Sa araw mismo ng kasal ko, iniwan ako ng nobya ko.

Hindi dahil may nangyaring masama sa akin.

Kundi dahil isang tawag lang mula sa unang lalaking minahal niya… at nakalimutan niyang ako ang lalaking naghihintay sa altar.

Ako si Lorenzo Villarama.

Limang taon akong nanahimik sa tabi ni Bianca Soriano.

Sa mata ng pamilya niya, isa lang akong lalaking walang ambisyon. Isang “palamunin.” Isang lalaking sinwerte dahil minahal ng babaeng may sariling kumpanya.

Hindi nila alam, limang taon lang talaga ang ipinangako ko.

Limang taon—para bayaran ang utang na loob ko sa lolo niyang minsang nagligtas sa buhay ko.

Pero hindi ko akalaing ang huling araw ng pangako ko… ay magiging araw ng kasal namin.

Nasa bridal holding room ako noon, suot ang barong na pinili pa mismo ni Bianca. Sa labas, punong-puno na ang ballroom ng isang mamahaling hotel sa BGC.

Ang host, ilang beses nang nagtatanong.

“Sir Lorenzo, ready na po ba si bride?”

Ngumiti lang ako.

Dahil sa loob-loob ko, kilala ko si Bianca.

Kahit minsan niya akong nasaktan, kahit ilang beses niya akong iniwan sa gitna ng mahahalagang araw, babalik pa rin siya.

Akala ko.

Hanggang tumunog ang phone ko.

“Lorenzo,” malamig niyang sabi, “hindi ako makakarating.”

Parang may pumisil sa dibdib ko.

“Bianca, kasal natin ngayon.”

“Alam ko. Pero nawawala si Rafael sa hiking trail. May lagnat siya kagabi. Baka may nangyari sa kanya.”

Napapikit ako.

Rafael.

Ang lalaking lagi niyang pinipili kapag kailangan kong maghintay.

Noong birthday ko, tumawag si Rafael dahil nalasing daw siya. Iniwan ako ni Bianca sa restaurant.

Noong prenup shoot namin, sumakit daw ang ulo ni Rafael. Limang araw siyang nagbantay sa ospital.

At ngayon?

Kasal namin.

“Kung hindi ka babalik sa loob ng sampung minuto,” sabi ko, pigil ang boses, “tapos na tayo.”

Tumawa siya nang mahina.

“Lorenzo, huwag kang childish. Kasal lang ’yan. Puwede namang ulitin.”

Kasal lang ’yan.

Tatlong salitang nagpatahimik sa buong mundo ko.

“Pero kung may mangyari kay Rafael,” dagdag niya, “habang buhay kong pagsisisihan.”

“Bianca,” huling sabi ko, “huwag mo akong piliting tapusin ito.”

“Hindi mo ako kayang iwan.”

Pagkatapos noon, pinatay niya ang tawag.

Matagal akong nakatitig sa sariling repleksyon sa salamin.

Walang luha.

Wala ring galit.

Pagod lang.

Pagod na pagod na ako.

Lumabas ako ng room, dala ang singsing na sana’y isusuot ko sa kanya.

Sa hallway, narinig ko ang sigawan mula sa kabilang function room.

“Nasaan na ang groom? Sisingilin na tayo ng overtime ng organizer!”

“Patay tayo, Kira! Nahuli raw ng barangay ang pekeng groom na inarkila mo!”

Napalingon ako.

Isang babae ang nakatayo sa gitna ng gulo, suot ang simpleng ivory wedding gown. Hindi siya mukhang bride na masaya.

Mukha siyang taong nauubusan ng oras.

Siya si Kira Montemayor.

Kilala ko ang apelyido niya. Tagapagmana ng Montemayor Group, isa sa pinakamalaking kumpanya sa Pilipinas. Pero sa sandaling iyon, hindi siya mukhang bilyonaryang tagapagmana.

Mukha siyang apo na desperadong mapasaya ang lola niyang may sakit.

Nagtagpo ang mata namin.

“Pasensiya na,” sabi niya, nanginginig ang boses. “Mali ka yata ng pinuntahan.”

“Hindi,” sagot ko. “Ako ang iniwan.”

Sandali siyang natahimik.

Tapos tumingin siya sa barong ko.

“Teka…”

Umiling ako agad.

“Huwag mo nang ituloy ang iniisip mo.”

Pero lumapit siya.

“Pakiusap. Kailangan lang makita ng lola ko na ikakasal ako. Hindi ko hinihinging mahalin mo ako. Magpapanggap ka lang. Babayaran kita.”

“Hindi ako groom-for-rent.”

“Isang milyon.”

Hindi ako sumagot.

“Dalawang milyon.”

Tumingin ako sa kanya. “Akala mo ba lahat ng lalaki nabibili?”

Napalunok siya.

“Hindi. Pero may mga taong kailangan lang ng dahilan para umalis sa maling altar.”

Tinamaan ako roon.

Bago pa ako makasagot, tumawag ang best man ko.

“Boss, pinapaalis na kami ng pamilya Soriano. Sabi nila hindi na raw tuloy ang kasal. Tinawag ka pa nilang palamunin.”

Tahimik akong nakinig.

Sa kabilang linya, naririnig ko ang tawa ng kapatid ni Bianca.

“Sabihin mo sa lalaking ’yan, kung gusto niyang mabuhay, lumayas na siya bago pa bumalik si Ate.”

Doon ako ngumiti.

Hindi malapad.

Hindi masaya.

Kundi malamig.

Tumingin ako kay Kira.

“May wedding officiant ka?”

Nanlaki ang mata niya.

“Meron.”

“May singsing?”

“Meron.”

“May kontrata?”

“Meron din.”

“Good.”

Tinawagan ko ang mga tao ko.

“Ilipat ang lahat ng bisita ko sa kabilang ballroom.”

“Boss?” gulat nilang tanong.

“Tuloy ang kasal.”

“Kay Ma’am Bianca?”

Tiningnan ko si Kira.

“Hindi.”

Huminga ako nang malalim.

“Palitan ang bride.”

Sa loob ng tatlumpung minuto, ang lalaking iniwan sa altar ay naging groom ng babaeng hindi niya kilala.

At sa harap ng lola ni Kira, ng pamilya niyang mapanghusga, at ng mga bisitang hindi alam kung ano ang nangyayari, pinirmahan namin ang marriage certificate.

Tahimik lang si Kira.

Pero nang hawakan niya ang kamay ko, naramdaman kong nanginginig siya.

“Pasensiya na,” bulong niya.

“Wala kang kasalanan.”

“Pero ginamit kita.”

Ngumiti ako nang kaunti.

“Pareho lang tayo.”

Akala ko roon matatapos ang araw.

Pero habang palabas kami ng hotel, biglang nag-flash ang breaking news sa malaking screen sa lobby.

“CEO Bianca Soriano, iniwan umano ang sariling kasal para sumama sa nawawalang dating kasintahan.”

Napatigil ang lahat.

Ilang segundo lang, pumasok si Bianca sa lobby—basang-basa, galit, kasama si Rafael na mahinang nakasandal sa kanya.

Nakita niya ako.

Nakita niya si Kira.

At higit sa lahat…

Nakita niya ang singsing sa daliri namin.

Namula ang mga mata niya.

“Lorenzo,” sabi niya, nanginginig sa galit, “ano ang ginawa mo?”

Tumingin ako sa kanya nang walang emosyon.

“Tinapos ko lang ang kasal na iniwan mo.”

At sa harap ng lahat, sumigaw siya:

“Hindi ka makakalayo sa akin. Dahil kung wala ako, wala kang kahit ano!”

Pero hindi niya alam… simula nang bitawan niya ako, doon pa lang gumuho ang buong imperyo niya.

Gusto mong malaman kung bakit biglang bumagsak ang buhay ni Bianca matapos iwan si Lorenzo? Sa Part 2, mabubunyag kung sino talaga ang lalaking tinawag nilang palamunin—at bakit mismong mga taong yumurak sa kanya ang unang luluhod.

PART 2 

Hindi niya alam… simula nang bitawan niya ako, doon pa lang gumuho ang buong imperyo niya.

Tumawa ang ina ni Bianca, si Cecilia Soriano, habang nakaturo sa akin.

“Imperyo? Anong imperyo? Lorenzo, huwag kang magpatawa. Limang taon kang kumain sa bahay ng anak ko. Limang taon kang gumamit ng kotse niya. Limang taon kang nabuhay sa pangalan niya.”

Hindi ako sumagot.

Si Kira ang humakbang sa tabi ko.

“Mrs. Soriano, puwede po bang huwag kayong mag-eskandalo sa hotel?”

Tiningnan siya ni Cecilia mula ulo hanggang paa.

“At sino ka naman? Bagong babaeng naloko ng lalaking ’yan?”

Ngumiti si Kira.

“Legal wife niya.”

Parang may sumabog na bomba sa lobby.

Natigilan si Bianca.

Si Rafael naman, bahagyang napaatras.

“Legal?” ulit ni Bianca. “Lorenzo, nagpapatawa ka ba? Ginagawa mo lang ito para pagselosin ako.”

“Hindi na umiikot sa’yo ang buhay ko, Bianca.”

Tumigas ang panga niya.

“Pagkatapos ng lahat ng ginawa ko para sa’yo?”

Sa wakas, tumingin ako diretso sa kanya.

“Anong ginawa mo?”

Napakurap siya.

“Ako ang nagbigay sa’yo ng bahay, damit, pangalan—”

“Hindi,” putol ko. “Ang ibinigay mo sa akin ay limang taon ng paghihintay. Limang taon ng pagpapahiya. Limang taon ng pagiging pangalawa sa lalaking hindi ka naman pinanindigan.”

Namula ang mukha niya.

“Rafael needed me.”

“Hindi. Gusto lang niyang siguraduhin na kahit kailan, kaya ka niyang kunin mula sa akin.”

Sumingit si Rafael, mahina ang boses.

“Bro, huwag mong ibaling sa akin. Hindi ko naman sinabing iwan niya ang kasal ninyo.”

Tiningnan ko siya.

“Pero tuwing tumatawag ka, alam mong pupunta siya.”

Hindi siya nakasagot.

Nang gabing iyon, umalis ako kasama si Kira.

Akala ko tapos na roon.

Pero kinabukasan, nagsimula ang tunay na pagbagsak.

Tinawagan ako ni Marco, ang matagal ko nang kasamang tagapamahala.

“Boss, kinansela na po ng Hansea International ang lahat ng kontrata sa Soriano Tech.”

“Good.”

“Ililipat po ba natin sa Montemayor Group?”

Tumingin ako kay Kira, abala sa pag-aayos ng gamot ng lola niya.

“Oo. Pero huwag mong sabihin na galing sa akin.”

“Boss, hanggang kailan ninyo itatago na kayo ang tunay na chairman ng Hansea?”

“Hanggang kailangan.”

Limang taon akong nagpanggap na walang ambisyon.

Hindi dahil mahina ako.

Kundi dahil naghahanap ako ng sagot kung sino ang sumira sa pamilya ko sampung taon na ang nakalipas.

At ang tanging clue ko noon ay konektado sa Soriano family.

Ang lolo ni Bianca ang nagligtas sa akin sa isang aksidente. Bago siya namatay, hiniling niyang alagaan ko ang apo niya sa loob ng limang taon.

Ginawa ko.

Tahimik.

Buong puso.

Pero hindi niya sinabi na habang inaalagaan ko si Bianca, dahan-dahan din pala akong ginagamit ng pamilya nila.

Nang mawala ang suporta ng Hansea, nagkagulo ang Soriano Tech.

Ang shares nila bumagsak.

Ang mga investor umatras.

Ang ina ni Bianca, na naglabas pala ng malaking pera ng kumpanya para bumili ng gold investment, nagsimulang magpanic.

At si Rafael?

Doon lumabas ang tunay niyang kulay.

“Bianca,” sabi niya, “kailangan mong mag-invest sa art export business ko. Kapag kumita tayo, makakabawi ka.”

Halos ibigay na ni Bianca ang natitirang pera niya.

Hanggang isang video ang kumalat.

Sa video, si Rafael ay nasa parking basement, kausap ang isang babaeng galing abroad.

“Kunwari pakakasalan ko muna si Bianca,” sabi niya. “Pag nakuha ko ang pera, aalis tayo. Matagal ko na siyang hawak sa leeg. Isang tawag ko lang, iiwan niya kahit kasal niya.”

Nang mapanood iyon ni Bianca, namutla siya.

Sa unang pagkakataon, hindi ako ang tinawag niya.

Pinuntahan niya ako.

Nasa Montemayor mansion ako noon, kasama si Kira at ang lola niyang si Doña Rosario. Katatapos ko lang gamutin ang matinding ubo ng matanda gamit ang acupuncture at bagong reseta.

Pagpasok ni Bianca, wala na ang dating yabang niya.

“Lorenzo,” mahina niyang sabi. “Totoo ba?”

Hindi ako nagtanong kung alin.

Alam ko.

“Totoo.”

“Limang taon… ikaw ang tumulong sa kumpanya ko?”

“Oo.”

“Ang Hansea contracts?”

“Ako ang nag-approve.”

“Ang investors?”

“Ako ang nagdala.”

“Ang mga pagkakataong akala ko nakuha ko dahil magaling ako…”

“Magaling ka naman, Bianca,” sabi ko. “Pero hindi ka naging mapagpakumbaba.”

Napaluha siya.

“Bakit hindi mo sinabi?”

“Dahil hindi ako nagmahal para singilin ka.”

Napaupo siya sa sofa, nanginginig.

“Iniwan kita sa kasal.”

“Oo.”

“Para sa lalaking niloloko lang ako.”

Hindi ako sumagot.

Mas masakit minsan ang katahimikan kaysa sermon.

Lumuhod si Bianca sa harap ko.

“Lorenzo, patawarin mo ako. Bumalik ka. Mali ako. Akala ko lagi kang nandiyan. Akala ko kahit anong gawin ko, hindi ka aalis.”

Tumingin ako sa kamay niyang nanginginig.

Dati, kapag umiiyak siya, kahit galit ako, lalapit ako.

Pero ngayon, wala na akong maramdaman kundi pagod.

“Bianca, tapos na ang limang taon.”

Napatingin siya sa akin.

“Pangako iyon sa lolo mo. Hindi panghabambuhay na parusa sa sarili ko.”

Umiling siya habang umiiyak.

“Hindi. Mahal kita.”

“Hindi mo ako minahal,” sabi ko. “Minahal mo ang ideya na may taong hindi ka iiwan.”

Napahawak siya sa dibdib.

Sa likod ko, tahimik si Kira.

Hindi siya nakialam.

Hindi siya nagmayabang.

Pero sa katahimikan niya, doon ko naramdaman ang pagkakaiba.

Si Bianca, buong buhay niya akong hinayaang maghintay.

Si Kira, kahit kasunduan lang ang simula namin, natutong tumayo sa tabi ko.

Ilang araw matapos iyon, nabunyag ang buong katotohanan.

Ang tiyuhin ni Kira, si Arturo Montemayor, ang may kinalaman sa lumang aksidenteng sumira sa pamilya ko. Siya rin ang kumuha ng tauhan para takutin si Kira, para maagaw ang kumpanya.

Sa tulong ng ebidensiyang nakuha ng Hansea, nahuli siya.

Nabawi ni Kira ang buong kontrol ng Montemayor Group.

At ako?

Sa unang pagkakataon matapos ang sampung taon, hindi na ako tumatakbo sa nakaraan.

Isang gabi, nasa veranda kami ni Kira. Tahimik ang Manila skyline sa malayo.

“Hihiwalayan mo na ba ako?” tanong niya.

Napatingin ako sa kanya.

“Tapos na ang deal natin, di ba?” pilit niyang biro. “Hindi mo na kailangang magpanggap na asawa ko.”

Matagal akong natahimik.

Pagkatapos, inilabas ko ang singsing.

Hindi iyong ginamit namin sa pekeng kasal.

Bagong singsing.

Simpleng singsing.

Totoo.

“Kira,” sabi ko, “noong una, pinili kita dahil pareho tayong kailangan ng takas.”

Nangilid ang luha niya.

“Ngayon?”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Ngayon, pinipili kita dahil ikaw ang unang taong hindi ako ginawang reserba.”

Umiyak siya, pero nakangiti.

At sa unang pagkakataon, hindi ako iniwan sa gitna ng panata.

Sa kabilang banda, si Bianca ay nagsimulang muli.

Wala na ang dating yaman.

Wala na si Rafael.

Wala na rin ang ilusyon niyang may taong mananatili kahit paulit-ulit niyang sinasaktan.

Minsan, may mga taong kailangan munang mawala ang lahat bago matutong pahalagahan ang isang pusong tahimik na nagmahal.

At may mga taong kailangang iwan ang maling altar…

para matagpuan ang tamang tahanan.

Mensahe: Huwag mong gawing reserba ang taong tunay na nagmamahal sa’yo. Dahil minsan, kapag napagod ang taong laging naghihintay, hindi na siya babalik—kahit gaano ka pa magsisi.