TATLONG BESES AKONG HINAMON NG ASAWA KONG MAGHIWALAY—NANG SA WAKAS PUMAYAG AKO AT LUMIPAT NG KUWARTO, SIYA NAMAN ANG HINDI NAKAYANAN ANG KATAHIMIKANG SIYA RIN ANG LUMIKHA
Tatlong beses sinabi ng asawa ko, “Kung ganyan ka rin lang, maghiwalay na tayo.”
Sa unang dalawang beses, ako ang humabol.
Sa ikatlo, tumango lang ako at sinabi, “Sige.”
Makalipas ang labinlimang araw, umuwi siya mula Singapore at natuklasang wala na kahit isang damit ko sa master bedroom.
Doon siya unang natakot.
Ako si Mara Reyes-Velasco, tatlumpu’t tatlong taong gulang, at limang taon nang kasal kay Adrian Velasco.
Kung titingnan mula sa labas, magandang buhay ang mayroon kami.
Isa siyang executive director ng Velasco Capital sa BGC. Maganda ang condo namin, dalawang sasakyan, regular ang biyahe, at hindi ko kailangang magbilang ng bawat pisong ginagastos ko.
Pero may mga bagay na hindi nabibili ng pera.
Tulad ng pakiramdam na ikaw ang unang pinipili ng sarili mong asawa.
At sa loob ng halos isang taon, hindi ko na iyon naramdaman.
Ang pangalan ng babaeng palaging nasa pagitan namin ay Bianca Serrano.
Isa siyang sikat na aktres.
Maganda, elegante, at dating kaklase ni Adrian sa kolehiyo.
Ayon sa mga lumang kuwento, naging sila bago kami magkakilala.
Tuwing may event si Bianca, lumilitaw ang pangalan ni Adrian.
Kapag may bagong pelikula siya, Velasco Capital ang isa sa investors.
Kapag may problema sa production, si Adrian ang unang tinatawagan.
At kapag may kumakalat na litrato nilang magkasama, iisa lagi ang sagot ng asawa ko.
“Trabaho lang.”
Noong una, pinaniwalaan ko.
Hanggang sa araw na maaksidente ako sa C5.
Hindi naman malubha.
Nabangga ang sasakyang sinasakyan ko habang pauwi ako mula Makati. Sumakit ang balikat at ulo ko kaya dinala ako sa MetroCare Medical Center para masigurong walang concussion o internal injury.
Kasama ko ang best friend kong si Dr. Leah Mendoza.
Habang hinihintay namin ang resulta ng CT scan, tatlong beses kong tinawagan si Adrian.
Walang sagot.
Nag-message ako.
“Naaksidente ako. Nasa ospital ako.”
Seen? Wala.
Reply? Wala rin.
Bandang alas-sais ng gabi, biglang naging maingay ang group chat ng mga doktor sa cellphone ni Leah.
Napakunot ang noo niya habang nagbabasa.
Pagkatapos ay bigla niya akong tiningnan.
“Mara…”
“Ano?”
Hindi siya agad sumagot.
Iniabot niya sa akin ang phone.
May video.
Sa video, makikita si Bianca na inilalagay sa stretcher matapos masaktan habang nagsu-shoot ng action scene sa Antipolo.
At ilang hakbang lamang mula sa kanya…
naroon si Adrian.
Maputla ang mukha.
Galit na galit.
“Sinabi ninyong safe ang rigging!” sigaw niya sa production manager.
Walang sumagot.
“Ganito ba ang tinatawag ninyong safety protocol? Ilang milyon ang inilabas namin para sa production na ito!”
Isinakay si Bianca sa ambulance.
Sumunod si Adrian.
Parang may humigpit sa dibdib ko.
Nagpatuloy ang chat.
“Si Bianca Serrano raw nasa ICU.”
“Kasama niya mismo si Adrian Velasco sa ambulance.”
“Hindi ba sila dati?”
“Akala ko tsismis lang na nagkabalikan sila.”
Tahimik kong ibinalik ang cellphone kay Leah.
Namumula na siya sa galit.
“Alam niyang nasa ospital ka?”
“Tinawagan ko.”
“Hindi sumagot?”
Umiling ako.
“Give me your phone.”
“Leah—”
“Phone.”
Hindi ko na siya pinigilan.
Lumabas siya ng kuwarto habang hawak ang cellphone ko.
Hindi ko alam kung ano ang sinabi niya kay Adrian.
Pero makalipas ang halos tatlumpung minuto, bumukas nang malakas ang pinto ng treatment room.
Nakatayo roon ang asawa ko.
Nakahinga nang mabilis.
Nakaluwag ang kurbata.
May manipis na pawis sa noo.
“Mara.”
Sa unang pagkakataon buong araw, parang gusto kong umiyak.
Lumapit siya agad.
“Saan masakit?”
“Okay lang ako.”
“Anong sabi ng doktor?”
“Wala pang final.”
Nahawakan niya ang braso ko.
Malamig ang mga daliri niya.
“Bakit hindi mo sinabi agad?”
Napatingin ako sa kanya.
“Tumawag ako nang tatlong beses.”
Natigilan siya.
“Hindi ko nakita.”
Alam kong posible iyon.
Alam kong baka totoong hindi niya nakita.
Pero alam ko ring noong kailangan siya ni Bianca, naroon siya.
At noong kailangan ko siya, ibang tao pa ang kailangang sumigaw sa kanya bago niya ako maalala.
Pumasok si Leah.
Tiningnan niya si Adrian nang malamig bago lumapit sa akin.
“Stable naman siya. Pero kailangan pa ring obserbahan.”
Pagkatapos ay palihim niya akong kinindatan.
Nang makalabas si Adrian para kausapin ang nurse, yumuko si Leah sa akin.
“Pagbalik niya, huwag mong sabihing okay ka agad.”
“Ha?”
“Hayaan mong kabahan.”
“Leah…”
“Minsan kailangan malaman ng lalaking iyan kung ano ang pakiramdam ng matakot na mawala ka.”
Mali iyon.
Alam kong mali.
Pero pagod na pagod na rin akong laging maging understanding.
Kaya nang bumalik si Adrian at tanungin kung nahihilo pa ako, mahina akong tumango.
Agad siyang umupo sa tabi ko.
“Huwag kang bumangon.”
Hawak niya ang kamay ko.
At sa ilang minutong iyon, nakuha ko ang bagay na matagal ko nang hinihingi nang hindi sinasabi.
Buong atensyon niya.
Hanggang sa tumunog ang cellphone niya.
Isang tawag mula sa ICU.
Nakita ko ang pangalan sa screen.
Bianca.
Hindi ang personal na phone nito.
Kundi ang nurse na gumagamit ng emergency contact number niya.
Sinagot ni Adrian.
Habang nakikinig, unti-unting nagbago ang mukha niya.
“Ano?”
Tumayo siya.
“Papunta na ako.”
Binitiwan niya ang kamay ko.
“Adrian.”
Huminto siya.
“Emergency daw. Bumaba ang blood pressure ni Bianca.”
Tinitigan ko siya.
“At ako?”
“Mara, nandito ang doktor mo.”
Napatawa ako nang mahina.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil bigla kong naintindihan kung gaano ako katanga.
“Kung pareho kaming nangangailangan sa’yo,” tanong ko, “lagi ba siyang mauuna?”
“Mara, huwag ngayon.”
“Simple lang ang tanong.”
“May malay ka. Stable ka.”
“Hindi iyon ang tinatanong ko.”
Tumigas ang panga niya.
Sa huli, umalis siya.
Nakita ko ang pagsara ng pinto.
At sa pagkakataong iyon, may kung anong tuluyang namatay sa loob ko.
Kinabukasan, nakauwi ako.
Walang fracture.
Walang concussion.
Puro pasa at muscle strain lamang.
Hindi ko sinabi kay Adrian na pinalala ko ang pagkahilo ko nang gabing iyon.
Pero nalaman niya rin.
Tatlong araw pagkatapos ng aksidente, narinig niyang nagbibiruan kami ni Leah tungkol doon.
Pag-uwi namin sa condo, sumabog ang unang malaking away namin matapos ang maraming buwan.
“Ginawa mo akong tanga!”
“At ilang beses mo akong ginawang pangalawa?”
“Hindi mo kailangang magsinungaling para makuha ang atensyon ko!”
“Hindi ko sana kailangang gawin iyon kung asawa ang pakiramdam ko sa bahay na ito!”
“Walang namamagitan sa amin ni Bianca!”
“Hindi ko sinabing may relasyon kayo!”
“Pero iyan ang gusto mong palabasin!”
“Ang sinasabi ko, Adrian, sa tuwing kailangan ka niya, tumatakbo ka. Sa tuwing ako ang nangangailangan, kailangan ko pang patunayan na sapat akong nasasaktan!”
Nanahimik siya.
Ako rin.
Pareho kaming hingal.
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang dalawang beses na niyang ginamit dati tuwing nauubusan siya ng argumento.
“Kung hindi mo na talaga ako mapagkakatiwalaan…”
Tumawa siya nang mapait.
“…maghiwalay na lang tayo.”
Noong unang beses niya iyong sinabi dalawang taon na ang nakaraan, umiyak ako.
Noong ikalawa, ako ang nag-sorry kahit pareho kaming may kasalanan.
Pero sa ikatlong pagkakataon…
wala na akong naramdaman.
Tumingin ako sa lalaking limang taon kong minahal nang higit sa sarili ko.
At tahimik akong tumango.
“Sige.”
Nawala ang galit sa mukha ni Adrian.
Parang hindi niya inaasahan ang sagot ko.
“Ano?”
Huminga ako nang malalim.
“Sabi mo maghiwalay tayo.”
Tumingin ako diretso sa mga mata niya.
“Kaya pumapayag na ako.”
PARTE2
Matagal na nakatitig sa akin si Adrian.
Parang may hinihintay siyang kasunod.
Siguro isang “pero.”
Siguro luha.
Siguro inaasahan niyang babawiin ko rin ang sinabi ko gaya ng ginagawa ko noon.
Wala siyang nakuha.
“Seryoso ka?” tanong niya.
“Oo.”
“Mara, galit lang ako.”
“Tatlong beses ka nang nagalit nang ganito.”
“Hindi ibig sabihin na—”
“Pero tatlong beses mo ring ginamit ang paghihiwalay para tapusin ang usapan.”
Hindi siya nakasagot.
Kinuha ko ang baso ko mula sa mesa.
“Pagod na ako, Adrian.”
“Matulog muna tayo.”
“Matagal na tayong natutulog sa problemang ito.”
Kinabukasan, lumipad siya papuntang Singapore para sa isang business negotiation na halos dalawang linggo nang nakaplano.
Wala kaming mahabang usapan bago siya umalis.
Hindi ko siya hinatid sa airport.
Hindi rin ako nag-message para itanong kung nakarating siya nang maayos.
At sa loob ng labinlimang araw na wala siya, ginawa ko ang isang bagay na matagal ko nang hindi nagagawa.
Inayos ko ang buhay ko nang hindi siya iniisip.
Inilipat ko ang mga damit ko mula master bedroom papunta sa guest room.
Inalis ko ang skincare ko sa banyo niya.
Ang mga libro ko sa bedside table.
Pati ang maliit na framed photo naming dalawa sa Boracay noong unang anniversary namin.
Hindi ko itinapon.
Inilagay ko lang sa isang kahon.
Kasama ng ibang bagay na hindi ko pa kayang itapon pero ayaw ko na ring nakikita araw-araw.
Naghanap din ako ng apartment sa Kapitolyo.
Hindi pa ako agad nakalipat dahil hinihintay ko ang kontrata.
Kaya nang umuwi si Adrian matapos ang labinlimang araw, naroon pa rin ako sa condo.
Alas-nuwebe ng gabi.
Narinig ko ang pagbukas ng pinto at ang gulong ng maleta niya sa sahig.
Nasa sala ako, nanonood ng comedy show habang kumakain ng popcorn.
Nagtagpo ang mga mata namin.
“Hi,” sabi ko.
Parang nainis siya sa sobrang ordinaryo ng pagbati ko.
“Hi.”
Pumasok siya sa master bedroom.
Makalipas ang ilang minuto, bumalik siya.
“Nasaan ang mga damit mo?”
“Sa guest room.”
“Bakit?”
Napatingin ako sa kanya.
“Dahil maghihiwalay na tayo.”
Kumunot ang noo niya.
“Hindi pa naman tayo naghihiwalay.”
“Pumayag na ako.”
“Mara.”
“Bahay mo ito. Hindi naman tama na ako pa ang manatili sa master bedroom.”
“Bahay natin ito.”
“Binili mo bago tayo ikinasal.”
“Hindi iyon ang punto.”
“Kung gusto mong umalis na ako agad, kaya ko namang mag-hotel muna. Hinihintay ko lang ma-finalize iyong apartment.”
Bigla siyang natigilan.
“Ano’ng apartment?”
“May lilipatan na ako.”
Kita ko sa mukha niya ang isang emosyong hindi ko agad matukoy.
Galit?
Gulat?
Takot?
“Hindi kita pinapaalis.”
“Okay.”
“Bakit parang wala kang pakialam?”
Napaisip ako.
“Hindi naman sa wala.”
“Kundi?”
“Tinanggap ko lang ang sinabi mo.”
Tumingin siya sa akin nang ilang segundo.
Pagkatapos ay umalis papunta sa master bedroom at malakas na isinara ang pinto.
Noon ko napagtanto—
mas kaya niyang tiisin ang galit ko kaysa ang pagiging magalang ko.
Sa mga sumunod na araw, naging kakaiba si Adrian.
Dati, madalas siyang umuwi nang gabi.
Ngayon, alas-siyete pa lang nasa bahay na siya.
Dati, halos hindi kami nagsasabay kumain.
Ngayon, kapag kukuha ako ng pagkain, bigla rin siyang lumalabas ng kuwarto.
Isang gabi, nagluluto ako ng instant noodles nang tumayo siya sa pintuan ng kusina.
“May kasalan ang college friend ko sa Tagaytay sa Sabado.”
“Okay.”
“Sumama ka.”
Hindi ko siya nilingon.
“Hindi puwede.”
“May lakad ka?”
“Wala.”
“Then sumama ka.”
Pinatay ko ang kalan.
“Isama mo si Bianca.”
Tumahimik ang buong kusina.
Nang lingunin ko siya, malamig ang mukha niya.
“Bakit siya?”
“Kilala rin naman niya college friends mo.”
“Asawa kita.”
Napatitig ako sa kanya.
Parang kakaiba iyong dalawang salitang iyon.
Asawa kita.
Ilang buwan ko iyong gustong maramdaman.
Ngayong wala na akong hinihingi, saka niya sinabi.
“Adrian,” mahinahon kong sabi, “huwag na.”
“Ano?”
“Magpa-annul na tayo.”
Parang may humampas sa kanya.
Hindi siya gumalaw.
Hindi rin nagsalita.
Ako ang unang umiwas ng tingin.
“Nakausap na ako ng abogado tungkol sa options natin. Hindi ko naman minamadali. Gusto ko lang ayusin natin nang maayos.”
“Akala ko ba galit ka lang.”
“Hindi na ako galit.”
“Mas mabuti sana kung galit ka.”
Napatingin ako sa kanya.
Namumula ang mga mata niya.
“Kapag galit ka, may pakialam ka pa.”
Hindi ko alam kung ano ang isasagot.
Kinabukasan, hindi siya pumasok sa opisina.
Bandang tanghali, may tumunog sa doorbell.
Pagbukas ko, si Bianca Serrano ang nasa labas.
Naka-cap, simpleng puting blouse at jeans.
May manipis pang peklat malapit sa sentido niya mula sa aksidente.
“Mara?”
“Oo.”
“Pwede ba tayong mag-usap?”
Ayokong papasukin siya.
Pero ginawa ko.
Umupo kami sa sala.
Siya ang unang nagsalita.
“Hindi ko alam na naaksidente ka rin noong araw na iyon.”
Hindi ako sumagot.
“Sinabi sa akin ni Adrian.”
“Okay.”
“Mukhang galit ka sa akin.”
“Hindi.”
Mukha siyang nagulat.
“At iyon ang totoo,” dagdag ko. “Hindi ikaw ang asawa ko.”
Napabuntong-hininga siya.
“Walang relasyon sa pagitan namin ni Adrian.”
“Hindi ko rin naman kayo inakusahan.”
“Pero maraming tao ang ganoon ang iniisip.”
“Totoo bang naging kayo?”
“Oo. College.”
“May nararamdaman pa ba siya sa’yo?”
Doon siya natigilan.
At iyon lang ang sagot na kailangan ko.
Pero umiling siya.
“Hindi sa paraan na iniisip mo.”
Napangiti ako nang mapait.
“May ibang paraan ba?”
Tahimik siyang huminga.
“Labindalawang taon na ang nakaraan, naaksidente kami habang nasa university. Ako ang nagmamaneho. Kasama namin ang kuya ko.”
Napatingin ako sa kanya.
“Namatay ang kuya ko.”
Bumaba ang boses niya.
“Si Adrian ang dapat nasa passenger seat noon. Pero nakipagpalit sa kanya ang kuya ko ilang minuto bago kami bumangga.”
Hindi ko alam ang kuwentong iyon.
Hindi kailanman sinabi ni Adrian.
“Mula noon,” pagpapatuloy niya, “pakiramdam ni Adrian may utang siyang buhay sa pamilya namin.”
“Utang na kailangan niyang bayaran habambuhay?”
“Sinubukan kong pigilan.”
Napatawa ako nang mahina.
“Pero hinayaan mo ring nandiyan siya.”
Tumango si Bianca.
“Tama ka.”
Hindi niya ipinagtanggol ang sarili.
“Iyon ang dahilan kung bakit ako pumunta rito. Dahil pareho kaming naging selfish.”
Napatingin ako sa kanya.
“Noong nasaktan ako sa set, siya ang pinakamalapit na investor. Siya ang sumama sa ambulance. Hindi ko siya tinawag.”
Hindi ko pa rin siya pinutol.
“Pero may mga pagkakataon noon na ako ang tumatawag sa kanya kahit kaya ko namang tumawag sa iba. Alam kong pupunta siya.”
“Bakit?”
Bumaba ang tingin niya.
“Dahil masarap sa pakiramdam na malaman mong may isang taong lagi kang pipiliin.”
Masakit ang sagot dahil totoo.
“May nangyari ba sa inyo habang kasal kami?”
“Wala.”
“Hiniling mo bang iwan niya ako?”
Matagal bago siya sumagot.
“Isang beses.”
Napalunok ako.
“At ano ang sinabi niya?”
“Hindi.”
Unang beses akong natigilan.
Diretso akong tiningnan ni Bianca.
“Sinabi niyang mahal ka niya.”
Natawa ako.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil iyon marahil ang pinakamasakit na bahagi.
Mahal niya ako.
At ganoon pa rin ang naging buhay namin.
Bago umalis si Bianca, sinabi niya:
“Minsan hindi sapat na walang pagtataksil, Mara. Kapag walang boundaries, nasasaktan pa rin ang taong dapat pinoprotektahan.”
Pagkasara ng pinto, matagal akong nakaupo sa sala.
Bandang alas-sais, dumating si Adrian.
Nakita agad niyang may nangyari.
“Pumunta rito si Bianca?”
“Oo.”
Huminto siya.
“Ano’ng sinabi niya?”
“Lahat.”
Napapikit siya.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin ang tungkol sa kuya niya?”
“Dahil ayokong magmukhang ginagamit ko ang pagkamatay niya para ipaliwanag ang sarili ko.”
“Pero iyon ang ginagawa mo sa loob ng limang taon, Adrian.”
Tumingin siya sa akin.
“Binabayaran mo ang utang na iyon gamit ang oras na dapat para sa atin.”
“Mara…”
“Hindi ako galit na tinulungan mo siya. Kung may emergency, tutulungan ko rin siya.”
Tumayo ako.
“Ang masakit, ginawa mong normal na ako ang laging kailangang umintindi.”
Wala siyang sinabi.
“Kapag birthday natin at tinawagan ka niya dahil may problema sa kontrata, umalis ka.”
Bumaba ang tingin niya.
“Noong naospital ang nanay ko, tatlong oras kang late dahil nasa press conference ng pelikula niya.”
“Mara—”
“Noong anniversary natin, pinauwi mo ako mag-isa dahil nalasing siya pagkatapos ng awards night.”
Nanginginig na ang boses ko.
“At nang ako naman ang nasa ospital, kailangan pang tawagan ka ng kaibigan ko.”
Lumapit siya.
“Ako ang may kasalanan.”
Napatingin ako sa kanya.
Iyon ang unang pagkakataong narinig kong sabihin niya iyon nang walang kasunod na “pero.”
“Ako ang may kasalanan,” ulit niya.
“Walang nangyari sa amin ni Bianca. Pero hindi ibig sabihin noon na wala kitang nasaktan.”
Namula ang mga mata niya.
“Inisip ko kasi na dahil ikaw ang asawa ko, maiintindihan mo.”
“Eksakto.”
Napangiti ako nang malungkot.
“Dahil asawa mo ako, sigurado kang nandiyan lang ako.”
Hindi niya itinanggi.
“Mahal kita.”
“Naniniwala ako.”
Mas lalo siyang nasaktan sa sagot ko.
“Kung naniniwala ka, bakit aalis ka?”
Doon ako tuluyang napaluha.
“Dahil hindi lahat ng relasyong may pagmamahal ay dapat manatili.”
Natahimik siya.
“Minahal din kita, Adrian. Sobra.”
Pinunasan ko ang pisngi ko.
“Pero sa sobrang tagal kong naghihintay na piliin mo ako, nakalimutan kong piliin ang sarili ko.”
Kinabukasan, hindi niya ako pinigilan nang kunin ko ang huling dalawang maleta ko.
Siya pa ang nagdala ng isa pababa.
Sa parking area, bago ako sumakay sa kotse, tinawag niya ako.
“Mara.”
Lumingon ako.
“Kung hindi ko sinabi noong gabing iyon na maghiwalay tayo… aalis ka pa rin ba?”
Matagal kong pinag-isipan ang sagot.
“Hindi.”
Nakita kong may pag-asa agad sa mga mata niya.
Pero ipinagpatuloy ko.
“At iyon sana ang mas malungkot.”
Nawala ang pag-asang iyon.
“Dahil baka nagtiis pa ako nang ilang taon.”
Tatlong buwan kaming hindi nagkita.
Sa panahong iyon, nakalipat ako sa maliit ngunit maliwanag na apartment sa Kapitolyo.
Bumalik ako sa painting.
Mas madalas kong nakikita ang mga kaibigan ko.
At natutuhan kong kumain nang mag-isa nang hindi naghihintay sa tunog ng elevator.
Si Adrian naman ay nagpadala lamang ng isang email tungkol sa legal matters.
Walang pagsusumamo.
Walang drama.
Sa pinakahuling linya, isinulat niya:
“Sa limang taon nating pagsasama, palagi kong inisip na ang pinakamalaking patunay ng pagmamahal ay ang hindi kita iiwan. Ngayon ko naintindihan na maaari palang manatili ang isang tao sa tabi mo habang unti-unti mo naman siyang itinutulak palayo.”
Hindi ako sumagot.
Hindi dahil galit ako.
Kundi dahil wala nang kailangang sabihin.
Makalipas ang ilang buwan, nagkita kami sa birthday ng isang mutual friend sa Quezon City.
Mas payat siya.
Mas tahimik.
Nang magkatapat kami, ngumiti siya.
“Okay ka?”
“Oo.”
“At ikaw?”
“Getting there.”
Tumango ako.
Walang yakap.
Walang eksenang parang pelikula.
Walang biglang pagbabalikan.
Pero sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, naging totoo kami sa isa’t isa.
Bago siya umalis, sinabi niya:
“Hindi na ako magsasabi ulit ng ‘maghiwalay tayo’ sa taong gusto kong manatili.”
Napangiti ako.
“Good.”
“Late ko nang natutunan.”
“Pero natutunan mo.”
Tumango siya.
At pagkatapos ay naglakad kami sa magkaibang direksiyon.
Hindi lahat ng love story ay nagtatapos sa dalawang taong muling nagkakabalikan.
May mga kuwentong nagiging maganda dahil sa wakas, may dalawang taong natutong huwag nang saktan ang isa’t isa.
At minsan, ang pinakamatapang na anyo ng pagmamahal ay hindi ang kumapit nang kumapit.
Kundi ang malaman kung kailan sapat na.
MENSAHE SA MGA MAMBABASA:
Huwag gawing sandata ang salitang “maghiwalay tayo” sa tuwing galit kayo. May mga taong hahabol sa unang pagkakataon, iiyak sa ikalawa, at magmamakaawa pa.
Pero darating ang araw na mapapagod din sila.
At kapag ang taong matagal na humahabol ay biglang tumigil, huwag magtaka kung bakit hindi mo na siya kayang habulin pabalik.
Ang tunay na pagmamahal ay hindi lamang pagsasabing, “Mahal kita.”
Ito rin ay pagpaparamdam araw-araw na, “Hindi mo kailangang masaktan muna bago kita piliin.”
