Kinansela Ko ang Kasal Nang Makitang “Sakit ng Ulo” ang Pangalan Ko sa Phone Niya—Habang “Prinsesa Ko” Naman ang Babaeng Lagi Niyang Inuuna
Gabi bago kami magpakasal sa civil registry, nalaman kong “Sakit ng Ulo” ang pangalan ko sa cellphone ng lalaking pakakasalan ko.
Pero ang babaeng tinatakbuhan niya kahit alas-onse ng gabi?
Naka-save bilang “Prinsesa Ko.”
Kinabukasan, hindi ako pumunta sa city hall.
Tahimik kong kinansela ang kasal.
At hindi alam ni Rafael na tatlong araw na lang, tuluyan na rin akong mawawala sa buhay niya.
Ako si Mara Villanueva, 31 anyos.
Limang taon kami ni Rafael de Leon bago kami nagdesisyong magpakasal.
Noong gabing iyon, nabagsak ko ang cellphone ko habang nag-aayos ng mga dokumento para sa civil wedding namin sa Pasig City Hall.
Basag ang screen.
Kaya hiniram ko ang spare phone ni Rafael para buksan ang account ko at hanapin ang confirmation ng appointment.
Pag-log in ko, kusang nag-sync ang lumang backup.
At doon ko nakita ang contact name ko.
Sakit ng Ulo.
Matagal ko iyong tinitigan.
Hindi ako umiyak.
Parang mas masakit kapag hindi mo agad kayang umiyak.
Ilang segundo lang, may voice message na pumasok mula sa pinned conversation sa itaas.
Ang pangalan?
Prinsesa Ko.
Pinindot ko.
Boses iyon ni Bianca Sarmiento, childhood friend ni Rafael.
“Raf… napilayan ako. Ang sakit. Pwede mo ba akong sunduin?”
Eksaktong lumabas si Rafael mula sa banyo, basa pa ang buhok.
Pagkarinig niya sa message, agad niyang kinuha ang susi ng kotse.
Hinarangan ko siya sa pinto.
“Alas-onse na. Hindi ba lagi mong sinasabing delikado magmaneho nang gabi?”
Kumunot ang noo niya.
“Takot si Bianca kapag mag-isa. Mara, huwag kang magsimula ngayon.”
Takot.
Naalala ko tuloy ang nangyari isang buwan bago iyon.
May lalaking sumunod sa akin mula sa parking lot hanggang sa convenience store sa Ortigas.
Nanginginig akong tumawag kay Rafael.
Ang sagot niya?
“Bakit lahat na lang ako? May guard diyan. Tumawag ka ng pulis.”
Pero kay Bianca, sapat ang isang pilay na paa para lumabas siya nang dis-oras ng gabi.
Nang sumara ang pinto, umupo ako sa sala.
Binuksan ko ang appointment confirmation namin.
At pinindot ko ang:
CANCEL APPOINTMENT.
Lumabas ang mensahe.
Your booking has been successfully cancelled.
Napangiti ako nang mapait.
May taong aalagaan ang prinsesa niya.
At ang “sakit ng ulo” niya?
Hindi na siya guguluhin.
Bandang alas-dos ng madaling-araw, bumukas ang pinto.
Nakakapit si Bianca sa braso ni Rafael.
“Hindi ka pa natutulog, Mara?” mahina niyang tanong.
Pagkatapos ay umurong siya kunwari.
“Naku, baka nakakaabala ako.”
Agad inalalayan ni Rafael ang bewang niya.
“Dahan-dahan. Hindi ka nga makatayo.”
Nasa mesa pa rin ang spare phone.
Itinuro ko iyon.
“Phone ko.”
Sumimangot si Rafael.
“Lowbat ang phone ni Bianca. Kailangan niyang tawagan ang family niya. Mamaya mo na kunin.”
“Raf, huwag na,” sabi ni Bianca. “Ayokong kunin ang gamit ni Mara.”
“Okay lang siya. Nasa bahay lang naman.”
Nasa bahay lang.
Noong ako ang natatakot sa convenience store, hindi niya man lang ako sinundo.
Ngayon, para lamang makapag-text si Bianca, kailangan niyang ibigay pati gamit ko.
Inabot ko ang phone.
“Sige. Gamitin mo.”
Napatingin si Bianca sa screen.
At nakita niya ang pangalan ko.
“Sakit ng Ulo?”
Tumahimik ang sala.
“Raf,” sabi niya, “bakit ganyan ang pangalan ni Mara sa contacts mo?”
Saglit na natigilan si Rafael.
“Joke lang iyon.”
Tumingin siya sa akin.
“Ano? Iiyak ka dahil lang sa contact name?”
Umiling ako.
“Hindi.”
Bumuntong-hininga siya na para bang ako pa ang mahirap pakisamahan.
Samantala, napangiwi si Bianca.
“Masakit talaga paa ko.”
Agad lumambot ang mukha ni Rafael.
“Sinabi ko sa ’yo, huwag kang magsuot ng mataas na heels.”
“Pero ikaw nagsabing bagay sa akin.”
Natigilan siya.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
“Kasalanan ko.”
Nang ako ang mapilayan anim na buwan bago iyon, sinabi niya:
“Kahit flat shoes, nadadapa ka? Mara, bakit lagi kang may problema?”
Hindi pala siya hirap humingi ng sorry.
Hindi lang talaga sa akin.
Maya-maya, nagutom daw si Bianca.
May niluto akong arroz caldo na dapat sana’y almusal namin pagkatapos ng civil wedding.
Habang iniinit ko iyon, natalsikan ng mainit na sabaw ang kamay ko.
Namula agad ang balat.
Nakita iyon ni Rafael.
Kumuha siya ng tissue.
Akala ko iaabot niya sa akin.
Pero lumapit siya kay Bianca at marahang pinunasan ang gilid ng labi nito.
“May sabaw ka rito.”
Pagkatapos ay hinipan pa niya ang kutsarang hawak nito.
“Mainit. Dahan-dahan.”
Napangiti si Bianca.
“Parang pamilya talaga kita, Raf.”
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“Sorry, Mara. Ayokong istorbohin kayo bago ang kasal ninyo.”
Sumagot si Rafael bago pa ako makapagsalita.
“Kung simpleng injury mo hindi niya kayang intindihin, baka hindi talaga kami dapat magpakasal.”
Tahimik akong tumingin sa kanya.
“Tama ka.”
Hindi niya napansin ang ibig kong sabihin.
Nang ihatid niya si Bianca sa guest room, binuksan ko ang laptop ko.
Tatlong araw nang naghihintay ng sagot ang email mula kay Professor Ramon Castillo.
Isa siyang conservation architect na namumuno sa isang heritage restoration project sa Vigan, Ilocos Sur.
Ilang buwan niya akong kinukumbinsi sumali.
Lagi akong tumatanggi dahil ayaw ni Rafael na malayo ako.
Nag-type ako.
Sir Ramon, available pa po ba ang position?
Makalipas ang ilang minuto:
Yes. We leave in three days. Kaya mo?
Sa guest room, narinig ko si Rafael.
“Huwag kang matakot, Bianca. Nandito lang ako sa labas.”
Tumingin ako sa screen.
At sumagot.
Kaya ko po.
Limang taon akong naghintay para piliin ako ng isang lalaki.
Tatlong araw lang pala ang kailangan ko para piliin ang sarili ko.
Kinabukasan, naghahanda si Rafael sa harap ng salamin.
Iniabot niya sa akin ang necktie niya.
“Itali mo.”
Dati, hindi niya na kailangang magsalita.
Ako na mismo ang lumalapit.
Pero ngayon, isinara ko ang folder ng documents ko.
“Ikaw na.”
Lumingon siya.
“Mara, hanggang ngayon ba galit ka pa rin?”
“Hindi ka marunong?”
Napatawa siya nang malamig.
“Ang sungit mo na.”
Bumukas ang guest room.
Lumabas si Bianca, nakabenda ang bukung-bukong.
“Raf, masakit pa rin.”
Agad niyang binitawan ang necktie.
“Dadalin kita sa clinic.”
Napatingin si Bianca sa akin.
“Pero civil wedding ninyo ngayon.”
Sagot ni Rafael:
“Hindi naman tatakbo ang city hall. Mas importante ngayon ang paa mo.”
Bago sila umalis, sinabi niya sa akin:
“Mauna ka na. Maghintay ka sa city hall.”
Tumango ako.
“Sige.”
Pero hindi ako pumunta roon.
Pumunta ako sa bridal boutique sa Makati.
Ngumiti ang staff nang makita ako.
“Ms. Villanueva! Ready na po ang alterations. Sabi ni Mr. de Leon, sundin daw natin ang fitting ni Ms. Sarmiento.”
Napatingin ako sa kanya.
“Fitting ni Bianca?”
Namula ang babae.
“Akala ko po alam ninyo.”
Ipinakita niya sa akin ang tablet.
Ang simpleng satin gown na pinili ko ay binago.
Masikip na mermaid cut.
Mababa ang likod.
May maliliit na silver butterflies sa palda.
Silver butterfly ang profile photo ni Bianca.
Sa alteration notes, malinaw ang nakasulat:
Waist and silhouette adjusted based on Ms. Bianca Sarmiento’s fitting. Approved by Mr. Rafael de Leon.
Doon dumating si Rafael.
Nakita niya ang screen.
“Mara—”
“Pinagsuot mo sa kanya ang wedding dress ko?”
“Katawan lang niya ang ginamit na reference.”
“Wedding dress ko.”
Nainis siya.
“Napakaliit na bagay.”
Lumapit si Bianca.
“Sorry. Akala ko nakakatulong ako.”
Tumingin sa akin si Rafael.
“Hindi pa nga nagsasalita si Bianca, hinuhusgahan mo na. Bakit ang sama ng isip mo?”
Ibinalik ko ang tablet.
“Hindi ko na kukunin ang gown.”
“Ano na naman ang drama mo?”
“Pagod lang ako.”
“Fine. Reschedule natin ang civil wedding.”
Tumango ako.
“Okay.”
Hindi niya alam na wala nang ire-reschedule.
Kinagabihan, may family dinner sa bahay ng mga de Leon sa Forbes Park.
Pagdating ko, katabi na ni Doña Elena si Bianca.
Hawak-hawak pa nito ang kamay niya.
“Kawawa ka naman,” sabi niya. “Buti na lang nandiyan si Rafael.”
Ngumiti si Bianca.
“Siya nga po nagmasa ng paa ko kagabi.”
Tumawa si Doña Elena.
“Naku, itong anak ko napakalamig niyan. Kapag nag-aalaga ng babae, ibig sabihin espesyal.”
Pagkatapos lang niya ako napansin.
“Mara. Umupo ka roon.”
Itinuro niya ang pinakadulong upuan malapit sa air conditioner.
Alam ni Rafael na mabilis akong ginawin.
Hindi siya nagsalita.
Habang kumakain, biglang nagtanong ang ina niya.
“By the way, hindi ba dapat kaninang umaga ang civil wedding ninyo?”
Ngumiti si Bianca nang inosente.
“Naku, Tita Elena, kasalanan ko yata. Sinamahan ako ni Raf sa clinic.”
Napatingin sa akin si Rafael.
“Mara, sabihin mo na lang kung kailan ka libre para magpa-reschedule.”
Ibinaba ko ang kutsara.
Tahimik ang buong mesa.
Tiningnan ko muna si Bianca.
Pagkatapos si Rafael.
At sinabi ko:
“Hindi na kailangan.”
Kumunot ang noo niya.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Huminga ako nang malalim.
“Hindi tayo na-late kaninang umaga, Rafael.”
“Kinansela ko ang kasal.”
PARTE2
Sandaling walang nagsalita.
Maging ang tunog ng kubyertos sa mahabang dining table ay tuluyang nawala.
Si Rafael ang unang natauhan.
“Ano?”
“Kinansela ko kahapon.”
“Bakit?”
Napatawa ako nang mahina.
Hindi dahil nakakatawa.
Dahil iyon pala ang tanong niya.
Bakit.
“Dahil ayoko nang magpakasal sa ’yo.”
Biglang namutla si Doña Elena.
“Mara, huwag kang gumawa ng eksena sa harap ng pamilya.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi po ako gumagawa ng eksena. Sinasabi ko lang po ang desisyon ko.”
Napaatras si Bianca.
“Mara, kung dahil sa akin—”
“Hindi lang dahil sa ’yo.”
Napatigil siya.
Tumingin ako kay Rafael.
“Dahil sa limang taon.”
“Anong limang taon?”
“Limang taon na kapag ako ang may kailangan, reklamador ako. Kapag si Bianca, emergency.”
“Mara—”
“Noong may sumusunod sa akin sa Ortigas, sinabi mong tumawag ako ng pulis. Noong napilayan ako, sinabi mong problema na naman ako.”
Ipinakita ko ang basag kong cellphone.
“Pero alas-onse ng gabi, kapag siya ang tumawag, kaya mong magmaneho hanggang BGC para sunduin siya.”
Tumaas ang boses ni Rafael.
“Kaibigan ko siya mula pagkabata!”
“Exactly.”
Mahinahon kong sagot.
“Kaya hindi ko na hinihinging piliin mo ako laban sa kanya.”
“Umalis ka lang sa tabi ko.”
Nanlaki ang mata niya.
“Mara.”
“Pagod na akong makipagkompetensya sa isang kompetisyong lagi mong sinasabing wala.”
Hindi siya agad nakasagot.
Si Doña Elena naman ang sumingit.
“Napakasensitibo mo. Si Bianca ay parang kapatid ni Rafael.”
Napalingon ako sa kanya.
“Kung ganoon po, bakit siya ang nagsuot ng wedding gown ko?”
Napabaling sa amin ang lahat.
Nawala ang ngiti ni Doña Elena.
“Anong wedding gown?”
Hindi sumagot si Rafael.
Kaya inilabas ko ang litrato ng alteration notes.
Iniabot ko kay Doña Elena ang phone.
Binasa niya iyon.
Tumaas ang kilay niya.
“Rafael?”
“Ma, reference lang.”
“Bakit siya?”
“Pareho sila halos ng built.”
Sa unang pagkakataon, si Bianca mismo ang nataranta.
“Raf, sinabi mong okay kay Mara.”
Tahimik.
Doon ko nakita ang mukha ni Bianca.
Hindi pala lahat ng nangyari ay alam niyang ginagawa nang walang pahintulot ko.
May mga sandaling sinadya niyang mang-asar.
Pero may mga bagay ding pinaniwala ni Rafael sa kanyang okay lang.
Natawa ako.
Nakakapagod pala kapag sa huli, hindi mo na kailangang hulihin ang sinungaling.
Siya na mismo ang nagkakabuhol.
Tumayo ako.
“Salamat po sa dinner.”
Hinawakan ni Rafael ang braso ko.
“Hindi pa tayo tapos mag-usap.”
Tumingin ako sa kamay niya.
Binitiwan niya ako.
“Mara, umuwi tayo.”
“Hindi.”
“Stop acting like this.”
Napatingin ako sa kanya.
“Alam mo kung ano ang pinakanakakatawa?”
“Ano?”
“Hanggang ngayon, iniisip mong nagpapapansin lang ako.”
Hindi siya nakasagot.
“Akala mo lahat ng sama ng loob ko ay paraan lang para habulin mo ako.”
Umiling ako.
“Hindi na.”
Kinabukasan, nag-impake ako.
Hindi marami.
Damit.
Laptop.
Mga libro.
Sketches.
At ilang lumang architectural drawings na halos dalawang taon ko nang hindi binubuksan.
Dati, pangarap kong magtrabaho sa heritage conservation.
Nang makakuha ako ng scholarship para sa isang six-month program sa Japan, si Rafael ang unang nagsabi:
“Anim na buwan? Ano’ng mangyayari sa atin?”
Hindi ako tumuloy.
Nang may offer sa Cebu, sinabi niyang:
“Hindi ba sapat ang career mo rito?”
Hindi ako tumuloy.
Nang imbitahan ako ni Sir Ramon sa Vigan project, hindi na ako sumagot.
Sa bawat pagkakataon, pinili ko ang relasyon namin.
Nakakatawang ngayon ko lang na-realize:
Hindi naman niya ako kailanman hiniling na manatili dahil hindi niya kayang mawala ako.
Gusto lang niyang manatili ako dahil convenient akong nandoon.
Bandang tanghali, umuwi si Rafael.
Nakita niya ang maleta sa sala.
“Ano ’yan?”
“Mga gamit ko.”
“Alam kong mga gamit mo. Saan ka pupunta?”
“Vigan.”
“Ano?”
“May heritage restoration project.”
“Gaano katagal?”
“Initially six months.”
Napatingin siya sa maleta.
Pagkatapos sa akin.
“Tinanggap mo nang hindi ako kinokonsulta?”
Napangiti ako.
“Hindi na kita fiancé.”
Napatigil siya.
“Hindi porke kinansela mo ang appointment, tapos na tayo.”
“Inalis ko rin ang reservation sa wedding venue.”
“Mara.”
“Tinawagan ko na rin ang coordinator.”
Tumigas ang panga niya.
“Ginagawa mo talaga ito dahil kay Bianca?”
“Huwag mo siyang gawing dahilan para hindi mo harapin ang problema.”
“Wala akong relasyon kay Bianca!”
“Hindi kita inakusahan na natutulog kasama siya.”
Tumahimik siya.
“Mas simple ang problema natin.”
Lumapit ako.
“Kapag ako ang nasasaktan, naiirita ka.”
“Kapag siya ang nasasaktan, nag-aalala ka.”
“Kapag humihingi ako ng tulong, pabigat ako.”
“Kapag siya, kailangan ka niya.”
“Kapag may gusto ako, komplikado.”
“Kapag may gusto siya, pinapadali mo.”
Napalunok siya.
“Hindi ko napansin.”
“Alam ko.”
Iyon ang pinakaunang pagkakataong nasaktan talaga ang mukha niya.
Kasi minsan, mas masakit marinig na hindi ka sinadyang saktan.
Ibig sabihin, ni hindi ka naging sapat na mahalaga para mapansin.
Umupo siya.
“Mara… five years.”
“Exactly.”
“Ganun lang?”
“Hindi ‘ganun lang.’”
Umupo rin ako sa kabilang dulo ng sofa.
“Limang taon akong unti-unting nauubos.”
“Hindi ko lang sinabi.”
“Akala ko maturity ang pananahimik.”
“Akala ko kapag mas understanding ako, mas mamahalin mo ako.”
“Akala ko normal lang na ako lagi ang nag-aadjust.”
Huminga ako.
“Hindi pala.”
Kinapa niya ang bulsa niya.
Inilabas ang phone.
Sa harap ko, pinalitan niya ang contact name ko.
MULA SA:
Sakit ng Ulo
GINAWANG:
Mara
Pagkatapos ay binuksan niya ang pangalan ni Bianca.
Tinanggal ang “Prinsesa Ko.”
“Mara, tingnan mo. Wala lang iyon. Mga pangalan lang.”
Napatingin ako sa kanya.
“At iyan ang problema.”
Hindi siya nakaimik.
“Akala mo pangalan lang.”
“Akala mo gown lang.”
“Akala mo isang gabi lang.”
“Akala mo isang tawag lang.”
“Pero relasyon natin ang nabuo sa libo-libong ‘lang.’”
Doon siya tuluyang natahimik.
Umalis ako papuntang Vigan kinabukasan.
Hindi siya pumunta sa terminal.
Akala ko siguro galit siya.
Pero makalipas ang dalawang oras, may message.
Rafael: Nasa labas ako ng condo kagabi hanggang 4 AM. Hindi ko alam kung dapat kitang pigilan.
Hindi ako sumagot.
Sumunod ang isa pa.
Rafael: Ingat ka.
Iyon ang unang pagkakataong hindi niya sinubukang sabihin kung ano ang dapat kong gawin.
Sa Vigan, mahirap ang unang buwan.
Mainit sa araw.
Mahaba ang oras sa site.
Luma at maselan ang mga bahay na ginagawa namin.
Minsan kailangan naming maghapon sa pag-aaral ng lumang kahoy, pintura, bato at dokumento para lang malaman kung paano ibabalik ang isang bahagi nang hindi sinisira ang kasaysayan nito.
Pero sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, pagod ako dahil may ginagawa akong mahal ko.
Hindi dahil sinusubukan kong maging sapat para sa isang tao.
Paminsan-minsan, nagme-message si Rafael.
Hindi ako binobomba ng tawag.
Hindi rin siya humihingi ng second chance.
Minsan:
May nakita akong article tungkol sa project ninyo. Ang galing mo.
Minsan:
Sorry ulit. Hindi mo kailangang sumagot.
Minsan walang message nang ilang linggo.
Si Bianca rin ay nagpadala ng mensahe pagkaraan ng dalawang buwan.
Mara, gusto ko lang sabihin na lumayo na ako kay Rafael. Hindi dahil sinabi niyang gawin ko. Narealize kong nasanay din akong tawagin siya sa tuwing may problema ako. May mga pagkakataong alam kong nagseselos ka at sinadya kong ipakita na mas mabilis siyang lumapit sa akin. Mali iyon. Sorry.
Matagal ko iyong tinitigan.
Pagkatapos ay sumagot ako.
Salamat sa pag-amin. Sana pareho tayong matutong huwag gawing validation ang atensyon ng ibang tao.
Hindi na kami nag-usap ulit.
Anim na buwan matapos akong umalis, nagkaroon ng exhibition sa National Museum tungkol sa conservation work namin.
May presentation ako sa Manila.
Pagkatapos ng talk, nakita ko si Rafael sa pinakadulong bahagi ng hall.
Mag-isa.
Hindi siya agad lumapit.
Hinintay niyang matapos ang lahat.
Pagkatapos ay lumapit siya nang dahan-dahan.
“Congratulations.”
“Thank you.”
Iba na ang itsura niya.
Mas payat.
Mas tahimik.
Wala iyong dating kumpiyansang para bang alam niyang sa dulo, ako rin ang lalapit.
“Mara, hindi ako pupunta rito para manggulo.”
Tumango ako.
“Okay.”
“May gusto lang akong sabihin.”
Tumingin siya sa display sa likod ko—isang lumang bintanang na-restore ng team namin.
“Dati iniisip ko, basta hindi ako nag-cheat, mabuting partner na ako.”
Hindi ako nagsalita.
“Hindi ko naintindihan na puwede palang maging tapat ang isang tao pero emotionally cruel pa rin.”
Napatingin ako sa kanya.
Nagpatuloy siya.
“Ginawa kitang default.”
“Akala ko lagi kang nandiyan.”
“Kaya ikaw ang taong pinakamadali kong bale-walain.”
Huminga siya.
“Walang excuse.”
Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, hindi niya sinundan ng “pero.”
Walang dahilan.
Walang depensa.
Walang pagsisi sa akin.
“Sorry,” sabi niya.
“Hindi dahil gusto kitang bumalik.”
“Sorry dahil matagal bago ko nakita kung ano ang ginawa ko sa ’yo.”
Naramdaman kong may kung anong lumuwag sa dibdib ko.
Hindi pagmamahal.
Hindi pagnanais bumalik.
Closure.
“Pinapatawad kita,” sabi ko.
Namasa ang mga mata niya.
“Talaga?”
“Oo.”
Bahagya siyang ngumiti.
“May chance ba tayo balang araw?”
Tiningnan ko siya.
Noong dati, iyon ang tanong na pinapangarap kong marinig.
Pero ngayon, wala na itong kapangyarihan sa akin.
“Rafael…”
“Pinapatawad kita para hindi ko na kailangang dalhin ang galit.”
“Hindi para bumalik ako sa lugar kung saan ko iyon nakuha.”
Matagal siyang tahimik.
Pagkatapos ay tumango.
“Naiintindihan ko.”
At sa wakas, naniwala akong naiintindihan niya.
Nang gabing iyon, naglakad ako palabas ng museum nang mag-isa.
Pero hindi ako malungkot.
May email akong hinihintay mula sa isang cultural foundation sa Kyoto.
May bagong project si Sir Ramon sa Bohol.
At sa Vigan, may maliit akong apartment na amoy kahoy at kape tuwing umaga.
Dati, akala ko ang pinakamalaking trahedya sa buhay ko ay ang hindi matuloy na kasal.
Ngayon alam ko na:
Ang totoong trahedya sana ay kung natuloy iyon.
Kung hindi ko nakita ang dalawang salitang “Sakit ng Ulo.”
Kung nagpatuloy akong kumbinsihin ang sarili kong sapat na ang pagmamahal na palagi kong kailangang hingin.
Minsan, hindi naman kailangang lokohin ka ng isang tao para malaman mong hindi ka niya pinapahalagahan.
Minsan makikita mo iyon sa maliliit na bagay.
Sa kung sino ang una niyang tinatakbuhan.
Sa kung kaninong takot ang sineseryoso niya.
Sa kung kaninong luha ang nagpapalambot sa boses niya.
At sa kung kaninong sakit ang tinatawag niyang abala.
Mensahe
Huwag mong hintaying maging “madali kang mahalin” bago mo paniwalaang karapat-dapat kang mahalin nang maayos. Ang tamang relasyon ay hindi dapat nagpaparamdam sa iyo na pabigat ka tuwing kailangan mo ng lambing, proteksiyon o pag-unawa.
Minsan, ang pinakamatapang na desisyon ay hindi ang manatili at magtiis.
Kundi ang tahimik na piliin ang sarili mo—at umalis bago tuluyang mawala kung sino ka.
