin iyon nagpapaliwanag sa aksidente.
Binuksan ni Marco ang audio mula sa dashcam.
Narinig namin ang boses ni Adrian.
“Kapag hindi ko sinabi ngayon, baka wala na akong lakas ng loob bukas.”
Pagkatapos ay tumunog ang busina.
Isang malakas na kalabog.
At isang boses ng lalaki sa labas ng sasakyan:
“Sir! May truck na nawalan ng preno!”
Tumigil ang recording.
Napaupo ako sa pinakamalapit na upuan.
Hindi pagtatangkang pagpatay.
Hindi lihim na sabwatan.
Isang aksidente talaga.
Tiningnan ko si Adrian.
“Bakit hindi mo sinabi agad?”
Tahimik siyang lumapit.
“Dahil nang tawagin kitang asawa…”
“Hindi ka umalis.”
“Sa unang pagkakataon, pinayagan mo akong hawakan ang kamay mo.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Kaya naging makasarili ako.”
Tumayo ako.
Inakala niyang sasampalin ko siya.
Pumikit pa siya.
Pero hindi ko siya sinaktan.
Kinuha ko lang ang singsing sa palad ko at ibinalik sa kamay niya.
“Hindi ibig sabihin na dahil gusto mo ako, puwede mo akong lokohin.”
Namula ang mga mata niya.
“Alam ko.”
“Kaya…”
Huminga ako nang malalim.
“Simula ngayon, huwag mo na akong tawaging asawa.”
Parang tuluyang nawala ang kulay sa mukha niya.
At bago siya makapagsalita, tumalikod ako at umalis.
Bahagi 3
Tatlong araw akong hindi sumagot sa kahit anong tawag ni Adrian.
Sa unang araw, dalawampu’t tatlong missed calls.
Sa ikalawang araw, wala nang tawag.
Mga mensahe na lang.
【Kumain ka na ba?】
【Uulan mamaya. Magdala ka ng payong.】
【Hindi kita guguluhin. Gusto ko lang malaman mong okay ako.】
Sa ikatlong araw, isang mensahe lang ang dumating.
【Ibabalik ko sa’yo ang kalayaan mo.】
Matagal kong tinitigan iyon.
Hindi ko maintindihan kung bakit sa lahat ng mensahe niya, iyon ang pinakamasakit.
Nang gabing iyon, dumating si Marco sa hotel.
May dala siyang makapal na folder.
“Ito ang cancellation documents ng engagement natin.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pumayag ang pamilya mo?”
“Hindi.”
Napangiti siya.
“Pero wala naman akong planong pakasalan ka.”
Napataas ang kilay ko.
“Salamat naman.”
“Pareho tayo.”
Umupo siya sa tapat ko.
“May gusto akong sabihin.”
“Hindi ko kailangan ng isa pang sikreto.”
“Relax. Hindi dramatic.”
Huminga siya.
“May girlfriend ako sa Manila.”
Napatitig ako sa kanya.
“Tatlong taon na.”
“Ano?!”
“Mahina lang ang loob kong sabihin sa pamilya.”
Napahawak ako sa noo.
“Kayong magkapatid talaga…”
“Alam ko.”
Tumawa siya.
“Pero pagkatapos ng aksidente ni Adrian, napagod na rin ako.”
“Tayo ang ikakasal dahil maganda sa balance sheet.”
“Pero kapag nagsara ang meeting room, buhay natin ang nakataya.”
Inilapit niya ang folder sa akin.
“Nakapirma na ako.”
“Kapag pumirma ka rin, tapos na.”
Kinuha ko ang ballpen.
Pero bago ako pumirma, napansin ko ang isa pang dokumento sa ilalim.
Share transfer agreement.
“Para saan ito?”
Biglang seryoso si Marco.
“Galing kay Adrian.”
Binuksan ko.
Halos mabitawan ko ang papel.
Inililipat niya sa akin ang bahagi ng shares niya sa isang bagong hotel development sa Mactan.
“Baliw ba siya?”
“Hindi mo kailangang tanggapin.”
“Sabi niya hindi ito kapalit ng pagpapatawad.”
“Hindi rin kapalit ng pagmamahal.”
“Bayad daw sa lahat ng abalang ginawa niya.”
Natawa ako sa inis.
“Akala ba niya nabibili ako?”
Umiling si Marco.
“Actually, sabi niya siguradong iyan ang unang sasabihin mo.”
“Then bakit niya ginawa?”
“Dahil sabi niya…”
Tumigil si Marco.
“Kung hindi mo siya pipiliin, gusto pa rin niyang may mangyaring mabuti sa buhay mo dahil minsan kang naging dahilan para gusto niyang mabuhay.”
Natahimik ako.
Biglang naalala ko si Adrian sa ospital.
Yung nakapaa.
May benda sa ulo.
Nakatingin sa akin na para bang ako lang ang taong kilala niya sa mundo.
Akala ko noon bunga iyon ng pagkawala ng alaala.
Ngayon alam kong kalahati lang pala ang totoo.
Maaaring magulo ang isip niya noong una.
Pero ang damdamin niya—
Matagal nang malinaw.
“Nasaan siya?”
Tanong ko.
Napatingin si Marco sa relo.
“Airport.”
Bigla akong tumayo.
“Ano?”
“Flight niya to Manila in forty minutes.”
“Bakit?”
“May board meeting bukas.”
Pinandilatan ko siya.
“Bakit ngayon mo lang sinabi?!”
“Akala ko galit ka sa kanya!”
“Galit ako!”
“Then bakit ka tumatakbo?”
Hindi ko na siya sinagot.
Kinuha ko ang bag ko at lumabas.
Sa lobby pa lang, tumawag na ako kay Adrian.
Hindi niya sinagot.
Isa.
Dalawa.
Tatlong tawag.
Wala.
Pagdating ko sa labas, malakas ang ulan.
Walang taxi.
Nagsimula akong mawalan ng pasensya.
Tinawagan ko ulit.
Sa ikaapat na tawag—
Sinagot niya.
“Hello?”
Narinig ko ang announcements sa airport.
Humihingal akong sumigaw:
“Huwag kang sumakay!”
Natahimik siya.
“Bakit?”
“Basta huwag!”
“May problema ba?”
“Oo!”
“Ano?”
Napapikit ako.
Hindi ko alam kung paano sasabihin.
Kaya ang lumabas sa bibig ko ay:
“May utang ka pang 18 million sa akin!”
Matagal na katahimikan.
Pagkatapos—
Narinig kong tumawa siya.
Hindi iyong kontroladong tawa ng isang CEO.
Kundi totoong tawa.
“Hindi ba nakuha mo na kay Marco?”
“Iba iyon!”
“Magkano pa?”
“Hindi ko alam!”
“Okay.”
“Saan kita babayaran?”
“Bumalik ka!”
Huminto ang tawa niya.
Mahina niyang sinabi:
“Sigurado ka?”
Hindi ako sumagot.
Pero siguro sapat na ang katahimikan ko.
Dahil makalipas ang ilang minuto, nakita ko siyang lumabas mula sa arrival side ng terminal.
May dalang maliit na maleta.
Basa ang buhok niya sa ambon.
Pagkakita sa akin, huminto siya.
Hindi siya lumapit.
Hindi na niya ako tinawag na asawa.
Tumayo lang siya roon.
Parang naghihintay kung papayagan ko siyang lumapit.
Ako ang unang naglakad.
Nang nasa harap na niya ako, inilabas ko ang dokumentong dala ko.
“Pinirmahan ko na.”
Bumagsak ang tingin niya sa cancellation papers.
May bahagyang sakit sa mukha niya.
“Congratulations.”
Tinamaan ko siya sa braso gamit ang folder.
“Hindi iyan ang ibig kong sabihin.”
Napatingin siya sa akin.
“Kinansela ko ang engagement namin ni Marco.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Bakit?”
“Dahil may girlfriend siya.”
“Ah.”
“‘Ah’ lang?”
“Matagal ko nang alam.”
Napasinghap ako.
“Alam mo?!”
Tumango siya.
“Gusto ko sanang sabihin sa’yo.”
“Pero?”
“Baka isipin mong sinisira ko ang kasal ninyo dahil gusto kita.”
“Totoo naman!”
“Exactly.”
Napapikit ako.
Napakahirap mahalin ng lalaking ito.
Teka.
Mahal?
Bigla akong natahimik.
Napansin niya.
“Anong problema?”
Tinitigan ko siya.
Sa unang pagkakataon, wala siyang maskara ng malamig na negosyante.
Wala ring pagpapanggap bilang amnesiac.
Si Adrian lang.
Isang lalaking kayang maging nakakainis, makasarili, duwag—
Pero handang bumalik mula sa airport dahil lang sinabi kong huwag siyang umalis.
“Adrian.”
“Hmm?”
“Hindi kita mapapatawad agad.”
Tumango siya.
“Alam ko.”
“Hindi rin kita pagkakatiwalaan agad.”
“Fair.”
“Kapag nagsinungaling ka ulit…”
“Hindi na.”
“Hindi pa ako tapos.”
Napangiti siya nang bahagya.
“Sorry.”
Huminga ako.
“Tapos…”
“Tapos?”
Tumingin ako sa maleta niya.
“Kung gusto mong manligaw…”
Tuluyan siyang natigilan.
“…magsimula ka sa umpisa.”
Hindi siya gumalaw.
“Adrian?”
“Sandali.”
“Bakit?”
“Baka panaginip.”
Bago ko pa mapigilan ang sarili ko, napatawa ako.
At sa unang pagkakataon simula nang magsimula ang gulong ito—
Hindi ako nakaramdam ng takot.
Nagsimula siyang manligaw kinabukasan.
At masasabi kong mas nakakainis pala si Adrian kapag seryoso.
Tuwing umaga, may pagkain sa reception ng hotel.
Hindi bulaklak.
Hindi luxury bag.
Breakfast.
Sinangag, itlog, tocino, prutas.
May note lagi:
【Hindi kita binibili. Baka lang hindi ka kumain.】
Minsan, nagpadala siya ng sampung box ng mangoes mula Cebu.
Tinawagan ko agad.
“Bakit sampu?”
“Sabi mo gusto mo ng mangga.”
“Isang piraso lang kinain ko!”
“Ayaw kong maubusan ka.”
“Adrian.”
“Okay. Next time lima.”
“ISA!”
“Noted.”
Makalipas ang dalawang buwan, bumalik ako sa Davao.
Sumunod siya.
Hindi para humingi ng pahintulot na pakasalan ako.
Kundi para humingi ng pahintulot na ligawan ako nang maayos.
Ang tatay ko, na dati’y pabor kay Marco, tahimik siyang tiningnan nang halos isang minuto.
Pagkatapos ay nagtanong:
“Bakit anak ko?”
Sumagot si Adrian nang walang pag-aalinlangan.
“Dahil kapag kasama ko siya, hindi ko kailangang maging taong inaasahan ng lahat.”
“At dahil?”
Ngumiti siya.
“Kapag pera ang pinag-uusapan, mas mabilis pa siyang mag-isip kaysa sa CFO ko.”
Sinipa ko siya sa ilalim ng mesa.
Napangiwi siya.
Tumawa ang tatay ko.
Iyon ang unang pagkakataong narinig kong tumawa si Papa sa usapang tungkol sa kasal ko.
Lumipas ang isang taon.
Sa parehong jewelry store sa Ayala Center Cebu, tumigil ulit kami sa harap ng pares ng singsing.
Parehong lugar.
Parehong glass display.
Pero ibang-iba na kami.
Tinuro ni Adrian ang isang simpleng singsing.
“Pwede na ba?”
Tumingin ako sa kanya.
“Para saan?”
“Anniversary gift.”
“Anniversary ng ano?”
“Isang taon mula nang sabihin mong pwede kitang ligawan.”
Tumango ako.
“Pwede.”
Nagliwanag agad ang mukha niya.
Kinuha ng saleslady ang singsing.
Pero bago niya maisuot sa daliri ko, pinigilan ko siya.
“Ako muna.”
Napatigil si Adrian.
Inilabas ko mula sa bag ko ang isang maliit na kahon.
Pagkabukas niya—
May singsing din sa loob.
Napatitig siya sa akin.
“Para saan ito?”
Ngumiti ako.
“Para sa lalaking minsang nagpanggap na asawa ko.”
“…”
“At baka…”
Lumapit ako nang kaunti.
“…pwede nang maging totoong asawa ko.”
Hindi siya gumalaw.
Limang segundo.
Sampu.
“Adrian?”
Biglang namula ang mga mata niya.
“Hindi ka ba magsasalita?”
Mahina siyang tumawa habang pinupunasan ang mata niya.
“Takot akong may masabi akong mali at bawiin mo.”
“Then say yes.”
“Yes.”
“Masyadong mahina.”
“YES!”
Napalingon ang buong tindahan.
Natawa ako.
At bago niya ako yakapin, mabilis kong itinaas ang daliri.
“May condition.”
Agad siyang tumigil.
“Ano?”
“Separate account.”
Tumango siya.
“Okay.”
“Walang financial secrets.”
“Okay.”
“At huwag na huwag mong pupunitin ang pera sa harap ko.”
Napatawa siya.
“Promise.”
Makalipas ang tatlong buwan, ikinasal kami sa isang maliit na seaside ceremony sa Mactan.
Walang business press.
Walang merger announcement.
Walang corporate deal.
Pamilya at malalapit na kaibigan lang.
Si Marco ang best man.
Dumating din ang girlfriend niya mula Manila—na ngayon ay fiancee na niya.
Bago ako maglakad papunta sa altar, lumapit si Marco sa akin.
“May ibibigay ako.”
Iniabot niya ang isang sobre.
Pagbukas ko—
Isang framed photocopy ng pinunit na tsek na 18 milyong piso.
Sa ilalim, may nakasulat:
SA PINAKAMAHAL NA 18 MILLION NA HINDI MO NATANGGAP.
Napatawa ako nang malakas.
Pagdating ko sa altar, napansin ni Adrian ang hawak ko.
“Ano iyan?”
“Reminder.”
“Ng ano?”
“Na napakamahal mong maging asawa.”
Bumuntong-hininga siya.
“Babayaran ko habang buhay.”
Tiningnan ko siya.
“Siguraduhin mo.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
At sa pagkakataong iyon, nang tawagin niya akong—
“Asawa.”
Hindi na ako nagulat.
Hindi na rin ako tumutol.
Ngumiti lang ako.
Dahil pagkatapos ng maling tawag, maling engagement, maling alaala at napakaraming kasinungalingang muntik nang sumira sa amin—
Sa wakas, tama na ang taong nasa tabi ko.
