Akala ng Roommate Ko Ay Maaari Niyang Gamitin ang Lahat ng Pag-aari ng Ate Ko—Hanggang Ipinang-Donate Niya ang ₱500,000 na Hindi Naman Kanya

Akala ng Roommate Ko Ay Maaari Niyang Gamitin ang Lahat ng Pag-aari ng Ate Ko—Hanggang Ipinang-Donate Niya ang ₱500,000 na Hindi Naman Kanya

Akala ng lahat sa dorm namin, wala akong respeto sa personal boundaries.

Hindi kasi ako nagpapaalam kapag ginagamit ko ang mga gamit ni Celeste Villanueva—damit, hair dryer, pabango, minsan pati bag.

Kaya nang gayahin ako ng roommate naming si Bianca, wala akong sinabi.

Hanggang sa araw na sinubukan niyang mag-donate ng ₱500,000 gamit ang card ni Celeste.

At doon niya nalaman kung bakit ako lang ang may karapatang maging ganoon kakapal ang mukha.

First year namin sa isang private university sa Quezon City nang mapunta kami sa iisang four-person dorm room.

Ako si Mara de la Cruz.

At ang babaeng nasa upper bunk sa tapat ko ay si Celeste Villanueva.

Magkaiba ang apelyido namin dahil apelyido ni Papa ang gamit niya, habang apelyido ni Mama naman ang gamit ko.

Lumaki rin kaming tinatawag ang isa’t isa sa buong pangalan kapag nag-aasaran.

Kaya walang nakaisip na magkapatid kami.

Lalong-lalo na si Bianca Santos.

Noong una niyang makita akong kumuha ng hair dryer sa drawer ni Celeste, napakunot agad ang noo niya.

“Mara, kay Celeste yata ‘yan.”

Habang nagpapatuyo ako ng buhok, sumagot lang ako.

“Alam ko.”

“Hindi ka muna magpapaalam?”

Napalingon ako kay Celeste.

Nakahiga siya, naka-earphones at nanonood ng series sa tablet.

“Celeste Villanueva, gagamitin ko hair dryer mo.”

Hindi man lang siya tumingin.

“Gamitin mo. Bakit ka pa nagtatanong?”

Tumingin ako kay Bianca at nagkibit-balikat.

Kinabukasan, sinuot ko naman ang gray hoodie ni Celeste papunta sa 8 a.m. class.

Hinarang ako ni Bianca sa pinto.

“Suot ni Celeste ‘yan kahapon.”

“Yep.”

“Paano kung kailangan niya?”

“Malamig sa classroom.”

Napabuntong-hininga siya.

“Mara, kailangan may boundaries kahit magkakaibigan.”

Tumango ako.

“Tama ka.”

At dumaan ako sa tabi niya.

Kinagabihan, habang nag-aayos ako ng gamit, narinig kong kinakausap niya ang dalawang iba pa naming roommates.

“Hindi naman sa nanghuhusga ako,” sabi niya.

“Pero may mga taong kapag palagi mong pinagbibigyan, iniisip nilang lahat ng gamit mo ay kanila rin.”

Sinadya niyang lakasan ang boses.

Tumingin siya kay Celeste.

“Hindi ka ba naiinis? Lagi niyang ginagamit gamit mo.”

Naglagay si Celeste ng facial mask bago sumagot.

“Bakit ako maiinis?”

“Hindi siya nagpapaalam.”

“Si Mara?”

“Oo.”

Tumahimik sandali si Celeste.

Pagkatapos ay humiga ulit.

“Hayaan mo siya.”

Parang nabigo si Bianca sa sagot.

“Ang bait mo naman.”

“Tamad lang akong makipagtalo.”

Hindi alam ni Bianca na may malaking diperensya ang pagiging tamad sa pakikipagtalo at ang pagiging walang limitasyon.

At hindi rin niya alam na matagal nang malinaw sa aming magkapatid kung alin ang maaaring galawin at alin ang hindi.

Pagkatapos ng university orientation month, unang humiram si Bianca.

“Celeste, may interview ako bukas sa student council. Puwede bang makahiram ng lipstick?”

“Nasa second drawer.”

“Alin?”

“Kahit ano.”

Tatlong lipstick ang kinuha niya.

Pagbalik niya kinabukasan, maayos naman niyang ibinalik.

Pero napansin kong bago siya umupo, tumingin muna siya sa akin.

Parang may bagong natuklasan.

Madaling hiraman si Celeste.

Mula noon, dumalas iyon.

“Celeste, puwede perfume mo?”

“Go.”

“Celeste, pahiram ng chain bag?”

“Sige.”

“Celeste, bagay yata scarf mo sa outfit ko.”

“Kunin mo.”

Minsan sinabi ko kay Bianca:

“Ibalik mo lang sa tamang lugar.”

Ngumiti siya.

“Coming from you? Ikaw nga pinaka-walang boundaries dito.”

Hindi ako sumagot.

Hindi naman kasi niya maiintindihan.

Si Celeste ay ate ko.

Kapag ginagamit ko gamit niya, ginagamit din niya gamit ko nang walang paalam.

Noong nakaraang buwan, dinala niya ang bago kong wireless earbuds sa gym at ibinalik na basang-basa sa pawis.

Hinabol ko siya sa bahay nang halos kalahating oras.

Normal iyon sa amin.

Problema naming magkapatid iyon.

Pero para kay Bianca, iisa lang ang nakikita niya:

Ginagamit ko ang mamahaling gamit ni Celeste at walang nangyayari.

Kaya naisip niyang maaari rin siyang ganoon.

Isang gabi noong October, nakita kong lumabas si Bianca sa bathroom na suot ang dark green dress ni Celeste.

Napatigil ako.

Custom-made iyon para sa debut dinner ni Celeste noong nakaraang taon.

“Tinatanong mo ba si Celeste bago mo sinuot ‘yan?”

Abala siya sa pag-aayos ng buhok.

“Sinabi naman niya dati na puwede akong gumamit ng gamit niya.”

“’Yang dress mismo?”

Bigla siyang nainis.

“Mara, hindi ba sobra ka nang pakialamera?”

“Baka masira mo.”

“Bababayaran ko.”

Napatingin ako sa maliit na designer bag sa tabi ng paa niya.

Kay Celeste rin.

“’Yang bag?”

Umikot ang mata niya.

“Hindi naman siguro madamot si Celeste.”

May kakaiba sa paraan ng pagkakasabi niya.

Parang hindi na siya nanghihiram.

Parang karapatan na niya.

Nang gabing iyon, nag-post siya ng siyam na litrato.

Fine-dining restaurant.

Wine glass.

Designer perfume.

Close-up ng handmade embroidery ng dress.

At dalawang litrato ng bag.

Caption niya:

“Simple night. Huwag seryosohin masyado ang outfit.”

Puno agad ng comments.

“Rich girl!”

“Bianca, ampunin mo naman ako.”

“Hindi ba limited edition ‘yang bag?”

Sumagot siya:

“Normal stuff lang sa bahay.”

Sa isa pang comment:

“Gift lang ng family.”

At sa isa pa:

“Hindi naman mahal kung gusto mo talaga.”

Pinakita ko kay Celeste ang screen.

Tiningnan niya nang dalawang segundo.

“Hindi naman nadumihan ang dress?”

Napanganga ako.

“’Yun talaga concern mo?”

“Ano pa?”

“Sinasabi niyang galing sa pamilya niya.”

Nagpatuloy si Celeste sa pagpapatuyo ng buhok.

“Hayaan mo.”

“Isang araw, wala ka nang gamit.”

Tumingin siya sa pajama ko.

“Hubarin mo muna pajamas ko bago ka mag-lecture.”

Napatingin ako sa sarili ko.

Oo nga.

Sa kanya rin iyon.

Hindi ako nakasagot.

Pero makalipas ang dalawang linggo, sumobra na si Bianca.

May hinahanap si Celeste sa ilalim ng study table niya.

“Nasaan ‘yung blue box dito?”

Nanigas ang buong dorm.

Si Bianca ang unang nagsalita.

“Ah… kinuha ko.”

“Ano?”

“’Yung tea set.”

Napababa ko ang librong hawak ko.

“Ano’ng ginawa mo roon?”

“Regalo ko sa publicity head namin.”

Dahan-dahang tumingin si Celeste sa kanya.

“Sino’ng nagsabi sa iyong puwede mong kunin?”

Napakamot si Bianca sa braso.

“Hindi ba sinabi mo dati na puwede kong gamitin ang gamit sa ilalim ng table?”

“Ang sinabi ko, puwede mong kunin ang snacks sa paper bag.”

Namula ang mukha ni Bianca.

“Akala ko kasama iyon.”

“Hindi.”

“Eh… ibabayad ko na lang.”

“Hindi mabibili ulit iyon,” sabi ni Celeste.

“Commissioned gift iyon para sa birthday ng tita namin.”

Natahimik si Bianca.

Pagkatapos ay lumambot ang boses niya.

“Naibigay ko na kasi. Nakakahiya namang bawiin.”

Hindi nagsalita si Celeste.

Sa halip, kumuha siya ng maliit na notebook.

Sinulat niya ang pangalan ng tea set at halaga.

“Ano ‘yan?” tanong ni Bianca.

“Listahan.”

“Listahan ng ano?”

“Mga bagay na kinuha mo nang hindi malinaw ang permiso.”

Napatawa si Bianca, pero halatang pilit.

“Grabe. Para namang magnanakaw ako.”

Walang sumagot.

Tatlong araw ang lumipas.

Nagkaroon ng university-wide donation drive para sa mga estudyanteng naapektuhan ng sunog sa isang residential area sa Quezon City.

May donation booths sa gymnasium.

Cash.

Online transfer.

Card.

Nandoon kami dahil required ang student organizations na magpadala ng representatives.

Si Bianca ay nakaayos nang husto.

Bago magsimula ang program, narinig kong sinabi niya sa dalawang org mates niya:

“Personal donation ko na rin. Para makatulong.”

“Naku, magkano?”

Ngumiti siya.

“Hindi naman kailangang sabihin.”

Pero nang nasa harap na siya ng registration desk, sapat ang lakas ng boses niya para marinig ng lahat.

“Ma’am, personal donation po.”

“Magkano?”

“Five hundred thousand.”

Napatigil pati adviser.

“₱500,000?”

Tumango si Bianca na para bang normal lang.

May mga napalingon.

May nagbulungan.

“Grabe.”

“Mayaman talaga.”

Ngumiti siya nang mahinhin.

Pagkatapos ay inilabas niya ang isang matte-black bank card.

Isang tingin lang, nakilala ko na.

Tumayo ako.

Lumapit bago pa mailapat ng staff ang card sa terminal.

At hinawakan ko mismo ang POS machine.

“Sandali.”

Napakunot-noo si Bianca.

“Anong problema mo?”

“Hindi sa iyo ang card na ‘yan.”

Biglang natahimik ang mesa.

Namula agad ang mga mata niya.

“Mara, sobra ka na.”

“Binalaan lang kita.”

“Dati kinukuha mo lang ang gamit ni Celeste nang walang paalam. Wala akong sinasabi.”

Humigpit ang hawak niya sa card.

“Ngayon sarili kong pera ang ginagamit ko para tumulong, pipigilan mo pa ako?”

May ilang estudyanteng tumingin sa akin na parang ako ang kontrabida.

“Hayaan mo na siya.”

“Donation naman.”

“Bakit nakikialam?”

Huminga ako nang malalim.

Bago pa ako makapagsalita, tumayo si Celeste mula sa upuan sa likod.

Lumapit siya sa donation desk.

Tumingin ang adviser sa card.

Pagkatapos kay Bianca.

Pagkatapos kay Celeste.

“Celeste… kilala mo ba ang card na ito?”

Tumango ang ate ko.

“Akin po.”

Nawala ang ngiti ni Bianca.

At saka idinagdag ni Celeste, malamig ang boses:

“Pero mas gusto kong itanong kung paano niya nakuha ang card mula sa wallet ko.”

PARTE2

Parang may pumindot ng mute button sa buong gymnasium.

Nakatayo lang si Bianca, hawak ang card ni Celeste, habang unti-unting namumutla.

“Hindi…”

Napatingin siya sa akin.

Pagkatapos kay Celeste.

“Hindi ba sinabi mong puwede akong gumamit ng gamit mo?”

Tumawa ako sa gulat.

“Pati bank card?”

“Hindi ko naman ninakaw!”

Mas lumakas ang boses niya.

“Nakita ko lang sa drawer. Akala ko extra card.”

“Ano’ng klaseng tao,” mahinahong tanong ni Celeste, “ang nakakakita ng bank card sa drawer ng ibang tao at iniisip na puwedeng gamitin?”

Hindi makasagot si Bianca.

Lumapit ang faculty adviser.

“Miss Santos, kailangan naming malaman kung may authorization kang gamitin ang card.”

“Meron po—”

“Wala,” putol ni Celeste.

Diretso.

Walang sigaw.

Walang drama.

Mas nakakatakot dahil kalmado siya.

“Kailan mo kinuha?”

Hindi makatingin si Bianca.

“Kanina lang.”

“Mula saan?”

“Sa… wallet mo.”

“Binuksan mo wallet ko?”

Wala nang nakapagsalita sa paligid.

Narinig ko pa ang mahinang tunog ng air-conditioning.

Umupo si Bianca.

“Akala ko hindi mo papansinin.”

Doon nagbago ang mukha ni Celeste.

Hindi galit.

Mas parang nabigo.

“Iyon pala ang tingin mo sa kabaitan ko.”

Agad na bumaling si Bianca sa akin.

“Pero siya!”

Itinuro niya ako.

“Si Mara, ginagawa rin naman niya! Kinukuha niya lahat ng gamit mo nang walang paalam!”

Tumango ako.

“Tama.”

Napatigil siya.

Hindi yata iyon ang sagot na inaasahan niya.

Lumapit si Celeste at tumabi sa akin.

“Ginagawa niya.”

Pagkatapos ay tumingin siya sa adviser at sa mga estudyanteng nakikinig.

“Dahil kapatid ko siya.”

Nanlaki ang mata ni Bianca.

“Ano?”

Ako na ang sumagot.

“Magkapatid kami.”

May narinig akong bulong mula sa likuran.

“Ha?”

“Pero magkaiba apelyido nila.”

Si Celeste ang nagpaliwanag.

“Apelyido ni Papa ang gamit ko. Apelyido ni Mama ang gamit niya.”

Napatingin si Bianca sa aming dalawa na para bang unang beses niya kaming nakikita.

“Hindi ninyo sinabi.”

Napataas ang kilay ko.

“Hindi mo rin naman tinanong.”

“Pero—”

“At kahit hindi kami magkapatid,” dagdag ni Celeste, “hindi ibig sabihin na dahil minsan kitang pinahiram ng lipstick ay puwede mo nang buksan ang wallet ko.”

Hindi iyon masagot ni Bianca.

Binalikan ni Celeste ang adviser.

“Ma’am, please cancel the transaction.”

Tumango ang adviser.

“Of course.”

Kinuha ni Celeste ang card.

Akala ko tapos na.

Hindi pa pala.

Binuksan niya ang banking app niya.

Ilang segundo siyang nakatitig sa screen.

Pagkatapos ay napakunot ang noo niya.

“Mara.”

Lumapit ako.

Pinakita niya ang transaction history.

May tatlong charges mula sa nakaraang dalawang linggo.

Isang restaurant sa BGC.

Isang department store sa Makati.

At isang cosmetics shop.

Kabuuan: mahigit ₱47,000.

Biglang nanlamig ang kamay ko.

“Bianca.”

Hindi na ako sumigaw.

Mas nakakatakot yata kapag sobrang hina ng boses.

“Ano ‘to?”

Tiningnan niya ang screen.

At doon tuluyang nawala ang kulay ng mukha niya.

“Babayaran ko.”

Hindi agad gumalaw si Celeste.

“Tinatanong kita kung ginamit mo ang card ko.”

“Babayaran ko nga!”

“Hindi iyon ang tanong.”

Napahawak si Bianca sa gilid ng mesa.

“May mga event kasi.”

“Event?”

“Student council dinners. Meetings. May expectations.”

“Anong kinalaman ko roon?”

“Hindi mo naman ginagamit!”

Nagulat ako sa sagot niya.

Pati adviser ay napatingin.

Parang nabasag sa loob ni Bianca ang huling piraso ng hiya.

“Ang dami mong gamit!” tuloy niya.

“Mga bag, damit, perfume, gadgets. Minsan nga nakatambak lang! Si Mara nakakakuha kahit kailan!”

Napangiti si Celeste.

Pero hindi magandang ngiti.

“Kaya naisip mong sayang kung hindi mo pakikinabangan?”

Tumulo ang luha ni Bianca.

“Hindi gano’n.”

“Gano’n mismo.”

“Hindi mo naiintindihan.”

“Naiintindihan ko.”

Nagsimulang mag-scroll si Celeste sa phone niya.

“Akala mo dahil hindi ako nagsasalita, hindi ko napapansin.”

Inilapag niya ang phone sa mesa.

Nandoon ang screenshots ng social media posts ni Bianca.

Ang green dress.

Ang bag.

Ang perfume.

Pati ang tea set.

Pero hindi iyon ang pinakamalala.

May screenshot mula sa isang private org group chat na ipinadala pala kay Celeste ng isang kakilala.

Nakasulat doon:

“May connections naman family namin. If kailangan ng sponsor, sabihin ninyo lang.”

Sa ibaba, may litrato ng dining room sa condo ng pamilya namin.

Doon siya kumuha ng larawan noong minsang isinama ko siya para kumuha ng project materials.

Caption niya:

“Home for the weekend.”

Napahawak ako sa noo.

“Pati bahay namin?”

Hindi makatingin si Bianca.

Sabi ni Celeste:

“Tatlong buwan kitang pinabayaan.”

“Hindi dahil hindi ko napapansin.”

“Kundi dahil gusto kong malaman kung hanggang saan mo dadalhin ang sarili mo.”

Dahan-dahang tumayo si Bianca.

“Sinadya mong hulihin ako?”

“Hindi.”

Umiling si Celeste.

“Binigyan kita ng sapat na pagkakataong huminto.”

Nanahimik siya sandali.

“Hindi ka huminto.”

Nagsimula nang lumapit ang student affairs coordinator matapos tawagin ng adviser.

Hindi gumawa ng eksena si Celeste.

Hindi rin niya pinahiya nang higit sa kinakailangan.

Pero malinaw ang sinabi niya:

Gusto niyang i-document ang unauthorized card use.

Gusto niyang maibalik ang mga gamit na kinuha nang walang pahintulot.

At gusto niyang bayaran ni Bianca ang mga transaksyon.

Nang marinig ni Bianca iyon, tuluyan siyang umiyak.

“Masisira record ko.”

Napatingin ako sa kanya.

“Pero noong ginagamit mo pera ng iba, hindi mo naisip iyon?”

“Ayaw ko lang mapahiya.”

“Kanino?”

Hindi siya sumagot.

Alam naming lahat ang sagot.

Sa mga taong pinaniwala niyang mayaman siya.

Sa mga kaklaseng akala ay sa kanya ang mga bag.

Sa org mates na akala ay kaya niyang maglabas ng ₱500,000 nang hindi kumukurap.

Umupo ulit si Bianca.

Mahina niyang sinabi:

“Lumaki akong palaging kinakahiya ‘yung bahay namin.”

Napatingin kaming lahat.

“Nasa scholarship ako rito. ‘Yung iba kong kasama sa org, anak ng businessmen, politicians, doctors.”

Pinunasan niya ang mukha niya.

“Noong una kong isuot gamit ni Celeste, biglang iba trato nila sa akin.”

“Mas nakikinig sila.”

“Mas iniinvite nila ako.”

“Kapag sinasabi kong ordinary student lang ako, parang invisible ako.”

Hindi agad sumagot si Celeste.

Pagkatapos ay hinila niya ang katabing upuan.

Umupo siya sa harap ni Bianca.

“Alam mo kung ano ang pinaka-malungkot?”

Umiling si Bianca.

“Hindi dahil wala kang mamahaling gamit kaya tingin mo sa sarili mo maliit.”

“Kundi dahil nang magkaroon ka ng access sa gamit ng iba, ikaw mismo ang naniwalang kailangan mong magsinungaling para maging mahalaga.”

Napayuko si Bianca.

Tahimik ang lahat.

Hindi na iyon mukhang public humiliation.

Mas mukhang isang taong biglang nakita kung ano ang naging itsura niya habang hinahabol ang approval ng iba.

Pero may mga bagay na kahit naiintindihan mo ang dahilan, hindi nangangahulugang puwede mong palampasin.

Sinabi ng student affairs coordinator na kailangang gumawa ng formal incident report dahil bank card at malaking halaga ang sangkot.

Pinili ni Celeste na huwag magsampa agad ng criminal complaint basta mabayaran nang buo ang unauthorized charges at maibalik ang lahat ng gamit.

May kondisyon din siyang malinaw:

“Kapag may kahit isang transaksyon pang lumitaw na hindi namin alam ngayon, ibang usapan na.”

Umiyak si Bianca habang tumatango.

Sa dorm nang gabing iyon, inilabas niya ang lahat.

Dalawang lipstick.

Isang perfume.

Tatlong scarves.

Isang chain bag.

Isang blazer.

Isang pares ng earrings.

At dalawang bagay na akala namin matagal nang nawawala.

Pati ang custom tea set ay nabawi kinabukasan matapos niyang kausapin ang org officer na pinagbigyan niya.

Pinakamahirap siguro para sa kanya ang mag-post ng correction.

Hindi siya pinilit ni Celeste na sabihin lahat.

Pero si Bianca mismo ang nagsulat:

“Marami sa mga bagay na ipinakita ko online nitong mga nakaraang buwan ay hindi akin. Hiniram o ginamit ko ang ilan nang lampas sa ipinahintulot sa akin. Humihingi ako ng paumanhin sa mga taong niloko ko at higit sa lahat sa taong sinamantala ko ang kabaitan.”

Walang dramatic explanation.

Walang excuses.

Pagkatapos noon, halos isang buwan kaming hindi gaanong nag-usap.

Hindi na siya humihiram kahit ballpen.

Kapag kailangan niyang kunin ang walis sa gilid ng cabinet, nagtatanong pa siya.

“Mara, okay lang gamitin ko?”

Minsan hindi ko napigilang matawa.

“Dorm property ‘yan.”

Namula siya.

“Oo nga.”

Hindi kami biglang naging magkakaibigan.

Hindi rin nabura ang nangyari.

Pero unti-unti, bumalik sa normal ang dorm.

Nag-part-time si Bianca sa isang coffee shop sa Katipunan.

Bawat buwan, nagbabayad siya kay Celeste.

Hindi malaking halaga.

Pero tuloy-tuloy.

Isang gabi, halos limang buwan pagkatapos ng donation incident, nakaupo kami sa dorm habang nag-aaral.

Biglang nagsalita si Bianca.

“Celeste.”

“Hmm?”

“Last payment.”

Inilapag niya ang transfer confirmation sa table.

Tiningnan iyon ni Celeste.

“Okay.”

Iyon lang.

Natawa si Bianca nang mahina.

“Wala man lang congratulations?”

“Congratulations.”

“Ang dry mo talaga.”

“Bayad ka na. Gusto mo certificate?”

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, sabay-sabay kaming tumawa.

Akala ko doon na matatapos.

Pero bago matulog, lumapit sa akin si Bianca.

“Mara.”

“Ano?”

“Sorry rin.”

“Para saan?”

“Dahil hinusgahan kita dati.”

Napangiti ako.

“Medyo deserve ko naman. Mukha talaga akong magnanakaw ng gamit ni Celeste.”

Mula sa upper bunk, may unan na lumipad pababa at tumama sa ulo ko.

“Hindi mukha,” sabi ni Celeste.

“Magnanakaw ka talaga.”

“Hoy!”

Napatawa si Bianca.

At sa simpleng gabing iyon, narealize ko na may mga relasyong hindi na bumabalik sa dati—pero maaari pa ring maging mas maayos kaysa sa dati.

Hindi namin nakalimutan ang ginawa ni Bianca.

Pero hindi rin namin ginawang buong pagkatao niya ang pinakamalaking pagkakamaling nagawa niya.