BINUHUSAN AKO NG ALAK NG ASSISTANT NG BOYFRIEND KO—KINABUKASAN, NALAMAN NIYANG AKO PALA ANG BAGONG BOSS NA MAY HAWAK SA KUMPANYANG AKALA NIYA’Y KANYA
Binuhusan ako ng red wine ng assistant ng boyfriend ko sa harap ng lahat.
Ngumiti siya at sinabing aksidente lang.
Ang boyfriend ko naman, imbes na pagalitan siya, tinawag pa akong “makulit” nang sagutin ko siya.
Kinagabihan, iniwan niya ako para puntahan ang assistant niya.
Hindi niya alam na bago matapos ang susunod na araw, hindi na ako ang babaeng naghihintay sa kanya.
Ako na ang magiging boss niya.
Nagsimula ang lahat sa isang simpleng dinner sa isang private restaurant sa BGC.
Mga kaibigan namin ni Nico Alvarado ang kasama namin. Sampung tao kami sa mesa, karamihan ay mga kaibigan niya noong college at ilang business partners.
Dumating si Nico kasama ang personal assistant niyang si Kyla Mendoza.
Hindi ako nagtanong kung bakit naroon siya.
Matagal ko nang napapansin na mahilig sumama si Kyla sa mga lakad na hindi naman bahagi ng trabaho niya.
At sa tuwing naroon ako, parang may kakaiba siyang pangangailangang ipaalala sa akin kung gaano niya kakilala si Nico.
Alam niya kung anong kape nito.
Anong brand ng polo ang gusto nito.
Kung anong oras ito sumasakit ang ulo kapag kulang sa tulog.
Noong una, pinapalampas ko.
Hindi ako mahilig gumawa ng eksena.
Kaya nang gabing iyon, tahimik lang akong kumain.
Hanggang sa tumayo si Kyla dala ang baso ng red wine.
“Ma’am Elena,” matamis niyang sabi, “cheers po tayo. Thank you kasi hindi kayo nagagalit kahit lagi kong naaagaw ang oras ni Sir Nico.”
May ilang napatingin.
Hindi pa ako nakakasagot nang biglang tumagilid ang kamay niya.
Tumapon ang alak diretso sa cream-colored kong blouse.
Mula balikat hanggang dibdib.
Napasinghap ang mga tao.
Tinakpan ni Kyla ang bibig niya.
“Ay! Sorry po! Grabe, ang clumsy ko talaga. Nakakahiya!”
Pero habang nagsasalita siya, nakatingin siya sa akin.
At malinaw na malinaw ang maliit na ngiti sa mga mata niya.
Kumuha ako ng napkin at marahang pinunasan ang leeg ko.
“Kyla,” sabi ko.
“Opo?”
“Ang galing mong umarte.”
Nawala ang ngiti niya.
“Ano pong ibig ninyong sabihin?”
“Kung gusto mong magpanggap na tanga, siguraduhin mong hindi halatang pinagpraktisan mo.”
Natawa ang buong mesa.
Namula si Kyla.
Si Nico naman ay napailing at hinaplos ang ulo ko.
“Grabe ka talaga, Elena. Ang kulit mo.”
Parang lalo iyong nakasakit kay Kyla.
Biglang namasa ang mga mata niya.
“Sir Nico, hindi ko naman talaga sinasadya. Alam mo namang lagi akong sabaw…”
Hindi ko na kayang panoorin pa.
Tumayo ako.
Napansin ni Nico ang mukha ko kaya agad niyang hinubad ang blazer niya at ipinatong iyon sa balikat ko.
“Guys, mauuna na kami. Nabasa ang damit ni Elena.”
Nagpaalam siya sa lahat.
Hindi niya pinansin si Kyla.
Hanggang sa marinig namin ang umiiyak nitong boses.
“Sir Nico… iiwan n’yo po talaga ako rito?”
Bahagyang huminto si Nico.
Tumingin ako sa kanya.
Pagkaraan ng dalawang segundo, hinawakan niya ang baywang ko.
“Tara na.”
Akala ko sapat na iyon.
Mali pala ako.
Pagdating namin sa condo ko sa Makati, naligo agad ako.
Habang pinatutuyo ni Nico ang buhok ko, paulit-ulit na nanginginig ang cellphone niya.
Isang beses.
Dalawang beses.
Anim na beses.
Hanggang sa napabuntong-hininga siya.
“Elena…”
“Hmm?”
“Kailangan kong bumalik saglit.”
Hindi ako gumalaw.
“Bakit?”
“Tumawag si Paolo. Nasa entrance pa raw si Kyla. Umiiyak. Ayaw umuwi. Nasira na raw mood ng lahat.”
Doon ko naramdaman ang kakaibang katahimikan sa loob ko.
Hindi galit.
Hindi selos.
Pagod.
Kinuha ko ang hair dryer sa kamay niya.
“Nico.”
“Hmm?”
“Maghiwalay na tayo.”
Napatawa siya nang mahina.
“Elena, huwag kang magdrama.”
“Hindi ako nagda-drama.”
Hinawakan niya ang balikat ko.
“Galit ka lang.”
Umiling ako.
“Hindi. Tapos na talaga ako.”
Tiningnan niya ako nang ilang segundo, pero parang hindi niya kayang paniwalaan na seryoso ako.
“Kakausapin lang ako ni Kyla. Babalik ako agad.”
“Kapag lumabas ka ng pintong iyan, huwag ka nang bumalik.”
Ngumiti pa siya.
Hinalikan niya ako sa noo.
“Matulog ka na. Bukas okay ka na.”
At umalis siya.
Tahimik kong pinanood ang pinto nang sumara.
“Hindi ako galit, Nico,” bulong ko.
“Wala na lang talaga akong gustong ipaglaban.”
Bandang alas-dose ng gabi, umulan nang malakas sa Makati.
Habang nakahiga ako, nakita ko ang bagong Instagram Story ni Kyla.
Nakaoversized white shirt siya.
May hawak na wine glass.
Sa likod niya, may lalaking nakatalikod habang nagluluto.
Hindi kita ang mukha.
Pero kilala ko ang relo.
At mas kilala ko ang basong hawak niya.
May maliit na ukit sa gilid.
ELS.
Elena Lucia Sarmiento.
Isa iyon sa dalawang customized wine glasses na ipinagawa ni Nico sa Italy noong second anniversary namin.
“Para sa atin lang,” sabi niya noon.
Ngayon, hawak iyon ng ibang babae.
Hindi ako umiyak.
Na-disgust lang ako.
Kinabukasan, labingpitong missed calls ang nasa cellphone ko.
Lahat galing kay Nico.
May mga message din.
Galit ka pa rin?
Nasa office ka na?
Binilhan kita ng favorite mong breakfast.
Hindi ako sumagot.
Mas nauna ko pang makita ang bagong post ni Kyla.
Isang mesa na puno ng breakfast.
Sa tapat niya, kamay ng isang lalaki ang makikita habang may hawak na cellphone.
Kilalang-kilala ko ang case.
Ako ang gumawa noon.
May maliit na cartoon version ko sa likod.
Caption ni Kyla:
“Sabi ko hindi ako breakfast person. Tinawag niya akong lazy cat tapos binilhan ako ng halos buong menu. Paano ko naman uubusin lahat nito?”
Doon ko tuluyang binlock si Nico.
Nag-impake ako ng ilang damit at dumiretso sa bahay ng mga magulang ko sa Forbes Park.
Nagulat si Mama nang makita ako.
“Elena? Bakit wala ka sa trabaho?”
Niyakap ko siya.
“Miss ko lang kayo.”
Lumabas si Papa mula sa study.
Isang tingin lang sa mukha ko, kumunot na ang noo niya.
“Ginawan ka na naman ba ng kalokohan ni Nico?”
“Papa, huwag na.”
Umupo ako sa tabi niya.
“Naalala n’yo iyong plano n’yong palakihin ang operations natin sa Cebu?”
“Oo.”
“Gusto kong ako ang humawak.”
Pareho silang natahimik.
Tatlong taon akong nagtrabaho sa Alvarado Creative Development bilang simpleng project coordinator.
Hindi dahil kailangan ko ang sweldo.
Anak ako ng Sarmiento Holdings.
Pero gusto kong patunayan sa sarili kong kaya kong magsimula sa ibaba.
At kung aaminin ko, gusto ko ring manatiling malapit kay Nico.
Napabuntong-hininga si Papa.
“Tatlong taon kang nagpapakahirap sa kumpanya nila samantalang kaya mong magkaroon ng sariling division dito.”
Ngumiti ako.
“Kaya nga ngayon, uuwi na ako.”
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Message iyon mula kay Trisha, pinakamalapit kong kaibigan sa office.
ELENA, NASAAN KA?
May emergency board meeting bukas.
May bagong investor na kumuha ng controlling stake sa Alvarado Creative.
Napakunot ang noo ko.
Sumunod ang isa pang message.
At please sabihin mong alam mo ito…
Kasi nakita ko ang confidential board deck.
Pangalan mo ang nakalagay sa slide.
ELENA SARMIENTO — INCOMING EXECUTIVE DIRECTOR.
Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone.
Tumingin ako kay Papa.
Kalmado siyang humigop ng kape.
“Papa…”
Ngumiti siya.
“Akala mo ba Cebu branch lang ang ipapahawak ko sa’yo?”
Ibinaba niya ang tasa.
“Simula bukas, Elena…”
“Babalik ka sa kumpanya ni Nico.”
“Pero hindi na bilang empleyado niya.”
“Bilang boss niya.”
PARTE2
Hindi ako agad nakapagsalita.
“Anong ibig sabihin n’yo?”
Inilapag ni Papa ang isang folder sa mesa.
Matagal na palang naghahanap ng strategic investor ang Alvarado Creative Development.
Mabilis lumaki ang kumpanya sa nakaraang limang taon, pero kasabay noon ang pagdami ng utang, delayed projects at cash-flow problems.
Hindi sinabi sa akin ni Nico.
Sa loob ng maraming buwan, nakikipag-usap pala ang board nila sa Sarmiento Holdings.
At noong nakaraang linggo, nakumpleto ang kasunduan.
Nakakuha ang kumpanya namin ng 51% controlling stake.
“Hindi dahil boyfriend mo siya,” sabi ni Papa.
“Maganda ang business. Pero kailangan ng bagong management.”
“Tapos ako ang ilalagay n’yo?”
“Hindi ka namin ilalagay dahil anak ka namin.”
Tinulak niya sa akin ang folder.
“Basahin mo.”
Nasa loob ang performance reports ko sa nakaraang tatlong taon.
Mga project na nailigtas ko.
Mga budget overrun na naayos ko.
Mga client na ako mismo ang nagpabalik.
May evaluation pa mula sa external consultant.
Sa lahat ng mid-level employees, pinakamataas ang score ko.
Biglang uminit ang mga mata ko.
Sa kumpanya ni Nico, bihira akong purihin.
Kapag maayos ang project, “team effort.”
Kapag may problema, ako ang unang hinahanap.
Ngayon ko lang nalaman na may mga taong tahimik palang nakapansin.
“Deserve mo ito,” sabi ni Mama.
Kinabukasan, alas-nuwebe ako dumating sa headquarters ng Alvarado Creative sa BGC.
Naka-white suit ako.
Walang ID lace.
Walang laptop bag.
Walang dalang kape para sa boss.
Pagbukas ng elevator, unang nakita ako ni Trisha.
Nanlaki ang mata niya.
“Girl…”
Ngumiti ako.
“Good morning.”
Bago pa siya makalapit, bumukas ang pinto ng executive office.
Lumabas si Kyla.
Suot niya ang navy-blue blazer ni Nico.
Halatang malaki sa kanya.
Nang makita ako, ngumiti siya.
“Ma’am Elena.”
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.
“Akala ko po hindi na kayo papasok.”
“May kailangan lang akong tapusin.”
Napangiti siya lalo.
“Actually, tungkol po roon…”
Lumapit siya at ibinaba ang boses.
“Medyo galit si Sir Nico. Hindi raw kayo nagpaalam kahapon. Baka raw kailangan kayong i-report sa HR.”
Tumango ako.
“Talaga?”
“Opo.”
At saka niya idinagdag:
“Pero huwag kayong mag-alala. Kinausap ko siya kagabi. Sabi ko baka emotional lang kayo.”
Halos matawa ako.
“Napakabait mo naman.”
Hindi niya nahalata ang tono ko.
Bumukas ulit ang pinto.
Lumabas si Nico.
Nang makita ako, agad siyang lumapit.
“Elena.”
Hindi ko siya sinagot.
Hinawakan niya ang braso ko.
“Bakit mo ako binlock?”
Inalis ko ang kamay niya.
“Nag-break na tayo.”
Napatingin si Kyla sa amin.
Nico lowered his voice.
“Hindi ka pa rin tapos dito?”
“Nico, sinabi ko nang malinaw.”
“Dahil lang pinuntahan ko siya?”
Napailing siya.
“Walang nangyari sa amin.”
“Hindi ko tinatanong.”
Natigilan siya.
“Bakit parang wala kang pakialam?”
Ngumiti ako.
“Kasi wala na.”
Bago siya makasagot, lumapit ang corporate secretary.
“Sir Nico, hinihintay na po kayo ng board.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Ms. Sarmiento, hinihintay din po kayo sa loob.”
Nanigas si Nico.
“Bakit kasama siya?”
Hindi sumagot ang secretary.
Nauna akong naglakad.
Punô ang boardroom.
Naroon ang chairman, CFO, legal team at tatlong representatives mula sa Sarmiento Holdings.
Pagpasok ko, tumayo ang chairman.
“Ms. Sarmiento.”
Umupo ako sa bakanteng upuan sa pinakadulong bahagi ng mesa.
Napatingin si Nico sa akin.
“Anong ginagawa mo rito?”
Bago ako makasagot, nagsalita ang chairman.
“As everyone knows, finalized na kahapon ang acquisition of 51% of Alvarado Creative Development by Sarmiento Holdings.”
Namuti ang mukha ni Nico.
Alam niya ang acquisition.
Ang hindi niya alam ay kung sino ang hahawak ng management transition.
Nagpatuloy ang chairman.
“Effective today, the board has appointed Ms. Elena Sarmiento as Executive Director for Operations and Corporate Restructuring.”
Napatayo si Nico.
“Elena… Sarmiento?”
Para bang ngayon lang niya narinig nang buo ang apelyido ko.
Sa tatlong taon naming relasyon, alam niyang may kaya ang pamilya ko.
Pero hindi ko kailanman sinabi kung gaano kalaki ang negosyo nila.
Ayaw kong mahalin niya ang apelyido ko.
Gusto kong mahalin niya ako.
Nakakatawang isipin na sa huli, kahit ako mismo ay hindi niya kayang pahalagahan.
“Anak ka ng Sarmiento Holdings?”
“Hindi,” sagot ko.
Natahimik ang lahat.
Pagkatapos ay ngumiti ako.
“Anak ako nina Roberto at Celeste Sarmiento.”
“Ang Sarmiento Holdings ay kumpanya lang namin.”
May bahagyang natawa sa kabilang dulo ng mesa.
Hindi si Nico.
Pagkatapos ng meeting, hinabol niya ako sa hallway.
“Elena, sandali.”
Huminto ako.
“Hindi mo sinabi.”
“Ano?”
“Kung sino ang pamilya mo.”
“Kailangan ko bang sabihin?”
“Three years tayo!”
“At three years din akong nagtrabaho rito. Ni minsan hindi mo tinanong kung bakit kaya kong magtrabaho hanggang alas-onse nang hindi nagrereklamo. Ni minsan hindi mo tinanong kung gusto ko pa bang manatili sa mababang posisyon.”
Huminga siya nang malalim.
“Ginagawa ko iyon para hindi isipin ng mga tao na may favoritism.”
“Tanggap ko iyon.”
“Then ano ang problema?”
Napatingin ako sa kanya.
“Ang problema, Nico, hindi iyong trabaho.”
“Ang problema, nasanay kang lagi akong nariyan.”
“Tapos noong sinabi kong nasasaktan ako, inakala mong drama lang.”
Tahimik siya.
Lumapit siya nang kaunti.
“Sinabi ko sa’yo, walang nangyari sa amin ni Kyla.”
“Hindi mahalaga kung may nangyari o wala.”
Kumunot ang noo niya.
“Paano naging hindi mahalaga?”
“Dahil hindi ako nakipaghiwalay dahil sa isang gabi.”
“Napagod ako dahil sa daan-daang maliliit na pagkakataong pinili mong iparamdam sa akin na kailangan kong umintindi.”
Kapag tumatawag si Kyla sa gitna ng date, sinasagot niya.
Kapag kailangan nitong sunduin, nagpapaalam siya sa akin.
Kapag may ginawa itong bastos, ako ang sinasabihang huwag maging sensitive.
Isang relasyon pala ang kayang mamatay nang hindi sumasabog.
Minsan, nauubos lang ito.
Paunti-unti.
Akala ko tapos na ang lahat.
Pero bandang hapon, may inilapag ang audit team sa mesa ko.
Expense reports mula sa executive office.
May ilang reimbursement na kahina-hinala.
Hotel dinners.
Designer items.
Personal transportation.
Weekend resort bookings.
Lahat nakapangalan bilang “client relations.”
Halos ₱1.7 million sa loob ng walong buwan.
Ang nag-submit?
Kyla Mendoza.
Ang nag-approve?
Nico Alvarado.
Tinawag ko ang finance head.
“Verified ba ito?”
“Opo. May ilan pong walang supporting documents.”
Hindi ko kailangang gumawa ng eksena.
Hindi ko kailangang gumanti.
Trabaho lang.
“Follow company procedure. Independent investigation.”
Kinabukasan, pinatawag si Kyla.
Galit siyang pumasok sa office ko.
“Ano ba talaga ang gusto n’yo?”
“Kyla, hindi personal ang meeting na ito.”
“Hindi personal?”
Napatawa siya.
“Kaya n’yo ako pina-iimbestigahan dahil nagselos kayo kay Sir Nico!”
Hindi ako nagsalita.
Kaya lalo siyang lumakas.
“Kung gusto n’yo si Sir Nico, kunin n’yo! Hindi ko naman siya inagaw!”
Bumukas ang pinto.
Naroon si Nico.
Narinig niya lahat.
Lumingon si Kyla.
“Sir…”
Pero hindi siya nilapitan ni Nico.
“Kyla, bakit may personal expenses kang pinapadaan sa kumpanya?”
Namutla siya.
“Sir, kayo naman ang nag-aapprove…”
“Dahil sabi mo client-related.”
“Akala ko okay lang!”
Tahimik ang buong silid.
Doon tuluyang bumagsak ang image niyang inosenteng assistant.
Hindi ko na kailangang sabihin kahit ano.
Sa huli, inilagay siya sa preventive suspension habang iniimbestigahan ang records.
Hindi ako ang nagtanggal sa kanya.
Ang ebidensiya ang gumawa noon.
Nang gabing iyon, naghihintay si Nico sa parking area.
“Elena.”
Napabuntong-hininga ako.
“Ano pa?”
May dala siyang paper bag.
Favorite kong ensaymada mula sa bakery na madalas naming puntahan.
“Naalala ko gusto mo ito.”
Hindi ko kinuha.
“Tatlong taon mong alam na gusto ko iyan.”
Tumango siya.
“Alam ko.”
“Pero alam mo ba kung ano ang paborito kong project?”
Hindi siya nakasagot.
“Alam mo ba kung ano ang gusto kong gawin five years from now?”
Tahimik.
“Alam mo ba kung bakit ayaw kong uminom ng kape pagkatapos ng alas-kuwatro?”
Wala pa rin.
Ngumiti ako nang malungkot.
“Kilala mo ang breakfast order ni Kyla.”
“Kilala mo kung anong oras siya kailangang sunduin.”
“Alam mo kung anong wine ang gusto niya.”
“Pero ako…”
“Akala mo sapat nang alam mong gusto ko ng ensaymada.”
“Elena…”
Namula ang mga mata niya.
“Give me another chance.”
Sa unang pagkakataon, hindi siya mukhang CEO.
Mukha lang siyang lalaking huli nang naunawaan ang nawala sa kanya.
Pero hindi lahat ng pagsisisi ay kailangang bigyan ng panibagong pagkakataon.
“Hindi kita kinamumuhian, Nico.”
“Mas madali siguro kung galit pa ako.”
“Pero ubos na ako.”
Dahan-dahan kong isinara ang pinto ng kotse.
Tatlong buwan pagkatapos noon, lumipat ako sa Cebu.
Ako ang namuno sa bagong Visayas expansion ng Sarmiento Holdings habang nanatili rin akong board representative sa Alvarado Creative.
Mas mahirap kaysa inaasahan ko.
Mas maraming problema.
Mas mabigat na responsibilidad.
Pero bawat umaga, bumabangon akong alam kong ang buhay ko ay hindi na umiikot sa schedule ng ibang tao.
Minsan, nagme-message pa rin si Nico.
Hindi na madalas.
Hindi na rin ako galit kapag nakikita ko ang pangalan niya.
Isang gabi, habang nakatanaw ako sa ilaw ng Cebu City mula sa condo ko, may message siyang dumating.
Masaya ka ba?
Matagal ko iyong tiningnan.
Pagkatapos ay sumagot ako.
Oo.
Tatlong letra lang.
Pero iyon marahil ang pinakatotoong sagot na naibigay ko sa kanya sa loob ng maraming taon.
Nag-reply siya.
Good. Deserve mo iyon.
Hindi na ako sumagot.
Inilapag ko ang cellphone at binuksan ang laptop ko.
Kinabukasan, may presentation ako para sa isang bagong project na ako mismo ang nag-propose.
Walang boyfriend na kailangang hintayin.
Walang assistant na kailangang pag-initan.
Walang relasyon na kailangang ipaglaban para lang maramdaman kong mahalaga ako.
Sa unang pagkakataon, hindi ako umaalis dahil may humabol sa iba.
Umaalis ako dahil sa wakas…
pinili ko ang sarili ko.
MENSAHE SA MGA MAMBABASA
Hindi lahat ng relasyon ay kailangang matapos dahil may malaking pagtataksil. Minsan, sapat nang paulit-ulit kang gawing pangalawa, balewalain ang nararamdaman mo, at asahang palagi kang maghihintay. Ang pagmamahal ay hindi dapat humingi sa iyo na paliitin ang sarili mo para lamang magkasya sa buhay ng ibang tao.
Kapag dumating ang araw na kailangan mong pumili sa pagitan ng taong mahal mo at ng respeto mo sa sarili, tandaan ito:
Ang taong tunay na para sa iyo ay hindi ka hahayaan na mawala ang sarili mo para lang manatili siya.
