PAGKAALIS NG ASAWA KO SA BUSINESS TRIP, NARINIG KO ANG ISIP NG PUSANG INAMPON KO—AT DOON KO NALAMANG SIYA PALA IYON AT MAY PLANO SIYANG PATAYIN AKO
Pagkaalis ng asawa ko para sa isang buwang business trip sa Singapore, lumipat muna sa condo namin ang matalik kong kaibigan para raw hindi ako malungkot.
Kinagabihan, habang kandong ko ang pusang napulot ko sa parking lot, bigla kong narinig ang isang boses sa loob ng ulo ko.
“Hindi alam ng tanga kong asawa na ako mismo ang pusang yakap niya.”
At ang sumunod kong narinig ang tunay na nagpatuwid sa likod ko.
“Kapag lumipas na ang waiting period ng insurance, aalisin namin siya. Sa amin mapupunta ang ₱18 milyon.”
Napatigil ang kamay ko sa paghaplos.
Dahan-dahan akong yumuko at tiningnan ang kulay-abong pusang nakahiga sa kandungan ko.
Napulot ko siya noong nakaraang gabi sa basement parking ng condo namin sa Bonifacio Global City.
Malinis ang balahibo niya.
Walang sugat.
At kakaiba ang pagiging komportable niya sa bahay, na para bang matagal na siyang nakatira roon.
“Meow.”
Pumikit siya nang bahagya habang kumakawag ang buntot.
Pagkatapos ay muli kong narinig ang boses.
“Buti na lang hindi nakahalata si Mara. Isang buwan akong ganito. Kapag natapos ang plano namin ni Bianca, hindi ko na kailangang magpanggap na mabuting asawa.”
Bianca.
Ang best friend ko.
Ang babaeng kasalukuyang nasa kusina ko at nagtitimpla ng kape.
Nanlamig ang mga daliri ko.
Hindi maaaring totoo iyon.
Ang asawa kong si Nico Villareal ay umalis daw kaninang umaga para sa Singapore.
Ako mismo ang naghatid sa kanya hanggang lobby.
May maleta siya.
May passport holder.
May tawag pa raw mula sa driver na kukuha sa kanya papuntang airport.
Pero may isang bagay na biglang nakatawag ng pansin ko.
Sa ilalim ng kaliwang mata ng pusa ay may maliit na maitim na nunal.
Eksaktong kapareho ng nunal ni Nico.
Maging ang bahagyang pagkiling ng ulo nito kapag naiirita ay pareho.
Napahigpit ang hawak ko.
“MEOW!”
Biglang pumiglas ang pusa.
“Aray! Ano ba ang problema ng babaeng ito?”
Napasinghap ako.
Hindi guni-guni.
Naririnig ko talaga ang iniisip niya.
At mukhang hindi niya alam na naririnig ko siya.
“Hoy, Mara!”
Lumapit si Bianca at mabilis na kinuha ang pusa mula sa kandungan ko.
“Bakit ang higpit ng hawak mo? Maliit pa siya.”
Tatlong taon ko nang matalik na kaibigan si Bianca Valdez.
Siya ang bridesmaid ko sa kasal.
Siya ang kasama ko noong ma-confine ang nanay ko.
At siya rin ang unang taong nagsabi sa akin na napakaswerte ko kay Nico.
Ngayon, habang yakap niya ang pusa, marahan niyang hinagod ang likod nito.
Agad itong nag-purr.
At muli kong narinig ang isip ni Nico.
“Ayan. Ganyan. Bianca talaga, alam kung paano ako pasayahin.”
“Kung wala lang dito ang asawa ko…”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
Tiningnan ko silang dalawa.
Si Bianca, nakangiti.
Ang pusa, halos natutunaw sa kandungan niya.
Napakalinaw na ngayon.
Hindi lang ako niloloko ng asawa ko.
Kasabwat niya ang matalik kong kaibigan.
Tumayo ako at kinuha ang pusa mula kay Bianca.
“Sandali,” reklamo niya. “Ano ba?”
Hindi ako sumagot.
Dumiretso ako sa storage cabinet at inilabas ang pet carrier na binili ko noong umaga.
Inilagay ko ang pusa sa loob.
Click.
Isinara ko ang pinto.
Nanlaki ang mga mata ni Bianca.
“Bakit mo siya kinulong?”
Ngumiti ako.
“Dadalhin ko sa veterinary clinic.”
Biglang tumayo ang mga tainga ng pusa.
“Veterinary clinic?”
Tumango ako na parang walang nangyayari.
“Checkup. Vaccine. Deworming.”
Saglit akong tumigil.
Pagkatapos ay idinagdag ko:
“At kung puwede na…”
Tiningnan ko ang pusa sa mata.
“…ipapakapon ko na rin.”
Natahimik ang buong sala.
Si Bianca ay parang nakalimutang huminga.
Ang pusa naman ay nanigas.
Pagkaraan ng dalawang segundo, sumabog ang boses sa isip ko.
“ANO?!”
“KAPON?!”
“Baliw ba ang babaeng ito?!”
Napakagat ako sa loob ng pisngi para hindi matawa.
Binuhat ko ang carrier.
“Mara!”
Hinawakan ni Bianca ang braso ko.
“Hindi puwede!”
Tumaas ang kilay ko.
“Bakit?”
“Bata pa siya.”
“Ang vet ang magdedesisyon.”
“Baka ma-trauma siya.”
“Masasanay din.”
“Baka… baka malungkot!”
Napatingin ako sa pusang nagwawala sa loob ng carrier.
“Makaka-move on din siya.”
Halos maiyak si Bianca.
Sa isip ko naman, walang tigil ang sigaw ni Nico.
“Bianca! Gumawa ka ng paraan!”
“Kapag kinapon ang katawan kong ito, pati tunay kong katawan maaapektuhan!”
Napahinto ako.
Aha.
Iyon pala ang dahilan.
Hindi ito basta paglipat ng isip.
Ang pusang nasa harap ko ang mismong katawan ni Nico sa kasalukuyan.
Mas naging magaan ang pakiramdam ko.
“Halika na,” sabi ko.
Lumabas ako ng condo.
Sumunod si Bianca hanggang elevator.
“Mara, isipin mo muna!”
“Napag-isipan ko na.”
“Hindi mo ba naaawa?”
“Mas maaawa ako kung makabuntis siya ng kung anu-anong pusang gala.”
Halos mabilaukan si Bianca.
Pagdating namin sa lobby, pilit niyang hinablot ang carrier.
“Bigay mo sa akin!”
Hindi ko binitiwan.
Napansin kami ng security guard.
“Ma’am Mara, okay lang po ba?”
“Kuya Ramon,” sabi ko, “pinipilit niyang kunin ang pusa ko.”
“Ano?!” sigaw ni Bianca. “Kaibigan niya ako!”
“Kaibigan?”
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa.
“Bakit parang mas importante sa iyo ang reproductive future ng pusa ko kaysa sa pagkakaibigan natin?”
Namula siya.
May ilang residente nang napapatingin.
Napilitan siyang bitiwan ang carrier.
Pero hindi siya sumuko.
Sumakay siya sa sariling sasakyan at sinundan ako hanggang veterinary clinic sa Makati.
Pagdating namin, mabilis siyang bumaba.
“Mara!”
Hindi ko siya pinansin.
Pumasok ako sa clinic at inilapag ang carrier sa counter.
“Good afternoon. May appointment po ako.”
Lumapit ang veterinarian.
Binuksan niya ang carrier at maingat na inilabas ang pusa.
Habang sinusuri ito, nanginginig sa galit ang boses sa isip ko.
“Kapag nakabalik ako sa pagiging tao, lagot ka talaga sa akin.”
Ngumiti ako.
“Doc, healthy naman po ba?”
“Initial exam, mukhang okay. Pero kailangan muna ng blood test bago natin pag-usapan ang neutering.”
“Gawin natin.”
“Mara!”
Parang nawalan ng bait si Bianca.
Hinawakan niya ang magkabilang braso ko.
“Please. Huwag.”
Bumaba ang tingin ko sa mga kamay niya.
“Bianca.”
Mahinahon ang boses ko.
“Kanina ka pa kakaiba.”
“Hindi—”
“Parang alam mong may masamang mangyayari kapag kinapon ang pusang ito.”
Namutla siya.
Tumahimik ang pusa.
Lumapit ako nang kaunti.
“May gusto ka bang sabihin sa akin?”
“Wala.”
“Sigurado?”
“Of course!”
Lumingon ako sa veterinarian.
“Doc, tuloy natin.”
Kinuha ng assistant ang carrier.
At doon tuluyang nawalan ng kontrol si Bianca.
Humakbang siya pasulong at sumigaw:
“HINDI MO PUWEDENG IPAKAPON SI NICO!”
Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa clinic.
Ang receptionist ay napatigil sa pagta-type.
Ang veterinarian ay napalingon.
Ako naman ay dahan-dahang humarap kay Bianca.
“Nico?”
Napahawak siya sa bibig.
Sa loob ng carrier, nakatitig sa kanya ang pusa.
At sa isip ko, malinaw kong narinig ang asawa ko.
“Tanga! Nasabi mo ang pangalan ko!”
Ngumiti ako.
Sa wakas.
Sila mismo ang nagsimulang magbukas ng sikreto.
At wala pa silang ideya na bago kami pumasok sa clinic…
naka-record na ang cellphone ko.
PARTE2
“Nico?”
Mahina kong inulit ang pangalan.
Namutla si Bianca.
“Hindi… hindi iyon ang ibig kong sabihin.”
“Talaga?”
Kinuha ko ang cellphone ko mula sa bulsa at inilagay sa counter.
Kita sa screen ang pulang recording icon.
Halos mawalan ng kulay ang mukha niya.
“Mara…”
“Sige,” sabi ko. “Ipaliwanag mo.”
Umalingawngaw sa isip ko ang pagmumura ni Nico mula sa carrier.
“Huwag kang magsalita, Bianca!”
“Umalis ka na rito!”
Kung naririnig lang sana siya ni Bianca, baka nakinig siya.
Pero hindi.
At dahil desperado siyang mailigtas ang lalaking akala niyang magiging kanya kapag wala na ako, lalo lamang siyang nataranta.
“Joke lang iyon.”
“Joke?”
“Oo! Tinawag kong Nico ang pusa kasi… kahawig niya si Nico.”
Napangiti ako.
“Interesting.”
Lumapit ang veterinarian.
“Ma’am, gusto n’yo po bang ipagpatuloy ang examination?”
“Opo.”
“Hindi!”
Muling sumigaw si Bianca.
Napalingon ang mga tao.
Huminga ako nang malalim.
“Bakit?”
Hindi siya sumagot.
“Kung ordinaryong pusa lang ito, bakit nanginginig ka?”
Tahimik siya.
“Bakit alam mong may mangyayari kay Nico kapag may ginawa sa pusang ito?”
Patuloy lamang ang pamumutla niya.
Sa loob ng carrier, nag-iingay ang isip ng asawa ko.
“Mara, wala kang mapapatunayan.”
“Kahit malaman mong ako ito, sino ang maniniwala sa iyo?”
Tama siya.
Kung lalabas ako ng clinic at sasabihing naging pusa ang asawa ko, baka ako pa ang dalhin sa ospital.
Kaya hindi supernatural na bahagi ang kailangan kong patunayan.
Kailangan ko ng ebidensiya tungkol sa kanilang tunay na plano.
At salamat sa sobrang yabang ni Nico, alam ko na kung saan magsisimula.
Habang nasa kotse kami kanina, ilang beses niyang naisip ang tungkol sa isang “blue folder” na nakatago sa study room.
May insurance papers daw doon.
May bagong will.
At may dokumentong nagpapatunay na hindi talaga siya lumipad papuntang Singapore.
Kaya ngumiti ako kay Bianca.
“Alam mo, tama ka.”
Napakurap siya.
“Ano?”
“Hindi ko muna siya ipapakapon.”
Maging ang pusa ay natigilan.
“Ha?”
“Uuwi muna tayo.”
Halos bumagsak ang balikat ni Bianca sa sobrang ginhawa.
Hindi niya alam na iyon mismo ang gusto ko.
Pagbalik namin sa condo, inilagay ko ang carrier sa sala.
Nagkunwari akong pagod.
“Matutulog muna ako.”
“Okay,” mabilis na sabi ni Bianca.
Pumasok ako sa kuwarto.
Pero hindi ako natulog.
Mula sa tablet ko, binuksan ko ang CCTV application ng condo.
Dalawampung minuto lamang ang lumipas nang lumabas si Bianca sa guest room.
Lumapit siya sa carrier.
“Sorry, babe,” mahina niyang sabi.
Napakuyom ang kamao ko.
Babe.
Binuksan niya ang carrier at inilabas ang pusa.
“Kailangan nating makaalis dito. Parang may alam si Mara.”
Meow.
Hindi niya naririnig ang sagot ni Nico.
Pero ako, mula sa kabilang silid, malinaw na malinaw.
“Kunin mo ang folder sa study. Nandoon ang spare key ng unit sa Pasay.”
“Dalhin mo rin ang phone ko.”
Agad akong tumayo.
Blue folder.
Study room.
Spare key.
Unit sa Pasay.
Phone.
Habang abala si Bianca sa pusa, tahimik akong dumaan sa kabilang pinto papunta sa study.
Binuksan ko ang cabinet sa ilalim ng desk.
Wala.
Ikalawang drawer.
Wala.
Sa ikatlong drawer, may false bottom.
At naroon ang isang asul na folder.
Nanginginig ang mga kamay ko nang buksan ko iyon.
Life insurance policy.
₱18 milyon.
Nakalagay akong insured person sa isang supplemental accidental-death policy na hindi ko kailanman naalalaang pinirmahan.
May photocopy ng pirma ko.
Peke.
May isa pang dokumento.
Bagong last will and testament ni Nico.
Kapag namatay ako, mapupunta sa kanya ang investment account na minana ko sa tatay ko.
At kung mauna siyang mawala, may malaking bahagi na mapupunta kay Bianca Valdez bilang “business trustee.”
Natawa ako nang mahina.
Matalik kong kaibigan.
Trustee pala.
Sa ilalim ng mga papeles ay may susi at maliit na papel.
Harbor View Residences, Pasay. Unit 1106.
Kinunan ko ng litrato ang lahat.
Pagkatapos ay tinawagan ko ang abogado ng pamilya namin, si Atty. Samuel Ortega.
“Sam,” bulong ko, “kailangan kita ngayon.”
Hindi ako nagkuwento tungkol sa pusang asawa.
Sinabi ko lamang ang siguradong mapapatunayan.
Pekeng pirma.
Insurance fraud.
Secret property.
At posibleng conspiracy laban sa akin.
“Do not confront them alone,” mariing sabi niya. “Send me everything.”
Ginawa ko.
Pagkatapos ay tumawag ako sa kapatid kong si Luis, na nagtatrabaho bilang investigator sa isang private security company.
“May kailangan akong ipasuri sa Pasay.”
Dalawang oras ang lumipas.
Nag-message si Luis.
Mara, may lalaking gumagamit ng pangalan ni Nico na nag-rent ng unit 1106 three weeks ago. Pero walang lalaking nakikita sa CCTV nitong nakaraang araw. Isang babae lang. Si Bianca.
Kasunod noon ay isang litrato.
Si Bianca, papasok sa unit.
May hawak na maleta ni Nico.
At isa pa.
Larawan ng passport ni Nico, naiwan sa safe ng unit.
Kung nasa Pasay ang passport niya, hindi siya pumunta sa Singapore.
Iyon lang ay sapat nang wasakin ang alibi niya.
Pero gusto kong malaman ang buong katotohanan.
Kinagabihan, nagkunwari akong normal.
Nag-order ako ng dinner.
Naghain si Bianca ng wine.
Hindi ko ginalaw ang baso ko.
Ang pusa naman ay nakaupo sa tabi niya.
“Tatlong araw na lang,” iniisip ni Nico.
“Kapag active na ang policy, saka tayo kikilos.”
Naramdaman kong nanlamig ang batok ko.
Hindi ako nagkamali.
Talagang may balak sila.
At mas masahol pa roon, matagal na nila itong pinagplanuhan.
Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.
Message mula kay Atty. Sam.
The insurer confirmed the application was submitted using forged supporting documents. They are freezing the policy and escalating the case.
Ngumiti ako.
Unang pinto, sarado na.
Kinabukasan, sinabi kong kailangan kong bumalik sa veterinary clinic.
Halos malaglag si Bianca sa kinauupuan.
“Bakit?”
“May follow-up test.”
“Kailangan ba talagang dalhin siya?”
“Oo.”
Sa isip ko, halos mabaliw si Nico.
“Huwag kang sasama!”
Syempre, sumama si Bianca.
Hindi niya alam na naghihintay sa clinic si Atty. Sam at si Luis.
May dalawa ring opisyal na nakikipag-coordinate sa kanila dahil sa reklamo tungkol sa forged documents at insurance application.
Pagpasok namin, napansin agad ni Bianca si Luis.
“Ano’ng ginagawa niya rito?”
“Family meeting,” sabi ko.
“Anong family meeting?”
Inilapag ko sa mesa ang kopya ng insurance policy.
Sunod ang forged signature.
Sunod ang litrato ng passport ni Nico sa Pasay.
Nanigas siya.
“May gusto ka pa bang ipaliwanag?”
Hindi siya makapagsalita.
Sa carrier, nagwawala ang pusa.
“Tumakbo ka, Bianca!”
Biglang hinablot ni Bianca ang carrier.
Pero naharang siya ni Luis.
“Ma’am, ibaba n’yo po.”
“Umalis kayo!”
Sa gitna ng gulo, napansin kong may maliit na pendant sa collar ng pusa.
Isang bilog na itim na bato.
Kahapon ay wala iyon.
O baka hindi ko lang napansin.
Nang makita iyon ni Bianca, lalo siyang nataranta.
“Huwag mong hawakan!”
Tiningnan ko siya.
“Bakit?”
“Basta!”
Mas lalo tuloy akong naging interesado.
Hinawakan ko ang pendant.
Agad na sumigaw ang isip ni Nico.
“HUWAG!”
Hinila ko iyon.
Naputol ang manipis na tali.
At sa loob lamang ng ilang segundo, may kakaibang nangyari.
Nagsimulang manginig ang katawan ng pusa.
Napaatras ang lahat.
Ang kulay-abong balahibo ay tila nilamon ng makapal na anino.
Lumaki ang hugis nito.
Humaba.
At sa mismong examination table ng veterinary clinic, sa harap ng veterinarian, assistant, abogado ko, kapatid ko, dalawang opisyal, at apat na CCTV camera…
lumitaw si Nico.
Nakabaluktot.
Nakasuot ng parehong damit na suot niya noong umaga ng kunwari niyang pag-alis papuntang Singapore.
Napahiyaw si Bianca.
Ako naman ay natigilan.
Kahit alam kong siya ang pusa, iba pa rin ang makitang muli siyang tao.
Dahan-dahang nagmulat ng mata si Nico.
Pagkakita sa akin, namutla siya.
“Mara…”
Tumaas ang kilay ko.
“Welcome back from Singapore.”
Hindi siya nakasagot.
Si Bianca ang unang bumigay.
“Kasalanan niya!”
“Bianca!” sigaw ni Nico.
“Siya ang nagplano!”
Tuluyan nang gumuho ang lahat.
Sa takot, ibinunyag ni Bianca na may nakilala silang matandang albularyo sa Quiapo na nagbenta kay Nico ng isang anting-anting na diumano’y kayang baguhin ang anyo niya sa loob ng tatlumpung araw.
Ginamit niya iyon para magkaroon ng “imposibleng alibi.”
Habang naniniwala akong nasa ibang bansa siya, mananatili siya sa bahay bilang pusang gala.
Si Bianca naman ang mag-aasikaso ng pekeng travel records at insurance documents.
At kapag naging aktibo na ang insurance, balak nilang gumawa ng insidenteng magmumukhang aksidente sa loob ng bahay.
Pagkatapos, babalik si Nico sa normal na anyo at kunwari’y uuwi mula sa Singapore bilang nagdadalamhating asawa.
Hindi ko na kailangan pang marinig ang lahat.
Na-record na ang pag-amin.
Nakuha na ang mga dokumento.
Nasa kamay na ng imbestigasyon ang kanilang mga telepono at financial records.
At ang pinakaimportanteng bagay—
buhay ako.
Hindi nila ako nagawang patahimikin.
Ilang buwan ang lumipas bago tuluyang natapos ang gulo sa buhay ko.
Kinansela ang fraudulent insurance application.
Na-freeze ang ilang account habang iniimbestigahan ang pekeng dokumento at sabwatan.
Nagsampa ako ng annulment at iba pang kaukulang reklamo sa tulong ng abogado.
Hindi ko na muling kinausap si Bianca.
Hindi rin ako nakipagkita kay Nico nang kaming dalawa lang.
Ang huling beses na nakita ko siya ay sa hallway pagkatapos ng isang legal proceeding.
“Mara,” tawag niya.
Hindi ako huminto.
“Please.”
Doon ako napalingon.
Parang tumanda siya nang ilang taon.
“Hindi naman talaga kita kayang saktan,” sabi niya. “Nadala lang ako.”
Napangiti ako.
“Hindi mo ako kayang saktan?”
Tahimik siya.
“Niloko mo ako. Pineke mo ang pirma ko. Ginawa mong negosyo ang buhay ko. At pinili mo ang taong tinuring kong kapatid para maging kasabwat mo.”
Hindi siya makatingin sa akin.
“Alam mo kung ano ang pinakamalaking pagkakamali mo, Nico?”
Umiling siya.
“Akala mo dahil mahal kita, tanga ako.”
Iniwan ko siya roon.
Hindi ako lumingon.
Makalipas ang isang taon, lumipat ako sa mas maliit na condo sa Quezon City.
Mas tahimik.
Mas simple.
Mas akin.
At oo, nag-ampon ulit ako ng pusa.
Isang puting kuting na nakita sa labas ng isang convenience store.
Pinangalanan ko siyang Mochi.
Noong una ko siyang kandungin, ilang segundo akong natahimik, naghihintay kung may maririnig akong boses sa isip ko.
Wala.
Nag-meow lang siya at dumila sa daliri ko.
Napatawa ako.
“Good,” sabi ko.
“Ordinaryong pusa ka lang.”
At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, naramdaman kong payapa na talaga ang bahay ko.
MENSAHE
Minsan, ang pinakamasakit na pagtataksil ay hindi nanggagaling sa estranghero kundi sa mga taong binigyan natin ng pinakamalaking tiwala. Ngunit ang pagmamahal ay hindi dahilan para ipikit ang mata sa kasinungalingan.
Kapag may bagay na hindi tama, huwag maliitin ang sariling kutob. Magtanong. Mag-ingat. Protektahan ang sarili.
Dahil ang tunay na pagmamahal ay hindi humihingi na maging bulag ka.
At kapag pinili mong iligtas ang sarili mo, hindi iyon pagiging makasarili.
Iyon ang simula ng pagbabalik mo sa sarili mong buhay.
