Pagmulat ko pa lang ng mga mata, alam ko nang may mali sa katawan ko.

Hindi iyon simpleng sakit ng puson. Hindi iyon kabag, hindi pagod, hindi rin karaniwang kirot na puwedeng ipagwalang-bahala.

Mas malalim iyon.

Parang may nangyari sa akin habang tulog ako—isang bagay na hindi ko maalala, pero pilit sinasabi ng katawan ko na totoo.

“Masakit?” tanong ni Enzo dela Cruz, ang boyfriend ko, habang nakaupo ako sa gilid ng kama, nanginginig ang tuhod.

Five years na kami. Sa loob ng limang taon, siya ang taong pinakatinuturing kong ligtas na lugar. Siya ang naghatid sa akin sa clinic noong halos himatayin ako sa sakit ng urinary infection. Siya ang tahimik na naglinis ng dumi sa hita ko noon, hindi nandidiri, hindi naninisi. Niyakap lang niya ako at paulit-ulit na sinabing, “Okay lang, mahal. Ako bahala sa’yo.”

Kaya nang makita ko ang pag-aalala sa mukha niya, pinilit kong ngumiti.

“Baka pagod lang. Mamaya bibili ako ng gamot.”

Kumunot ang noo niya. “Hospital na lang tayo. Ako magbabayad.”

Umiling ako agad.

Nakatira kami sa isang maliit na condo sa Cubao. Pareho kaming empleyado. Ako, accounting assistant sa isang logistics company sa Pasig. Siya, IT support sa Makati. Hindi kami naghihirap, pero bawat piso, may pupuntahan. Rent, kuryente, tubig, padala sa probinsya, utang sa credit card.

“Sayang pera,” sabi ko. “Mamaya na lang.”

Hindi na siya pumilit.

Pero habang nasa trabaho ako, lumala ang sakit.

Sa CR ng office, halos mapakagat ako sa labi para hindi mapasigaw. Pawis na pawis ako kahit malamig ang aircon. Doon, nakaupo sa takip ng inidoro, nanginginig ang kamay kong nag-post sa isang women’s group online.

“Girls, normal ba na paggising mo, sobrang sakit sa ibaba kahit wala naman kayong ginawa ng boyfriend mo?”

Ilang minuto lang, bumuhos ang comments.

“Pa-check ka agad.”

“Baka infection.”

“May discharge ba?”

Tapos may isang comment na nagpahinto sa paghinga ko.

“May nangyayari ba sa inyo ng boyfriend mo?”

Sinagot ko agad sa isip: wala.

Ako ang nagtakda noon. Hindi pa ako handa. Lumaki akong konserbatibo sa Batangas, at kahit nasa late twenties na ako, gusto kong mangyari iyon sa tamang oras, tamang puso, tamang desisyon. Hindi ako pinilit ni Enzo kahit kailan. Lagi niyang sinasabi, “Hindi katawan mo ang mahal ko, Mira. Ikaw.”

Pero may sumunod na reply ang babae.

“Kung wala… posible bang pinapatulog ka niya nang malalim tapos may ginagawa siya habang wala kang malay?”

Nanlamig ang mga daliri ko.

Hindi.

Hindi si Enzo.

Imposible.

Parang sakto namang nag-pop up ang message niya.

“Mahal, kamusta ka? Masakit pa rin? Gusto mo ba ipa-deliver ko ng pain reliever at milk tea mo?”

Tinitigan ko ang screen. Biglang bumalik sa isip ko lahat ng mabubuting bagay na ginawa niya.

Noong bumaha sa España at wala akong masakyan, nilusong niya ang tubig para sunduin ako.

Noong namatay si Papa, siya ang nag-asikaso ng burol habang ako’y tulala lang sa tabi ng kabaong.

Noong wala akong makain dahil naubos ang sweldo ko sa ospital ni Mama, nag-iwan siya ng groceries sa pinto ko at sinabing “sale lang sa supermarket.”

Ang lalaking iyon ang masamang tao?

Hindi.

Hindi puwede.

Nag-reply ako: “Okay na ako. Huwag ka mag-alala.”

Pero pagkatapos ng lunch, dumating sa office ang delivery. Pain reliever, warm compress patch, at paborito kong wintermelon milk tea.

Nagtilian ang mga officemate ko.

“Sana all, Mira!”

“Buti ka pa, princess treatment.”

Ngumiti ako, pero hindi ko mainom ang milk tea.

Hindi ko alam kung bakit.

Pag-uwi ko ng hapon, naghihintay si Enzo sa labas ng building. Pagkakita niya sa lakad kong tabingi, mabilis siyang bumaba ng motor, inalalayan ako, at bago ako paupuin, pinunasan niya muna ang upuan.

“Dahan-dahan,” bulong niya.

Halos maiyak ako sa lambing.

Sa pharmacy malapit sa condo, nahihiya kong ipinaliwanag sa babaeng pharmacist ang sakit ko. Tumango siya, kumuha ng ointment, at sinabing, “Ma’am, kung may irritation po, pahinga muna kayo. Iwas muna sa intimacy tonight. Minsan kasi kapag masyadong madiin o hindi maingat, nagkakaganyan.”

Namula ang mukha ko.

Bubuksan ko na sana ang bibig para sabihin na wala kaming ganoon, pero nauna si Enzo.

“Salamat po. May kailangan pa po bang bantayan?”

Napatingin ako sa kanya.

Bakit hindi niya itinama?

Paglabas namin, habang kinukuha niya ang helmet, hindi ko napigilang itanong, “Bakit hindi mo sinabi?”

“Ano?”

“Na wala naman tayong ginagawa.”

Saglit siyang natigilan, tapos ngumiti. Hinaplos niya ang dulo ng ilong ko.

“Ang cute mo talaga. Pahiya naman ako kay ate kung sasabihin mong wala tayong experience, di ba?”

Parang biro iyon.

Pero hindi ako natawa.

Pagdating sa condo, diretso ako sa banyo para gamitin ang ointment. Habang nakaupo sa maliit na stool, binuksan ko ulit ang post ko. May private message mula sa isang account na walang malinaw na picture. Pangalan: “Lia S.”

“Pumunta ka sa ospital. Huwag kang mag-clinic lang.”

Sumunod ang isa pang message.

“At kung bibigyan ka niya ng gatas mamaya, huwag mong inumin. Kahit ano’ng mangyari.”

Napakurap ako.

Sino siya?

Paano niya nalaman na gabi-gabi akong binibigyan ni Enzo ng warm milk?

Nag-type ako, “Kilala ba kita?”

Nag-offline siya.

Sa labas, kumatok si Enzo.

“Mahal? Matagal ka na diyan. Dinner na.”

Nabigla ako kaya nabura ko ang post.

Sa hapag, lahat ng paborito ko ang niluto niya. Chicken adobo, tortang talong, sinangag, at may maliit pang leche flan sa ref.

Pero habang kumakain, hindi ko mapigil ang tanong.

“Enzo… gagawa ka ba ng bagay na makakasakit sa akin?”

Tumigil ang kutsara niya sa ere.

Isang segundo lang. Sobrang ikli. Pero nakita ko iyon.

Inis.

Hindi gulat. Hindi lungkot.

Inis.

Pagkatapos, bumalik ang lambing sa mukha niya na parang switch.

“Anong tanong ’yan, mahal? Siyempre hindi. Ikaw pa ba?”

Tumango ako.

Pero hindi na ako mapakali.

Gabi na nang maligo ako at humiga. Ilang minuto pa lang, pumasok si Enzo sa kwarto dala ang baso ng mainit na gatas.

“Drink this. Para makatulog ka agad.”

Aabutin ko na sana, pero bigla kong naalala ang message ni Lia.

“At kung bibigyan ka niya ng gatas mamaya, huwag mong inumin.”

Nanigas ang kamay ko.

“Hindi ko feel ngayon,” sabi ko, pinilit gawing normal ang boses. “Ikaw na lang uminom.”

Hindi gumalaw si Enzo.

Nakatingin lang siya sa akin.

Mabigat.

Tahimik.

Pagkatapos, tumayo siya at dinala ang baso sa lababo. Narinig ko ang tunog ng likidong ibinubuhos sa drain.

“Okay,” sabi niya pagbalik. “Kung ayaw mo, huwag.”

Hinalikan niya ako sa noo at humiga sa tabi ko.

“Sleep na.”

Pero hindi ako nakatulog.

Noon ko lang napansin: tuwing umiinom ako ng gatas, lagi akong mabilis antukin. Sobrang lalim ng tulog ko, minsan hindi ko naririnig ang alarm. Akala ko dahil pagod ako.

Paano kung hindi?

Tahimik akong bumangon at nagpunta sa banyo dala ang cellphone. Online ulit si Lia.

Nag-message ako: “Sino ka?”

Sumagot siya agad.

“Hindi ko pa puwedeng sabihin.”

“Pero makinig ka. Huwag mong inumin ang gatas. Pumunta ka sa ospital. Palitan mo ang emergency contact mo.”

“Isa pa…”

Tumigil siya ng ilang segundo.

“Kapag kaya mo na, tingnan mo ang saksakan sa uluhan ng kama.”

Bago pa ako makasagot, nag-offline siya.

Parang may yelong ibinuhos sa likod ko.

Biglang may kumatok sa pinto.

“Mira?” boses ni Enzo.

Napahawak ako sa lababo.

“Bakit ang tagal mo diyan?”

Hindi ba tulog siya?

Binuksan ko ang gripo, naghugas ng mukha, at mabilis na binura ang chat history. Nang lumabas ako, nakatayo siya sa madilim na hallway.

Hindi siya ngumiti.

Tinitigan niya ako na parang may hinahanap sa mukha ko.

“Mas sumasakit ba?” tanong niya.

Umiling ako. “Okay lang.”

Humiga ako, pero nang dumilim ang kwarto, yumakap siya mula sa likod. Mahigpit. Masyadong mahigpit.

“Mira,” bulong niya.

“Kapag may iniisip ka, sabihin mo sa akin. Huwag kang gumawa ng hindi kailangang gulo, ha?”

Hindi ako sumagot.

Kinabukasan, mas masakit ang katawan ko.

At nang pumasok ako sa banyo, may napansin akong nagpahinto sa tibok ng puso ko.

Baliktad ang pagkakasuot ng underwear ko.

Tandang-tanda kong maayos ko itong isinuot kagabi.

Nakatitig ako sa salamin, nanginginig ang labi.

Pag-alis ni Enzo papasok sa trabaho, hinalikan ko pa rin siya sa noo na parang wala akong alam.

Pagkasara ng pinto, nagkunwari akong naglilinis ng kwarto. Hawak ang feather duster, sinilip ko ang lahat—cabinet, ilalim ng kama, likod ng frame, gilid ng lampshade.

Wala.

Hanggang tumunog ang phone ko.

Si Lia.

“Tingnan mo ang outlet sa uluhan ng kama. May camera sa loob.”

Halos tumakbo ako sa kwarto.

Nilapit ko ang flashlight ng phone sa saksakan.

Doon ko nakita.

Isang maliit na pulang ilaw.

Kumikislap.

Nakahinga ako nang putol-putol.

Tinakpan ko agad ng sticky notes ang lahat ng saksakan sa condo. Nanginginig ang kamay kong nag-type.

“Lia, sino ka talaga? Ano’ng ginagawa ni Enzo sa akin?”

Walang sagot.

Doon ako napaupo sa sahig, yakap ang sarili, habang unti-unting gumuho ang limang taon ng pagmamahal ko.

Pero kailangan kong kumilos.

May appointment ako sa ospital sa Quezon City. Kinuha ko ang ID, wallet, at medical card. Tahimik akong nagbukas ng pinto.

At sa mismong labas ng unit—

Nakatayo si Enzo.

Hindi siya nasa Makati.

Hindi siya pumasok sa trabaho.

Namumula ang mata niya. Nanginginig ang boses niya.

“Mahal,” sabi niya, hawak ang magkabilang balikat ko. “Saan ka pupunta?”

Lumunok ako.

Ngumiti siya, pero hindi umabot sa mata.

“Halika. Ako na ang magdadala sa’yo sa ospital.”

Tapos hinila niya ang kamay ko papunta sa elevator.

At doon ko nakita sa kabilang kamay niya ang phone ko.

Naka-open ang screen.

Nasa appointment confirmation ng ospital.

PART 2

Napatitig ako sa phone ko sa kamay ni Enzo.

Parang huminto ang buong hallway. Naririnig ko ang malayong tunog ng elevator, ang mahinang ugong ng aircon sa ceiling, at ang sariling hininga kong pilit kong pinapakalma.

“Bakit nasa’yo ang phone ko?” tanong ko.

Hindi siya sumagot agad.

Hinaplos niya ang balikat ko, gaya ng dati niyang ginagawa kapag pinapakalma ako. Pero ngayon, imbes na gumaan ang loob ko, lalo akong kinilabutan.

“Mira, huwag kang matakot sa akin,” sabi niya. “Nakita ko lang na may appointment ka. Dapat sinabi mo sa akin. Ako ang boyfriend mo.”

“Bakit ka bumalik?”

“Hindi ako mapakali.”

“Hindi iyon ang tanong ko.”

Doon nawala ang ngiti niya.

Sa unang pagkakataon sa limang taon, nakita ko ang totoong mukha ni Enzo. Hindi ang mapagmahal na boyfriend. Hindi ang lalaking nagbibigay ng milk tea at nagpapahid ng ointment sa tuhod ko kapag nadadapa ako.

Kundi isang lalaking nasanay na kontrolado niya ang lahat.

Ang oras ko.

Ang tulog ko.

Ang phone ko.

Ang takot ko.

“Sobrang paranoid mo na,” mahinang sabi niya. “Dahil lang sa mga strangers online, pagdududahan mo ako?”

Hindi ako kumibo.

Hinila niya ulit ako papunta sa elevator. “Tara. Ako na magdadala sa’yo.”

“No.”

Tumigil siya.

“Ano?”

“Ako ang pupunta. Mag-isa.”

Bigla niyang hinigpitan ang hawak niya. Sumakit ang braso ko.

“Mira, huwag mo akong ipahiya.”

Sa mismong sandaling iyon, bumukas ang pinto ng unit sa tapat namin.

Lumabas si Mang Rudy, ang matandang security volunteer ng floor namin, may bitbit na supot ng basura. Napatingin siya sa amin.

“Okay lang kayo diyan, Ma’am Mira?”

Hindi ako nag-isip.

“Hindi po,” sabi ko agad.

Nanlaki ang mata ni Enzo. “Mira—”

“Pakisamahan po ako sa baba.”

Nagbago ang mukha ni Enzo. Mula sa pagkabigla, naging galit. Pero hindi siya makagalaw dahil nakatingin si Mang Rudy.

“Sir,” mahinahon pero matigas na sabi ng matanda, “bitawan n’yo muna si ma’am.”

Ilang segundo kaming nagyelo roon.

Pagkatapos, dahan-dahang binitawan ni Enzo ang braso ko.

Kinuha ko ang phone ko mula sa kamay niya. Nanginginig man, hindi ko hinayaang makita niya ang luha ko.

Sa elevator, nakatayo si Mang Rudy sa pagitan namin. Hindi sumama si Enzo, pero bago magsara ang pinto, sinabi niya ang isang bagay na lalo kong ikinabahala.

“Mira, kapag lumabas ka ngayon, masisira ang lahat ng binuo natin.”

Hindi iyon pagsusumamo.

Banta iyon.

Pagdating sa lobby, dumiretso ako sa guard desk. Humingi ako ng tulong tumawag ng taxi. Hindi ako nag-book gamit ang app. Ayokong masundan.

Habang papunta sa ospital sa Quezon City, paulit-ulit kong binabasa ang message ni Lia. Wala pa rin siyang reply.

Sa emergency room, sinabi ko sa doktor ang sakit ko, ang hinala ko, ang gatas, ang baliktad na underwear, ang hidden camera.

Hindi ako hinusgahan ng doktor. Hindi siya nagtanong kung bakit hindi ko agad napansin. Hindi niya sinabing baka nag-iinarte lang ako.

Sabi niya lang, “You are safe here. We will document everything properly.”

Doon ako unang napaiyak.

Sinuri ako. Kumuha ng samples. Ipinaliwanag nila na kailangan ng medico-legal documentation at puwede akong humingi ng tulong sa Women and Children Protection Desk, kahit adult na ako, dahil may elemento ng coercion, privacy violation, at possible assault while unconscious.

Habang naghihintay ng resulta, pinalitan ko ang emergency contact ko. Tinanggal ko si Enzo.

Ibinigay ko ang number ni Ate Rina, pinsan kong nurse sa Cavite.

Tinawagan ko siya habang nasa hallway ako.

Pagkarinig pa lang niya sa boses ko, alam niyang may mali.

“Nasaan ka?” tanong niya.

“Ospital.”

“Stay there. Papunta ako.”

Hindi niya ako tinanong kung bakit. Hindi niya ako pinilit magpaliwanag. Iyon ang unang pagkakataong naramdaman kong may taong hindi ako kailangang kumbinsihin para paniwalaan ako.

Pagdating ni Ate Rina, yakap niya ako nang mahigpit. Doon ko naikwento lahat.

Tahimik siyang nakinig. Pagkatapos, sinabi niya, “Mira, hindi mo kasalanan kung minahal mo ang taong magaling magpanggap.”

Ilang minuto matapos iyon, tumunog ang phone ko.

Unknown number.

Akala ko si Enzo.

Pero nang sagutin ko, isang babae ang nagsalita.

“Mira?”

Nanigas ako. “Sino ’to?”

“Si Lia.”

Tumayo ako.

“Ako ang nag-message sa’yo.”

“Paano mo ako kilala?”

Saglit siyang natahimik.

“Dati akong girlfriend ni Enzo.”

Parang may sumabog sa dibdib ko.

Hindi niya ito sinabi para makipag-away. Hindi niya sinabing “buti nga sa’yo.” Hindi siya tunog bitter.

Takot siya.

“Tatlong taon kaming magkasama,” sabi niya. “Pareho tayo. Mabait siya sa umpisa. Sobrang bait. Lahat ng tao sasabihin jackpot ka. Pero kapag nagtiwala ka na, unti-unti niyang kukunin ang kontrol. Passwords. Schedule. Friends. Tulog.”

Naupo ako sa plastic chair, mahigpit ang hawak sa phone.

“Gatas din?” tanong ko.

“Oo.”

Napapikit ako.

“Hindi ko agad naintindihan. Akala ko stressed lang ako kaya sobrang lalim ng tulog ko. Tapos isang araw, nagising akong may pasa sa braso at masakit ang katawan ko. Kinompronta ko siya. Umiyak siya. Lumuhod. Sinabing mahal na mahal niya lang ako at natatakot siyang iwan ko siya.”

“Anong ginawa mo?”

“Nanatili pa ako.”

Hindi niya iyon itinago. Walang yabang sa boses niya. Puro sugat.

“Hanggang makita ko ang camera sa outlet. Doon ako tumakbo.”

“Bakit hindi siya nakulong?”

“Wala akong sapat na ebidensya noon. Tinakot niya ako. Sinabihan niya akong sisirain niya ang career ko. May private videos siya mula sa camera. Kaya nanahimik ako.”

Nanlabo ang paningin ko.

“Tapos bakit mo ako tinulungan?”

“Dahil nakita ko ang post mo. Pareho ang mga salita mo sa mga sinabi ko noon. Pareho ang pattern. At ayokong may isa pang babaeng gumising araw-araw na hindi alam kung ano ang ninakaw sa kanya.”

Napahawak ako sa dibdib.

Sa kabilang linya, nanginginig ang hinga ni Lia.

“May alam akong file storage niya,” sabi niya. “Noon pa. Hindi ko kayang buksan mag-isa, pero baka kaya ng police cybercrime unit. Nandoon siguro ang ebidensya.”

Pinakinggan iyon ni Ate Rina. Agad niya akong hinikayat na gumawa ng report. Hindi na kami umuwi sa condo. Dumiretso kami sa istasyon, pagkatapos ay sa barangay desk, dala ang medical documentation at screenshot ng messages.

Noong gabing iyon, hindi ako natulog.

Pero sa unang pagkakataon, gising ako dahil pinili kong lumaban.

Kinabukasan, kasama ang barangay officials, police, at building admin, bumalik kami sa condo. Nandoon si Enzo.

Nakaupo siya sa sala, parang siya pa ang biktima.

Pagpasok ko, tumayo siya agad.

“Mira, please. Pakinggan mo ako.”

Hindi ako lumapit.

Tinanggal ng technician ang outlet sa uluhan ng kama. May maliit na camera sa loob, maayos ang pagkakakabit, may memory module at wireless transmitter.

Namuti ang mukha ni Enzo.

“Hindi sa akin ’yan,” sabi niya agad.

Pero hindi pa tapos.

Sa ilalim ng sink cabinet, may maliit na kahon ng gamot. Hindi label ng regular vitamins. Hindi rin simpleng sleep aid na mabibili basta-basta. Ipina-document iyon ng pulis. Sa laptop niya, matapos makakuha ng proper authority at assistance mula sa cybercrime unit, nakita ang encrypted folders.

May dates.

May videos.

May pangalan ko.

May pangalan ni Lia.

At may iba pang babae.

Doon ako tuluyang napaupo.

Hindi dahil nanghina ako.

Kundi dahil doon ko naunawaan: hindi ako aksidente.

Hindi ako “nag-overthink.”

Hindi ito isang gabing maling akala.

Pattern ito.

Sistema.

Gawi ng isang lalaking ginawang kulungan ang lambing.

Habang kinukuha ng pulis ang laptop, lumuhod si Enzo sa harap ko.

“Mira, mahal kita. Sobrang mahal lang kita. Natatakot akong mawala ka. Hindi ko alam kung paano pigilan ang sarili ko.”

Tinitigan ko siya.

Limang taon kong hinanap sa mukha niya ang tahanan. Limang taon kong pinaniwalaan ang bawat alaga, bawat paghatid, bawat yakap. Pero sa sandaling iyon, wala na akong nakita kundi isang taong gustong tawaging pagmamahal ang pananakit.

“Hindi pagmamahal ang kontrol,” sabi ko.

Umiyak siya.

Dati, kapag umiiyak siya, natutunaw ako.

Ngayon, wala na akong naramdaman kundi lamig.

“Hindi pag-aalaga ang pagkuha sa karapatan kong pumili. Hindi lambing ang panonood sa akin nang hindi ko alam. Hindi pag-ibig ang paggawa ng bagay sa katawan ko habang wala akong malay.”

Tinakpan niya ang mukha niya.

“Please, Mira.”

Umiling ako.

“Hindi na ako ang babaeng kaya mong patahimikin.”

Dinala siya ng mga pulis habang nakatingin sa akin. Hindi ko alam kung galit iyon, takot, o poot.

Pero hindi na mahalaga.

Pagkatapos ng lahat, nakipagkita ako kay Lia sa isang tahimik na café sa Katipunan.

Payat siya, maputla, pero matatag ang mga mata. Nang makita niya ako, hindi niya ako niyakap agad. Parang alam niyang may mga katawan na kailangang humingi muna ng permiso bago lapitan.

“Okay lang ba?” tanong niya.

Tumango ako.

Doon niya ako niyakap.

Pareho kaming umiyak.

Hindi dahil mahina kami.

Kundi dahil sa wakas, may nakakita sa amin. May naniwala. May nakaligtas.

Lumipas ang mga buwan.

Hindi madali ang proseso. May hearing, may statements, may gabi-gabing bangungot. May mga taong nagtanong kung bakit hindi ko agad nalaman. May mga taong nagsabing mabait naman si Enzo sa labas.

Pero natutunan ko: maraming halimaw ang marunong magbukas ng pinto, magluto ng paborito mong ulam, at magsabing “mahal kita” sa pinakamalambing na boses.

Hindi lahat ng mapag-alaga ay ligtas.

Hindi lahat ng tahimik na pagsunod ay pagmamahal.

At higit sa lahat, kapag ang katawan mo mismo ang nagsasabing may mali—pakinggan mo.

Ngayon, nakatira ako pansamantala kay Ate Rina. Bumalik ako sa trabaho. Nagpapa-therapy ako. Dahan-dahan kong kinikilala muli ang sarili ko, hindi bilang biktima lang, kundi bilang babaeng nakalabas.

Minsan, kapag umiinom ako ng gatas, kamay ko na ang naghahanda. Ako ang pumipili. Ako ang may hawak ng baso. Ako ang gising sa sarili kong buhay.

At iyon ang unang hakbang pabalik sa akin.

Mensahe:
Kung may kutob kang may mali, huwag mong maliitin ang sarili mong takot. Ang tunay na pagmamahal ay hindi nagtatago, hindi naninilip, hindi kumokontrol, at hindi kailanman kukunin ang karapatan mong magdesisyon para sa sarili mong katawan. Maniwala sa senyales. Humingi ng tulong. At kung may babaeng nanginginig na nagsasabing “may mali,” sana ang una nating gawin ay pakinggan siya.