Inalis nila ang pangalan ko sa main table na para bang hindi ako naging bahagi ng limang taon niyang buhay.
Ipinaupo niya roon ang babaeng isang taon pa lang niyang kilala.
At sa harap ng buong kompanya, ngumiti siya sa akin na parang ako pa ang dapat umintindi.

Hindi niya alam, tatlong araw pagkatapos ng gabing iyon, magsusuot ako ng puting blouse na matagal nang nakatago sa ilalim ng aparador.

At pipirma ako ng marriage certificate.

Kasama ang ibang lalaki.

Year-end party iyon ng kompanya sa isang hotel sa Bonifacio Global City. Malaki ang ballroom, kumikislap ang chandelier, puno ng pulang table runner at gintong dekorasyon. Sa entrance pa lang, ramdam mo na ang amoy ng mamahaling pabango, roast beef, at ambisyong ilang buwan nang itinago ng mga tao sa likod ng corporate smiles.

Ako si Mara Velasco, senior project manager ng Halcyon Digital Solutions.

Limang taon kong kasintahan si Enzo Ramirez, operations director ng parehong kompanya. Limang taon kaming magkasama sa ulan, overtime, delayed salaries, investor meetings, at mga gabing pareho kaming nakatulog sa lobby dahil hindi na kaya magmaneho pauwi.

Noong nagsisimula pa lang siya, ako ang nag-edit ng unang investor deck niya. Ako ang nagdala ng kape sa emergency meeting niya. Ako ang tumayo sa likod niya nang halos lahat sa board gustong tanggalin siya.

Kaya noong makita ko ang seating chart, hinanap ko agad ang pangalan ko sa main table.

Wala.

Ang maliit na name card na may nakasulat na “Mara Velasco” ay nakataob sa tabi ng plato ng ibang babae.

At sa upuang dapat sa akin, nakaupo si Celina Santos.

Bagong lipat lang siya noong nakaraang taon mula Cebu office. Maganda siya sa tahimik na paraan. Maayos ang buhok, maputi ang blouse, at laging may hawak na notebook na parang kahit paghinga ni Enzo kailangan niyang i-record.

Nakaupo siya sa tabi ni Enzo. Nakayuko siya, inaayos ang napkin sa lap niya, pagkatapos ay dahan-dahang itinulak ang glass of water palapit sa kamay ni Enzo.

Parang sanay na sanay.

May executive na napatawa at nagsabi, “Uy, Celina, date mo ba si Sir Enzo tonight?”

Hindi man lang nagulat si Enzo. Tumawa lang siya, iyong tawang ginagamit niya kapag gusto niyang magmukhang harmless ang isang bagay na malinaw namang masakit.

“Si Celina ang nag-prepare ng buong expansion report. Mas madali kung katabi ko siya para mabilis ang briefing.”

Pagkatapos, tumingin siya sa akin.

“Mara, may bakante pa sa table malapit sa wall. Doon ka muna sa marketing team. Mas makakausap mo rin sila tungkol sa campaign.”

Doon ka muna.

Parang ako ay folder lang na puwedeng ilipat kapag puno na ang mesa.

Tahimik ang paligid nang ilang segundo. Ilang tao ang umiwas ng tingin. May isa pang nagkunwaring abala sa cellphone.

Hawak ko ang baso ng orange juice. Malamig iyon kanina, pero habang nakatayo ako roon, unti-unting namasa ang labas ng baso sa palad ko.

Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagtanong. Hindi ko binawi ang name card ko mula sa kamay ni Celina.

Naglakad lang ako papunta sa dulong mesa.

Doon nakaupo ang mga bagong hire ng marketing. Halos lahat sila, hindi ko pa kabisado ang pangalan. Nang umupo ako, may isang babae na bahagyang umatras, hindi dahil ayaw niya sa akin, kundi dahil hindi niya alam kung paano kumilos sa harap ng taong napahiya.

“Mam Mara,” sabi niya nang pilit ang ngiti, “buti nakapunta kayo. Akala namin sobrang busy kayo.”

“Natapos ko ang kailangan tapusin,” sagot ko.

Sa main table, ang saya-saya nila.

Si Enzo ang sentro ng usapan. Si Celina naman ang tahimik na alalay. Kapag nauubos ang tubig niya, pinupuno ni Celina. Kapag may nagtatanong tungkol sa figures, binubuksan ni Celina ang notebook. Kapag may kailangang dokumento, inaabot niya bago pa man magsalita si Enzo.

May nagsabi, “Ang sipag naman ni Celina. Sir Enzo, huwag n’yo nang pakawalan ’yan.”

Tumawa ang buong mesa.

Ngumiti si Enzo. “Malaking tulong siya sa project. Hindi ko matatapos iyon kung wala siya.”

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit: ang sinabi niya, o ang paraan ng pagkakasabi niya.

Parang sa limang taon na ako ang tumayo sa likod niya, walang nakaalala.

Dumating si Liza, kaibigan ko sa finance, bitbit ang isang basong tubig. Umupo siya sa tabi ko, halatang pinipigilan ang galit.

“Anong klaseng eksena iyon?” bulong niya. “Hindi ba kayo five years na?”

“Tahimik ka,” sabi ko. “Party ito.”

“Party?” napailing siya. “Ginawa kang decoration sa sariling relasyon mo.”

Napatingin ako sa kanya.

Masakit ang sinabi niya dahil totoo.

Sa kalagitnaan ng raffle, lumapit si Enzo sa mesa namin. May hawak siyang red wine, bahagyang namumula ang mukha. Sumunod si Celina, dala pa rin ang notebook.

“Mara,” malambing ang boses niya sa harap ng lahat, “huwag kang magtampo. Busy lang talaga sa project lately.”

“Hindi ako nagtatampo.”

“Alam ko namang sensitive ka sa ganito.” Tumawa siya nang mahina, parang ako ang mahirap intindihin. “Mamaya lapit ka sa clients. Kilala ka rin naman nila.”

“Enzo,” singit ni Celina, “naghihintay si Mr. Bautista sa kabilang table.”

“Oo nga.” Tinapik niya ang balikat ko. “Huwag kang maupo lang diyan buong gabi, ha? Minsan kailangan mo ring maging flexible.”

Flexible.

Iyon pala ang tawag sa babaeng marunong lunukin ang sakit.

Pag-alis nila, lumingon si Celina sa akin.

Ngumiti siya.

Hindi iyon matamis. Hindi rin mapang-asar nang lantaran.

Pero sapat iyon para malaman kong alam niya.

Alam niyang kinuha niya ang puwesto ko. Alam niyang pinayagan siya ni Enzo. At alam niyang sa gabing iyon, hindi siya ang mapapahiya.

Pagkatapos ng party, halos alas-diyes na. Uminom si Enzo kaya ako ang nagmaneho. Sumakay siya sa passenger seat. Si Celina naman, sa likod.

Habang umaandar kami sa kahabaan ng EDSA, nagsalita siya mula sa likuran.

“Enzo, iyong sinabi ni Mr. Tan tungkol sa contract clause, aayusin ko bukas ng umaga. I-send ko sa’yo before lunch.”

“Salamat, Celina,” sabi ni Enzo. “Buti na lang nandiyan ka.”

“Trabaho ko naman iyon,” mahinang sagot niya. “At sanay na rin akong alagaan ka sa details.”

Napatingin ako sa rearview mirror.

Nakatingin din siya sa akin.

Pagkababa niya sa condo sa Ortigas, nagpatuloy kami ni Enzo. Ilang minuto siyang tahimik, saka biglang nagsalita.

“Kanina, maraming nagtatanong kung kailan tayo ikakasal.”

Bahagya kong hinigpitan ang hawak sa manibela.

“Anong sagot mo?”

“Sabi ko, huwag muna. Hindi pa tapos ang expansion project.”

Huwag muna.

Dalawang taon ko nang naririnig iyon.

Noong una, dahil wala pa siyang promotion. Pagkatapos, dahil kailangan pa ng condo. Pagkatapos, dahil kailangan munang stable ang kompanya. Ngayon, dahil sa project.

“Kailan magiging tamang panahon?” tanong ko.

Napatawa siya. “Nagiging impatient ka na ba?”

Hindi ako sumagot.

Pagdating sa tapat ng building niya sa Makati, pinatay ko ang makina. Lumabas siya, saka yumuko sa bintana.

“Next year, pag okay na ang lahat, pag-uusapan natin. Promise. I want to give you the best wedding.”

Next year.

Muli.

Hinawakan niya ang door frame. “Bakit hindi ka nagsasalita?”

Tiningnan ko siya.

“Enzo.”

“Hm?”

“Maghiwalay na tayo.”

Natigilan siya.

Pagkatapos, tumawa siya.

Iyong klase ng tawa ng taong siguradong-sigurado na hindi mo siya kayang iwan.

“Again, Mara? Drama na naman? Last month sinabi mo rin ’yan, pero nandito ka pa rin.”

Tumingin ako sa kanya nang diretso.

“Hindi na ako babalik ngayon.”

Biglang nawala ang ngiti niya.

At bago pa siya makapagsalita, may tumawag sa phone ko.

Lumabas sa screen ang pangalang matagal ko nang hindi tinatawagan.

Atty. Rafael Montenegro.

Ang lalaking minsan nang nag-alok sa akin ng kasal—hindi dahil mahal niya ako noon, kundi dahil kailangan naming pareho ng kalayaan.

At sa gabing iyon, sinagot ko ang tawag niya sa harap ni Enzo.

“Rafael,” sabi ko, habang nakatingin pa rin kay Enzo.

Sa kabilang linya, kalmado ang boses niya.

“Mara, handa na ang documents. Kung seryoso ka pa rin, puwede tayong magpakasal sa Friday.”

Napatayo nang tuwid si Enzo sa labas ng kotse.

At saka ako ngumiti.

“Seryoso ako.”

PARTE2

Kinabukasan, hindi ako pumasok sa opisina.

Hindi dahil duwag ako.

Kundi dahil sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, pinili kong hindi muna akuin ang gulo ng ibang tao.

Naka-off ang phone ko hanggang alas-diyes ng umaga. Pagbukas ko, halos sumabog iyon sa dami ng messages.

May tawag mula kay Enzo. Labing-anim.

May message mula kay Liza.

“Mara, nagwawala siya sa office. Totoo ba? Sino si Rafael?”

May message din si Enzo.

“Nasaan ka?”
“Huwag mong gawing biro ang kasal.”
“Mara, answer me.”
“Hindi ka puwedeng basta umalis pagkatapos ng limang taon.”

Napangiti ako nang walang saya.

Noong inalis niya ang name card ko sa main table, puwede.

Noong pinaupo niya si Celina sa tabi niya, puwede.

Noong ginawa niyang overacting ang sakit ko, puwede.

Pero noong ako ang lumakad palayo, biglang hindi na puwede.

Nasa maliit akong café sa Legazpi Village noon. Sa tapat ko, nakaupo si Rafael Montenegro.

Thirty-six years old. Corporate lawyer. Matangkad, tahimik, at may mga matang parang sanay nang makita ang pinakamasahol sa tao pero pinipiling huwag maging katulad nila.

Nakilala ko siya dalawang taon na ang nakaraan, noong inaayos namin ang legal compliance ng expansion deal. Siya ang external counsel ng isang partner company. Hindi siya mahilig makipagbiruan, pero malinaw magsalita. Kapag sinabi niyang “basahin mo muna bago pumirma,” hindi iyon advice lang. Para iyong babala ng taong alam kung paano sinisira ng isang pirma ang buhay ng iba.

Inabot niya sa akin ang folder.

“Hindi ito fairy tale, Mara,” sabi niya.

“Alam ko.”

“Civil wedding. Legal. Binding. May prenuptial agreement. Walang drama. Walang expectation na magpanggap tayo sa publiko nang sobra sa kailangan.”

“Alam ko rin.”

Tumigil siya sandali, pinagmasdan ako.

“Sigurado ka bang ginagawa mo ito dahil gusto mo, hindi dahil galit ka kay Enzo?”

Hindi agad ako sumagot.

Sa labas ng bintana, may delivery rider na bumaba sa motor, may hawak na paper bag. May babaeng nagmamadaling tumawid dala ang laptop bag. Ordinaryong umaga. Ordinaryong lungsod. Pero sa loob ko, may pinto nang tuluyang nagsara.

“Rafael,” sabi ko, “limang taon akong naghintay na piliin niya ako. Hindi na ito galit. Pagod na ito.”

Tahimik siyang tumango.

May dahilan kung bakit niya ako inalok ng kasal noon.

Ang pamilya Montenegro ay may malaking real estate holding sa Cebu at Manila. Pero ayon sa will ng lola niya, may bahagi ng shares at isang lumang ancestral property sa Iloilo na maipapasa lamang kay Rafael kung kasal siya bago siya mag-thirty-seven.

Ayaw niyang magpakasal sa babaeng pipiliin ng pamilya niya.

Ako naman, noong una niya iyong nabanggit, tumanggi ako dahil mahal ko pa si Enzo. Akala ko noon, sapat ang pagmamahal para hintayin ang isang taong laging may dahilan.

Hindi pala.

“Three days,” sabi ni Rafael. “Friday morning. Pasig City Hall. I’ll handle the papers.”

“Okay.”

“Mara.”

“Hm?”

“Pagkatapos nito, may mga taong magsasabing ginagamit mo lang ako para gumanti.”

Tumingin ako sa kanya.

“At may mga taong magsasabing ginagamit mo rin ako para sa property.”

Hindi siya umiwas.

“Totoo. Pero alam nating dalawa ang terms. Walang lokohan.”

Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, gumaan ang dibdib ko.

Dahil sa kanya, walang malabong pangako. Walang “next year.” Walang “hintayin mo muna.” Walang babaeng nakaupo sa upuan ko habang tinatawag akong sensitive.

May malinaw lang na usapan.

At minsan, mas ligtas ang malinaw na kontrata kaysa malabong pag-ibig.

Pumasok ako sa opisina kinabukasan.

Pagtapak ko pa lang sa floor, tumahimik ang mga tao. May mga matang mabilis umiwas. May mga bulong na biglang naputol.

Nasa pantry si Celina, may hawak na mug, nang makita niya ako.

Ngumiti siya.

“Mara, okay ka na ba? Nag-alala si Enzo kahapon.”

“Talaga?”

“Syempre. Medyo na-shock lang siya sa sinabi mo. Alam mo naman siya, minsan hindi marunong mag-express.”

Lumapit ako sa coffee machine.

“Hindi niya kailangan mag-express. Klaro naman ang actions niya.”

Natigilan siya, pero mabilis ding nakabawi.

“About sa year-end party, sana hindi mo na-misinterpret. Work-related lang talaga iyon.”

Tumingin ako sa kanya.

“Celina, kung work-related lang, bakit nakataob ang name card ko sa tabi ng plato mo?”

Nawala ang ngiti niya.

Isang segundo lang. Pero nakita ko.

Hindi siya inosente. At lalong hindi siya naligaw lang sa upuan.

Bago siya makasagot, lumabas si Enzo mula sa meeting room.

“Mara. Sa office ko.”

Sumunod ako.

Pagkasara ng pinto, hindi na niya itinago ang inis.

“Ano ba talagang gusto mong palabasin?”

“Wala.”

“Wala? Tinawagan mo ang lalaking iyon sa harap ko. Nagbanta kang magpapakasal ka. Tapos hindi ka pumasok kahapon. Pinapahiya mo ako.”

“Pinahiya kita?”

“Don’t twist my words.”

Natawa ako nang mahina.

“Enzo, noong pinaupo mo si Celina sa upuan ko sa harap ng buong kompanya, anong tawag doon?”

“Work arrangement iyon.”

“Kung ganoon, breakup arrangement ito.”

Namula ang mukha niya.

“Limang taon tayo, Mara.”

“Alam ko. Ako ang bumuhat sa tatlo roon.”

Natigilan siya.

Iyon ang unang pagkakataon na sinabi ko iyon nang malakas.

“Hindi mo alam kung gaano kabigat maging girlfriend ng lalaking laging nagsasabing balang araw. Balang araw magpapakasal tayo. Balang araw uunahin kita. Balang araw babawi ako.”

Lumapit siya sa akin, bumaba ang boses.

“Galit ka lang. After a week, magsisisi ka.”

“Hindi.”

“Hindi ka niya mahal, Mara. Iyong Rafael na iyon? Ginagamit ka lang niya.”

“Baka nga.”

Hindi niya inaasahan ang sagot ko.

“Pero alam ko iyon bago ako pumirma. Ikaw, Enzo? Limang taon mo akong ginamit habang pinapaniwala mong pagmamahal iyon.”

Tahimik.

Sa likod ng salamin ng office niya, kita ko ang mga taong kunwaring nagtatrabaho.

Kinuha ko sa bag ko ang maliit na kahon. Nandoon ang singsing na ibinigay niya dalawang taon na ang nakaraan. Hindi engagement ring. Promise ring lang, ayon sa kanya. Para “may hawak ako habang naghihintay.”

Inilapag ko iyon sa mesa niya.

“Tapos na ako maghintay.”

Paglabas ko, nasa labas si Celina. Halatang nakikinig.

Hindi ko siya pinansin.

Noong Friday morning, nagsuot ako ng puting blouse at beige skirt. Simple lang. Walang belo. Walang bulaklak.

Sa Pasig City Hall, naroon si Rafael. Naka-white long sleeves siya, walang tie. May dalawang witness: ang assistant niya at si Liza, na halos maiyak nang makita ako.

“Last chance,” bulong ni Rafael bago kami pumasok.

“Para umatras?”

“Para tanungin ang sarili mo kung ito ba talaga ang buhay na gusto mo.”

Tumingin ako sa hawak kong pen.

“Hindi ko pa alam kung ito ang buhay na gusto ko. Pero alam kong hindi ko na gusto ang dati.”

Iyon ang sagot ko.

Pumirma kami.

Walang fireworks. Walang grand music. Walang eksenang parang teleserye.

Pero nang ibigay sa amin ang marriage certificate, may kakaibang katahimikan sa dibdib ko.

Hindi ito ang klase ng kasal na pinangarap ko noong bata ako.

Pero ito ang unang desisyong ginawa ko na hindi nakasandal sa pangako ng ibang tao.

Pagkatapos ng ceremony, nagyaya si Rafael kumain sa isang maliit na restaurant sa Kapitolyo. Habang kumakain kami, tumunog nang tumunog ang phone ni Liza.

“Mara,” sabi niya, namumutla. “Nag-post si Celina.”

Ipinakita niya sa akin ang screen.

May photo ng empty main table noong year-end party. Caption ni Celina:

“Some seats are not taken. They are earned.”

Sa loob ng ilang minuto, marami nang likes. May mga comment na halatang galing sa opisina.

“Deserve mo, girl!”
“Hard work pays off.”
“Some people need to accept they’re no longer relevant.”

Hindi ako nagsalita.

Kinuha ni Rafael ang phone ni Liza, tiningnan sandali, saka ibinalik.

“May backup ka?” tanong niya sa akin.

“Ng alin?”

“Ng seating arrangement. Emails. Original guest list.”

Napatingin ako sa kanya.

“Meron.”

Dahil project manager ako. Hindi ako pumapasok sa kahit anong event na walang documentation.

Binuksan ko ang laptop ko sa kotse. Nandoon ang original seating plan na sinend ng HR. Main table: Enzo Ramirez, Mara Velasco, directors, clients.

Walang Celina Santos.

May email din mula sa secretary ni Enzo, two hours before the party:

“Sir Enzo instructed to move Ms. Mara Velasco to Marketing Table 7 and place Ms. Celina Santos beside him for report coordination.”

May isa pang attachment: revised name card list.

Ipinadala ko kay Rafael.

“Puwede ba itong gamitin?” tanong ko.

“Hindi lang puwede,” sagot niya. “Dapat.”

Pero hindi ako agad nag-post.

Tumawag muna ako kay Enzo.

Sinagot niya agad.

“Mara, finally. Saan ka? Kailangan nating mag-usap.”

“Kinasal na ako.”

Tahimik ang linya.

Pagkatapos, isang malalim na paghinga.

“Hindi nakakatawa.”

“Hindi biro.”

“Mara.”

Sa unang pagkakataon, narinig ko ang takot sa boses niya.

“I-send ko sa’yo ang certificate kung kailangan mo.”

“Ginawa mo talaga?” halos pabulong niyang tanong.

“Oo.”

“Dahil lang sa upuan?”

Napapikit ako.

“Hindi, Enzo. Dahil sa limang taon na pinaupo mo ako sa waiting area ng buhay mo.”

Wala siyang naisagot.

“Pakisabi rin kay Celina,” dagdag ko, “na kung gusto niyang pag-usapan kung sino ang earned ang seat, ilalabas ko ang email kung paano niya nakuha iyon.”

Ibinaba ko ang tawag.

Makalipas ang isang oras, burado na ang post ni Celina.

Makalipas ang dalawang oras, tinawag siya ng HR.

Makalipas ang isang araw, kumalat sa buong opisina ang katotohanan: hindi “earned” ang upuan niya. Iniutos iyon ni Enzo. At hindi iyon simpleng work arrangement, dahil sa security footage ng hotel, kitang-kita si Celina mismo ang nag-abot ng name card ko sa staff at nagsabing, “Sir Enzo said this should be changed.”

Hindi siya tinanggal agad, pero naalis siya sa expansion project.

Si Enzo naman, pinatawag ng board. Hindi dahil sa relasyon namin, kundi dahil ginamit niya ang company event para sa personal na bias, at nadamay ang isang client-facing arrangement.

Sa mundo ng korporasyon, minsan mas mabigat ang salitang “poor judgment” kaysa “cheater.”

Pagkalipas ng isang linggo, hinintay niya ako sa parking basement.

Mukha siyang hindi natulog. Wala ang dating yabang sa tindig niya.

“Mara,” sabi niya, “I’m sorry.”

Tumigil ako, pero hindi lumapit.

“Late na.”

“Alam ko. Pero mahal kita.”

Napatingin ako sa kanya.

Dati, sapat na sana ang tatlong salitang iyon para bumigay ako.

Pero nang araw na iyon, parang narinig ko lang ang tunog ng elevator sa likod ko. Malinaw, malamig, tapos agad.

“Mahal mo ako kapag wala na ako,” sabi ko. “Pero noong nandiyan ako, ginawa mo akong option.”

Namula ang mata niya.

“Pwede ba nating ayusin?”

“Hindi na.”

“Mahal mo ba siya?” tanong niya, halos masaktan sa sarili niyang tanong.

Hindi ako nagsinungaling.

“Hindi ko pa alam.”

Napailing siya, parang iyon ang panalo niya.

“Then why?”

“Dahil nirerespeto niya ako kahit hindi pa niya ako mahal. Ikaw, minahal mo raw ako, pero hindi mo ako nirespeto.”

Iyon ang huling usapan namin.

Lumipas ang mga buwan.

Hindi naging biglang romantic ang buhay namin ni Rafael. Hindi kami nagkunwaring perfect couple. May sarili siyang kwarto noong una. May sarili akong schedule. May kasunduan kaming malinaw.

Pero may mga bagay siyang ginagawa na hindi ko hiniling.

Kapag late akong umuuwi, may pagkain sa mesa. Kapag may meeting akong importante, tatanungin niya kung gusto kong i-review niya ang contract. Kapag may family dinner ang mga Montenegro at may tita niyang nangmamaliit sa akin, tahimik niyang sasabihin, “My wife doesn’t need your approval.”

My wife.

Noong una, title lang iyon.

Pero habang tumatagal, naging tahanan ang dating kontrata.

Isang gabi sa Iloilo, matapos naming bisitahin ang lumang bahay ng lola niya, umupo kami sa veranda habang umuulan.

“Alam mo,” sabi niya, “noong inalok kita ng kasal noon, akala ko practical choice ka lang.”

“Nakakakilig naman,” biro ko.

Ngumiti siya.

“Pero ngayon, natatakot ako.”

“Sa ano?”

“Na kapag natapos na ang legal reason ng kasal natin, piliin mong umalis.”

Matagal akong natahimik.

Doon ko naintindihan.

May mga taong malakas magsabi ng “mahal kita,” pero hindi marunong magbigay ng puwesto.

At may mga taong tahimik lang, pero araw-araw kang pinipiling bigyan ng lugar sa buhay nila.

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Rafael.”

“Hm?”

“Hindi na ako naghihintay sa labas ng mesa.”

Tumingin siya sa akin.

Ngumiti ako.

“Dito na ako nakaupo.”

Sa buhay, hindi lahat ng pag-alis ay pagkatalo. Minsan, iyon ang unang hakbang para bumalik sa sarili mong halaga.

Huwag mong hayaang may taong gawing pansamantala ang puwesto mo habang hinihintay mong maging sigurado siya. Ang taong tunay na para sa iyo, hindi ka itatago sa dulong mesa. Bibigyan ka niya ng lugar—hindi dahil kailangan niyang ipakita sa iba, kundi dahil alam niyang naroon ka dapat.