Akala ng Fiancé Kong Hindi Ko Kayang Mabuhay Nang Wala Siya—Hanggang Ipinangalan Niya sa Childhood Sweetheart ang Bahay Namin at Ako Mismo ang Nagbigay sa Kanila ng Kasal na Dapat Sana ay Akin
“Dalawa lang ang puwedeng ilagay sa wedding photo, Ma’am.”
Iniabot sa akin ng receptionist ang draft ng invitation at pabirong nagtanong, “Sa tingin ninyo, sino ang pinakabagay na katabi ni Sir Rafael?”
Tahimik kong kinuha ang pulang ballpen.
Pagkatapos, bilog na bilog kong minarkahan ang mukha ng sekretarya niyang si Bianca.
Namutla ang receptionist.
“Pero Ma’am Camille… kayo po ang fiancé ni Sir Rafael sa loob ng limang taon.”
Ngumiti ako.
Sa kabilang panig ng glass wall ng CEO’s office, ang lalaking kilalang ayaw humawak kahit sa doorknob nang walang alcohol ay nakaluhod sa harap ni Bianca.
Hinubad niya mismo ang mataas na takong nito.
Pagkatapos, marahang minasahe ang bukung-bukong niya.
“Masakit pa?” tanong niya.
Umiling si Bianca, namumula.
Nang magtagpo ang mga mata namin, hindi siya umiwas.
Sa halip, bahagya pa siyang ngumiti.
Binuksan ko ang cellphone ko at muling tiningnan ang litrato ng titulo ng condominium na dapat sana’y magiging bahay namin pagkatapos ng kasal.
Owner:
Bianca Villanueva.
Hindi Camille Reyes.
Kung pati ang bahay na dapat naming tirhan bilang mag-asawa ay ipinangalan na niya sa ibang babae…
Hindi ko na kailangang ipaglaban ang apelyidong Mercado.
Ibigay ko na rin iyon sa kanila bilang wedding gift.
Pagkalabas ko ng opisina sa BGC, tumawag agad ako sa wedding coordinator.
“Ma’am Camille, sigurado po ba kayong iko-cancel ninyo ang buong ceremony next month?”
“Oo.”
Nagulat ang coordinator.
“Pero kahapon lang po, personally tumawag si Sir Rafael. Pinapalitan niya ang lahat ng white lilies ng red roses. Tapos pina-add pa niya sa backdrop ang malaking letrang ‘B.’ Sabi niya gusto raw niyang sorpresahin kayo.”
Napatawa ako nang mahina.
Hindi ako mahilig sa red roses.
At ang pangalan ko ay Camille.
“Cancel everything. Keep the deposit.”
Ilang minuto lang ang lumipas, tumawag naman ang luxury car dealership sa Makati.
“Good afternoon, Ma’am. Confirmation lang po. Iyong Aston Martin na binili ni Sir Rafael, ipapangalan na talaga kay Ms. Bianca Villanueva?”
Pumikit ako.
“Bakit sa kanya?”
“Bagong license holder daw po si Ms. Villanueva. Gusto raw ni Sir Rafael na safe ang gagamitin niyang car.”
“Then register it under her name.”
“Ma’am?”
“Si Rafael ang nagbayad. Kung iyon ang gusto niya, gawin ninyo.”
Pagdating ko sa condo namin sa Rockwell, pagbukas ko pa lang ng pinto ay agad kong nakita ang putik sa puting wool carpet na nagkakahalaga ng mahigit ₱300,000.
Napahinto ako.
Si Rafael ay may matinding obsession sa kalinisan.
Minsan, may nalaglag akong isang hibla ng buhok sa sofa.
Halos kalahating oras niya akong pinagsabihan.
Minsan naman, tatlong oras akong nagluto ng beef soup dahil may sakit siya.
Nang amoy pagkain ang kusina, itinapon niya ang buong kaserola.
Pero ngayon, may malinaw na bakas ng putik mula sa high heels sa paborito niyang carpet.
Mula sa kusina, narinig ko ang tawanan.
“Raf, sorry. Nadumihan ko yata ang carpet mo.”
Boses ni Bianca.
Sumagot si Rafael nang napakalambing.
“Carpet lang ’yan.”
Parang may kung anong dahan-dahang namatay sa loob ko.
Lumabas silang dalawa.
Nang makita ako ni Rafael na nakasapatos pa, agad siyang sumimangot.
“Camille, bakit hindi ka nagpalit? Kakapunasan lang ng floor.”
Bumaba ang tingin ko.
Ang personal slippers ko ay suot ni Bianca.
Napansin iyon ni Rafael.
“Umulan kasi nang malakas,” paliwanag niya. “Walang dalang kotse si Bianca. Employee ko siya, kaya pinatuloy ko muna.”
“Sorry, Ate Camille,” mabilis na sabi ni Bianca. “Hindi ko alam na slippers mo pala ito.”
Tumango lang ako.
“Uuwi na ako,” sabi niya.
“Ako na maghahatid sa ’yo,” sagot agad ni Rafael.
Lumagpas sila sa akin na parang hangin lang ako.
Tinupi ko ang maruming carpet, isinama ang slippers at dinala ko sa garbage area.
Pagbaba ko, nakita ko sila malapit sa sasakyan.
May hawak na strawberry tanghulu si Bianca.
Kumagat siya sa isa.
Pagkatapos, iniabot niya ang natitirang kalahati kay Rafael.
At si Rafael—
ang lalaking ayaw hawakan ang baso ko kapag nakainuman ko na—
ay yumuko at kinagat mismo ang kendi mula sa stick na kagagaling lang sa bibig ni Bianca.
Napatitig ako.
Isang taon na ang nakaraan, pinahawak ko sa kanya ang sarili kong tanghulu habang inaayos ko ang bag ko.
Pagkatapos noon, sampung minuto niyang nilinis ang kamay niya bago humawak sa manibela.
Doon ko naintindihan.
Hindi pala sakit ang pagiging malinis niya.
May pinipili lang pala siyang taong kaya niyang tiisin.
Pagbalik ko sa condo, inilabas ko ang suitcase.
Makalipas ang kalahating oras, dumating si Rafael.
Nang makita niyang nag-iimpake ako, natawa siya.
“Camille, ano na naman ’yan?”
Isinara ko ang zipper.
“Rafael, break na tayo.”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos ay napailing.
“Dahil kay Bianca?”
Hindi ako sumagot.
“Camille, para ko lang siyang nakababatang kapatid. Kung may gusto kami sa isa’t isa, sa tingin mo ba aabot pa tayo ng limang taon?”
Patuloy lang ako sa pag-aayos.
Napikon siya.
“Sige. Umalis ka. Alam ko namang babalik ka rin bago matapos ang araw.”
Isinara niya ang pinto ng study room.
Sigurado siyang wala akong pamilya sa Metro Manila.
Sigurado siyang wala akong pupuntahan.
At higit sa lahat—
sigurado siyang hindi ko kayang mabuhay nang wala siya.
Kinabukasan, nakita ako ni Bianca sa office habang inaayos ko ang resignation documents ko.
“Ate Camille, nag-away ba kayo ni Raf dahil sa akin?”
Namumula ang mga mata niya.
“Kasalanan ko talaga. Kung umuwi na lang sana ako kahit umuulan—”
“Huwag kang mag-alala.”
Hindi man lang ako tumingin sa kanya.
“Hiwalay na kami.”
Biglang natahimik ang paligid.
Napakurap si Bianca.
Pero bago niya maitago, nakita ko ang saya sa mga mata niya.
“Paano mo nasasabing hiwalay na kayo?” mahinang tanong niya. “Ikaw lang naman ang mahal ni Raf.”
Doon ako tumingala.
“Talaga?”
Tumayo ako.
“Wedding decoration, pinalitan ayon sa gusto mo.”
Nawala ang ngiti niya.
“Luxury car, ipinangalan sa ’yo.”
Namula siya.
“At ang condominium na dapat naming bahay pagkatapos ng kasal—sa pangalan mo rin.”
Sa likod niya, biglang bumukas ang pinto.
Nandoon si Rafael.
Tinitigan ko siya.
“Tama ba, Sir Rafael Mercado?”
Kumunot ang noo niya.
“Camille, dapat ipinaliwanag ko ito sa ’yo.”
Lumapit siya.
“Kakabalik lang ni Bianca sa Manila. Wala siyang pamilya rito. Gusto ko lang na may security siya.”
“Security?”
“Bahay lang iyon.”
Bahagya akong natawa.
“Bahay na pinili nating dalawa?”
“Magiging asawa naman kita,” sagot niya. “Bakit ka nakikipag-kompetensya sa isang babaeng kailangan lang ng tulong?”
Lumapit si Bianca at mahinang nagsalita.
“Pwede kong ibalik ang condo kung nasasaktan ka.”
Agad sumagot si Rafael.
“Hindi na.”
Pagkatapos, tumingin siya sa akin.
“Camille, tigilan mo na ang drama. Hindi bagay sa edad mo.”
Inilapag niya sa mesa ko ang resignation papers.
“Approved.”
“Tamang-tama. May oras ka nang ayusin ang kasal.”
Huminga siya nang malalim.
“Birthday ni Lolo mamaya. Sasama ka sa akin.”
Gusto kong tumanggi.
Pero naalala ko ang matandang laging tumatawag sa akin ng “apo.”
Siya ang nag-iisang tao sa pamilya Mercado na paulit-ulit nagsasabing huwag akong pababayaan ni Rafael.
Kaya pumayag ako.
Hindi para kay Rafael.
Para magpaalam kay Lolo.
Sabi niya, hintayin ko siya sa basement parking ng office.
Alas-singko akong bumaba.
Alas-sais.
Alas-siyete.
Alas-otso.
Wala siya.
Tinawagan ko siya nang paulit-ulit.
Busy.
Sa wakas, sumagot siya.
Bago pa ako makapagsalita, galit na niyang sinabi:
“Camille, nasaan ka? Hindi ba’t birthday ni Lolo ngayon?”
Napatitig ako sa cellphone.
“Ako ang naghihintay sa ’yo rito mula alas-singko.”
Sandaling tumahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos ay sinabi lamang niya:
“Pumunta ka na lang dito. Lagi kang hinahanap ni Lolo.”
Binaba niya ang tawag.
Sumakay ako ng Grab papuntang ancestral house ng Mercado family sa Forbes Park.
Pagpasok ko sa sala, sabay-sabay na tumingin sa akin ang mga bisita.
Nasa tabi ni Lolo si Bianca.
Nakakapit siya sa braso ni Rafael.
Para siyang tunay na magiging apo ng pamilya.
“Saan ka galing?” malamig na tanong ni Rafael. “Ngayon ka lang dumating?”
Bago ako makasagot, tinawag ako ni Lolo.
“Camille! Halika rito sa tabi ko.”
Habang naglalakad ako, narinig ko ang mga bulungan.
“Iyan ba ang five-year fiancée?”
“Mas bagay yata si Bianca.”
“Alam mo bang ipinangalan ni Rafael kay Bianca ang condo at kotse?”
“Baka magpalit ng bride bago ang kasal.”
Namula si Bianca.
“Grabe naman kayo. Huwag kayong magbiro.”
Pero lalo niyang hinigpitan ang kapit sa braso ni Rafael.
Hindi siya inalis ni Rafael.
Sa halip, tumingin siya sa akin.
“At least ngayong nandito ka na…”
Huminto siya.
Pagkatapos ay inilabas niya mula sa bulsa ang isang maliit na velvet box.
Ngumiti si Bianca.
At sa harap ng buong pamilya, binuksan ni Rafael ang kahon.
Sa loob ay naroon ang bracelet ng yumao niyang ina—
ang heirloom na limang taon niyang ipinangakong isuot ko sa araw ng aming kasal.
Inabot niya iyon kay Bianca.
“Isuot mo muna.”
Biglang nanahimik ang buong silid.
At doon, sa mismong harap ni Lolo, tumayo ako.
Kinuha ko mula sa bag ko ang isang puting envelope.
“Rafael…”
Ngumiti ako sa unang pagkakataon buong gabi.
“Dahil mukhang kumpleto na ang bride, bahay, kotse at family heirloom mo…”
Iniabot ko sa kanya ang envelope.
“…ito na lang ang kulang.”
Binuksan niya iyon.
At biglang nawala ang kulay sa mukha niya.
PARTE2
Sa loob ng envelope ay hindi wedding invitation.
Hindi rin love letter.
Kundi ang notarized cancellation ng wedding venue, copy ng resignation ko, termination ng lease sa condo naming tinitirhan—
at ang engagement ring na limang taon kong suot.
Napatitig si Rafael sa singsing.
“Camille…”
“Congratulations,” sabi ko.
“Malaya ka na.”
Napatingin ang buong pamilya.
Si Bianca ang unang nagsalita.
“Ate Camille, baka misunderstanding lang—”
“Bianca.”
Naputol siya nang tawagin ko ang pangalan niya.
“Hindi mo na kailangang tawagin akong Ate.”
Tumingin ako sa bracelet sa kamay niya.
“Bagay naman sa ’yo. Pati bahay at kotse, bagay rin.”
Namula siya.
Si Rafael naman ay tuluyang nawalan ng pasensya.
“Hindi magandang lugar ito para sa eksenang ganito.”
Napatawa si Lolo Mercado.
Pero walang saya sa tawa niya.
“Eksena?”
Tumama ang baston niya sa sahig.
“Sinong gumawa ng eksena rito, Rafael?”
Biglang natahimik si Rafael.
Tinuro ni Lolo ang bracelet.
“Iyan ang pulseras ng nanay mo.”
“Lolo—”
“Sinabi niyang ibibigay iyon sa magiging asawa mo.”
Mabigat ang tingin niya kay Bianca.
“Bakit nasa kamay niya?”
Mabilis na inalis ni Bianca ang bracelet.
“Lolo, pinasuot lang po ni Raf sa akin dahil—”
“Tinatanong ba kita?”
Namula ang mukha niya.
Nilapitan ako ni Rafael.
“Huwag nating palakihin ito. Uuwi tayo at mag-uusap.”
Umiling ako.
“Wala na tayong pag-uusapan.”
“Camille.”
Lumalim ang boses niya.
“Limang taon tayo. Huwag mong itapon lahat dahil sa selos.”
Doon ako natawa.
“Selos?”
Kinuha ko ang cellphone ko.
“Rafael, sa limang taong magkasama tayo, ako ba ang nag-request na ilipat mo sa pangalan ni Bianca ang ₱38-million condo?”
Hindi siya sumagot.
“Ako ba ang nagsabi sa ’yo na bilhan siya ng sports car?”
Tahimik pa rin siya.
“Ako ba ang nagsabing palitan mo ang wedding flowers ayon sa paborito niya?”
Tumingin sa amin ang mga kamag-anak niya.
Ibinaba ko ang cellphone.
“Hindi ako nagseselos.”
“Napagod lang akong magpanggap na hindi ko nakikita kung sino talaga ang pinipili mo.”
Napakagat-labi si Bianca.
“Pero hindi ko naman hiningi ang condo.”
“Talaga?”
Tinignan ko siya.
“Gusto mo bang basahin ko rito ang messages mo sa broker?”
Nanigas ang mukha niya.
Si Rafael ay biglang napalingon.
“Anong messages?”
Natahimik ang lahat.
Binuksan ko ang screenshots na ipinadala sa akin ng realtor noong umaga.
“‘Sir Rafael said the master bedroom should be redesigned based on my taste. I prefer ivory and champagne tones.’”
Isa pa.
“‘Please make sure the deed is under my name before the wedding. Raf said I deserve something that is truly mine.’”
Napatingin si Rafael kay Bianca.
“Sinabi mo sa broker na gusto mong sa ’yo nakapangalan?”
Namutla siya.
“Raf, akala ko okay lang dahil ikaw mismo ang nagsabi—”
“Pero sinabi mong ayaw mong tanggapin!”
Bumagsak ang katahimikan.
Napangiti ako nang mapait.
Iyon ang kauna-unahang sandali na tila naintindihan ni Rafael na maaaring hindi inosenteng kapatid ang tingin ni Bianca sa sarili niya.
Pero huli na iyon.
Ang problema ko ay hindi na si Bianca.
Si Rafael ang pinili kong pakasalan.
At si Rafael ang paulit-ulit na pumili na saktan ako.
Lumapit sa akin si Lolo.
“Apo, totoo bang kinansela mo na ang kasal?”
Tumango ako.
“Opo.”
“Mahal mo pa ba ang apo ko?”
Napalunok ako.
Ang tanong na iyon ang pinakamahirap sagutin.
“Mahal ko po.”
Napaangat ang ulo ni Rafael.
Pero ipinagpatuloy ko:
“Pero hindi sapat na dahilan ang pagmamahal para manatili sa lugar kung saan araw-araw kang kailangang magmakaawang piliin.”
Napapikit si Lolo.
Pagkatapos, marahan niyang hinawakan ang kamay ko.
“Kung gayon, umalis kang nakataas ang noo.”
Agad nagsalita si Rafael.
“Lolo!”
“Tumahimik ka.”
Malamig ang tingin ng matanda.
“Kung gusto mong may bumalik sa ’yo, matuto kang maging taong karapat-dapat balikan.”
Kinuha ko ang bag ko.
Hindi ako lumingon.
Kinabukasan, umalis ako sa Metro Manila.
May isa akong bagay na hindi alam ni Rafael.
Bago ako sumali sa Mercado Holdings limang taon na ang nakaraan, may career na ako.
Architect ako.
Nag-resign ako sa international design firm sa Cebu dahil sinabi niyang gusto niyang magkasama kami sa Manila.
Tinanggihan ko ang dalawang overseas opportunities.
Tinulungan ko siyang buuin ang luxury property division ng kumpanya niya.
Sa huli, nasanay siyang isipin na empleyado niya lang ako.
Nakalimutan niyang kaya kong magsimula nang wala siya.
Bumalik ako sa Cebu.
Tinanggap ko ang offer ng dati kong mentor na maging design director ng isang boutique architectural firm.
Tatlong buwan akong hindi bumalik ng Manila.
Sa panahong iyon, isang beses lang akong nagpalit ng number.
Pero nakahanap pa rin si Rafael ng paraan para mag-email.
Noong una, galit.
You’re taking this too far.
Pagkatapos, defensive.
Nothing ever happened between me and Bianca.
Pagkatapos, mas maikli.
Can we talk?
Hanggang sa isang gabi:
I finally understand. I’m sorry.
Hindi ako sumagot.
Makalipas ang dalawang linggo, tumawag si Lolo.
“Camille, maaari ba kitang hingan ng pabor?”
“Siyempre po.”
“Hindi para kay Rafael.”
Natawa ako.
“Ano po iyon?”
“Pupunta ako sa Cebu.”
At dumating nga siya.
Hindi kasama si Rafael.
Mag-isa.
Dinala ko siya sa bagong project namin—isang coastal wellness resort sa Mactan.
Habang pinagmamasdan niya ang construction site, tumango siya.
“Mas bagay sa ’yo ito kaysa sundan ang apo kong matigas ang ulo.”
Napangiti ako.
Pagkatapos, inilabas niya ang isang folder.
“May kailangan kang malaman.”
Nawala ang ngiti ko.
Sa loob ng folder ay financial records.
Mga bank transfer.
At copy ng messages sa pagitan ni Bianca at ng pinsan ni Rafael na si Anton.
Lumabas na bago pa man bumalik si Bianca sa Manila, matagal na niyang alam na nagkakaproblema ang Mercado Holdings sa isang malaking hotel acquisition.
Lumapit siya kay Rafael sa panahong stress ito.
Nagkuwento tungkol sa pagiging mag-isa.
Sa pagkawala ng mga magulang.
Sa kawalan ng seguridad.
Unti-unti niyang pinapaniwala si Rafael na siya lamang ang natitirang “pamilya” nito mula pagkabata.
Mas malala pa—
si Bianca ang nag-udyok kay Anton na kuwestiyunin ang posisyon ko sa kumpanya.
Kapag ikinasal daw kami, maaaring lumaki ang influence ko sa Mercado Holdings.
Kung masisira ang relasyon namin, magiging mas madali para kay Anton na kontrolin si Rafael.
“Ginagamit siya ni Bianca?” tanong ko.
“Ginamit niya ang kahinaan niya,” sabi ni Lolo.
“Pero huwag kang magkakamali, apo.”
Tiningnan niya ako nang diretso.
“Hindi ibig sabihin nito na inosente si Rafael.”
Tahimik akong tumango.
Tama siya.
Maaaring may motibo si Bianca.
Pero si Rafael ang pumirma sa deed.
Si Rafael ang bumili ng kotse.
Si Rafael ang nagbigay ng bracelet.
Walang pumilit sa kanya.
“Nasaan si Bianca ngayon?”
“Tinanggal sa kumpanya.”
Hindi ako nagulat.
“At si Anton?”
“Under investigation.”
Napabuntong-hininga ako.
“Bakit ninyo sinabi sa akin?”
“Dahil ayokong isipin mong ikaw ang kulang.”
Napatingin ako sa dagat.
Sa unang pagkakataon matapos ang ilang buwan, nakaramdam ako ng ganap na katahimikan.
Hindi dahil napatunayang masama si Bianca.
Kundi dahil wala na akong pangangailangang alamin kung sino ang mas mahal ni Rafael.
Wala na iyong halaga.
Anim na buwan matapos kong umalis, bumalik ako sa Manila para sa isang industry awards night.
Nanalo ang Mactan project namin bilang Best Emerging Hospitality Design.
Pagbaba ko ng stage, may lalaking nakatayo sa dulo ng ballroom.
Si Rafael.
Mas payat.
Mas tahimik.
Wala na ang dating arrogance sa mukha niya.
Lumapit siya.
“Congratulations.”
“Thank you.”
Tumingin siya sa award na hawak ko.
“Hindi ko alam na ganito pala kalaki ang mga isinuko mo para sa akin.”
Ngumiti ako.
“Hindi mo kasi tinanong.”
Napayuko siya.
“Wala na si Bianca sa buhay ko.”
“Alam ko.”
“Hindi ko siya minahal.”
“Tinatanggap ko.”
Tumingin siya sa akin, parang umaasang may ibig sabihin iyon.
Pero idinagdag ko:
“Hindi naman iyon ang dahilan kung bakit ako umalis.”
Napatigil siya.
“Umalis ako dahil sa bawat pagkakataong kailangan mong pumili kung igagalang mo ba ako o ipaparamdam mong sobra akong humihingi…”
Huminga ako.
“Pinili mong ako ang mag-adjust.”
Namula ang mga mata niya.
“I can change.”
“Siguro.”
“Then give me another chance.”
Matagal ko siyang tiningnan.
Ang lalaking ito ang minahal ko nang limang taon.
Alam ko ang paborito niyang kape.
Alam ko kung paano siya natutulog kapag pagod.
Alam ko kung anong tono ng boses niya kapag natatakot.
At sa loob ng mahabang panahon, inakala kong ang pagkakakilala ko sa kanya ang dahilan para manatili.
Pero natutunan kong hindi iyon sapat.
“Rafael…”
Mahina akong ngumiti.
“Sana magbago ka.”
Kumislap ang pag-asa sa mata niya.
“Pero hindi para mabawi ako.”
Nawala iyon.
“Magbago ka para hindi mo na ulit gawin sa ibang tao ang ginawa mo sa akin.”
Lumakad ako palayo.
Hindi niya ako pinigilan.
Makalipas ang dalawang taon, binuksan ng firm namin ang bagong branch sa BGC.
Isa ako sa mga partner.
Sa opening day, nakatayo ako sa harap ng floor-to-ceiling windows, nakatingin sa skyline na minsan ay iniwan ko dahil akala ko masyadong masakit balikan.
Ngayon, wala na itong kapangyarihan sa akin.
May dumating na maliit na package.
Walang sender.
Sa loob ay ang lumang engagement ring ko.
May maikling note.
“Salamat dahil umalis ka noong hindi ko kayang tratuhin ka nang tama. Ngayon ko lang lubos na naintindihan kung bakit.”
Hindi ko na kailangang hulaan kung sino ang nagpadala.
Isinara ko ang kahon.
Hindi ko itinapon.
Hindi ko rin isinuot.
Inilagay ko lang iyon sa pinakailalim ng drawer bilang paalala ng isang bersyon ng sarili kong minsang naniniwalang ang pagiging mahal ay nangangahulugang kailangan mong magtiis.
Pagkatapos ay lumabas ako ng opisina.
Sa reception area, nakasabit ang pangalan ko sa dingding.
CAMILLE REYES
MANAGING PARTNER
At sa unang pagkakataon, hindi ako fiancé ng isang CEO.
Hindi ako babaeng iniwan para sa childhood sweetheart.
Hindi ako “future Mrs. Mercado.”
Ako lang si Camille.
At sapat na iyon.
Mensahe
Minsan, hindi ang ikatlong tao ang tunay na sumisira sa isang relasyon. Ang mas masakit ay ang taong mahal mo mismo ang paulit-ulit na nagpaparamdam na maaari kang isantabi dahil tiwala siyang hindi ka aalis.
Ang pagmamahal ay hindi paligsahan kung sino ang mas matiisin.
Hindi mo kailangang makiusap para sa respeto, seguridad at lugar na dapat kusang ibinibigay sa iyo.
At kapag dumating ang araw na piliin mong lumayo, huwag mong isipin na natalo ka.
Minsan, ang pag-alis sa taong ayaw kang piliin ang unang pagkakataong tunay mong pinili ang sarili mo.
