Akala ko simpleng bakasyon lang ang uuwian ko.
Akala ko, uuwi ako para mag-celebrate.
Akala ko, magiging masaya ang pamilya namin dahil ikakasal na ang kuya ko.

Pero sa loob lang ng isang araw…
parang naging bisita na lang kami sa sarili naming bahay.

Pagdating ko, agad akong sinalubong ng balitang ikakasal na si kuya—si Daniel.
Hindi ko naitago ang tuwa ko.

“Talaga? Kailan? Sino?” sunod-sunod kong tanong.

Ngumiti si Mama, pero may kakaibang pag-aalangan sa mata niya.
“Makikilala mo rin siya mamaya,” sabi niya.

Hindi ko na pinansin iyon.

Hanggang sa dumating si Trisha—ang magiging asawa ng kuya ko.

Maganda siya. Maayos manamit. Mukhang sosyal.
Pero sa unang tingin pa lang… may mali na.

“Ah… ikaw si Nini?” tanong niya, sinukat ako mula ulo hanggang paa.
“Gaano ka katangkad? Mga 5’2?”

Napangiti ako ng pilit. “Oo… bakit po?”

Ngumiti siya.
“Para alam ko kung anong klaseng sofa ang bibilhin ko. Para komportable kang matulog doon.”

Biglang tumahimik ang buong sala.

“Sofa?” ulit ko, hindi makapaniwala.
“Hindi ba may sarili akong kwarto?”

“Oh, iyon ba?” walang pakialam niyang sagot.
“Ipaparenovate ko iyon. Gagawin kong walk-in closet.”

Parang may sumabog sa tenga ko.

Hindi pa ako nakakarecover, nagpatuloy siya—

“Tita, Tito… kailan po kayo lilipat sa probinsya? Mas maganda sana kung bago ang kasal, para kami na lang ni Daniel dito. Mas private.”

Napahigpit ang hawak ko sa bag ko.

Ito… bahay namin.
Pinaghirapan ng parents ko.
At ngayon, parang desisyon na lang niya ang lahat?

Tumayo si Kuya, galit na galit.
“Kailan ko sinabi iyan?”

Pero si Trisha? Hindi umatras.

“Natural lang iyon,” sabi niya.
“Mag-asawa na tayo, kailangan natin ng sarili nating space. Hindi ko kayang tumira sa ganitong… lumang bahay na puno ng tao.”

“Lumang bahay?” ulit ni Papa, halatang nasaktan.

Pero hindi pa doon natapos.

Kinabukasan, madaling araw—
binulabog niya ako.

“Gising! Mag-empake ka na,” sigaw niya habang binubuksan ang pinto ko nang walang paalam.

Sa likod niya, may dalawang lalaki—may dalang tools.

“Anong ginagawa niyo?!” sigaw ko.

“Hindi ba sinabi ko na?” malamig niyang sagot.
“Ipaparenovate ko na ‘to. Simula ngayon, akin na ang kwartong ito.”

Hindi ako makapaniwala habang pinapanood kong tinatanggal ang kama ko.
Hinahagis ang mga gamit ko.
Mga libro ko. Mga alaala ko. Lahat.

“Tumigil kayo!” sigaw ko, nanginginig.

Pero hinawakan niya ako.
“Tumigil ka na. Babae ka lang din. Aalis ka rin naman dito balang araw. Huwag kang makapal ang mukha.”

Parang may kumurot sa puso ko.

Babae lang?

Walang karapatan?

Sa sarili kong bahay?

Hindi pa doon natapos ang kahihiyan.

Pinahiya niya si Mama dahil sa pagkain.
Sinigawan si Papa dahil sa paninigarilyo.
At kumilos na parang siya na ang may-ari ng lahat.

Hanggang sa hindi ko na kinaya.

“Sumosobra ka na!” sigaw ko.
“Hindi ka pa nga kasal dito, ganyan ka na!”

Biglang nagbago ang mukha niya.

Umiyak.

Biglang umiyak.

“Tinutukso ako ni Nini… ayaw niya akong tanggapin…”
tawag niya kay Kuya sa telepono.

At ilang minuto lang…
dumating si Kuya.

Tiningnan niya kami.
Si Trisha—umiiyak.
Si Mama—tahimik.
Si Papa—nakayuko.
At ako—galit na galit.

“Anong nangyayari dito?” tanong niya.

Ngumiti ako nang malamig.

“Kuya… tanungin mo siya. Tanungin mo kung paano niya trinato ang pamilya natin.”

At sa sandaling iyon—
hindi ko alam kung sino ang kakampihan niya.

Dahil ang sumunod niyang sinabi…
ang tuluyang sumira sa puso ko—

“Nini… bakit mo pinaiyak si Trisha?”

Parang may bumagsak sa dibdib ko sa sinabi ni Kuya.

“Kuya… seryoso ka?” mahina kong tanong.

Hindi siya agad sumagot.

Lumapit si Trisha sa kanya, umiiyak.
“Hindi ako tanggap ng pamilya mo… pinahiya ako… pinagsabihan ako…”

At parang unti-unting nagdilim ang paningin ko.

“Kuya,” ulit ko, nanginginig na.
“Tinanggal niya ang kama ko. Tinapon niya ang mga gamit ko. Pinahiya niya sina Mama at Papa—”

“Tumigil ka na, Nini!” bigla niyang sigaw.

Napahinto ako.

“Hindi ka ba pwedeng mag-adjust kahit konti?” dagdag niya.
“Magiging asawa ko na siya.”

Parang may humiwa sa puso ko.

Mag-adjust?

Sa sarili kong bahay?

Napatawa ako. Mabigat. Masakit.

“Sige,” sabi ko.
“Kung gano’n pala… aalis ako.”

Nagulat sila.

Pero hindi na ako nagsalita pa.

Kinuha ko ang ilang gamit ko—yung mga hindi pa nasisira.
At lumabas ako ng bahay.

Hindi ako umiyak.

Hindi ako nagpaalam.

Kasi sa sandaling iyon…
alam kong wala na akong tahanan doon.

Lumipas ang tatlong araw.

Tahimik ang phone ko.

Walang tawag mula kay Kuya.
Walang mensahe mula sa bahay.

Hanggang sa isang gabi—

Tumawag si Mama.

“Nini… umuwi ka muna.”

May kakaiba sa boses niya.

Pagdating ko sa bahay…
iba na ang eksena.

Tahimik.

Magulo.

At si Trisha—wala.

“Anong nangyari?” tanong ko.

Napaupo si Mama.
“Umalis na siya.”

“Ha?”

“Dinala niya ang lahat ng perang ibinigay namin para sa kasal… pati ipon ng kuya mo.”

Parang nabingi ako.

“Ano?!”

Tumango si Papa.
“Matagal na pala siyang may utang… ginagamit lang niya si Daniel para makakuha ng pera.”

Napaupo ako.

Parang biglang gumaan ang hangin—pero mas masakit.

Lumabas si Kuya mula sa kwarto.

Mukhang ilang taon ang tumanda sa loob lang ng ilang araw.

“Nini…” mahina niyang tawag.

Hindi ako sumagot agad.

Lumapit siya.

“At that moment… na-realize ko lahat.”

“Tungkol sa’yo. Sa kanila. Sa bahay natin…”

Napaiyak siya.

“Pinili ko ang maling tao… at muntik ko kayong itapon.”

Tahimik akong tumingin sa kanya.

Masakit pa rin.

Pero nakita ko ang pagsisisi.

“At kung pwede pa…”
mahina niyang sabi—
“pwede pa ba akong bumawi?”

Hindi ako agad sumagot.

Pero sa pagkakataong iyon—
alam kong hindi na kami pareho ng dati.

Lumipas ang mga buwan.

Unti-unting bumalik ang katahimikan sa bahay.

Inayos namin ang mga nasira.
Pinalitan ang mga nawala.

Pero ang tiwala?
Hindi gano’n kadaling buuin ulit.

Isang gabi, habang sabay-sabay kaming kumakain—

napangiti si Mama.

“Salamat… kasi kahit anong mangyari… pamilya pa rin tayo.”

Napatingin ako sa kanila.

At sa wakas…
napangiti rin ako.