Binayaran ako ng kumpanya para huwag magtrabaho.

Oo, tama ang basa mo.

Habang ang iba’y nag-overtime, ako naman ay naglalaro, natutulog, kumakain ng chips, at nagbabasa ng nobela sa opisina.

Dahil sa tuwing kumikilos ako para tumulong, nalulugi ang kumpanya.

Ako si Maya Villaflor, dalawampu’t pito, at may kakaibang “swerte” raw ako ayon sa boss kong si Sir Rafael Montes.

Kapag nagsumikap ako, bagsak ang deal.

Kapag tinamad ako, sunod-sunod ang kontrata.

Noong unang buwan ko sa Montes Development Group sa BGC, sinubukan kong maging masipag. Gumawa ako ng proposal buong gabi, nag-ayos ng files, nag-follow up sa clients.

Kinabukasan, tatlong kliyente ang umatras.

Namumutla si Sir Rafael habang hawak ang sales report.

“Maya,” sabi niya, halos pabulong, “mula ngayon, wala kang gagalawin.”

Akala ko biro.

Pero kinabukasan, binigyan niya ako ng bagong gaming console, premium snacks, reclining chair, at sariling lounge corner sa opisina.

“Ang trabaho mo,” sabi niya, “ay maging masaya.”

Tumawa ako noon.

Hanggang sa mangyari ang imposible.

Tatlong araw akong naglaro ng game.

Nakakuha ang kumpanya ng ₱80 milyon na kontrata.

Limang araw akong nagbasa ng romance novel habang kumakain ng potato chips.

Nanalo kami sa government infrastructure bid.

Isang beses, nainip ako at tinulungan ko ang isang officemate mag-ayos ng documents.

Wala pang sampung minuto, nawala ang tatlong malaking project.

Tumakbo si Sir Rafael papunta sa akin, halos mapatid ang hininga.

“Maya! Bitawan mo ’yan!”

Kinuha niya ang folder sa kamay ko at ipinalit ang pinakabagong handheld console.

“Please,” sabi niya, seryoso ang mukha, “kahit ano’ng mangyari, huwag kang hahawak ng trabaho. Kumain ka. Maglaro ka. Matulog ka. Ako na ang bahala sa sahod mo.”

Dahil mabait naman siya, pumayag ako.

Hindi ako tamad.

Pero kung ang katamaran ko ang bumubuhay sa kumpanya, sino ba ako para tumanggi?

Kaya sa loob ng halos isang taon, ganoon ang buhay ko.

Habang ang iba’y nagmamadali sa meetings, ako’y nakaupo sa beanbag, may iced coffee, may headphones, at may laro.

Hindi lahat natutuwa.

Naririnig ko ang bulungan.

“Ang kapal ng mukha ni Maya.”

“Paborito siguro ni boss.”

“Bakit siya may sahod na malaki kahit walang ginagawa?”

Hindi ko sila sinagot.

Dahil alam kong hindi nila alam ang buong katotohanan.

Pero noong araw ng sahod, doon nagsimula ang gulo.

May notification sa phone ko.

Pumasok na raw ang sweldo.

Binuksan ko.

Napakurap ako.

₱250.

Akala ko mali ang tingin ko.

Mula sa buwanang sahod na milyon-milyon, naging dalawang daan at limampung piso.

Habang ako’y nakatulala, narinig ko ang mga officemate ko sa pantry.

“Uy, may bonus tayo!”

“Grabe si Ms. Lianne, ang bait. Dinagdagan sahod natin!”

“Dapat pala matagal na siyang nag-manage ng finance.”

Doon ko nalaman.

Si Lianne Cruz, bagong finance head, ang naglabas ng payroll.

Kumuha ako ng ilang imported snacks mula sa desk ko at pumunta sa finance office.

Kumatok ako.

Nandoon siya, nakasuot ng puting blazer, pulang lipstick, at ngiting parang laging may hinuhusgahan.

“Lianne,” mahinahon kong sabi, “parang may mali sa sahod ko. Pwede mo bang i-check?”

Hindi man lang niya tinignan ang snacks na inabot ko.

“Walang mali.”

“Dalawang daan at limampu lang ang pumasok.”

Tumawa siya nang mahina.

“Dapat nga magpasalamat ka pa.”

Nanlamig ang kamay ko.

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

Binuksan niya ang drawer at ibinato sa mesa ang makapal na sobre.

Pagbukas ko, puro litrato ko.

Ako habang naglalaro.

Ako habang natutulog.

Ako habang kumakain.

Ako habang nanonood ng drama sa phone.

“Buong buwan kang pabigat,” sabi niya. “Wala kang ginawa kundi kumain ng pagkain ng kumpanya. Hindi kita pinagbabayad. Mabait na ako niyan.”

Pinilit kong huminga nang malalim.

“Lahat ng ginagawa ko, alam ni Sir Rafael. Siya mismo ang nag-utos.”

Tumaas ang kilay niya.

“Wala si Rafael ngayon. At habang wala siya, ako ang nag-aayos ng kalat sa kumpanyang ito.”

“Wala kang karapatang galawin ang kontrata ko.”

Tumayo siya at itinapon pabalik sa akin ang snacks.

“Kontrata? O ilusyon mo lang na espesyal ka?”

Bumukas ang pinto.

Pumasok ang ilang empleyado.

“Lianne, tara na? Treat ka namin. Salamat sa bonus!”

Huminto sila nang makita ang pagkain sa sahig at ang mukha kong namumula sa galit.

Bago pa ako makapagsalita, biglang namasa ang mata ni Lianne.

“Sorry,” nanginginig niyang sabi. “Gusto ko lang sana makatulong sa inyo. Kaya hinati ko sa lahat ang sobrang perang dati’y napupunta kay Maya.”

Nagkatinginan ang lahat.

“Ano?”

“Hindi naman siya nagtatrabaho,” dagdag ni Lianne, pinahid ang kunwaring luha. “Pero kung gusto ninyong ibalik ko sa kanya ang pera, babawiin ko ang bonus n’yo.”

Biglang nagbago ang tingin ng mga tao sa akin.

“Maya, sobra ka na.”

“Ang kapal mo naman. Wala ka nang ginagawa, gusto mo pang kunin bonus namin?”

“Hindi porke paborito ka ni Sir Rafael, hari-harian ka na.”

Napangiti si Lianne sa likod ng mga luha niya.

Doon ko naintindihan.

Hindi lang sahod ko ang kinuha niya.

Ginamit niya ako para magmukha siyang mabuting tao.

Kinuha ko ang phone ko at tinawagan si Sir Rafael.

Bago pa mag-ring nang matagal, inagaw ni Lianne ang phone ko at pinatay ang tawag.

“Baliw ka ba?” sigaw niya. “Nasa final bidding si Rafael ngayon para sa ₱3 bilyong city project! Kapag nasira ’yon dahil sa istorbo mo, kaya mo bang bayaran?”

Tumigil ako.

Final bidding.

Kaya pala bago siya umalis, pinadalhan niya ako ng ₱100,000 para raw bumili ng game credits at “mag-enjoy buong araw.”

Ibig sabihin, kailangan kong huwag magtrabaho.

Para manalo sila.

Tumalikod ako.

“Sige,” malamig kong sabi. “Hihintayin ko si Sir Rafael.”

Umupo ako sa station ko at binuksan ang laro.

Wala pang isang minuto, bumagsak sa mesa ko ang makapal na stack ng kontrata.

“Review mo lahat ’yan,” sabi ni Lianne. “Ngayon din.”

Tumingin ako sa kanya.

“Ayoko.”

Hinablot niya ang console ko at ibinato sa sahig.

Basag.

Tahimik ang buong opisina.

Pagkatapos, ngumiti siya.

“Bilang future wife ni Rafael at magiging madam ng kumpanyang ito,” sabi niya, “inuutusan kitang magtrabaho.”

At sa mismong sandaling iyon, tumunog ang office TV.

Breaking news.

“Montes Development Group, biglang umatras sa final bidding matapos lumabas ang emergency compliance issue…”

Napatingin ang lahat sa akin.

At sa unang pagkakataon, ngumiti ako.

…

“Compliance issue?” bulong ng isang manager, namumutla. “Imposible. Perfect ang documents natin.”

Tumingin ako sa basag na console sa sahig.

Pagkatapos, tinignan ko si Lianne.

“Sabi ko sa’yo,” mahinahon kong sabi, “huwag mo akong pagtrabahuhin.”

Namula ang mukha niya.

“Coincidence lang ’yan!”

Hinablot niya ang kontrata sa mesa at itinulak sa harap ko.

“Basahin mo. Ayusin mo. Patunayan mong may silbi ka.”

Nagkagulo ang opisina.

May tumatawag sa legal team.

May umiiyak sa procurement.

May sumisigaw sa phone, “Nasaan si Sir Rafael?”

Ako naman, dahan-dahang kinuha ang unang kontrata.

Binuklat ko.

Isang pahina pa lang ang nababasa ko nang may sumigaw mula sa meeting room.

“Ma’am Lianne! Yung private client sa Cebu, nag-email! Cancelled daw ang partnership!”

Sumunod pa ang isa.

“Yung mall development deal, on hold!”

“At yung Japanese investor, humihingi ng emergency review!”

Nalaglag ang ballpen ni Lianne.

Ang mga taong kanina’y nang-insulto sa akin, ngayon ay parang nakakita ng multo.

“Tumigil ka,” sabi ng isang officemate, halos pakiusap. “Maya, please… huwag mo nang hawakan ’yan.”

Pero si Lianne, nanginginig sa galit, hindi pa rin umatras.

“Drama lang ’to! Lahat kayo nagpapadala sa kabaliwan niya!”

Lumapit siya at dinuro ako.

“Walang magic. Walang swerte. Tamad ka lang!”

Bago ako makasagot, bumukas ang elevator.

Pumasok si Sir Rafael.

Gusot ang buhok, hawak ang phone, pawis ang noo.

“Maya!”

Hindi niya ako tinignan na parang empleyado.

Tinignan niya ako na parang may bomba akong hawak.

Pagkakita niya sa kontrata sa kamay ko, halos mapaluhod siya.

“Bitawan mo.”

Tumigil ang buong floor.

Dahan-dahan kong ibinaba ang papel.

Huminga siya nang malalim, saka nilingon si Lianne.

“Ano’ng ginawa mo?”

Biglang nagbago ang mukha ni Lianne. Mula sa matapang, naging maamo.

“Rafael, I was just helping. Ang unfair kasi sa lahat. Si Maya, wala namang ginagawa pero ang laki ng sahod—”

“Dahil iyon ang trabaho niya.”

Natahimik ang lahat.

“Trabaho niyang huwag magtrabaho,” dagdag ni Sir Rafael, bawat salita ay mabigat. “At trabaho ninyong huwag siyang istorbohin.”

May tumikhim.

May umiwas ng tingin.

Si Lianne, namutla.

“Pero… Rafael, hindi mo naman sinabi sa akin…”

“Hindi ko sinabi dahil hindi kita hinirang na finance head para baguhin ang payroll. At lalong hindi kita binigyan ng karapatang galawin ang sahod ni Maya.”

Napaatras si Lianne.

“Pero future wife mo ako—”

Tumigas ang panga ni Sir Rafael.

“Hindi.”

Isang salita lang.

Pero parang bumagsak ang kisame sa ulo niya.

Nagbulungan ang lahat.

Hindi?

Hindi siya fiancée?

Lumapit si Rafael sa desk ni Lianne at kinuha ang payroll files.

“Anak ka ng board adviser, kaya pinapasok kita pansamantala habang naka-leave ang finance head. Pero hindi kita nobya. Hindi kita fiancée. At hindi ka magiging madam ng kumpanyang ito.”

Namula ang mata ni Lianne.

“Rafael…”

“Tinanggal mo ang sahod ni Maya. Ipinamigay mo sa iba para magmukha kang mabait. Sinira mo ang bidding. Pinilit mo siyang mag-review ng kontrata kahit alam kong may bilin akong huwag siyang gagalawin.”

Huminga siya nang malalim.

“Alam mo kung magkano ang nawala sa atin ngayong umaga?”

Walang sumagot.

“Tatlong bilyon.”

Parang may malamig na hangin na dumaan sa opisina.

Ang mga empleyadong kanina’y galit sa akin, ngayon ay hindi makatingin.

Si Lianne, nanginginig na ang labi.

“Hindi ko alam…”

“Hindi ka nagtanong,” sabi ko.

Napatingin siya sa akin.

Tumayo ako, pinulot ang basag na console.

“Binigyan kita ng pagkakataon. Sinabi kong tanungin mo muna si boss. Pero mas pinili mong gamitin ang galit ng lahat para apihin ako.”

Tahimik siya.

“Akala mo dahil tahimik ako, wala akong silbi.”

Tumingin ako sa mga kasama ko.

“Kayo rin.”

May isang babae sa accounting ang napayuko.

“Sorry, Maya…”

Sumunod ang iba.

“Hindi namin alam…”

“Akala namin…”

Ngumiti ako nang mapait.

“Madali talagang maniwala sa kuwento kapag may perang kasamang pain.”

Doon tuluyang napaiyak si Lianne.

Pero hindi na gumana ang luha niya.

Ipinatawag ni Sir Rafael ang legal team.

Na-freeze ang access niya.

Pinapirma siya sa incident report.

At bago siya lumabas, humarap siya sa akin.

“Maya, sorry…”

Hindi ko alam kung dahil ba nawalan siya ng posisyon, o dahil nahuli siya.

Kaya isa lang ang sinabi ko.

“Sana sa susunod, bago mo husgahan ang isang tao, alamin mo muna kung anong bigat ang dala niya.”

Pag-alis niya, lumapit si Sir Rafael.

“Maya,” sabi niya, halatang pagod, “pasensya na.”

“Basag ang console ko.”

Agad siyang tumango.

“Bibilhan kita ng tatlo.”

“At ibalik mo sahod ko.”

“Kasama interest.”

“At dagdag snack budget.”

“Approved.”

Doon lang ako natawa.

Makalipas ang isang linggo, nakabawi ang kumpanya sa isang mas malaking private development deal.

Hindi dahil nagtrabaho ako.

Kundi dahil umupo ako sa lounge, kumain ng chocolate, at naglaro buong araw.

Mula noon, wala nang nangahas magpahawak sa akin ng folder.

May maliit pang sign sa desk ko:

“Please do not disturb. Critical business operations in progress.”

Nakakatawa man pakinggan, pero natutunan ng lahat ang isang bagay.

Hindi lahat ng tahimik ay walang ambag.

Hindi lahat ng nakikita mong “walang ginagawa” ay walang halaga.

Minsan, hindi mo lang alam ang kuwento sa likod ng buhay ng isang tao.

Kaya bago manghusga, bago mang-api, bago makisawsaw sa galit ng karamihan—huminto muna.

Dahil ang taong minamaliit mo ngayon, baka siya pala ang tahimik na dahilan kung bakit hindi pa gumuho ang mundo mo.