Akala Ko Biro Lang ang Pag-amin Ko sa Campus Heartthrob, Pero Ipinakilala Niya Agad Ako sa Buong Campus—Hanggang sa Makita Ko ang Mensahe Niya Kagabi at Biglang Nanlamig ang Buong Katawan Ko

Akala Ko Biro Lang ang Pag-amin Ko sa Campus Heartthrob, Pero Ipinakilala Niya Agad Ako sa Buong Campus—Hanggang sa Makita Ko ang Mensahe Niya Kagabi at Biglang Nanlamig ang Buong Katawan Ko

Akala Ko Biro Lang ang Pag-amin Ko sa Campus Heartthrob, Pero Ipinakilala Niya Agad Ako sa Buong Campus—Hanggang sa Makita Ko ang Mensahe Niya Kagabi at Biglang Nanlamig ang Buong Katawan Ko

Bahagi 1

Hinamon ako ng matalik kong kaibigan sa isang napakawalang-kuwentang laro.

— Nakikita mo ba ‘yung guwapong lalaki na nakaupo mag-isa sa labas? Lapitan mo at hingin mo ang Instagram niya. Kapag tinanggihan ka niya, libre kita ng milk tea buong linggo.

Sinundan ko ng tingin ang direksiyong itinuro niya.

Sa ilalim ng bubong ng academic building, may isang lalaking nakasuot ng puting polo at tahimik na nagbabasa ng mga papeles.

Matangkad.

Malapad ang balikat.

Matangos ang ilong.

Sobrang guwapo na halos lahat ng babaeng dumadaan ay napapalingon.

Bigla kong naramdaman na mukhang hindi magiging madali ang libreng milk tea ko.

— Paano kung ibigay niya talaga?

Halos mabulunan sa kakatawa ang kaibigan kong si Bea.

— Mas panalo ka pa. May Instagram ka na ng pogi, ano pa bang gusto mo?

Hindi naman ako mahiyain.

Kaya makalipas ang tatlong minuto, nakatayo na ako sa harap niya.

Pero ewan ko ba kung anong pumasok sa isip ko.

Ang dapat sana’y simpleng:

“Pwede bang hingin ang Instagram mo?”

ay biglang naging:

— Gusto mo bang magpanggap na boyfriend ko nang isang linggo?

Biglang tumahimik ang paligid.

Gusto kong sampalin ang sarili ko.

Tumingala siya.

Napakatahimik ng mga mata niyang madilim.

Mabilis akong nagdagdag:

— Ang ibig kong sabihin… nakatingin kasi ‘yung kaibigan ko. Kapag natalo ako sa pustahan, nakakahiya. Pwede mo naman akong tanggihan.

Dalawang segundo siyang hindi nagsalita.

Pagkatapos ay isinara niya ang librong hawak.

— Isang linggo lang?

Natigilan ako.

— Ha?

— Ang tanong ko, isang linggo lang ba ang gusto mong makipag-date sa akin?

Hindi ko pa napoproseso ang sinabi niya nang ilabas niya ang phone niya.

— QR code mo.

Parang robot akong nagbukas ng Instagram.

Finollow niya ako.

Pagkatapos, natural na natural niyang tinanong:

— Anong pangalan mo?

— Mika.

— Gabriel.

Pamilyar sa akin ang pangalang iyon.

Pero kailangan ko pa ng limang segundo bago ko maikonekta ang lalaking nasa harap ko kay Gabriel Reyes, ang pinakasikat na lalaki sa College of Business.

Captain ng volleyball club.

Full scholar.

Galing sa kilalang pamilya.

At higit sa lahat…

Siya ang lalaking minsang sabay-sabay na niligawan ng tatlong babae sa isang school event at tinanggihan silang lahat.

Napalunok ako.

— Tungkol doon sa sinabi ko kanina… hindi mo kailangang seryosohin.

Tiningnan ako ni Gabriel.

Pagkatapos ay ngumiti siya.

— Pero pumayag na ako.

Tumakbo ako pabalik kay Bea na para bang tumatakas ako mula sa crime scene.

Nang marinig niya ang nangyari, halos mamilipit siya sa kakatawa.

— Mika, sabi ko hingin mo ang Instagram niya! Sino bang nagsabing humingi ka agad ng boyfriend?

Masama ko siyang tiningnan.

— Isang linggo lang naman. Pagkatapos, break na.

Noong mga sandaling iyon, akala ko ganoon lang kasimple ang lahat.

Hanggang makalipas ang dalawang oras.

Kumakain ako ng sisig sa canteen nang sunod-sunod na mag-vibrate ang phone ko.

Mahigit isang daang bagong mensahe sa group chat ng klase.

May isang diretsong nag-tag sa akin.

[Mika, kilala mo si Gabriel Reyes?]

Nanlaki ang mga mata ko.

Agad kong binuksan ang profile ni Gabriel.

May bagong post.

Sampung minuto pa lang mula nang i-upload.

Walang mukha ko.

Larawan lang ng dalawang baso ng kape sa isang mesa.

Sa isang baso nakasulat:

“Gabriel.”

Sa isa naman:

“Mika.”

At ang caption ay maikli pero nakakatakot.

“Siya ang unang lumapit ngayong araw.”

Halos isang libong reactions na agad.

Pumutok ang comments.

“SINO SIYA?”

“May girlfriend na si Gabriel?”

“Hindi pwede!”

“Bro, single ka pa kaninang umaga!”

Halos mabitawan ko ang kutsara.

Agad ko siyang minessage.

[Anong pinost mo?]

Halos agad siyang sumagot.

[Larawan ng kape.]

[Alam kong kape ‘yan! Pero ano ‘yung caption?]

Nagpadala si Gabriel ng question mark.

[Hindi ba tama?]

Napatigil ako.

Tama.

Pero parang mali rin!

Habang iniisip ko pa kung paano ako magpapaliwanag, nag-message ulit siya.

[Libre ka ba mamayang gabi?]

[Bakit?]

[Ilalabas ng boyfriend ang girlfriend niya para kumain.]

Matagal kong tinitigan ang screen.

Sa huli, isang sagot lang ang na-type ko.

[Nagpapanggap lang naman tayo.]

Halos isang minuto siyang hindi nagreply.

Pagkatapos, may dumating na mensahe.

[Sino ang nagsabing nagpapanggap ako?]

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Hindi pa ako nakakasagot nang biglang sumulpot si Bea at inilapag ang phone niya sa mesa.

— Mika.

Wala na ang mapang-asar niyang boses.

— Tingnan mo ‘to.

Sa screen ay isang lumang post sa student forum.

Tatlong buwan na ang nakalipas.

May nagtanong kay Gabriel sa isang club interview kung ano ang ideal type niya.

Ang sagot niya:

“Isang babaeng madalas umupo sa hagdan sa likod ng library, laging may dalang dilaw na payong, at nagpapakain ng pusang gala bandang alas-singko ng hapon.”

Nanigas ako.

Hagdan sa likod ng library.

Dilaw na payong.

Nagpapakain ng pusa tuwing alas-singko.

Ako iyon.

Halos isang buong semester, lagi akong naroon pagkatapos ng klase habang naghihintay ng jeepney.

Dahan-dahang tumingin sa akin si Bea.

— Mukhang… hindi ikaw ang nagsimula ng lahat ng ito.

Hindi ko pa naaayos sa isip ko ang sinabi niya nang muling mag-vibrate ang phone ko.

Mensahe mula kay Gabriel.

[Bumaba ka.]

Tumingin ako sa bintana mula sa second floor.

Nasa ibaba siya ng building.

May hawak siyang dalawang milk tea.

At sa kabilang kamay niya…

isang dilaw na payong.

Kaparehong-kapareho ng payong na nawala ko tatlong buwan na ang nakalipas.

Agad akong tumakbo pababa.

— Bakit nasa iyo ‘yan?

Matagal akong tiningnan ni Gabriel.

Pagkatapos ay sinabi niya:

— Kasi ako ang nakapulot niyan noong araw na nawala mo.

Napatitig ako sa kanya.

— Kung ganoon, bakit hindi mo ibinalik?

Hindi pa siya nakakasagot nang may isang babaeng lumapit mula sa likuran.

Nakasuot siya ng uniform ng student council.

Napakadilim ng mukha niya.

Nang makita niya ako, direkta niyang tinanong si Gabriel:

— Siya ba ‘yung babaeng hinihintay mo nang tatlong buwan?

Napalingon ako kay Gabriel.

— Hinihintay ako?

Hindi pa siya nakakasagot nang malamig na tumawa ang babae.

— Hindi mo talaga alam?

Iniabot niya sa akin ang phone niya.

Nasa screen ang chat nila ni Gabriel mahigit dalawang buwan na ang nakalipas.

Isang mensahe lang.

“Kapag dumating ang araw na si Mika mismo ang kumausap sa akin, kahit ano pa ang sabihin niya, papayag ako.”

Parang biglang nablangko ang isip ko.

Ibig sabihin…

Hindi pala siya nabigla sa pag-amin ko kaninang umaga.

Matagal na niya akong hinihintay na maunang magsalita.

Pero mas ikinapanlamig ko ang sumunod na mensahe sa ibaba.

Ipinadala iyon kagabi.

Isinulat ni Gabriel:

“Bukas, siya mismo ang lalapit sa akin.”

Bigla akong napatingin sa kanya.

— Gabriel…

— Paano mo nalaman kagabi na lalapit ako sa iyo ngayong araw?

Unti-unting nawala ang ngiti sa mukha niya.

At si Bea, na nakatayo sa likuran ko…

biglang namutla.

Dahil tungkol sa pustahan namin ngayong umaga…

ako at siya lang dapat ang nakakaalam.

BAHAGI 2

Napalingon ako kay Bea.

— May gusto ka bang sabihin sa akin?

Hindi siya makatingin nang diretso.

Iyon pa lang, sapat na para maintindihan kong may tinatago siya.

— Bea.

Mas madiin na ang boses ko ngayon.

— Ikaw ba ang nagsabi sa kanya?

Huminga siya nang malalim.

— Oo.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.

— Ano?

— Pero hindi ko sinabi sa kanya na yayayain mo siyang maging boyfriend! Diyos ko, kahit ako hindi ko alam na iyon ang lalabas sa bibig mo!

— Kung ganoon, ano ang sinabi mo?

Kinamot niya ang noo niya.

— Kagabi, nag-message sa akin si Gabriel.

Napatingin ako agad kay Gabriel.

Tahimik lang siya.

Mas lalo akong nainis.

— Bakit may contact kayo ng best friend ko?

Sumagot si Bea bago pa siya makapagsalita.

— Dahil halos dalawang buwan na niya akong tinatanong tungkol sa iyo.

Nanlaki ang mga mata ko.

— Dalawang buwan?

— Hindi araw-araw! Huwag kang tumingin sa akin nang ganyan. Una niyang tinanong kung kakilala kita. Pagkatapos kung may boyfriend ka. Kung mahilig ka sa coffee. Kung allergic ka ba sa kung ano. Mga ganoong bagay.

— At sinagot mo?

— Hindi lahat.

— Bea!

— Fine! Marami akong sinagot.

Napapikit ako.

Gusto kong pagalitan siya, pero hindi ko alam kung alin ang uunahin.

Humakbang si Gabriel palapit.

— Mika, kasalanan ko rin.

— “Rin”?

Tinaasan ko siya ng kilay.

— So may bahagi talaga kayong dalawa?

Hindi siya umiwas ng tingin.

— Kagabi sinabi ni Bea na may balak siyang hamunin ka ngayong umaga. Sabi niya baka lapitan mo ako kung sakaling makita mo ako sa courtyard.

Lumingon ako kay Bea.

Mahina siyang ngumiti.

— Ang sabi ko lang, “Bukas subukan kong tulungan ka. Pero bahala ka na pagkatapos.”

Napatakip ako sa mukha.

— Kaya pala eksaktong nandoon ka.

Mabilis na umiling si Gabriel.

— Hindi. Madalas talaga akong nandoon sa oras na iyon. Alam iyon ni Bea. Kaya niya iminungkahi ang pustahan.

Biglang naging malinaw ang lahat.

Hindi pala hinulaan ni Gabriel ang hinaharap.

Hindi rin niya planong manipulahin ang bawat galaw ko.

Tinulungan lang siya ng sarili kong traydor na best friend.

Pero hindi pa rin nawawala ang isang bagay na bumabagabag sa akin.

Tumingin ako sa dilaw na payong.

— Kung tatlong buwan mo na pala akong gusto… bakit hindi mo ako nilapitan?

Sa unang pagkakataon, parang nahiya si Gabriel.

Ibinaba niya ang tingin.

— Dahil noong araw na napulot ko ang payong mo, sinundan kita para sana ibalik iyon.

— Tapos?

— Narinig kitang kausap si Bea.

Napasinghap si Bea na tila may naalala.

Ako naman ay tuluyang nalito.

— Ano ang sinabi ko?

Mahinang sumagot si Gabriel.

— “Ayokong makipag-date ngayong semester. Sakit lang sa ulo ang relasyon.”

Tumahimik ako.

Oo.

Parang sinabi ko nga iyon.

— Kaya naisip kong kung lalapit ako, baka maging istorbo lang ako sa iyo.

Tumawa nang mahina si Bea.

— Kaya itong campus heartthrob natin, na kayang tumanggi sa tatlong babae sa isang araw, tatlong buwan namang natakot lumapit sa isang babaeng nagpapakain ng pusa.

— Bea.

Sabay namin siyang sinita ni Gabriel.

Napatawa siya.

Ako rin sana.

Pero naalala ko ang post.

— Sandali.

Tumingin ako kay Gabriel.

— Kung takot kang istorbohin ako, bakit noong nagbiro ako kanina, bigla kang nag-post na parang totoong girlfriend mo na ako?

Natigilan siya.

Pagkatapos ay tinignan niya ako nang seryoso.

— Dahil noong sinabi mong gusto mo akong maging boyfriend kahit isang linggo lang…

Bahagya siyang ngumiti.

— Naging sakim ako.

Hindi ko inaasahang ganoon ang sagot niya.

— Tatlong buwan akong naghihintay ng pagkakataon. Noong dumating iyon, ayoko nang magkunwaring wala akong nararamdaman.

Tahimik kaming nagtitigan.

Hanggang sa biglang tumunog ang phone ko.

Isang notification mula sa student forum.

May bagong anonymous post.

Pagbukas ko, nanigas ako.

May litrato namin ni Gabriel sa ibaba ng building.

At ang caption:

“So ito pala ang babaeng dahilan kung bakit tinanggihan ni Gabriel si Trisha Villanueva. Mukhang may malaking gulo bukas sa campus.”

Dahan-dahan akong tumingin sa babaeng nakasuot ng student council uniform.

Pero wala na siya.

Nakalakad na pala siya palayo.

At bago siya tuluyang mawala sa dulo ng corridor, lumingon siya sa amin.

Ngumiti.

Hindi iyon masayang ngiti.

Parang babala iyon.

BAHAGI 3

Kinabukasan, paggising ko pa lang, mahigit tatlong daang notifications na agad ang nasa phone ko.

Hindi ko na kailangang hulaan kung bakit.

Ang anonymous post kagabi ay kumalat sa halos lahat ng student groups.

May mga screenshot.

May lumang litrato ni Gabriel kasama ang babaeng nakita namin kahapon.

At ngayon ko lang nalaman ang pangalan niya.

Trisha Villanueva.

Vice president ng student council.

Isa sa pinakasikat na babae sa campus.

At ayon sa mga komento, matagal nang alam ng halos lahat na gusto niya si Gabriel.

Ang problema?

Hindi ko alam iyon.

Hindi rin naman obligasyon ni Gabriel na sabihin sa akin ang lahat ng babaeng may gusto sa kanya bago kami mag-usap nang isang araw.

Pero sa internet, parang kasalanan ko ang lahat.

“Ah, siya pala.”

“Hindi naman bagay.”

“Tatlong buwan daw palang nililigawan ni Gabriel in secret.”

“Baka ginagamit lang niya si Gabriel para sumikat.”

May mas masasamang komento pa.

Isinara ko ang phone.

Ayokong basahin.

Pero ilang segundo lang, may kumatok sa pinto ng dorm.

Si Bea.

May dalang dalawang pandesal at mukhang hindi natulog.

— Huwag mong sabihing nakita mo na.

— Nakita ko na.

Umupo siya sa tabi ko.

— Sorry.

Tumingin ako sa kanya.

— Hindi mo kasalanan ang post.

— Pero kung hindi ko kayo pinagtagpo—

— Bea.

Pinutol ko siya.

— Ginawa mo iyon dahil gusto mo akong tulungan. Ang problema, hindi ko alam kung gusto kong mapasok sa ganitong gulo.

Tahimik siya.

Iyon ang totoo.

Kahapon, nakakatawa lang ang lahat.

May isang guwapong lalaki.

Isang maling taya.

Isang kakaibang confession.

Ngayon, daan-daang taong hindi ko kilala ang may opinyon tungkol sa akin.

Tumunog ang phone ko.

Gabriel.

[Pwede ba kitang makita?]

Matagal kong tinitigan ang mensahe.

Pagkatapos ay nagreply ako.

[Sa likod ng library. 10 AM.]

Doon nagsimula ang lahat nang hindi ko alam.

Kaya doon ko rin gustong ayusin.

Pagdating ko, naroon na siya.

Wala siyang dalang milk tea ngayon.

Wala ring dramatic na bulaklak.

Nakaupo lang siya sa parehong hagdan kung saan ako madalas magpakain ng mga pusa.

At sa tabi niya ay ang dilaw kong payong.

Umupo ako dalawang baitang ang layo.

— Nakita mo na ang posts?

Tumango siya.

— Pina-report ko na ang ilan.

— Hindi iyon ang tanong ko.

Huminga siya nang malalim.

— Oo. Nabasa ko.

— At?

— At galit ako.

— Kay Trisha?

— Sa sarili ko.

Napatingin ako sa kanya.

— Bakit?

— Dahil nag-post ako nang hindi muna tinatanong kung komportable ka.

Hindi ako sumagot.

Nagpatuloy siya.

— Masaya ako kahapon. Sobra. Tatlong buwan kitang tinitingnan mula sa malayo, tapos bigla kang nasa harap ko at tinatanong kung gusto kitang maging boyfriend.

Napangiti ako nang bahagya.

— Fake boyfriend.

— Hindi ko narinig ‘yung fake.

— Sinabi ko ‘yon.

— Pinili kong hindi marinig.

Napailing ako.

Sa wakas, natawa ako nang kaunti.

Pero agad din akong naging seryoso.

— Gabriel, ayoko ng relasyon na parang buong campus ang kasama natin.

Tumango siya.

— Naiintindihan ko.

— Hindi rin kita halos kilala.

— Alam ko.

— At hindi dahil gusto mo ako nang tatlong buwan, kailangan kitang gustuhin agad.

— Alam ko rin.

Tumahimik ako.

Hindi ko inaasahan na ganoon kadali niyang tatanggapin.

— So… ano ngayon?

Kinuha niya ang dilaw na payong.

Iniabot niya sa akin.

— Ibabalik ko muna ang bagay na dapat matagal ko nang ibinalik.

Tinanggap ko iyon.

— At pagkatapos?

Ngumiti siya.

— Magsisimula ulit ako.

Tumayo siya.

Pagkatapos ay bumaba ng dalawang baitang, saka humarap sa akin na parang unang beses niya talaga akong nakita.

— Hi. Gabriel Reyes. Business Management.

Napakurap ako.

— Ano’ng ginagawa mo?

Iniunat niya ang kamay.

— Simula tayo sa normal.

Hindi ko napigilang matawa.

Pero nakipagkamay ako.

— Mika Santos. Communication Arts.

— Mahilig ka ba sa milk tea?

— Depende kung libre.

— Pwede ba kitang ilibre?

Tinitigan ko siya.

— Bilang?

Nag-isip siya.

— Bilang lalaking gustong makilala ka. Walang boyfriend-girlfriend label. Walang post. Walang pressure.

Mas gusto ko iyon.

Mas simple.

Mas totoo.

— Sige.

At doon talaga nagsimula ang kuwento namin.

Hindi sa confession sa courtyard.

Hindi sa viral Instagram post.

Kundi sa dalawang ordinaryong milk tea sa maliit na shop sa labas ng campus.

Sa sumunod na mga linggo, hindi naging fairy tale ang lahat.

May mga tumitingin pa rin sa akin.

May mga bulungan.

Minsan may nagpaparinig.

Pero kapansin-pansing tumahimik ang issue matapos maglabas si Gabriel ng isang maikling statement sa student forum.

Wala siyang binanggit na pangalan.

Wala rin siyang sinisi.

Sinabi lang niya:

“Walang sinumang may karapatang bastusin ang isang tao dahil lang gusto ninyo ng ibang taong makasama ko. Ang mga desisyon ko ay akin. Huwag ninyong gawing target ang ibang tao dahil doon.”

Hindi niya ako tinawag na girlfriend.

Hindi niya ako ginamit para gumawa ng drama.

Sa unang pagkakataon, ginawa niya ang bagay na dapat sana niyang ginawa mula sa simula.

Pinrotektahan niya ang privacy ko.

Nag-message din si Trisha makalipas ang dalawang araw.

Hindi apology.

Hindi rin pagbabanta.

Isang maikling mensahe lang.

[Hindi ko ipinost ang anonymous thread.]

Nagulat ako.

Akala ko siya.

Dagdag niya:

[Galit ako kahapon, oo. Pero hindi ako ganoon kababaw.]

Napaisip ako.

Kung hindi siya…

Sino?

Hindi nagtagal, lumabas din ang sagot.

Isang freshman na namamahala sa fan page ni Gabriel ang nakakuha ng litrato namin.

Ginawa niya iyon para sa engagement.

Nang malaman ng university administration kung sino, pinatanggal ang post at binigyan siya ng disciplinary sanction.

Medyo nakakahiya.

Ang buong “malaking gulo” na inakala kong love triangle pala ay gawa lang ng taong gustong dumami ang likes.

Humingi rin ng tawad si Trisha sa akin nang magkita kami sa isang student event.

— Nagsalita ako nang hindi maganda kahapon.

— At ako naman, agad kitang pinaghinalaan.

Nagkibit-balikat siya.

— Fair.

Tumingin siya kay Gabriel na nasa kabilang bahagi ng hall.

— Three years ko siyang kilala. Never siyang tumingin sa babae nang ganyan.

— Anong tingin?

Ngumiti siya.

— Parang takot siyang mawala ka kahit hindi ka pa naman kanya.

Bago ako makasagot, umalis na siya.

Nakakainis.

Dahil pagkatapos noon, hindi ko na maiwasang mapansin.

Tuwing sabay kaming kumakain, naaalala ni Gabriel kung ayaw ko ng masyadong matamis.

Kapag exam week, hindi siya nangungulit.

Isang mensahe lang:

[Kumain ka.]

Kapag nagpapakain ako ng mga pusa, dala niya ang cat food bago pa ako makarating.

At nang minsang umulan nang malakas, lumitaw siya sa harap ng building na may hawak na dalawang payong.

Tinuro ko ang isa.

— Bakit dalawa?

— Baka ayaw mong sumilong kasama ako.

Simple.

Pero doon ako unang nakaramdam ng kung anong kakaiba sa dibdib.

Hindi niya ipinilit ang sarili niya.

Hindi niya ginamit ang katotohanang matagal niya akong gusto para pilitin akong suklian iyon.

Naghintay lang siya.

Sa pagkakataong ito, hindi mula sa malayo.

Kundi sa tabi ko.

Lumipas ang isang buwan.

Tapos dalawa.

Dumating ang finals.

Isang gabi, nag-aaral kami sa library nang mapansin kong tulog na siya sa kabilang mesa.

May highlighter pa sa kamay.

Pinagmasdan ko siya.

Ito ang lalaking kinatatakutan kong baka sobrang calculated dahil alam niyang lalapit ako noong araw na iyon.

Ngayon alam ko na ang totoo.

Hindi niya kontrolado ang kuwento.

Natakot lang siyang simulan.

At ako naman ang aksidenteng nagbukas ng pinto.

Kumuha ako ng maliit na papel mula sa notebook.

May naalala akong kuwento tungkol sa isang confession note.

Kaya sumulat ako.

Tinupi ko iyon.

At inilagay sa ibabaw ng libro niya.

Makalipas ang ilang minuto, nagising siya.

Binasa niya ang note.

Pagkatapos ay tumingin sa akin.

Nakasulat doon:

“Pwede bang hindi na tayo magpanggap na walang label?”

Halos hindi siya gumalaw.

— Mika.

— Ano?

— Linawin mo.

Napatawa ako.

— Matalino ka naman. Bakit kailangang linawin?

— Ayokong mag-assume ulit.

Doon ako tuluyang natawa.

Tumayo ako.

Lumapit.

At bumulong:

— Gabriel Reyes, gusto mo bang maging boyfriend ko?

Hindi siya sumagot agad.

Tinaasan ko siya ng kilay.

— Uy. Bakit ang tagal?

— Gusto kong tandaan ang eksaktong oras.

Kinuha niya ang phone niya.

Tiningnan ang screen.

— 8:47 PM.

— Baliw.

Ngumiti siya.

— Oo.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

— Oo, gusto ko.

Sa pagkakataong iyon, walang Instagram post.

Walang student forum.

Walang daan-daang comments.

Kami lang.

At ang librarian na lumapit makalipas ang limang segundo.

— Excuse me. Library po ito. Mahina lang ang boses.

Namula ako.

Si Gabriel naman ay halos pigilan ang tawa.

Paglabas namin ng library, umuulan.

Binuksan ko ang lumang dilaw na payong.

Sumilong siya sa tabi ko.

— Mika?

— Hmm?

— May tanong ako.

— Ano?

— Kung hindi ka hinamon ni Bea noong araw na iyon, lalapitan mo kaya ako?

Nag-isip ako.

— Malamang hindi.

— Aray.

— Pero baka ikaw ang lumapit kalaunan.

Umiling siya.

— Posibleng abutin pa ako ng graduation.

— Kaya dapat magpasalamat ka kay Bea.

— Nakapagpadala na ako sa kanya ng milk tea voucher na pang-isang buwan.

Napahinto ako.

— Ano?!

Mula sa likuran, biglang may sumigaw.

— AT DESERVE KO ‘YON!

Napalingon kami.

Naroon si Bea, tumatakbo papunta sa amin habang may hawak na payong.

— Kung hindi dahil sa akin, pareho pa rin kayong tanga hanggang ngayon!

— Bea!

Hinabol ko siya.

Tumakbo siyang tumatawa.

Si Gabriel naman ay nakatayo lang sa ilalim ng ulan, hawak ang dilaw kong payong habang pinapanood kaming dalawa.

Ilang segundo pagkatapos, sumunod din siya.

At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang kakaibang kuwentong iyon, wala na akong pakialam kung may tumitingin.

Makalipas ang isang taon, nasa phone ko pa rin ang unang screenshot ng post niya.

Dalawang coffee cup.

“Gabriel.”

“Mika.”

At ang caption:

“Siya ang unang lumapit ngayong araw.”

Tuwing nakikita ko iyon, lagi ko siyang inaasar.

— Sinungaling ka.

— Bakit?

— Technically, si Bea ang unang kumilos.

At palagi siyang sasagot:

— Hindi mahalaga kung sino ang unang kumilos.

Pagkatapos ay hahawakan niya ang kamay ko.

— Ang mahalaga, pareho tayong hindi umalis.

At siguro tama siya.

May mga kuwentong nagsisimula sa tamang panahon.

May iba sa tamang tao.

Ang amin?

Nagsimula sa isang maling pangungusap, isang libreng milk tea, isang dilaw na payong, at isang best friend na walang respeto sa personal boundaries.

Pero sa lahat ng pagkakamaling nagawa ko noong araw na iyon…

ang pagtanong kay Gabriel kung gusto niyang maging boyfriend ko ang tanging pagkakamaling hinding-hindi ko gugustuhing itama.